အခန်း ၂၁၀

အခန်း (၂၁၀) သားအမိနှစ်ယောက် စကားပြောခြင်း

ချင်အန်းလန်၏ ရင်ထဲတွင် သံသယများ ဖြစ်ပေါ်နေသော်လည်း နန်ကုန်းယွီက သူမကို သတ်ရန် ကြံစည်နေသည်ဟုတော့ လုံးဝ မထင်ပေ။

နန်ကုန်းယွီ နှင့် နန်ကုန်းရိုရွှယ်တို့မှာ မောင်နှမအရင်းများ မဟုတ်ကြသော်လည်း မောင်နှမအရင်းများထက်ပင် ပို၍ နီးကပ်သော ဆက်ဆံရေးမျိုး ရှိကြကြောင်း သူမ ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။

ဤအချက်တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် နန်ကုန်းယွီသည် သူမကို ဒုက္ခပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သေချာလှပေသည်။

သူမက အနည်းငယ် သိချင်ရုံမျှသာ ဖြစ်ပြီး ဤတူတော်မောင်က မည်သည့်လက်ဆောင်မျိုး ပေးခဲ့သည်ကို မသိရှိခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ရွှေရောင်အလင်းတန်းသည် သူမ၏ မျက်ခုံးများကြားသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သော်လည်း မည်သည့်အရာဖြစ်သည်ကို သူမ မသိရှိနိုင်ခဲ့သဖြင့် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ အနည်းငယ် သံသယဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် နန်ကုန်းယွီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စဉ်းစားဟန်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ရင်ထဲ၌ ခန့်မှန်းချက်အချို့ ရှိနေသော်လည်း သေချာရေရာခြင်းတော့ မရှိပေ။

နန်ကုန်းယွီက ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"အဒေါ်တော် ချင်... အဲ့ဒီအရာက အဒေါ်တော်အတွက် အကျိုးကျေးဇူးပဲ ရှိပြီး အန္တရာယ် မရှိစေပါဘူး... ယွီအာ ကို လျှို့ဝှက်ချက်လေးတစ်ခုလောက် ထားခွင့်ပြုပါ... ရက်အနည်းငယ် ကြာရင် အဒေါ်တော် သိလာပါလိမ့်မယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ချင်အန်းလန်သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ရင်ထဲရှိ သံသယများကို ဖိနှိပ်လိုက်ကာ ထပ်မံ မေးမြန်းခြင်း မပြုတော့ပေ။

နန်ကုန်းယွီက ဤသို့ ပြောနေပြီဖြစ်ရာ သူမ အနေဖြင့် စောင့်ကြည့်ရုံသာ ရှိတော့ပြီး သူမကိုယ်သူမ မျှော်လင့်ချက်လေးတစ်ခု ချန်ထားခဲ့လိုက်သည်။

ထို့နောက် ချင်အန်းလန်သည် နန်းတွင်းအစေခံမလေးများကို အစားအသောက်အချို့ ပြင်ဆင်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး သူတို့လေးယောက် အတူတကွ ထိုင်ကာ စားသောက်ကြလေ၏။

သဘာဝကျကျပင် နန်ကုန်းယွီသည် ယစ်မူး လေပြေဝိုင်အရက် နောက်ထပ်တစ်ပုလင်းကို ထုတ်ယူကာ သူတို့လေးယောက် အတူတကွ သောက်သုံးခဲ့ကြသည်။

နန်ကုန်းရိုရွှေသည်လည်း ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ယစ်မူးဖွယ်ရာ လေပြေညင်း ဝိုင်အရက် သုံးပုလင်းကို တောင်းယူသွားခဲ့ပေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် နန်ကုန်းယွီသည် နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး နန်ကုန်းရိုရွှေသည်လည်း ထွက်သွားခဲ့သည်။

နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် ထွက်သွားသော လူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်း လိုက်သွားရန် ရည်ရွယ်ချက် ရှိခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမ လိုက်မသွားဖြစ်ခဲ့ပေ။

သူမသည် နန်းတွင်းအစေခံမလေးများနှင့် မိန်းမစိုးများကို လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ထွက်သွားခိုင်းလိုက်ပြီး ချင်အန်းလန်ကို ဆွဲကာ သူမ၏ အိပ်ဆောင်အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ဖုံးကွယ်ခြင်း ဝင်္ကပါကို ဖွင့်လိုက်၏။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ချင်အန်းလန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

"ရွှယ်အာ... မင်း ဘာပြောချင်လို့လဲ... အရမ်း အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စမို့လို့လား..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။

"အရမ်း အရေးကြီးတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ တချို့လူတွေကို ရှောင်ရှားတာက ပိုကောင်းမယ်ထင်လို့ပါ..."

