အခန်း (၁၉၇၅-၁၉၇၆)

အခန်း (၁၉၇၅) - ပျောက်ဆုံးသွားသော နယ်မြေသစ်ရှာဖွေရေးအဖွဲ့

“ကောင်းပြီ... တကယ့်ကို အဲဒီအချိန်ရောက်လာရင်တော့... မင်းရဲ့ ခင်ပွန်းကို ငါ သေချာပေါက် ပြန်ခေါ်ပေးပါ့မယ်...”

ရှကျီက အလွန်ပြတ်သားစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ဖန့်ချန်၏ ငရဲကြင်ယာတော်သည် နှစ်ပေါင်းမည်မျှကြာအောင် အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့မှန်းမသိရသော... ‘မိစ္ဆာအိုကြီး’ တစ်ကောင်ဖြစ်ကြောင်း တွေးတောမိလိုက်သောအခါ... သူ၏ မျက်ဝန်းအောက်ခြေတွင် သူတစ်ပါး ဒုက္ခရောက်သည်ကို ဝမ်းသာအားရဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ မသိမသာ ဖြတ်ပြေးသွားရတော့သည်။

“မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကိုလည်း... မြှင့်တင်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ၊ အခုချိန်မှာ ဌာနအသီးသီးထဲမှာ... မင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့က အင်အားအကြီးမားဆုံးဖြစ်ပြီးတော့ ပညာရှင်တွေ အများကြီး ရှိနေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဖွဲ့ချုပ်ခေါင်းဆောင်ဖြစ်တဲ့ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကတော့... အရမ်းကို နိမ့်ကျလွန်းနေသေးတယ်...”

ငရဲကြင်ယာတော်က တည်ငြိမ်အေးစက်စွာဖြင့် ဆက်၍ ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းက ငါ့ခင်ပွန်းရဲ့ ညီအစ်ကိုဖြစ်သလို... ငါ့ရဲ့ မတ်လေးလည်း ဖြစ်တယ်၊ မင်းရဲ့ မသေမျိုးလမ်းစဉ်အတွက် လိုအပ်တဲ့ မသေမျိုးဆေးပင် တွေအားလုံးကို... ငါ အကုန်လုံး အသင့်ပြင်ဆင်ပေးထားပြီးပြီ၊ မင်းကိုယ်တိုင်လည်း ပိုပြီးတော့ ကြိုးစားအားထုတ်ရမယ်...”

“ငါ ပြီးခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းကမှ... အဆင့် ၆ မသေမျိုးအဆင့် ကို အသစ်စက်စက် တက်လှမ်းထားတာလေ...၊ ဒီနှုန်းက ငါ့အတွက်တော့ အလွန်အမင်း မြန်ဆန်နေပါပြီ...၊ ငါ အသက်ဘယ်လောက်ပဲ ရှိသေးလို့လဲ... နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင်တောင် မပြည့်သေးဘူး...”

ရှကျီက မျက်လုံးကို တစ်ချက်လှန်ကာ ခပ်ရွဲ့ရွဲ့ ပြောလိုက်သည်။ ငရဲကြင်ယာတော် ထပ်မံ၍ စကားမဆိုရသေးမီ... သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက ရုတ်တရက်ပင် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားဟန်ဖြင့် လှုပ်ရှားသွားပြီး

“ရှောက်မုန့်ယွမ်တို့အဖွဲ့ ငါ့ကို လှမ်းခေါ်နေပြီ...၊ ငါ ဟိုဘက်ကို သွားပြီးတော့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ဦးမယ်...”

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်... သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရပ်တည်နေသည့် နေရာမှ ရုတ်တရက်ပင် အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်ဘဲ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့တော့သည်။

ငရဲကြင်ယာတော်သည်လည်း ဘာမှထပ်မံ၍ မပြောတော့ဘဲ... တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့်ပင် အောက်ခြေလူများကို ကြီးကြပ်ကာ... ဤကမ္ဘာဖျက် အစီအရင်ကြီးကို ဆက်လက်၍ အကောင်အထည်ဖော် တည်ဆောက်နေတော့သည်။

...

...

ရှဲ့ကျစ်ဌာန

နယ်မြေကိုးခု၏ ထိပ်သီးအင်အားစု ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများအားလုံးသည်... နေရာတစ်ခုတည်းတွင် စုံညီစွာ စည်းဝေးရောက်ရှိနေကြပေသည်။

အတိတ်ကာလများနှင့် မတူညီတော့ဘဲ... ယခုအချိန်တွင် လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ မူလရုပ်သွင်အမှန်များဖြင့်သာ လူလုံးပြသရဲကြတော့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုနှင့် လူသားမျိုးနွယ်စုတို့သည် စစ်ပြေငြိမ်းသွားခဲ့ကြပြီဖြစ်သလို... နတ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်း သည်လည်း အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ပြိုကွဲပျက်စီးသွားခဲ့သဖြင့် ရာစုနှစ်အတွင်း မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ရာ... အတိတ်ကကဲ့သို့ အရာရာကို သတိကြီးစွာဖြင့် ဝှက်ကွယ်နေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

သို့သော်လည်း... ဤရှဲ့ကျစ်ဌာနအတွင်း၌ ထိပ်သီးအင်အားစုကြီးများသည်... အုပ်စုအဖွဲ့အမျိုးမျိုးအဖြစ် ကွဲပြားလျက် ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ထိုက်ချန်းနယ်မြေ မှ အဆင့် ၉ အဆင့်များ၊ စိတ်ဝိညာဥ်နယ်မြေ မှ အဆင့် ၉ အဆင့်များ၊ နတ်ဘုရင်နယ်မြေ မှ အဆင့် ၉ အဆင့်များနှင့်... ရှောက်မုန့်ယွမ် နှင့် လန်တောက်ချွန်း ဟူသော မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ ထိပ်သီးခေါင်းဆောင်ကြီး နှစ်ဦးတို့ ဖြစ်ကြသည်။

ယနေ့တွင်မူ... ထိုမိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်ကြီးနှစ်ဦး၏ ဘေးနားတွင်... နောက်ထပ် အဆင့် ၉ မိစ္ဆာအဆင့် ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့် ထပ်မံတိုးပွား၍ ရောက်ရှိနေပေသည်။

ခြုံငုံကြည့်ရလျှင်... ယခုအချိန်၌ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ အရေအတွက်သည် လူသားမျိုးနွယ်စုလောက် မများပြားသော်လည်း... ထိပ်တန်းအဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားတွင်မူ လူသားမျိုးနွယ်စုထက် တစ်ပန်း သာလွန်နေပေသည်။

သို့သော်လည်း ဤအချက်များအားလုံးတွင်... ယင်လောက ၏ အင်အားများကို ထည့်သွင်းတွက်ချက်ထားခြင်း မရှိသေးချေ။

“ဒီရှဲ့ကျစ်ဌာနရဲ့ ဌာနချုပ်မှူးက... ဝမ်သောက်မသေမျိုးဂိုဏ်း ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး...၊ ငါကတော့ ဖန့်မိသားစုရဲ့ သားသမီးတစ်ယောက်ယောက် ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာ...၊ နောက်ဆုံးတော့ နံပါတ်ကိုး တောင် ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ တွေးခဲ့သေးတယ်...”

