အခန်း (၉၆၃-၉၆၄)

အခန်း ၉၆၃။ နတ်ဘုရားတံတား ၊ ကြီးမားသော ပြိုင်ဆိုင်မှုခေတ် ၊ နတ်ဘုရားပုံရိပ်လွှာ ပေါင်းစပ်ခြင်း

ရှဲမိသားစု က အထူးအလေးထား၍ ဧည့်ဝတ်ပြုသော်လည်း လီယန်ချူသည် ရှဲမိသားစုတွင် ကြာရှည်မနေခဲ့ပေ။ သူသည် ချင်းယွန်းကျောင်းသို့ ပြန်လာပြီးနောက် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားတို့၏ ကျောက်ပြားနှစ်ချပ်ကို အာရုံစိုက်လေ့လာခဲ့သည်။

ထိုကျောက်ပြားများတွင် အံ့ဖွယ်စွမ်းအား နှစ်ရပ်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

တစ်ခုမှာ လေကို စီးနင်းခြင်း ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုမှာ ဘေးအန္တရာယ်တို့ကို ဖြေရှင်းခြင်း ဖြစ်သည်။

"လေစီးနင်းခြင်း" သည် လေကိုစီးကာ ခရီးသွားခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် အမြင့်သို့ပျံသန်းနိုင်သည့် အတတ် ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် ယခုလက်ရှိတွင် တိမ်တိုက်များကို စီးနင်းနိုင်သည့်အပြင် ဓားပညာဖြင့် လေဟာနယ်တွင် ပျံသန်းနိုင်သည့်အစွမ်းလည်း ရှိထားပြီးဖြစ်သည်။

ယခု လေစီးနင်းခြင်း အတတ်ကို ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက သူ၏အရှိန်မှာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာမည်ဖြစ်ပြီး အနာဂတ်တွင် အရှိန်အဟုန်ကို အဓိကထားသည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် အလားအလာ အလွန်များသည်။

ဆိုရသော် "ငါ့မြင်းသာ မြန်မယ်ဆိုရင်၊ တိုက်ပွဲနတ်ဘုရား တောင် ငါ့ကို မမီနိုင်ဘူး"

ဆိုသည့် ပုံစံမျိုးပေါ့။

တိုက်ခိုက်လည်း တိုက်ခိုက်နိုင်၊ ပျော်ပါးချင်လည်း ပျော်ပါးနိုင်သည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သည်။

သူသည် ကျောက်ပြားထဲမှ စာများကို တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် အကုန်ဖတ်ရှုပြီးသည်နှင့် လုံးဝနားလည်သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားတို့၏ ကျောက်ပြားတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည့် ကျင့်စဥ်များမှာ အလွန်နက်နဲပြီး သာမန်အတတ်ပညာများနှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေ။

ရှဲမိသားစုဘိုးဘေးသည်ပင် အပေါ်ယံအနည်းငယ်ကိုသာ နားလည်သဘောပေါက်ထားသဖြင့် အနှစ်သာရကို မထိတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် လီယန်ချူမှာမူ တစ်ခေါက်ဖတ်ရုံဖြင့် ပိုင်နိုင်သွားပြီဖြစ်သည်။

သူသည် နောက်ထပ်ကျောက်ပြားတစ်ချပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

ဤကျောက်ပြားတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည့် အစွမ်းမှာ ဘေးအန္တရာယ်တို့ကို ဖြေရှင်းခြင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် နတ်ဘုရားတို့၏ မေတ္တာတော်ကို ခံယူကာ ဘေးအန္တရာယ်များကို တားဆီးခြင်း၊ ရေလွှမ်းမိုးခြင်းများကို ငြိမ်သက်စေခြင်း၊ အဆိပ်များကို ဖြေရှင်းခြင်းနှင့် ကျိန်စာများကို ဖယ်ရှားခြင်းတို့အတွက် အလွန်လက်တွေ့ကျသည့် အံ့ဖွယ်ကျင့်စဥ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ရှဲမိသားစုတွင် ထိုကဲ့သို့သော ကျင့်စဥ်များ ရှိနေသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့်၊ ဤကဲ့သို့သော ရှေးကျသည့် ကျင့်ကြံသူမျိုးနွယ်စုများ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် နက်နဲလှကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။

