အခန်း ၂၀၆

အခန်း (၂၀၆) သဘောကျနေမှတော့ ဘယ်လိုလုပ် ငြီးငွေ့မှာလဲ

နန်ကုန်းယွီသည် သူ၏ လက်ညှိုးကို သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး စကားမပြောရန် အချက်ပြလိုက်ကာ သူမထံသို့ ချက်ချင်း အသံလွှင့်ပို့ပေးလိုက်၏။

"သူတို့ကို ကောင်းကောင်း အိပ်စက်ခွင့် ပေးလိုက်ပါ..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် နန်ကုန်းယွီသည် ညင်သာစွာ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လေပြေညင်းလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လူခြောက်ယောက်လုံးကို စံအိမ်ထဲမှ သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

လေပြေညင်းလေးသည် သူတို့ကို သယ်ဆောင်သွားစဉ်မှာပင် ပြင်ပလောကမှ အအေးဓာတ်နှင့် လေအေးများကိုပါ ကာကွယ်ပေးထားသည့် အတားအဆီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် နန်ကုန်းယွီသည် ပိုင်ချီချီကို ဧည့်ခန်းဆောင်ရှိ အခန်းသို့ ပြန်ပို့ပေးကာ စောင်ခြုံပေးခဲ့၏။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ချွန်းကျီတို့ လေးယောက်ကို အိပ်စက်ရန်အတွက် ထပ်မံ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

နန်ကုန်းယွီသည် လေပြေညင်းလေးကို ထိန်းချုပ်ကာ နန်ကုန်းရိုရွှယ်ကို ပွေ့ချီလျက် မင်းသားစံအိမ်တွင် သူမအတွက် သီးသန့်ပေးထားသော အခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

မှန်ပေသည်။ နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် ဤစံအိမ်တွင် ကိုယ်ပိုင် အခန်းတစ်ခန်း ရှိနေပြီး အတွင်းဘက်ခြံဝင်းထဲတွင် ရှိနေသေး၏။

လူခြောက်ယောက် အိပ်စက်ရန် စီစဉ်ပေးပြီးနောက် နန်ကုန်းယွီသည် သူ့နောက်သို့ အမြဲတစေ လိုက်ပါလာသော ယဲ့ကျင်းလင်ကို ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ပြောစရာ တစ်ခုခု ရှိနေပုံပဲ..."

ယဲ့ကျင်းလင်သည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ပင့်မော့ကာ အံကြိတ်၍ ပြောလိုက်၏။

"မင်းသား... အရင်က ကျွန်မကို ပြန်စဉ်းစားဖို့ အချိန်ပေးခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က ဘယ်တော့မှ ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်မ မင်းသားနောက်ကို လိုက်ချင်ပါသေးတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး မင်းသားက ခွင့်ပြုပေးပါ..."

နန်ကုန်းယွီသည် သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ်အတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ အလုပ်အကျွေးပြုခဲ့တာပဲ... မင်း လိုက်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း လိုက်ခဲ့ပေါ့..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ယဲ့ကျင်းလင်၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ဝမ်းသာသွားပြီး အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်းသား..."

"အင်း... မင်း အရင်သွားပြီး အနားယူလိုက်ပါဦး..."

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအချိန်အတွင်းမှာ ပြင်ဆင်စရာရှိတာ ပြင်ဆင်ထား... ဒီစံအိမ်ကိုတော့ အရင်ဆုံး ထားခဲ့မယ်... ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ်ရဲ့ တခြားလုပ်ငန်းတွေကိုတော့ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲထားလိုက်... အချိန်မရွေး ထွက်ခွာနိုင်အောင် အဆင်သင့် ပြင်ထား..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ယဲ့ကျင်းလင်သည် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း ထွက်ခွာမသွားခဲ့ပေ။

နန်ကုန်းယွီသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားပြီး သူမကို သံသယဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"ဘာများကျန်သေးလို့လဲ..."