ဝမ်ယဲ့ သည် စိတ်ထဲ၌ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ရေရွတ်ရင်း... နန်မင်ရုယွဲ့ ထံသို့ အသံလှိုင်းဖြင့် စကားပါးလိုက်သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ယခုအချိန်တွင် ခန်းမဆောင်ကြီး၏ ထောင့်စွန်းတစ်နေရာ၌ ရှိနေကြပြီး... ၎င်းတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ နန်းတော်သခင် ချန်ဖေးဖေး နှင့် ဂိုဏ်း၏ အသက်ကြီးရင့်သော အကြီးအကဲများ ရှိနေကြသည်။

ထိုက်ချန်းနယ်မြေတစ်ခုလုံး မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ ဝါးမြိုခြေမှုန်းခြင်းကို ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရစဉ်တုန်းက... ဤရှဲ့ကျစ်ဌာနကြီးကို ဝမ်သောက်မသေမျိုးဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ဦးဆောင်ကွပ်ကဲနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက တွေးတောမိပါမည်နည်း။

သို့သော်လည်း ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး ကောင်းစွာသိရှိထားသည်မှာ... ဝမ်သောက်မသေမျိုးဂိုဏ်းချုပ်၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ သေချာပေါက် ယန်နတ်ဘုရားယွမ်ဟယ် ဟူသော အတိတ်ကာလက ဝမ်သောက်သူတော်စင်ကြီး ရှိနေမည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

“မိတ်ဆွေ ဇီဝေ ... မင်း ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ငါတို့အားလုံးကို ဒီနေရာကို စုစည်းခေါ်ယူလိုက်တာက... ဘာများ လမ်းညွှန်ညွှန်ကြားစရာ ရှိလို့လဲဟင်...”

ချန်ဖေးဖေးက ဝမ်သောက်မသေမျိုးဂိုဏ်းချုပ်ထံသို့ လက်အုပ်ချီ၍ ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“လူတွေ အကုန်မစုံသေးဘူးဗျ၊ အကုန်လုံး စုံလင်သွားတဲ့အခါကျမှပဲ အတူတူ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့...၊ အခုလောလောဆယ် ပြောနိုင်တာကတော့... နယ်မြေသစ်ရှာဖွေရေးအဖွဲ့ ဘက်က တစ်ခုခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိထားလို့... လူတိုင်းကို အတူတူ အကြံဉာဏ် တောင်းခံချင်လို့ပါ...”

ဇီဝေက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“နယ်မြေသစ်ရှာဖွေရေးအဖွဲ့က တစ်ခုခု ရှာတွေ့ထားတာ ဟုတ်လား...”

ချန်ဖေးဖေး၏ မျက်နှာအမူအရာက ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားသွားပြီး

“ပြင်ပရန်သူတွေရဲ့ ခြေရာလက်ရာတွေကို... ရှာတွေ့သွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်...”

“အတည်မပြုနိုင်သေးဘူး...”

ဇီဝေက ဆိုလိုက်သည်။

“ဘာတွေ လျှို့ဝှက်ချက် လုပ်နေတာလဲ မသိဘူး...”

ချန်ဖေးဖေးက တိုးတိုးလေး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက်... ဘေးနားရှိ ရှောက်မုန့်ယွမ်နှင့် လန်တောက်ချွန်းတို့ထံသို့ သွားရောက်ကာ စကားစမြည် ပြောဆိုနေတော့သည်။

ဤခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးစလုံးသည် အစွမ်းအစ အလွန်အမင်း ထက်မြက်လှသည့် ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြသည်။

နောက်ဆုံးတစ်ဦးဖြစ်သော လန်တောက်ချွန်းသည်... သွေးသန့်မိစ္ဆာအုပ်စု ၏ ထိပ်သီးခေါင်းဆောင်ကြီး ဖြစ်ပြီး...အစစ်အမှန်မသေမျိုး ကို တစ်ကိုယ်တော် တိုက်ခိုက်အနိုင်ယူနိုင်စွမ်း ရှိသူဖြစ်သည်။

အရှေ့ကတစ်ဦးဖြစ်သော ရှောက်မုန့်ယွမ်သည်လည်း...ရှန်ပိဓား ကို လက်ဝယ်ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အချိန်တွင်... ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်ခြင်းအဆင့် ပညာရှင်များနှင့် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ချန်ဖေးဖေးသည် ထိုခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးနှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုနေစဉ်အတွင်း... ကျန်ရှိနေသော အဆင့် ၉ မသေမျိုးများအားလုံးသည် ထိုသူနှစ်ဦး ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည့် အဆင့် ၉ မိစ္ဆာအဆင့်များကို အကဲခတ် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

အချို့သော အဆင့် ၉ မိစ္ဆာအဆင့်များသည်... ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည့် မျက်နှာဟောင်းများ ဖြစ်ကြပြီး၊ ဤနေရာရှိ အဆင့် ၉ မသေမျိုးအချို့နှင့် အတိတ်က အဆက်အသွယ် အနည်းငယ် ရှိခဲ့ဖူးကြရာ... လူသားနှင့် မိစ္ဆာ နှစ်ဦးနှစ်ဖက်လုံးက ပူးတွဲကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် သဘောတူညီချက် စာချုပ်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးပြီးနောက်တွင်မူ၊ ၎င်းတို့၏ မူလလက္ခဏာများကို ကန့်လန့်ကာနောက်ကွယ်မှနေ၍ အလင်းဘက်သို့ တရားဝင် ထုတ်ဖော်ပြသလာနိုင်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း နှစ်ဖက်အဖွဲ့အစည်းများ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ကြရသည့်အခါ... လေထု၏ အခြေအနေကတော့ အနည်းငယ် ထူးဆန်းအိန္ဒြေရနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

“ငါတို့... နောက်မကျသေးဘူးမလား...”