နောက်တစ်ရက်တွင်

နံနက်ခင်းနေရောင်ခြည်သည် အရှေ့အရပ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းများ ဖုံးလွှမ်းလာသည်။ လီယန်ချူသည် ချင်းယွန်းကျောင်းတွင် ကျင့်ကြံနေပြီး သူ၏ ဝိညာဉ် သည် ကျောင်းအပေါ်ယံတွင် ပေါ်ထွက်လာကာ နေမင်းကြီး၏ စစ်မှန်သော အနှစ်သာရကို စုပ်ယူလျက်ရှိသည်။

ကျင့်ကြံမှုပြီးဆုံးသည့်အခါ သူသည် ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းသို့ နံနက်စာစားရန် လာခဲ့သည်။

ဆိုင်ရှင်မသည် လီယန်ချူယူလာပေးသည့် ပုံတူကူးထားသော မြေပုံနှင့် စာအုပ်များကို လေ့လာနေသည်မှာ ရက်အတော်ကြာပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် အလွန်အာရုံစိုက်နေသဖြင့် နောက်ဖေးတွင် ထမင်းစားနေစဉ်မှာပင် စိတ်လွင့်နေတတ်သည်။ သူမ၏ ပြည့်တင်းလှပသော ရင်သားများမှာ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားလျက်ရှိသည်။

သူမသည် ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်ကို ကိုင်ထားကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း မှုတ်နေသော်လည်း စိတ်မှာမူ တစ်နေရာရာသို့ ရောက်နေပုံရသည်။ သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် စံပြအချိုးအစားရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာ ထိုအလှတရားကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ကွဲထွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုကဲ့သို့သော တိုင်းပြည်အလှဆုံး အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် နေ့စဉ်ထိတွေ့နေရသဖြင့် မိန်းမလှများအပေါ်တွင် စိတ်တည်ငြိမ်မှု ပိုမိုရရှိလာသည်။ လီယန်ချူ သည် ယခင်ကလို ကောင်လေးမဟုတ်တော့ဘဲ ယခုအခါတွင် အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သည့် သိုင်းသမားတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

သူသည် ထမင်းကြော် နှစ်ပွဲနှင့် လက်ရာအလွန်ကောင်းမွန်သည့် အမဲသားတုံးများကို အကုန်စားလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုက အစာစားချင်စိတ်ကို ပိုမိုကောင်းမွန်စေပြီး ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများတွင် စွမ်းအားများ ပြည့်ဝနေသဖြင့် အစာချေဖျက်ရသည်မှာလည်း အလွန်လွယ်ကူသည်။

လီယန်ချူသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ သူမမျက်စိရှေ့တွင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ၊ စိတ်ညစ်စရာရှိလို့လား"

ဆိုင်ရှင်မ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများမှာ ခဏတာ မှိုင်းညို့နေခဲ့သည်။ သူမသည် လီယန်ချူ၏ အသံကြောင့် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ချစ်စရာကောင်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးရဲ့ တံတား အကြောင်း တွေးနေတာပါ "

လီယန်ချူသည် ဆန်ပြုတ်တစ်ငုံသောက်ကာ အသံနိမ့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ထမင်းစားနေရင်းတောင် အဲဒီကိစ္စကို စဉ်းစားနေရတာလား "

ဆိုင်ရှင်မသည် နူးညံ့စွာ ပြောသည်။

"နည်းနည်းတော့ ခံစားချက်ဖြစ်မိလို့ပါ။ အထူးသဖြင့် ရှင် ရှဲမိသားစုက ပြန်လာပြီး ရှဲမိသားစုဘိုးဘေးရဲ့ ခန့်မှန်းချက်တွေကို ပြောပြတဲ့အချိန်ကစပြီးတော့ပေါ့ "

လီယန်ချူက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"မင်း တစ်ခုခုများ သတိရလိုက်လို့လား"

အင်းပိုင်ရှင်မသည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မှုန်ဝါးဝါးနဲ့ သေချာမသိရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ထိတွေ့မိလိုက်တိုင်းမှာ စိတ်ထဲမှာ နတ်ဘုရားတံတား တစ်ခုရဲ့ ပုံရိပ်က မှုန်ဝါးဝါး ပေါ်လာတတ်တယ် "