ယဲ့ကျင်းလင်သည် သူမ၏ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သော်လည်း အလျင်အမြန် ပြန်လည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် သွားကြိတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ 'ဒူးထောက်' ချလိုက်သည်။

နန်ကုန်းယွီမှာ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားပြီး တွေဝေသွားစဉ်မှာပင် သူမသည် အဆင့်ကိုး သစ္စာဆိုအဆောင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ အသက်သွင်းလိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး သစ္စာဆို ဝင်္ကပါသည် ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူမသည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ပင့်မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့်အတူ တောင်းပန်မှုအချို့ ပါဝင်နေပြီး ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်မက မင်းသားရဲ့ အစစ်အမှန် အစေခံတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်ပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး မင်းသားက ခွင့်ပြုပေးပါ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး အကူအညီမဲ့စွာ ခေါင်းယမ်းကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ဒုက္ခခံနေဦးမှာလဲ..."

ယဲ့ကျင်းလင်၏ မျက်လုံးများမှာ ခိုင်မာနေပြီး သူမ၏ အသံမှာ ညင်သာနေ၏။

"ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားက ဒီလောက်ထိ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးပြီမို့ ကျေးဇူးပြုပြီး မင်းသားက ကျွန်မကို ခွင့်ပြုပေးပါ..."

နန်ကုန်းယွီသည် အကူအညီမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ တကယ်တော့ သူသည် သူတို့၏ အတွေးများကို ရင်ထဲတွင် အနည်းနှင့်အများ နားလည်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ဤကမ္ဘာလောကကြီးတွင် အကြိမ်များစွာ၌ ကျွန်များတွင်လည်း အနိမ့်၊ အလယ်အလတ်၊ အမြင့် ဆိုသည့် အဆင့်သုံးဆင့် ရှိပြီး အကယ်၍ သူတို့သည် သူတို့၏ သခင်ထံမှ ယုံကြည်မှု အနည်းငယ် ရရှိနိုင်မည်ဆိုပါက သူတို့သည် တစ်သက်လုံး ကျွန်အဖြစ်သာ နေထိုင်သွားရန် ဆန္ဒရှိကြပေသည်။

သာမန်ကျွန်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သခင်နှင့်အစေခံစာချုပ် ချုပ်ဆိုထားပြီး ဤဘဝတွင် ဘယ်သောအခါမှ သစ္စာဖောက်မည် မဟုတ်ကြောင်း အာမခံထားသော ကျွန်များသည် အချို့သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေများအောက်တွင် သူတို့၏ သခင်များထံမှ ယုံကြည်မှုကို ပိုမို ရရှိနိုင်ပေသည်။

ပိုင်ရှင်ထံမှ ယုံကြည်မှု ပိုရခြင်းဆိုသည်မှာ စွန့်ပစ်မခံရဘဲ အရေးကြီးသော တာဝန်များကို ပေးအပ်ခံရနိုင်ခြေ ပိုများလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ အတွေးများကို ခန့်မှန်းမိသောကြောင့် နန်ကုန်းယွီသည် ချွန်းကျီတို့ လေးယောက်၏ တောင်းဆိုချက်ကို လက်ခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုလည်း ယဲ့ကျင်းလင်ကို မြင်သောအခါ သူသည် အနည်းငယ် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... ငါ သဘောတူတယ်... ထပါတော့..."

နန်ကုန်းယွီ၏ အသံကျဆင်းသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်အတွင်းမှ သစ္စာဆို စွမ်းအင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး နှစ်ပိုင်းကွဲသွားကာ သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်ခုံးများကြားသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး စာချုပ်ကို ပြီးမြောက်စေခဲ့သည်။

ယဲ့ကျင်းလင်သည် ဝိညာဉ်အတွင်းရှိ စာချုပ်ကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်ကာ မျှော်လင့်တကြီး ပြောလိုက်၏။

"မင်းသား... ကျွန်မ မင်းသား ရေချိုးအနားယူဖို့အတွက် အလုပ်အကျွေးပြုပေးပါရစေ..."

နန်ကုန်းယွီသည် သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အခြားကိစ္စအားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်... ငါ ငြင်းမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မယ်တော်ရဲ့ ကုတင်ပေါ်ကို တက်ခွင့်မရှိဘူး... ဒါကို မင်း သိတယ်မလား..."