ရွှင်လန်းတက်ကြွလှသော ရယ်မောသံတစ်ခုနှင့်အတူ... ခန္ဓာကိုယ်ထည်ဝါကြီးမားလွန်းသဖြင့် တောင်ကမ္ဘာကြီးအလား ထင်မှတ်ရသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦးသည် အပြင်ဘက်မှ လှမ်းဝင်လာခဲ့ပြီး... သူ၏ နောက်ကွယ်တွင်လည်း နောက်ထပ် လူအနည်းငယ် လိုက်ပါလာကြသည်။

၎င်းတို့ ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်... ဤနေရာရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံးသည် မိမိတို့၏ ဦးခေါင်းထက်တွင်... ဒြပ်မဲ့လှသော ဖိအားပြင်းကြီးတစ်ခု သက်ရောက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ထွက်သက်ဝင်သက် ရှူရှိုက်ရခြင်းကပင် အတန်ငယ် မချောမွေ့တော့ဘဲ ဖြစ်သွားရတော့သည်။

“အဖေ...”

ရှောက်မုန့်ယွမ်က မတ်တတ်ရပ်၍ ဦးညွှတ်အလေးပြုလိုက်သည်။

လန်တောက်ချွန်းကမူ မတ်တတ်မရပ်ခဲ့ဘဲ... ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများထံသို့ ပြုံး၍သာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ရှန်ပိစစ်တပ် ရဲ့ အရင်တုန်းက စစ်သူကြီး အကြီးကဲမဟုတ်လား။

ဝမ်ယဲ့နှင့် ကျန်ရှိသူများ၏ မျက်နှာအမူအရာက လှုပ်ရှားသွားရပြီး... မျက်ဝန်းများထဲတွင် စုစုစိုက်စိုက်ဖြင့် ပိုမို၍ စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်လာတော့သည်။

၎င်းတို့ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် အတိတ်က ထိုက်ချန်းနယ်မြေတစ်ခုလုံး မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ တိုက်ခိုက်ချေမှုန်းခြင်းကို ခံရစဉ်တုန်းက... ထိုကိစ္စရပ်ကြီးတစ်ခုလုံးကို အဓိက ဦးဆောင်ကွပ်ကဲခဲ့သူမှာ ဤပုဂ္ဂိုလ်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင်... လူသားမျိုးနွယ်စုနှင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုတို့က စာချုပ်ချုပ်ဆိုရန် ပြင်ဆင်ကြသည့်အခါမှသာ... ဤပုဂ္ဂိုလ်ကြီးသည် ရာထူးမှ တိုက်ရိုက်အနားယူကာ အရည်အချင်းရှိသူကို နေရာဖယ်ပေးခဲ့ပြီး... ရှောက်မုန့်ယွမ်ကို ရှန်ပိစစ်တပ်၏ အာဏာစက်ကို လွှဲပြောင်းပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“မိတ်ဆွေ ရှောက်... ဘေးအန္တရာယ်ကင်းရှင်းရဲ့လားခင်ဗျာ...”

ဇီဝေက ထိုင်ရာမှထ၍ ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ မျက်ဝန်းချင်း ဆုံစပ်မှုသည်... တပ်လေထုထဲ၌ လျှပ်စီးတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့ပင် ပြင်းထန်လှပေသည်။

ရှန်ပိစစ်၏ စစ်သူကြီးအကြီးကဲဟောင်းက အေးဆေးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး

“ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာတော့... တော်တော်လေးကို အေးအေးချမ်းချမ်း ဖြတ်သန်းခဲ့ရပါတယ်၊ မိတ်ဆွေ ဇီဝေလိုမျိုး... မအားမလပ် ဖြစ်မနေခဲ့ပါဘူး...”

“မိတ်ဆွေ ရှောက်... နေရာမှာ ဝင်ထိုင်ပါဦး...”

ဇီဝေက ခေါင်းညိတ်ပြုံးပြရင်း... လက်ဟန်ဖြင့် ထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ နေရာ၌ ဝင်ထိုင်ပြီးနောက်တွင်မူ... တံခါးအပြင်ဘက်မှ ရုတ်တရက် စကားပြောဆိုသံများ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်ပြီး၊ ထို့နောက်တွင် လူရိပ်သုံးခုသည် အရှေ့အနောက် မကွာခြားဘဲ ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လာခဲ့ကြသည်။

ဇီဝေနှင့် ချန်ဖေးဖေးတို့ကဲ့သို့သော အဆင့် ၉ မသေမျိုးများသည် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သုံးဦးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ... အားလုံးက ပြိုင်တူ မတ်တတ်ရပ်၍ ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်ကြတော့သည်။

ဤပုဂ္ဂိုလ်သုံးဦးသည်လည်း အဆင့် ၉ အဆင့်များပင် ဖြစ်ကြသော်လည်း... ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားအရှိန်အဝါကမူ ဤနေရာရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံးနှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားခြားနားလှပေသည်။

တကယ်လို့ ဖန့်ချန်သာ ဤနေရာ၌ ရှိနေခဲ့မည်ဆိုလျှင်... ပထမဆုံးအကြည့်ဖြင့်တင် ၎င်းတို့၏ မူလဇာစ်မြစ်ကို ချက်ချင်း အသိအမှတ်ပြုနိုင်ပေလိမ့်မည်။ ၎င်းတို့မှာ ထျန်းကျွင်းသူတော်စင် ၊ တာပေါင်သူတော်စင် နှင့် ပေ့ရွှမ်သူတော်စင် တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ရှန်ပိ၏ စစ်သူကြီးအကြီးကဲဟောင်းနှင့် သူခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည့် မိစ္ဆာအချို့သည် ထိုသုံးဦးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ... မျက်ဝန်းထဲရှိ အပျော်သဘော ရယ်မောမှုများက တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားရပြီး၊ လေးနက်တည်ငြိမ်မှု အရိပ်အယောင်များ ပိုမို၍ ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

“အစ်ကိုကြီး... ဒီသုံးယောက်က ဘယ်သူတွေလဲဟင်...”

နန်မင်ရုယွဲ့က စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အသံလှိုင်းဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဒါကိုတော့... အစ်မကြီးကိုပဲ မေးရလိမ့်မယ်...”

ဝမ်ယဲ့က မျက်နှာအမူအရာ ထူးဆန်းစွာဖြင့်... ရှဲ့အာမန် ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ရှဲ့အာမန်က ထိုအခြေအနေကို သတိပြုမိသွားဟန်ဖြင့်... ၎င်းတို့နှစ်ဦးထံသို့ အသံလှိုင်းဖြင့် စကားပြန်ကြားလိုက်သည်။

“ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနှစ်ယောက်က...ယန်နတ်ဘုရား တွေနဲ့ ခေတ်ပြိုင်လူတွေ ဖြစ်ကြသလို၊ ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်စုရဲ့ အတိတ်ကာလက သူတော်စင်ကြီးတွေ လည်း ဖြစ်ကြတယ်...”