လီယန်ချူသည် ဆန်ပြုတ်သောက်နေရာမှ ရပ်တန့်သွားသည်။

"နတ်ဘုရားတံတား ဒါဟာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးရဲ့ တံတား ဖြစ်မနေဘူးလား"

ဆိုင်ရှင်မသည် ဆန်ပြုတ်ကို တစ်ဇွန်းချင်း သောက်ရင်း အတွေးနက်စွာဖြင့် ပြောသည်။

"ဒီခံစားချက်က အရမ်းထူးဆန်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ သေချာပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင်လည်း ဘာမှမပေါ်လာဘူး။ ပြီးတော့..."

သူမသည် စကားကို ရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါကာ နောက်ထပ်ဘာမှ မပြောတော့ပေ။ လီယန်ချူသည် ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ကို ချလိုက်ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ အသံနိမ့်ဖြင့် မေးသည်။

"ပြီးတော့ ဘာဖြစ်သေးလဲ"

ဆိုင်ရှင်မသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ်မော့လိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်များမှာ ထူးဆန်းနေသည်။

"ကျွန်မ တစ်ယောက်ယောက်ကို တွေ့လိုက်သလိုပဲ... သူက နတ်ဘုရားတံတားတစ်ခုကို ရိုက်ချိုးလိုက်တာ။ အဲဒါက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးရဲ့ တံတားလားဆိုတာတော့ ကျွန်မမသိဘူး "

အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေလေ့ရှိသည့် လီယန်ချူပင်လျှင် တုန်လှုပ်သွားသည်။

"အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ"

ဆိုင်ရှင်မသည် တည်ငြိမ်စွာ ဖြေသည်။

"ထင်တာတော့... ကျွန်မပဲ။"

လီယန်ချူ - "............"

ဆိုင်ရှင်မ၏ မှတ်ဉာဏ်မှာ အနည်းငယ်ထူးဆန်းသည်။ သူမသည် အချို့အရာများကို ကောင်းကောင်းသိရှိနေသော်လည်း အချို့အရာများကိုမူ မျက်မြင်တွေ့မှသာ ပြန်သတိရတတ်သည်။ သို့သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးရဲ့ တံတား အကြောင်း ကြားလိုက်ရုံဖြင့် သူမသည် နတ်ဘုရားတံတားတစ်ခုကို ရိုက်ချိုးခဲ့ဖူးကြောင်း သတိရလာရသနည်း။

လီယန်ချူသည် ခဏတာ ငေးငိုင်နေပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ပြောသည်။

"ဒီလောက်တောင် တိုက်ဆိုင်ပါ့မလား"

ဆိုင်ရှင်မသည် ခေါင်းကိုစောင်းကာ စဉ်းစားပြီး ပြောသည်။

"မရေမရာတဲ့ မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစလေးတွေပါ။ ပြီးတော့ တံတားတစ်စင်းဆိုတာကလည်း တကယ်တမ်းမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးရဲ့ တံတား ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်မှာပါ "

လီယန်ချူသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဤ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးရဲ့ တံတား သည် နတ်ဘုရားဘုံနှင့် လူ့လောကကို ဆက်သွယ်ထားသည့်အရာဖြစ်လျှင် ၎င်းသည် တကယ့်တံတားတစ်ခု ဖြစ်ချင်မှဖြစ်မည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ၎င်းသည် စွမ်းအား၏ ပြယုဂ်တစ်ခု သို့မဟုတ် အဓိကသော့ချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်နိုင်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းကို လူတစ်ယောက်က ရိုက်ချိုးနိုင်ပါ့မလား၊ အထူးသဖြင့် ဆိုင်ရှင်မကပေါ့။

ဆိုင်ရှင်မက ပြုံးပြီး ပြောသည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဒီရက်ပိုင်း ပိယန်လိုဏ်ဂူ ပိုင်ရှင်ရဲ့ စာအုပ်တွေကို ဖတ်ထားတာ များသွားလို့ ဖြစ်မယ်။ အော်၊ ပြီးတော့ အဲဒီပန်းချီကားရဲ့ အချက်လက်ကို ကျွန်မ ရှာတွေ့ပြီ "