ယဲ့ကျင်းလင်သည် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"မင်းသား... ကျွန်မ သိပါတယ်... စည်းကမ်းကျော်လွန်ပြီး မလုပ်ရဲပါဘူး..."

"အင်း... သွားရအောင်..."

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ ယဲ့ကျင်းလင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးမှု အငွေ့အသက်တစ်ခု ပါဝင်သော ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ ပေါ်လာပြီး အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

ယနေ့ညတွင် အဓိက စံအိမ်ဆောင်အတွင်းရှိ ကုတင်သည် ယခင်နှစ်ညကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပေသည်။

ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေ၏။

......

ပေ့ချွမ်းအင်ပါယာ။

ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော သတ်ဖြတ်မှုကြီး တစ်ခု အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။

ပေ့ချွမ်းအင်ပါယာ၏ ကောင်းကင်ကြီးလည်း ပြိုကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အခြားနိုင်ငံများတွင် အမှောင်ထဲ၌သာ ပုန်းအောင်းနေရသော ကြွက်သေများကဲ့သို့ သတ်ဖြတ်ခံရမှုမျိုးနှင့် မတူဘဲ ပေ့ချွမ်းအင်ပါယာရှိ အဆင့်မြင့် အရာရှိ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်နှင့် သူတို့၏ ဆွေမျိုးများအားလုံး သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

ပေ့ချွမ်းအင်ပါယာ၏ တော်ဝင်မိသားစုပင်လျှင် ဤကြေကွဲဖွယ်ရာ ကံကြမ္မာမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပေ။

ယခုအချိန်အထိ ဆိုလျှင် ပေ့ချွမ်းအင်ပါယာသည် ကျဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် ပေ့ချွမ်းအင်ပါယာသည် ခေါင်းဆောင်မရှိသော နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး နေရာအနှံ့အပြားမှ စစ်သူကြီးများက ကြီးစိုးလွှမ်းမိုးရန် ကြိုးစားလာကြသူများနှင့် အခြားနိုင်ငံများထံ လက်နက်ချ အညံ့ခံကာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပေသည်။

ဤသတင်းသည် နေရာအနှံ့အပြားသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး အရှေ့မီးတောက်အင်ပါယာနှင့် အနောက်မြူခိုးအင်ပါယာ တို့သည် အသားနံ့ရသော ဝံပုလွေများကဲ့သို့ အပြင်းအထန် ထိုးနှက်တိုက်ခိုက်လာကြသည်။

ယခုအခါ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ကို စောင့်ကြပ်နေသော ချင်းယိုအင်ပါယာမှ စစ်သူကြီး ယန်ကျုံ သည်လည်း လေနှင့်အတူ ရွေ့လျားလာပြီး ပေ့ချွမ်းအင်ပါယာ၏ တောင်ပိုင်းနယ်မြေများကို လျင်မြန်စွာ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

သေချာပေါက်ပင် ပြင်ပတွင် ဘုရင်၏ အမိန့်ကို လက်ခံမည် မဟုတ်သော်လည်း ယန်ကျုံသည် လှုပ်ရှားချိန်တွင် နန်ကုန်းကျင်းချီထံသို့ သတင်းပို့ခဲ့သေး၏။

ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ နန်ကုန်းကျင်းချီမှာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး တုံ့ပြန်မှု မရှိခဲ့ပေ။

တုံ့ပြန်မှု မရှိခြင်းက အမှန်တကယ်ပင် အကောင်းဆုံးသော တုံ့ပြန်မှု ဖြစ်ပေသည်။

......

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစော။

ပိုင်ချီချီသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တစ်ခဏမျှ တွေဝေရှုပ်ထွေးသွားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားသည်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

"စောင်းသံထဲမှာ မတူညီတဲ့ ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသလိုပဲ... ဒါက တုံ့ပြန်ချက်တစ်ခုလား..."