သူတော်စင်ကြီးတွေ ဟုတ်လား။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ချက်ချင်းပင် ထိုနေ့က မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ကျန်းရန်သူတော်စင် တို့အုပ်စုကို ပြန်လည်တွေးတောမိသွားကြသည်။

နှလုံးသားထဲ၌လည်း တိုးတိုးလေး လှိုက်လှဲစွာ ရေရွတ်မိကြတော့သည်...။ ၎င်းတို့သည် ယခုအချိန်ကျမှသာ မိမိတို့ဘက်တွင်လည်း ဤကဲ့သို့သော ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ လူဝင်စားအဖြစ် ရှိနေကြောင်းကို အသေအချာ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့နှင့် သူတော်စင်ကြီးများကြားက ကွာဟချက်ကတော့... တကယ်ကို ကြီးမားလွန်းလှပေသည်။

နယ်မြေကိုးခု၏ မသေမျိုးစွမ်းအားများ ပျက်စီးမသွားခဲ့ဘဲ၊ မသေမျိုးအနှစ်သာရများ ကျန်ရှိနေဦးမည်ဆိုလျှင်ပင်... ၎င်းတို့အနေဖြင့် ထိုအဆင့်အထိ တက်လှမ်းနိုင်ရန်အတွက်... ယုံကြည်မှု သိပ်မရှိလှချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အလယ်တွင်... ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်ခြင်း အဆင့်သုံးဆင့်နှင့်... သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့် ဟူ၍ အဆင့်ကြီးများစွာ ခြားနားနေသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“အားလုံး ထိုင်ကြပါဦး... ယွမ်ဟယ် တို့အဖွဲ့က ဒီဘက်ကို လာဖို့ အချိန်မအားတာမလို့၊ ငါတို့သုံးယောက်ပဲ ဒီအစည်းအဝေးကို တက်ရောက်ပေးလိုက်တော့မယ်...”

ပေ့ရွှမ်သူတော်စင်က အသာအယာ ပြုံး၍ ဆိုလိုက်ပြီး... ကျန်ရှိသော သူတော်စင်နှစ်ဦးနှင့်အတူ နေရာ၌ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

၎င်းတို့ ထိုင်ပြီးမှသာ... ဇီဝေနှင့် ကျန်ရှိသူများကလည်း ပြန်လည်၍ နေရာယူလိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါးပင်... ခန်းမဆောင်ကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင် ရှကျီ၏ လူရိပ်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ သူနှင့်အတူ အခြားသော ယင်လောကဌာနအသီးသီး၏ အဖွဲ့ချုပ်ခေါင်းဆောင်များနှင့်... ရာဂဏန်းခန့်ရှိသော ယင်စစ်သည်တော်များလည်း ပူးတွဲပါဝင်လာခဲ့ကြသည်။

ရှကျီနှင့် ထိုရာဂဏန်းခန့်ရှိသော ယင်စစ်သည်တော်များ ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လာခဲ့သည့် အချိန်တွင်မူ... ထိုစွမ်းအားကြီးမားလှသော ဖိအားပြင်းကြီးကြောင့် လူတိုင်းကို ထိုင်ရခက်၊ ထရခက်ဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်စိတ်များ ဝင်ရောက်လာစေတော့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤယင်စစ်သည်တော် တစ်ဦးချင်းစီတိုင်းသည်... ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်ခြင်းအဆင့် ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသောကြောင့်ပင်။

လူတိုင်း စိတ်ထဲ၌ လှိုက်လှဲစွာ ရေရွတ်မိကြသည်... ယခုအချိန်၌ ယင်လောကသည်သာလျှင်... နယ်မြေကိုးခု၏ နံပါတ်တစ် အကြီးမားဆုံး အင်အားစုကြီးဖြစ်ပြီး၊ လူသားလောက နယ်မြေကိုးခုအနေဖြင့် ရယူပိုင်ဆိုင်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းလှသော ထိပ်တန်းစွမ်းအားကြီးများကို လက်ဝယ်ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ၎င်းတို့အနေဖြင့် ပြည်တွင်းစစ်ပွဲများ ဆင်နွှဲရန် မလိုအပ်တော့ဘဲ... ပြင်ပရန်သူများကိုသာ အတူတကွ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ရန်သာ လိုအပ်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ... ကျုပ်ကတော့ ရှကျီ ပါ၊ လျှို့ဝှက်အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ရဲ့ အဖွဲ့ချုပ်ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး... ဒီနေ့မှာတော့ ငရဲမင်းကြီး ကို ကိုယ်စားပြုပြီး ဒီအစည်းအဝေးကို တက်ရောက်တာ ဖြစ်ပါတယ်...”

ရှကျီက လူတိုင်းကို ပြုံး၍ လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက်... ကျန်ရှိသော အဖွဲ့ချုပ်ခေါင်းဆောင်များနှင့်အတူ နေရာ၌ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ ဇီဝေက ဖြည်းညှင်းစွာဖြင့် စကားစတင်လိုက်တော့သည်။

“ငါတို့ရဲ့ နယ်မြေကိုးခုမှာ... အခုချိန်မှာ အပြင်ဘက်မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတဲ့ နယ်မြေသစ်ရှာဖွေရေးအဖွဲ့ ပေါင်း သိန်းနဲ့ချီပြီး ရှိနေပါတယ်...၊ ရှာဖွေရေး ဦးတည်ချက်တွေကလည်း ရှေးဟောင်းပိတ်ပင်ထားတဲ့ နယ်မြေ တွေတင်မကပါဘူး...။ အဲဒီအထဲက... ရှာဖွေရေးအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က ပြီးခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းက သတင်းစကားတစ်ခု လှမ်းပို့ခဲ့ပါတယ်...၊ စကားလုံးက နှစ်လုံးတည်းပါ... ပြင်ပရန်သူ တဲ့...။ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့... ဒီရှာဖွေရေးအဖွဲ့ဟာ လုံးဝကို ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး... ဘယ်လိုနည်းနဲ့မျှ ဆက်သွယ်လို့ မရတော့ပါဘူး...”