လီယန်ချူသည် အာရုံပြန်စိုက်ကာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ဘာ အချက်လက်လဲ"

ဆိုင်ရှင်မ ပြောသည့်ပန်းချီကားမှာ လီယန်ချူ ပိယန်လိုဏ်ဂူတွင် ရှာတွေ့ခဲ့သော ရှေးဟောင်းပန်းချီကားဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က ကျွေ့ဟွာ ၏ ဝိညာဉ်ကို ထိုပန်းချီကားထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီး လီယန်ချူက ကယ်ထုတ်ရန် ဝင်သွားခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က အားကောင်းသည့် နဂါးတစ်ကောင် ပေါ်လာသဖြင့် သူက သတ်ဖြတ်လိုက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဆိုင်ရှင်မက ဆိုသည်။

"ရှင် ခန့်မှန်းတာ မှန်တယ်။ ဒီပန်းချီကားက လူရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ပိတ်လှောင်ရုံတင်မကဘူး၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားကို ထင်ဟပ်စေပြီး စိတ်ထဲရှိ အကြောက်ဆုံးအရာကို ပုံဖော်ပေးနိုင်တယ် "

လီယန်ချူက မေးသည်။

"ဒါဆို အဲဒီနေ့က ငါတွေ့ခဲ့တဲ့ နဂါးက ပုံထဲက အစစ်အမှန်မဟုတ်ဘဲ၊ ကျွေ့ဟွာရဲ့ ဖခင်အပေါ်ထားရှိတဲ့ သူမရဲ့ စိတ်ကူးယဉ် အကြောက်တရားပေါ့ "

ဆိုင်ရှင်မ ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဟုတ်တယ်"

လီယန်ချူ၏ ပါးစပ်မှာ အနည်းငယ်တွန့်သွားသည်။ ဒါဆို "မင်းရဲ့ ဖခင်ကို အပြင်းအထန် ထိုးကြိတ်ခြင်း" ပေါ့ ထိုနေ့က နဂါးပေါ်လာပုံမှာ အလွန်ထူးဆန်းနေသည်ဟု သူထင်ခဲ့မိသည်။ ထိုနဂါးမှာ အလွန်အားကောင်းပြီး ကမ္ဘာမြေကို ဖျက်ဆီးမည့်ပုံပေါက်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် မြေပြင်နတ်ဘုရား ၏ စွမ်းအားမျိုး မရှိခဲ့ပေ။

ဆိုင်ရှင်မက ရယ်မောရင်း ပြောသည်။

"ဟုတ်တာပေါ့၊ ကျွေ့ဟွာက မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ယောက် တိုက်ခိုက်တာကို ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးတော့ သူမရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်နိုင်မှုက ကန့်သတ်ချက်ရှိနေတယ်။ ဒါကြောင့် ပန်းချီကားကလည်း အဲဒီထက်ပိုပြီး မဖော်ပြနိုင်တာပါ "

လီယန်ချူသည် ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"မဟုတ်သေးဘူးလေ၊ အဲဒီနေ့က ငါလည်း အဲဒီမြေပုံထဲ ခဏဝင်ခဲ့တာပဲ၊ ဘာမှထူးထူးခြားခြား မတွေ့ခဲ့ရဘူး "

ဆိုင်ရှင်မသည် သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

"ရှင့်မှာ ပြဿနာရှိနေတာ ဖြစ်ရင်ကော"

လီယန်ချူ - "............"

လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် ယခုအခါ ပန်းချီကားသုံးချပ်ရှိနေသည်။

တစ်ချပ်မှာ ရှန့်ရှန်းနန်းတော် မှ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူ လျန်ယွီချင်း ထံမှ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး လူကို အသိစိတ်မရှိဘဲ အတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းကာ ပုံထဲမှ ကမ္ဘာတစ်ခု ဖန်တီးပေးနိုင်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဆိုင်ရှင်မက ထိုအထဲမှ အစီရင်စာလုံးများကို ပြင်ဆင်ပြီး ပြန်လည်ပြုပြင်လိုက်သဖြင့် လူကို တောင်ပန်းချီကားထဲသို့ ပိတ်လှောင်နိုင်လာသည်။