"အို..."

ချင်အန်းလန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမ၏ သမီးဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်သွားခဲ့၏။

နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"မယ်တော်... သမီး အထင်မမှားဘူးဆိုရင် ဒီလည်ဆွဲက ဝိညာဉ်ရတနာ တစ်ခုပဲ... ပြီးတော့ အဲ့ဒါက ရှောင်ယွီ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားတာ ဖြစ်ရမယ်... မယ်တော် သွေးစက်ချပြီး သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပါ..."

ချင်အန်းလန်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

"ကြည့်ရတာတော့ မတူပါဘူး... ဝိညာဉ်အာရုံကို အသုံးပြုပြီး ကြည့်လိုက်တာတောင်မှ အဲ့ဒီလို မခံစားရဘူးလေ..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် ခေါင်းယမ်းကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"မယ်တော်... ရှောင်ယွီ က ရတနာဖန်တီးတဲ့ ပညာရပ်ကို တတ်ကျွမ်းပြီးနောက်ပိုင်းမှာ သူနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့လူတွေအတွက် ဝိညာဉ်ရတနာ အများကြီး ဖန်တီးပေးခဲ့တယ်... အဲ့ဒီအထဲမှာ ဖုံးကွယ်ခြင်း ကမ္ပည်းစာတွေ ထည့်သွင်းပေးထားတယ်..."

"ဝိညာဉ်ရတနာကို အသုံးမပြုဘူးဆိုရင် သာမန်အခြေအနေအောက်မှာဆို အဆင့်ကို မမြင်နိုင်ဘူးလေ... အနည်းဆုံးတော့ သမီးရဲ့ လက်ရှိ စွမ်းအားနဲ့တောင် မမြင်နိုင်ဘူး..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ချင်အန်းလန်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တွန့်ဆုတ်နေသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။

"ဒါက ဝိညာဉ်ရတနာ တစ်ခုဆိုတော့ အရမ်း တန်ဖိုးကြီးလွန်းမနေဘူးလား... ရွှယ်အာ... ငါ လက်ခံသင့်ရဲ့လား..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် အနည်းငယ် ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"မယ်တော် လက်ခံလိုက်လို့ ရပါတယ်... ဒီထက် ပိုပြီး တန်ဖိုးကြီးတဲ့အရာတွေကိုတောင် မယ်တော် လက်ခံပြီးနေပြီပဲ... ဒီဝိညာဉ်ရတနာလေး တစ်ခုလောက်ကို ဂရုစိုက်နေဦးမလို့လား…”

"ပိုပြီး တန်ဖိုးကြီးတဲ့အရာ..."

ချင်အန်းလန် တွေဝေသွားပြီး ထိုရွှေရောင်အလင်းတန်းကို ရုတ်တရက် တွေးမိသွားသဖြင့် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ သံသယဖြင့် မေးလိုက်၏။

"မင်း ဆိုလိုတာက ခုနက ရွှေရောင်အလင်းတန်းကို ပြောတာလား..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သမီး အထင်မမှားဘူးဆိုရင် အဲ့ဒါက ရှောင်ယွီ သမီး ကို ပေးခဲ့တဲ့ အခွင့်အရေးမျိုးပဲ ဖြစ်ရမယ်... ဒီလည်ဆွဲထက် အဆပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ပိုပြီး တန်ဖိုးကြီးတယ်ဆိုတာတော့ သေချာတယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ချင်အန်းလန်၏ မျက်နှာတွင် သံသယအချို့ ပေါ်လာခဲ့သည်။

‘အဆပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ပိုပြီး တန်ဖိုးကြီးတယ်ဆိုတော့... ဒီသေမျိုးနယ်ပယ်မှာ အဲ့ဒီလောက် တန်ဖိုးကြီးတဲ့အရာ တကယ် ရှိလို့လား...

နေပါဦး...

ရှိကောင်း ရှိနိုင်တယ်…’

ချင်အန်းလန် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားပြီး မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့သည်။

အကယ်၍ အမှန်တကယ်ပင် ထိုအခွင့်အရေးမျိုး ဖြစ်နေမည်ဆိုပါက ဝိညာဉ်ရတနာထက် အဆပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ပိုမို တန်ဖိုးကြီးမားသည်မှာ သေချာလှပေသည်။

"ကြည့်ရတာ မယ်တော်လည်း ခန့်မှန်းမိနေပုံပဲ... နောက်ရက်အနည်းငယ်လောက် စောင့်ကြည့်လိုက်ပါဦး..."