(ဝမ်သောက်ဂိုဏ်းက မင်ရွှီခေတ်မှာဆိုရင် ဝမ်သောက်ဂိုဏ်း နယ်မြေကိုးခုခေတ်မှာဆိုရင် တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်းပါ ဝမ်သောက်ဂိုဏ်းလို့ပဲ ပြန်မယ်နော် မူရင်းအတိုင်း )

အခန်း (၁၉၇၆) - လူက နယ်မြေကိုးခုအတွင်း ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ခြင်း

လူတိုင်းသည်... ယခုတစ်ကြိမ် ဇီဝေက ၎င်းတို့အားလုံးကို စုစည်းခေါ်ယူလိုက်သည့် ကိစ္စရပ်မှာ ပြင်ပရန်သူများနှင့် ပတ်သက်နေလိမ့်မည်ဟု ကြိုတင်တွေးဆထားခဲ့ကြသော်လည်း... နယ်မြေသစ်ရှာဖွေရေးအဖွဲ့က ပြင်ပရန်သူများနှင့် တိုက်ရိုက်ထိတွေ့ရင်ဆိုင်ခဲ့ရလိမ့်မည်ဟုကား ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြချေ။

အဲဒီလိုဆိုရင်တော့... ဆိုလိုတာက...

ပြင်ပရန်သူတွေဟာ နယ်မြေကိုးခုဆီကို ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီလား။

“ဒီရှာဖွေရေးအဖွဲ့က... နယ်မြေကိုးခုနဲ့ ဘယ်လောက်အကွာအဝေးမှာ ရှိနေတာလဲ...”

ပေ့ရွှမ်သူတော်စင်က တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားတွေးတောရင်း လေးနက်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“သူတို့တွေ ခရီးထွက်သွားခဲ့တာ... နှစ်ပေါင်း သုံးရာကျော်ရှိပြီ...”

ဇီဝေက ဆိုလိုက်သည်။

“နှစ်ပေါင်း သုံးရာကျော်...၊ သူတို့တွေ လမ်းမလွှဲခဲ့ဘူးဆိုရင်တောင်မှ... တကယ်လို့ ပြင်ပရန်သူတွေရဲ့ အစွမ်းက သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့်၊ ဒါမှမဟုတ် သူတော်စင်ကြီးတွေ ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်... သူတို့ ခရီးသွားတဲ့ အချိန်ရဲ့ ဆယ်ပုံတစ်ပုံလောက်နဲ့တင်... နယ်မြေကိုးခုဆီကို ရောက်လာနိုင်လိမ့်မယ်...”

ချန်ဖေးဖေးက တိုးညင်းသော လေသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

“သူတို့တွေအနေနဲ့ နယ်မြေကိုးခုရဲ့ တည်နေရာကို အသေအချာ သိအောင်လုပ်ဖို့ လိုအပ်လိမ့်မယ်...၊ အဲဒီရှာဖွေရေးအဖွဲ့က ကျင့်ကြံသူတွေသာ အချိန်မီ အသက်သေခံပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားခဲ့မယ်ဆိုရင်... ရန်သူတွေဟာ နယ်မြေကိုးခု ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာကို သိရှိသွားဖို့ ရာခိုင်နှုန်း တော်တော်လေး နည်းသွားလိမ့်မယ်၊ ဒါကြောင့် ဒီဘက်ကို ရှာဖွေပြီး ရောက်လာဖို့အတွက်... နောက်ထပ် အချိန်အများကြီး ပိုပြီးတော့ ကြာမြင့်ဦးမှာပါ...”

ပေ့ရွှမ်သူတော်စင်က သုံးသပ်ပြလိုက်သည်။

လန်တောက်ချွန်းက ပေ့ရွှမ်သူတော်စင်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး... ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“အတိတ်တုန်းက နတ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်းက ကူးယွဲ့လင် ကို လိုချင်ခဲ့တာက... ကူးယွဲ့လင် နယ်မြေကိုးခုကို ရောက်လာခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်းကို သိချင်ခဲ့လို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်...။ အခုအချိန်မှာ ကူးယွဲ့လင်က ဖန့်ငရဲမင်းကြီးရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေတော့... တစ်ဖက်လူက အဲဒီလူကို မရရှိခဲ့ဘဲနဲ့... တိုတောင်းလှတဲ့ နှစ်ပေါင်း ရာဂဏန်းအတွင်းမှာတင် ဒီနေရာကို မှန်းဆရှာဖွေမိသွားတယ်ဆိုတာ... သူတို့ရဲ့ အင်အားက လုံးဝကို မနိမ့်ကျဘူးဆိုတာ သက်သေပြနေတာပဲ...”

သူက စကားကို ခေတ္တရပ်နားလိုက်ပြီး... ဇီဝေကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ

“မိတ်ဆွေ ဇီဝေ... အဲဒီရှာဖွေရေးအဖွဲ့က ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က ယေဘုယျအားဖြင့် ဘယ်လောက်လဲဟင်...၊ မင်းတို့ ဝမ်သောက်မသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ အဓိကတပည့်တွေလား...”

“ဒါကပဲ အဓိက သော့ချက်ပဲဗျ...၊ သူတို့တွေက ဂိုဏ်းအသီးသီးရဲ့ အဓိကတပည့်တွေ မဟုတ်ကြဘူး...၊ သာမန်ကျင့်ကြံသူတွေပဲ ဖြစ်ကြပြီး... ခေါင်းဆောင်လုပ်တဲ့လူရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က တာအိုပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် ပဲ ရှိသေးတာ...”

ဇီဝေက သက်ပြင်းချလျက် ဆိုလိုက်သည်။

ပေ့ရွှမ်သူတော်စင်တို့အပါအဝင်... ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံးသည် ထိုစကားကြောင့် ဆွံ့အမှင်တက်သွားကြရတော့သည်။

“တာအိုပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် ဟုတ်လား...”

ချန်ဖေးဖေးက ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်ဆဲဆိုလိုက်တော့သည်။

“ငါ ပြောသားပဲ... မင်း ဘာတွေ လျှို့ဝှက်ချက် လုပ်နေတာလဲလို့...။ ဒီလူတွေက အခုချိန်မှာ နယ်မြေကိုးခုထဲကို ရောက်နေပြီ မဟုတ်ဘူးလား...။”

တာအိုပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဦးဆောင်တဲ့ ရှာဖွေရေးအဖွဲ့ဟာ... နှစ်ပေါင်း သုံးရာအတွင်းမှာ နယ်မြေကိုးခုရဲ့ နယ်နိမိတ်အပြင်ဘက်ကိုတောင်... လုံးဝ ထွက်ခွာသွားနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

၎င်းတို့အားလုံး ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်မှာ... ဤရှာဖွေရေးအဖွဲ့ကို ဦးဆောင်သူသည် အနည်းဆုံးတော့ အဆင့် ၆ မသေမျိုး သို့မဟုတ် အဆင့် ၇ မသေမျိုးရှေးဟောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟူ၍သာ ဖြစ်သည်။

“ငါက လျှို့ဝှက်ချက် လုပ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး..”