နောက်တစ်ချပ်မှာ ချွန်ချိုးလင် ၏ ဘိုးဘေးထံမှ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အလွန်တူညီသည့် အိမ်မက်ပုံရိပ် ကို ဖန်တီးနိုင်သည်။ လီယန်ချူသည် တစ်ခါက ထိုကမ္ဘာထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံခဲ့ရဖူးပြီး အစစ်အမှန်နှင့် အတုအယောင်ကို ခွဲခြားရခက်ခဲခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတစ်ခုမှာ မကြာသေးမီက ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး လူ၏စိတ်ထဲတွင် အကြောက်ဆုံးအရာကို ပုံဖော်ပေးနိုင်သည်။ လီယန်ချူကိုယ်တိုင်မှာမူ သူ့စိတ်ထဲတွင် မည်သည့်အကြောက်တရားမှ မရှိ၍လား သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းရင်းကြောင့်လား မသိ၊ ဤပန်းချီကားသည် သူ့အပေါ် အလုပ်မဖြစ်ပေ။

ဆိုင်ရှင်မသည် ပစ္စည်းများ တီထွင်ခြင်းကို စိတ်အားထက်သန်သည်။ ထိုပတ်းချီကားသုံးချပ်လုံးမှာ ယခုအခါ သူမလက်ထဲတွင်ရှိပြီး သူမ၏ အာရုံကို လွှဲပြောင်းထားနိုင်သည်။ သူမသည် ပိယန်လိုဏ်ဂူမှ ရှေးဟောင်းအရာများကို မစဉ်းစားတော့ဘဲ ဤပန်းချီကားများကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ပြန်လည်မွမ်းမံနေသည်။

သူမလက်ထဲတွင် ကျူယီအိုး ရှိနေသဖြင့် ပိုမိုအောင်မြင်ရန် အလားအလာရှိသည်။

လီယန်ချူသည် ဝေမြို့တွင် ရက်အနည်းငယ် ဆက်လက်ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။ ရွှီထျန်းနန် ထံမှ ပေးပို့လာသော သတင်းစကားများစွာကို လက်ခံရရှိသည်။

ဆိုင်ရှင်မ ပြုလုပ်ထားသည့် ခရီးဝေး ဆက်သွယ်ရေးအဆောင် သည် ဗီဒီယိုခေါ်ဆိုမှုနှင့် ဆင်တူသော်လည်း လက်ရှိတွင် တစ်နိုင်ငံလုံးရှိ ကျင့်ကြံသူများ၏ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာမှာ စာသားဖြင့်သာ အပြန်အလှန် ဆက်သွယ်နိုင်သည်။

လီယန်ချူသည် ရွှီထျန်းနန်၏ သတင်းများမှတစ်ဆင့် အကြောင်းအရာများစွာ သိရှိခဲ့ရသည်။

ဥပမာအားဖြင့် တရားရုံးတော်မှ ကျန်းလီသည် တတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် အဝါရောင်ချောက်ကမ်းပါး ရှိ နတ်ဆိုးလမ်းစဥ်မှ လူ ၃၆ ဦးကို အကုန်အစင် သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

နှစ်ပေါင်း ၂၀၀၀ သက်တမ်းရှိသည့် တတိယအဆင့် နတ်ဆိုးဘုရင်တစ်ပါးကိုလည်း သူသတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုတောင်ပေါ်ရှိ နတ်ဆိုးအားလုံးကို သုတ်သင်လိုက်သဖြင့် ကျန်းလီသည် ကျင့်ကြံသူလောကတွင် နာမည်ကြီးသွားခဲ့သည်။

ဝေဟိန်း သည်လည်း တတိယအဆင့် သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး နတ်ဘုရားနယ်မြေ ၇၂ ခုထဲမှ တစ်ခုတွင် လုံယွမ် ဟုခေါ်သည့် ရှေးဟောင်းဓားကို ရရှိခဲ့သည်။ ထိုဓားကို အသုံးပြုကာ 'မြောက်ပိုင်းဒေသတဲနန်းတော်မှ တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်လိုက်သဖြင့် ကျော်ကြားသွားခဲ့သည်။