သူမက ညင်သာစွာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်၏။

"အများကြီး မတွေးပါနဲ့... သဘာဝအတိုင်းပဲ ဖြစ်မှာပါ..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမသည် ထရပ်ကာ မျက်နှာသစ်ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး စာတိုလေးတစ်စောင် ချန်ရစ်ခဲ့ကာ အခန်းတွင်းရှိ ကျင့်ကြံခြင်း အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ကတည်းက သူမ၏ စိတ်နှလုံးများ ရှင်းလင်းသွားခဲ့ပြီး မနေ့ညက ညစာနှင့် စောင်းသံတို့၏ အကူအညီကြောင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ သူမကို ဒုက္ခပေးနေခဲ့သော ပိတ်ဆို့မှုသည် ယခုအခါ ပြေလျော့လာပြီး အချိန်မရွေး အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်တော့မည်ဟု သူမ ခံစားနေရသည်။

ထိုသို့သော အချိန်မျိုးတွင် အရင်ဆုံး ကျင့်ကြံအားထုတ်ရန် သဘာဝကျကျ လိုအပ်ပေသည်။

......

ကျန်းပေ့မင်းသား စံအိမ်၊ အဓိက စံအိမ်ဆောင်။

နန်ကုန်းယွီ နိုးလာချိန်တွင် ယဲ့ကျင်းလင် မည်သည့်အချိန်က ထွက်သွားမှန်းမသိ ပျောက်ကွယ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသူမှာ ချွန်းကျီ ဖြစ်နေပေသည်။

"သခင်လေး... သခင်လေး နိုးလာပြီပဲ... အစ်မ ကျင်းလင်က လူတွေကို အလုပ်သွားလုပ်ခိုင်းထားလို့ ကျွန်မက သခင်လေး အဝတ်အစားလဲဖို့နဲ့ မျက်နှာသစ်ဖို့ လာလုပ်ပေးတာပါ..."

သူ နိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ ချွန်းကျီက ရှင်းပြလိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီ နားလည်မှုလွဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေပုံရသည်။

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"မင်း ပင်ပန်းသွားပြီ..."

"မပင်ပန်းပါဘူး..."

ချွန်းကျီက အလျင်အမြန် ခေါင်းခါကာ ရယ်မော၍ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေးကို အလုပ်အကျွေးပြုခွင့် ရတာက ကျွန်မအတွက် တခြားသူတွေ အားကျရတဲ့ ဂုဏ်ယူစရာတစ်ခုပါ..."

နန်ကုန်းယွီသည် သိပ်နားမလည်သော်လည်း လေးစားမှုတစ်ခုတော့ ရှိပေသည်။

ချွန်းကျီသည် နန်ကုန်းယွီအား အဝတ်အစား လဲလှယ်ရန် အလုပ်အကျွေးပြုရင်း ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်မက တစ်သက်လုံး သခင်လေးကိုပဲ အမြဲတမ်း အလုပ်အကျွေးပြုသွားချင်တယ်... အဲ့ဒီအချိန်ကျမှ သေရမယ်ဆိုရင်တောင် ဝမ်းနည်းနောင်တရနေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

နန်ကုန်းယွီသည် သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"တစ်နေ့ကျရင် မင်း ငြီးငွေ့သွားခဲ့ရင်ကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

ချွန်းကျီသည် ခေါင်းယမ်းကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... ချွန်းကျီက သခင်လေးကို အမြဲတမ်း အလုပ်အကျွေး ပြုခွင့်ရမယ်ဆိုရင် ချွန်းကျီက ငြီးငွေ့သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်..."

နန်ကုန်းယွီသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ဂရုမစိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

‘ဘယ်သူကများ မငြီးငွေ့ဘဲ နေမှာလဲ…’

ချွန်းကျီသည် သူ၏ခါးပတ်ကို တပ်ဆင်ပေးရင်း သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် မှီကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"သခင်လေး... ယခု လက်ရှိ ခံစားချက်ကို ကျွန်မ သဘောကျတယ်... သဘောကျနေမှတော့ ဘယ်လိုလုပ် ငြီးငွေ့မှာလဲ..."

နန်ကုန်းယွီသည် သူမ၏ သေးသွယ်သောခါးလေးကို ဖက်ထားကာ သူမ၏ ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။