ဇီဝေက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ရင်း

“တကယ်လို့ အဲဒီပြင်ပရန်သူတွေဟာ... နယ်မြေကိုးခုထဲကို အမှန်တကယ် ရောက်ရှိနေကြပြီဆိုရင်... ဘာဖြစ်လို့ လူတိုင်းက အခုထိ ဘာသတင်းစကားမှ မရရှိကြသေးတာလဲ...”

လူတိုင်းသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး... ဇီဝေ၏ စကားလုံးများထဲမှ နက်ရှိုင်းလှသော အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သဘောပေါက်သွားကြသည်။

“ဆိုလိုတာက... အဲဒီပြင်ပရန်သူတွေဟာ... အမှောင်ထဲကနေ နယ်မြေကိုးခုရဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို စုဆောင်းနေကြတာပေါ့ ဟုတ်လား...။ သူတို့တွေက တရားဝင် တိုက်ပွဲကို တိုက်ရိုက် မစတင်ချင်ကြသေးဘူးလား...”

“သူတို့တွေဟာ မော်ထျန်းတီကျန့် တာအိုရရှိမယ့် ကိစ္စကို သိရှိသွားကြပြီ ထင်တယ်...၊ အဲဒါကြောင့် ငါတို့ဘက်က တုံ့ပြန်မှု မလုပ်နိုင်သေးခင်မှာပဲ... မော်ထျန်းတီကျန့်ရဲ့ ကျင့်ကြံရာ တည်နေရာကို ရှာဖွေချင်နေကြတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်...”

လူတိုင်း၏ အကြည့်များသည် သဘာဝအရပင် ရှကျီ၏ ထံသို့ စုပြုံကျရောက်သွားကြတော့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မော်ထျန်းတီကျန့်သည် ယခုအချိန်တွင် ငရဲကြင်ယာတော် ဖြစ်နေပြီး... ရှကျီကလည်း ယင်လောက၏ အင်အားအကြီးမားဆုံးသော စုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးအဖွဲ့ဖြစ်သည့် ‘လျှို့ဝှက်အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့’ ကို အုပ်ချုပ်ကွပ်ကဲနေသူဖြစ်ရာ... သူမ၏ ကျင့်ကြံမည့် တည်နေရာကို ဤပုဂ္ဂိုလ်ထံမှ ဖုံးကွယ်ထားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

“အားလုံးပဲ... ကျုပ်ကို ဒီလိုမျိုး လာမကြည့်ကြပါနဲ့ဦး...၊ ငရဲကြင်ယာတော်က သူမ ဘယ်နေရာမှာ ကျင့်ကြံမလဲဆိုတာကို ကျုပ်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသိပေးပါ့မလဲဗျာ...။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးက... သတိထားရမယ့်အထဲမှာမှ အထူးသဖြင့် ပိုပြီးတော့ သတိကြီးကြီးထားရမှာလေ...။

ဒါပေမဲ့... လျှို့ဝှက်အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့အနေနဲ့ကတော့... နောက်ပိုင်းမှာ ဒီကိစ္စကို သေသေချာချာ အပတ်တကုတ် စုံစမ်းစစ်ဆေးသွားမှာပါ...၊ အဲဒီပြင်ပရန်သူတွေကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်နိုင်မလားဆိုတာကို ကြည့်ရမှာပေါ့...။

သူတို့တွေ ဒီဘက်ကို လာတာက... ကင်းထောက်ငါးကလေး အနည်းငယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်...၊ အဲဒါကြောင့်မို့လို့လည်း... သူတို့တွေ လောဘတကြီးနဲ့ ရမ်းကားမလုပ်ရဲကြတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်...။

သူတို့ကို ဖမ်းဆီးနိုင်ပြီးတော့... သူတို့ သတင်းစကားတွေ အပြင်ကို ပြန်မပို့နိုင်အောင် တားဆီးနိုင်သရွေ့တော့... ပြင်ပရန်သူတွေရဲ့ စစ်တပ်ကြီးဟာ တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ နယ်မြေကိုးခုဆီကို ရောက်လာဦးမှာ မဟုတ်ပါဘူး...”

ရှကျီက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

လူတိုင်း အသေအချာ ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်လိုက်သောအခါ... ဤစကားသည်လည်း အကျိုးအကြောင်း သင့်လျော်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

အဆင့် ၉ မသေမျိုးတစ်ဦးက ဆိုလိုက်သည်

“နယ်မြေသစ်ရှာဖွေရေးအဖွဲ့တွေမှာ... အဖွဲ့ခွဲပြီးတော့ ဖြန့်ကျက်ရှာဖွေတတ်တဲ့ အလေ့အထ ရှိကြတာ အမှန်ပဲ...၊ အဓိက အဖွဲ့ကြီးရဲ့ လမ်းကြောင်းက မပြောင်းလဲဘဲ... ဘေးပတ်ပတ်လည် နယ်မြေတွေကို ရှာဖွေဖို့အတွက် တခြားကျင့်ကြံသူတွေကို ဖြန့်ပြီး စေလွှတ်တတ်ကြတယ်...။

ပြင်ပရန်သူတွေရဲ့ လုပ်ဆောင်ပုံ နည်းလမ်းကလည်း... ငါတို့နဲ့ သိပ်ပြီးတော့ ကွာခြားလိမ့်မယ် မဟုတ်ဘူး...”

တကယ်လို့ သူ့ရဲ့ မှန်းဆချက်သာ မှန်ကန်ခဲ့မယ်ဆိုရင်... နယ်မြေကိုးခုအတွင်းကို ဝင်ရောက်လာတဲ့ ပြင်ပရန်သူတွေဟာ... တစ်ဖက်လူရဲ့ အဓိကအဖွဲ့ကြီးထဲက ကင်းထောက် အနည်းငယ်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“ဒါဆိုရင်တော့... ရှင်းလင်းသွားပြီပေါ့...၊ သူတို့တွေအနေနဲ့ ဒီနေရာက နယ်မြေကိုးခု ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာကို အတည်ပြုဖို့အတွက်တောင်... အချိန်တစ်ခုအထိ ပေးရဦးမှာပဲ...”

တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သော်လည်း... သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်မူ အလေးအနက် တည်ငြိမ်မှုများ လွှမ်းမိုးနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ဤစကားများသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် စိတ်သက်သာရာရအောင် ပြောဆိုနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ရာ... နောက်ပိုင်းတွင် အဖွဲ့အစည်းအသီးသီးသည်... ဤပြင်ပရန်သူများကို အပတ်တကုတ် ဝိုင်းဝန်းရှာဖွေကြရတော့မည် ဖြစ်သည်။

“ရှအဖွဲ့ချုပ်ခေါင်းဆောင်...၊ ဖန့်ငရဲမင်းကြီးက... အခုလောလောဆယ် ဘယ်နေရာမှာ ရှိနေတာလဲ...။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို... သူ့ကိုပါ အသိပေးပြီး လှမ်းခေါ်ထားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်...၊ သူကိုယ်တိုင် ယင်လောကမှာ ရှိနေမှ ပိုပြီးတော့ အားကိုးရမှာ...”