"ဒါဟာ အမှန်တကယ်ကို ကြီးမားတဲ့ ပြိုင်ဆိုင်မှုခေတ်ပါပဲ။ ကန့်သတ်ချက်တွေ လျော့ကျသွားပြီးနောက်မှာ လူ့လောကမှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေ အများကြီး ပေါ်ထွက်လာတော့မှာပဲ "

လီယန်ချူက တွေးမိသည်။

မကြာသေးမီက သူကျင့်ကြံနေစဉ် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ စွမ်းအင် များ ပိုမိုထူထပ်လာသည်ကို သိသာစွာ ခံစားနေရသည်။ ထိုအတိုင်းသာဆိုလျှင် ခေတ်သစ်တစ်ခုကို ကြုံတွေ့ရတော့မည်မှာ သေချာသည်။ ယခင်က ကောင်းကင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ရှောင်တိမ်းနေခဲ့သည့် ကျွမ်းကျင်သူများအကြား တိုက်ခိုက်မှုများ ဖြစ်ပွားလာတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဤနေ့တွင်၊ လီယန်ချူသည် ချင်းယွန်းကျောင်းတွင် ကျင့်ကြံနေစဉ် ရုတ်တရက် အသက်ရှူသံတစ်ရပ်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်စွမ်းအား ကို ဖြန့်ကျက်ကြည့်လိုက်သောအခါ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဝေဟိန်း"

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်ကပဲ ရွှီထျန်းနန်နှင့် အပြန်အလှန် စကားပြောထားခဲ့သည်။ ဝေဟိန်းမှာ မျက်ခုံးထူထူနှင့် ခန့်ညားသည့် လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ခါးတွင် ရှေးဟောင်းဓားတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားကာ အလွန်ဂုဏ်ရှိန်ကြီးမားသည်။

လီယန်ချူသည် သူ့ကိုတွေ့သောအခါ ပြုံးပြီး ပြောသည်။

"ငါ ရွှီအရာရှိဆီက ကြားတယ်။ တဲနန်းတော်ဘုရင်ရဲ့ ကျွမ်းကျင်သူကို ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်လိုက်တယ်ဆို၊ တကယ်ကို စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေတာပဲ "

ဝေဟိန်းက ရယ်မောသည်။

"အသေးအဖွဲပါ၊ မပြောပလောက်ပါဘူး"

သို့သော်လည်း သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။ ဝေဟိန်းမှာ နှစ်ထောင်ချီရှိသည့် သစ်ပင်နတ်ဆိုးကိုပင် ဆဲဆိုနိုင်သည့် အပြောကြမ်းသူဖြစ်ပြီး ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်လိုက်ရသည့်အတွက် မည်သို့မျှ မပျော်ဘဲမနေနိုင်ပေ။

လီယန်ချူက ပြုံးသည်။

"ဝေမြို့ကို ငါ့ဆီလာတာ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။"

ဝေဟိန်းက ဆိုသည်။

"အရင်က ငါ ဒုံလင်ဒေသမှာ နတ်ဆိုးတွေကို နှိမ်နင်းနေရင်း ရွှီအရာရှိဆီက သတင်းစကား ရလိုက်တယ်။ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်မှာ ထူးခြားမှုတွေ ရှိနေပြီး ရွှေတဲနန်းတော်က ကျူးကျော်ဖို့ ကြံစည်နေတယ်တဲ့။ ဝေမြို့ကို ဖြတ်သွားရင်းနဲ့ မင်းကို ဝင်တွေ့တာပါ"

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ရွှေတဲနန်းတော်က ကျူးကျော်မယ်"

ဝေဟိန်း ခေါင်းညိတ်သည်။

"ရွှေတဲနန်းတော်ရဲ့ ပိုင်ရှင်က နတ်လက်နက်တစ်ခု ရသွားတယ်ဆိုပြီး စစ်သည်တစ်သိန်းကျော်ကို စုစည်းပြီး အလယ်ပိုင်းဒေသကို သိမ်းပိုက်ဖို့ ကြံစည်နေတာ"

လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးတည်းဖြင့်ပင် တောင်များကို ရွှေ့ပြောင်းနိုင်သော်လည်း စစ်ပွဲတစ်ခု၏ ရလဒ်မှာ ကျွမ်းကျင်သူအရေအတွက်ပေါ်တွင် မူတည်သည်။ ရွှေတဲနန်းတော်က ယခုအချိန်တွင် အလယ်ပိုင်းဒေသကို ကျူးကျော်ရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ မိမိကိုယ်ကို အန္တရာယ်ရှာခြင်းပင် မဟုတ်လော။ အကယ်၍ ထိုရွှေတဲနန်းတော်ပိုင်ရှင်၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ လောကတစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်လောက်အောင် မမြင့်မားပါကပေါ့။

ဝေဟိန်းသည် သူ့၏ မေးခွန်းကို နားလည်ဟန်ရှိသည်။

"ရွှီအရာရှိနဲ့ ဝမ်အရာရှိချုပ်တို့လည်း ဒီကိစ္စကို ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်နေကြတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေကို အများအပြား စုစည်းထားတယ် "

လီယန်ချူက သတိပေးသည်။

"သတိထားကြပါ။"

ဝေဟိန်းက ရယ်မောသည်။

"တကယ်လို့ နန်းတော်ကနေ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး မလွှတ်ဘူးဆိုရင်တော့ ရွှီအရာရှိရဲ့ အစီအစဉ်အရ မင်းကို လာခေါ်ရမှာ "

လီယန်ချူက မေးသည်။

"နန်းတော်က ကျွမ်းကျင်သူလား"

ဝေ့ဟိန်း ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ ငါလည်း အခုမှ သိတာ။ ချန်နိုင်ငံရဲ့ နန်းတော်ကိုယ်တိုင်က ကျင့်ကြံသူမျိုးနွယ်စု တစ်ခုဖြစ်နေတယ် "

လီယန်ချူ အံ့သြသွားသည်။

"ချန်နိုင်ငံ နန်းတော်က ကျင့်ကြံသူမျိုးနွယ်စု ဟုတ်လား "

ဝေဟိန်း ခေါင်းညိတ်သည်။

"ငါလည်း သာမန်မျိုးနွယ်စုလို့ ထင်ခဲ့တာ။ အခုလို အံ့သြစရာတွေ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး "

လီယန်ချူသည် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် အရာရာကို သဘောပေါက်သွားသည်။ ကောင်းကင်၏ ကန့်သတ်ချက်များ မလျော့ကျခင်က ချန်နိုင်ငံနေရာအနှံ့တွင် စစ်မီးများတောက်လောင်နေပြီး နတ်ဆိုးများ ကျင်လည်နေသည်။ နန်းတော်တွင် တရားရုံးတော်မှလွဲ၍ ဤကိစ္စများကို ဖြေရှင်းနိုင်မည့် အခြားအစိုးရအဖွဲ့အစည်း မရှိခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်က ချန်နိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ်အာဏာမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အားနည်းနေသော်လည်း နိုင်ငံကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သနည်းဟု လီယန်ချူ စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်။ အခုမှသာ ချန်မျိုးနွယ်စု၏ နန်းတော်မှာ ကျင့်ကြံသူမျိုးနွယ်စု ဖြစ်နေကြောင်း သိရတော့သည်။

လီယန်ချူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။

"ဒါဆိုရင် အခြားကျင့်ကြံသူ မျိုးနွယ်စုတွေက ချန်မျိုးနွယ်စုနဲ့ ပူးပေါင်းနေတာပေါ့၊ သာမန်လူတွေက မသိကြတာ "

ဝေဟိန်းသည် ထိုသို့ မတွေးခဲ့မိပေ။ သူက နားလည်သွားပြီး "ဟုတ်တယ်၊ ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အတွေးများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ချန်နိုင်ငံ နန်းတော်မှာ ဘာမျှမလုပ်ဘဲ နေခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ရာဖြင့် ချုပ်နှောင်ခံထားရခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အစိုးရ၏ ကျင့်ကြံသူမှာ ရွှီထျန်းနန်တစ်ယောက်တည်း ရှိသည်မဟုတ်ဘဲ အခြားသူများလည်း ပုန်းကွယ်နေနိုင်သေးသည်။