"တကယ်လို့ အဲ့ဒါက တကယ်ပဲ အဲ့ဒီအခွင့်အရေး ဖြစ်နေတယ်ဆိုရင် သမီး မယ်တော်ကို လျှို့ဝှက်ချက်လေးတစ်ခု ပြောပြမယ်..."

"အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် အပြင်မှာ လျှောက်မပြောနဲ့နော်... မဟုတ်ရင် ရှောင်ယွီအတွက် ဒုက္ခရောက်သွားလိမ့်မယ်..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် ချင်အန်းလန်၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ သတိပေးလိုက်လေ၏။

ချင်အန်းလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခါးသက်သက် ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကောင်လေးရဲ့ လက်ဆောင်က အရမ်း ကြီးမားလွန်းတယ်... မင်းနဲ့ ငါတောင် စိတ်မအေးရတော့ဘူး..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှယ်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်မောင်းကို ဖက်တွယ်ကာ ရယ်မော၍ ပြောလိုက်၏။

"မယ်တော်... ရှောင်ယွီနဲ့ သမီးက မောင်နှမအရင်းတွေလို ဖြစ်နေပါပြီ... သူ ပေးတာပဲလေ... မယ်တော် ယူလိုက်ပါ..."

"ကောင်းပြီလေ..."

ချင်အန်းလန်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လည်ဆွဲကို သွေးစက်ချ၍ သခင်အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ပြုလုပ်လိုက်ရာ နန်ကုန်းရိုရွှယ် ပြောသကဲ့သို့ပင် ဤလည်ဆွဲမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဝိညာဉ်ရတနာတစ်ခု ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ထို့ပြင် အမြင့်ဆုံးအဆင့် ဝိညာဉ်ရတနာ ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူမက ဤအရာကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြောပြလိုက်သော်လည်း နန်ကုန်းရိုရွှယ်မှာ လုံးဝ အံ့သြနေပုံ မပေါ်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ရှောင်ယွီ က တိုက်ဆိုင်မှုနဲ့ ဝိညာဉ်မီးတောက် တစ်ခုကို အပိုင်ရထားခဲ့တာလေ... နတ်ဘုရားပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်မှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့် ဝိညာဉ်ရတနာတွေကို ဖန်တီးနိုင်နေပြီ... သမီးဆီမှာတင် အမြင့်ဆုံးအဆင့် ဝိညာဉ်ရတနာ ဆယ်ခုလောက် ရှိတယ်... အားလုံးက သူ ပေးထားတာချည်းပဲ..."

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ချင်အန်းလန် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း နန်ကုန်းရိုရွှယ်က ရယ်မော၍ ပြောလိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"မယ်တော် ခန့်မှန်းထားတဲ့အတိုင်းပဲ...သမီးရဲ့ အဝတ်အစားတွေ၊ လည်ဆွဲတွေ၊ လက်စွပ်တွေ အားလုံးက အဆင့်မြင့်အဆင့် ဝိညာဉ်ရတနာတွေချည်းပဲ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ချင်အန်းလန်မှာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ခေါင်းယမ်းကာ ပြုံးလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချ၍ ပြောလိုက်၏။

"ယွီအာ က သဘောထား အတော်ကြီးတာပဲ... အဓိကကတော့ မင်းတို့က အတူရှိဖို့ ကံကြမ္မာက ဖန်တီးပေးတာပဲ မဟုတ်ရင် သူက မင်းအပေါ် ဒီလောက်ထိ ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အင်း..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စဉ်းစားဟန်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ‘ကံကြမ္မာကြောင့်လား...

သူမကတော့ ပိုပြီး သင့်တော်တဲ့ အသုံးအနှုန်းက 'ရိုးသားဖြူစင်မှု' လို့ ထင်မိပေသည်။’

......

အခြားတစ်ဖက်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှေသည် နန်ကုန်းယွီနှင့် ယှဉ်တွဲလမ်းလျှောက်လာခဲ့ပြီး အလွန်အမင်း စိတ်ခံစားချက် ကောင်းမွန်နေပုံရပေသည်။

"ရှောင်ယွီ... အခု ငါက အားနေတာဆိုတော့ မင်းရဲ့အိမ်ကို သွားပြီး ထမင်းစားရင် ဘယ်လိုလဲ... ကြိုဆိုမှာလား..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"ဒုတိယ အစ်မတော် သွားချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကျိန်းသေပေါက် ကျွန်တော် ကြိုဆိုပါတယ်..."