ရှောက်မုန့်ယွမ်က ဆိုလိုက်သည်။

“ဖန့်ငရဲမင်းကြီးမှာ... သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်ဗျ၊ သူ အလုပ်တွေ ပြီးသွားတဲ့အခါကျရင်... သဘာဝအတိုင်းပဲ ယင်လောကမှာ လာပြီးတော့ ရှိနေမှာပါ...၊ မင်း လာပြီးတော့ မလောပါနဲ့...၊ အခုလိုမျိုး ကိစ္စအသေးအမွှားလေးကို... ငါတို့ဘာသာငါတို့ ဖြေရှင်းနိုင်ပါတယ်...။

ပြင်ပရန်သူ ကင်းထောက် အနည်းငယ်ကို ရှာဖွေတာက... ဘာများ ခက်ခဲလွန်းလို့လဲ...။ အခုအချိန်မှာ ဒီကမ္ဘာမြေကြီးရဲ့ နေရာတိုင်းမှာ... ငါတို့ရဲ့ လူတွေချည်းပဲ ရှိနေတာလေ...”

ရှကျီ စကားမဆိုရသေးမီ... လန်တောက်ချွန်းက သူ့အတွက် ကိုယ်စားဝင်၍ ပြန်လည်ဖြေကြားပေးလိုက်သည်။

ရှောက်မုန့်ယွမ်သည် အနည်းငယ် သံသယဝင်သွားသော်လည်း... ဘာမှထပ်မံ၍ မပြောတော့ပေ။

အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက်... လူတိုင်းသည် ချက်ချင်း ထွက်ခွာမသွားကြဘဲ... ရှဲ့ကျစ်ဌာန၏ ဝိညာဥ်မျှော်စင် အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

“ငါ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင်... ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်တုန်းက ဒီနေရာကို ရောက်လာခဲ့တာက... ငါတို့မျိုးနွယ်စုကြီး ဘေးဒုက္ခကြီးနဲ့ ကြုံတွေ့နေရတဲ့ အချိန်တုန်းကပဲ...”

လန်တောက်ချွန်းက ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းများကို ကြည့်ရင်း... လှိုက်လှဲစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

စကားပြောနေစဉ်အတွင်းမှာပင်... ဝိညာဉ်မျှော်စင်၏ တံခါးကြီး ပွင့်ဟသွားပြီး... ကျင့်ကြံသူတစ်စုသည် မျက်နှာတွင် အားနာရှက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်လျက်... အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းထွက်လာခဲ့ကြသည်။

ဤကျင့်ကြံသူများသည် အဖွဲ့အစည်းအသီးသီးမှ လာကြခြင်းဖြစ်ပြီး... လူသားမျိုးနွယ်စုရော၊ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုပါ ပါဝင်ကြရာ... ၎င်းတို့အားလုံးသည် ယခုအချိန်တွင် ဝိညာဉ်မျှော်စင်၏ စွမ်းအားကို ငှားရမ်း၍ ကျင့်ကြံနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ဤကျင့်ကြံသူများအုပ်စုသည်... ဝိညာဉ်မျှော်စင်အတွင်း၌ ဆယ်ရက်ပင် ပြည့်အောင် မတောင့်ခံနိုင်ခဲ့ကြချေ။

ဝိညာဉ်မျှော်စင်၏ အရှေ့ရှိ ကျောက်စာတိုင်ကြီးပေါ်တွင်မူ... နာမည်အများအပြား၏ နောက်ကွယ်၌ ‘ရက်ပေါင်း သုံးဆယ်’၊ ‘နှစ်လ’၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ‘တစ်နှစ်ခွဲ’ ဟူသော စာသားများ ထင်ဟပ်ပေါ်လွင်နေပေသည်။

“ဖန့်သူတော်စင်ကြီးက... ဒီလိုမျိုး အတွင်းနယ်မြေ ကို ချန်ထားပေးနိုင်ခဲ့လို့ တော်သေးတာပေါ့...၊ ဒီဝိညာဉ်မျှော်စင်ဟာ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်းမှာ... ငါတို့အတွက် ပါရမီရှင် အမြောက်အမြားကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့တာ...”

ပေ့ရွှမ်သူတော်စင်က လှိုက်လှဲစွာ ဆိုလိုက်သည်။

လူသားမျိုးနွယ်စု၏ အဆင့် ၉ မသေမျိုးများအားလုံးသည်လည်း... သက်ပြင်းချကာ ချီးကျူးလိုက်ကြသည်။

ဂိုဏ်းအသီးသီးရဲ့ အဓိက ပါရမီရှင်တွေဟာ... တကယ်တော့ ဒီဝိညာဉ်မျှော်စင်ဆီကို ရောက်ဖူးကြတာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း... ၎င်းတို့အနေဖြင့် သတင်းအချက်အလက်ကို အပြင်သို့ မပေါက်ကြားစေရန် ပိတ်ပင်ထားခြင်း ခံခဲ့ရသလို၊ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ဤနေရာသည် ရှဲ့ကျစ်ဌာန ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း မည်သူကမျှ အသိပေးခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် ဝိညာဉ်မျှော်စင်အတွင်း၌... အကျိုးကျေးဇူးများစွာ ရရှိခဲ့ကြသော်လည်း... ဤနေရာက ဘယ်နေရာလဲ၊ ဝိညာဉ်မျှော်စင်ရဲ့ မူလဇာစ်မြစ်က ဘာလဲဆိုတာကိုတော့... လုံးဝ မသိရှိခဲ့ကြချေ။

ထိုအထဲတွင် ရှဲ့အာမန်တို့ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များလည်း ပါဝင်ပေသည်။

“ဖန့်သူတော်စင်ကြီးရဲ့ သွေးမျိုးဆက်က... တကယ်ကို စွမ်းအားကြီးမားလွန်းတယ်...၊ ထိပ်ဆုံး အယောက်တစ်ဆယ်အတွင်းမှာ... သူ့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက် ဆင်းသက်သူ တော်တော်များများ ပါဝင်နေတယ်...”

တာပေါင်သူတော်စင်က ရုတ်တရက် စကားဆိုလိုက်သည်။

လူတိုင်းသည် ကျောက်စာတိုင်ကြီးကို အသေအချာ စိုက်ကြည့်လိုက်ကြရာ... အရှေ့ဆုံးတွင် ရှိနေသည့် နာမည်အနည်းငယ်ထဲ၌... ‘ဖန့်’ ဟူသော မျိုးရိုးအမည်ဖြင့် နာမည်အများအပြား ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ဖန့်ကျစ်ရွှယ် ၊ ဖန့်ရှောက်ထျန်း ၊ ဖန့်ရှောက်ပနိး ၊ ဖန့်ထုန် တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ဤအထဲတွင် ဖန့်ကျစ်ရွှယ်သည်... ဝိညာဉ်မျှော်စင်အတွင်း၌ တစ်နှစ်ခွဲ တိတိ ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိသောသူများသည်လည်း မဆိုးလှချေ...၊ အဆိုးဆုံးဖြစ်သည့် ဖန့်ထုန်ပင်လျှင် လေးငါးလခန့် ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ငါ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင်... အတိတ်တုန်းက ဖန့်မိသားစုကလည်း အလွန်အမင်း ထွန်းကားခဲ့ပြီး... မျိုးနွယ်စုဝင်တွေ အများကြီး ရှိခဲ့တာ...၊ အခုအချိန်မှာ သူတို့တွေ ဘယ်ကို ရောက်ကုန်ကြပြီလဲ...၊ ဘာဖြစ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ လူလုံးထွက်မပြကြတာလဲ...”

ပေ့ရွှမ်သူတော်စင်က အသာအယာ ပြုံး၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

လူတိုင်းသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း... မည်သူကမျှ ဤမေးခွန်းကို ထွက်၍ ဖြေကြားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ယန်နတ်ဘုရားမှာ... ဘယ်လိုမျိုး စီစဉ်ပြင်ဆင်မှုတွေ ရှိနေမလဲဆိုတာကို... ၎င်းတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသေအချာ သိနိုင်ပါမည်နည်း။

သို့သော်လည်း ၎င်းတို့ ကောင်းစွာသိရှိထားသည်မှာ... ယခုအချိန်တွင် ယင်လောကသည် ‘ဖန့်’ ဟူသော မျိုးရိုးအမည်အောက်တွင် ရှိနေခြင်းပင်။

ဤလူ့လောက နယ်မြေကိုးခုသည်လည်း... ရာခိုင်နှုန်း အတော်များများကတော့ ‘ဖန့်’ ဟူသော မျိုးရိုးအမည်အောက်မှာပဲ ရှိနေပေလိမ့်မည်။

တကယ်လို့ နယ်မြေကိုးခုကိုသာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်နိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင်... နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ပြီးတဲ့နောက်မှာ... ဖန့်မိသားစုဟာ သေချာပေါက် ပြန်လည်၍ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာဦးမည် ဖြစ်သည်။

...

...

ရှေးဟောင်းနယ်မြေ ၊ မြေဝက်ဝံကြယ်တာရာ ၊ သုံးလောကတောင်

လူရိပ်သုံးခုသည် ဤနေရာတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြပြီး... ၎င်းတို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြကာ... မျက်ဝန်းများထဲတွင် အနည်းငယ်မျှသော မညှာတာစွာ နှိမ့်ချစော်ကားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေပေသည်။

“ဒီနယ်မြေရဲ့ မသေမျိုးအနှစ်သာရတွေက... စောစောစီးစီးကတည်းက ခမ်းခြောက်သွားခဲ့ပြီပဲ...”

“ရှန်းဟုန်း ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်တွေဟာ... ဒီလိုမျိုး စုတ်ပြတ်သတ်နေတဲ့ နေရာမှာပဲ ခိုအောင်းနေထိုင်နိုင်ကြတော့တယ်ဆိုတာ... တကယ်ကို သနားစရာကောင်းတယ်...”

“သူတို့ကို သနားနေဖို့ မလိုပါဘူး...၊ သခင်လေး ပေးထားတဲ့ ရတနာက... ရှန်းဟုန်း သွေးမျိုးဆက်တွေရဲ့ အရှိန်အဝါကို ထောက်လှမ်းမိသွားပြီ...၊ ဆိုလိုတာက ငါတို့ သုံးယောက် နေရာမှန်ကို ရှာတွေ့သွားတာပဲ...၊ ဒါက တကယ့်ကို အောင်မြင်မှု အကြီးကြီးပဲ...”

“အခုလောလောဆယ်မှာ... အဲဒီရှန်းဟုန်းရဲ့ သွေးမျိုးဆက်ကို... ဘယ်လိုနည်းနဲ့ အတင်းအကျပ် ထွက်လာအောင် လုပ်မလဲ...”

“ဒီနေရာမှာ... ဘယ်လို စွမ်းအားရှင်မှ ရှိနေပုံမရဘူး...၊ ရှန်းဟုန်း သွေးမျိုးဆက်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကလည်း... သေချာပေါက် မြင့်မားမှာ မဟုတ်ဘူး...၊ ဒီကြယ်တာရာတစ်ခုလုံးကိုပဲ... တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်ချေမှုန်း လိုက်ကြစို့...၊ လူတွေ အကုန်လုံး သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားတဲ့အခါကျရင်တော့... အဲဒီလူက သဘာဝအတိုင်းပဲ ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မယ်...။

တကယ်လို့ ငါတို့က သူ့ကို ဖမ်းဆီးနိုင်ပြီးတော့... ဒီနေရာမှာ သခင်လေး ရောက်လာမယ့်အချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းနိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင်... ငါတို့ သုံးယောက်ဟာ တကယ့်ကို မျက်နှာပန်းလှပြီး... နာမည်ကြီးသွားတော့မှာ...”

၎င်းတို့ သုံးဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြပြီး... ထိုအထဲမှ တစ်ဦးက သူ၏ လက်ဝါးကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်ရာ... ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး လှိုင်းတံပိုးအလား ပြင်းထန်လှသော မသေမျိုးအနှစ်သာရများသည်... သူ၏ လက်ဝါးထက်တွင် စဉ်ဆက်မပြတ် စုစည်းလာတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင်... ၎င်းတို့ သုံးဦး၏ ခြေထောက်အောက်ခြေရှိ... နက်မှောင်လှသော ခေါင်းတလား တစ်ခုအတွင်း၌မူ... လှပညုတုသော မိန်းမပျိုတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ် တည်ရှိနေပေသည်။

အထက်ဘက်မှ လှုပ်ရှားမှု အရှိန်အဝါကို သတိပြုမိသွားဟန်ဖြင့်... ထိုလူရိပ်၏ မျက်ခွံများသည် အသာအယာ လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပြီးနောက်... ဖြည်းညှင်းစွာဖြင့်ပင် ပွင့်ဟလာခဲ့တော့သည်။