"အလကား စားမယ်ဆိုရင်ကော..."

နန်ကုန်းရိုရွှေက ပြုံး၍ ပြောလိုက်ပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပစွာဖြင့် နန်ကုန်းယွီကို ကြည့်လိုက်ရာ အနည်းငယ် မျှော်လင့်နေပုံရပေသည်။

နန်ကုန်းယွီသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"မယ်တော်နဲ့ ကျွန်တော် နေတဲ့ အဓိက စံအိမ်ဆောင်အပြင် စံအိမ်ရဲ့ အတွင်းဘက်ခြံဝင်းထဲမှာ နောက်ထပ် အိပ်ဆောင် ကိုးဆောင် ရှိသေးတယ်... အစ်မရွှယ်တောင် သီးသန့် အိပ်ဆောင်တစ်ခု ရှိတယ်ဆိုတော့... ဒုတိယ အစ်မတော်အတွက်ကော တစ်ခန်းလောက် ချန်ထားပေးရမလား…”

"အဲ့ဒါ တကယ် ကောင်းတာပဲ..."

နန်ကုန်းရိုရွှေသည် ပန်းတစ်ပွင့်လို ပြုံးရွှင်သွားပြီး သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ ပိုမို ကောင်းမွန်လာပုံရပေသည်။

သူမကိုယ်တိုင်လည်း အဘယ်ကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း နန်ကုန်းယွီ ပြန်ရောက်လာချိန်မှစ၍ နန်ကုန်းယွီအပေါ် သူမ၏ အမြင်များမှာ အထူးကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

‘ဖြစ်နိုင်တာက သူနဲ့ စကားတွေ အများကြီး ပြောခဲ့လို့များလား…’

နန်ကုန်းရိုရွှေ ခန့်မှန်းလိုက်သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို သူမ သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

နန်ကုန်းယွီသည်လည်း ပြုံးလိုက်ပြီး လှပသော မိန်းမငယ်လေးတစ်ဦး စံအိမ်တွင် တစ်ခါတစ်ရံ လာရောက်တည်းခိုခြင်းကို သူ မငြင်းဆိုခဲ့ပေ။

‘အလှအပဆိုတာ မျက်စိပသာဒ ဖြစ်စေတယ်လေ…’

"အရမ်း နှေးလွန်းတယ်... တိုက်ရိုက် ပျံသွားကြရအောင်..."

နန်ကုန်းရိုရွှေက ထိုသို့ ပြောရင်း နန်ကုန်းယွီကို တိုက်ရိုက် ဆွဲခေါ်ကာ ကောင်းကင်ထက်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ကျန်းပေ့မင်းသား စံအိမ်ရှိရာသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ချွန်းကျီတို့ ငါးယောက် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း ခေါင်းယမ်းလိုက်ကြပြီး နောက်မှ မလိုက်သွားခဲ့ကြပေ။

သူတို့၏ သခင်များက နန်းတော်အထက်မှ ပျံသန်းရဲသော်လည်း သူတို့လို အစေခံများကတော့ မရဲဝံ့ကြချေ။

သူတို့ အနည်းငယ် ခေါင်းယမ်းကာ ပြုံးလိုက်ကြပြီး နန်းတော်ပြင်ပသို့ ထွက်မည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားကြလေ၏။

......

တစ်ခဏအကြာတွင် နန်ကုန်းယွီတို့ နှစ်ယောက်သည် စံအိမ်သို့ ဦးစွာ ပြန်ရောက်လာကြပြီး အတွင်းဘက်ခြံဝင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

နန်ကုန်းရိုရွှေသည် မျက်စိကျစရာကောင်းသော အခန်းတစ်ခန်းကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီကို ကြည့်ကာ ရယ်မော၍ ပြောလိုက်၏။

"ရှောင်ယွီ... ငါ သဘောတူတယ်... ဒီအခန်းက နောက်ကျရင် ငါ့အတွက် သီးသန့်ဖြစ်ရမယ်နော်..."

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းညိတ်ကာ ရယ်မော၍ ပြောလိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ... နောက်မှ တစ်ယောက်ယောက်ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ခိုင်းထားလိုက်မယ်... ဒုတိယ အစ်မတော်က အချိန်မရွေး လာနေလို့ ရပါပြီ..."

နန်ကုန်းရိုရွှေသည် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ကို အခန်းထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ အခန်းတွင်းရှိ ဖုံးကွယ်ခြင်း ဝင်္ကပါကို ဖွင့်လိုက်လေ၏။