လီယန်ချူက မေးသည်။

"မင်း ဝူကျိုးနယ်မြေကို ရောက်ခဲ့တယ်ဆို "

ဝေ့ဟိန်း ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ ငါ ဝူကျိုးနယ်မြေကနေ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရတာ။"

လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်သည်။ နတ်ဘုရားနယ်မြေများ ပွင့်လာသည့် စည်းမျဉ်းမှာ မတူညီပေ။ အချို့က တံဆိပ်များ လိုအပ်ပြီး၊ အချို့က တံခါးဖွင့်ပေးကာ၊ အချို့က လူကို တိုက်ရိုက်ဆွဲယူသည်။ ဝေဟိန်းမှာ နောက်ဆုံးအမျိုးအစားကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက မေးသည်။

"အဲဒီထဲမှာ နယ်မြေပြင်ပမှ မိစ္ဆာတွေကို တွေ့ခဲ့လား"

ဝေဟိန်းက ဆိုသည်။

"ဝူကျိုးနယ်မြေထဲမှာ အဲဒီမိစ္ဆာတွေရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ ကျင့်ကြံရာ နယ်မြေတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားပြီး အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။ ငါက လုံယွမ် ဓားဟောင်းနဲ့ နတ်ဘုရားပုတီးစေ့တစ်ကုံးကို ရခဲ့လို့ အသက်ရှင်ကျန်ခဲ့တာ။ တခြားသူတွေ အများကြီး သေဆုံးသွားကြတယ် "

လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်သည်။ ဤနယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သည့် စည်းမျဉ်းမှာ မသေချာပေ။ သင်၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် သို့မဟုတ် သင်၏ အရည်အချင်းပေါ်တွင် မူတည်နိုင်ပေသည်။ ၎င်း၏ နက်နဲမှုကို ယခုထိ မည်သူမျှ မသိရှိနိုင်ကြပေ။ သူသည် လုံယွမ် ဓားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုဓားတွင် သူ၏ ချွန်ကျွင်း ဓားနှင့် ရှူးပေါင်သပိတ် ကဲ့သို့ပင် စွမ်းအားကြီးမားသော တရားဓမ္မများ ပါဝင်နေသည်။

ဝေဟိန်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လီယန်ချူက တွေးတောသည်။

"မြေပြင်နတ်ဘုရားတွေရဲ့ နယ်မြေတွေ အကုန်ပျက်စီးပြီး မိစ္ဆာတွေက သိမ်းပိုက်သွားတာ၊ နတ်ဘုရားပုံပြင်တွေလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတာပဲ၊ ဘာလို့များ နတ်ဘုရားတွေက သတင်းစကား ပေးပို့နိုင်သေးတာလဲ။ ဒီကြားထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေတာလဲ။ နတ်ဘုရားဘုံနဲ့ လူ့လောကကို ခြားနားထားတာက မိစ္ဆာတွေရဲ့ လက်ချက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားစွမ်းအားတစ်ခုခုလား"

အတွေးများစွာသည် လီယန်ချူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ် ပေါ်လာတော့သည်။

ညဘက်ရောက်သောအခါ

ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်း၏ တိတ်ဆိတ်လှပသော နောက်ဖေးတွင် လူကို ရှက်သွေးဖြာစေသည့် အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြင်းထန်သော ထိတွေ့မှုသံများ ဆက်တိုက်ကြားနေရသည်။ ထိုနေရာကို မူလသံလိုက်ဓာတ်အစီရက်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသဖြင့် မည်သည့်အရာမျှ ပြင်ပသို့ မပေါက်ကြားနိုင်ပေ။ အခန်းထဲတွင် နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"လက်နည်းနည်း ညောင်းလာပြီ၊ ငါ လှည့်လိုက်ဦးမယ်"

ထို့နောက် စားပွဲခုံများ တုန်ခါနေသည့်အသံမှာ မရပ်မနား ဆက်ရှိနေသည်။

တစ်နာရီကြာပြီးမှ ထိုအသံများ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။

ဆိုင်ရှင်မသည် ချစ်စရာကောင်းစွာ ပြောသည်။

"ငါ ချင်းလန် ကို သတိရတယ်"

လီယန်ချူသည် ဆိုင်ရှင်မ၏ အချိုးအစားလှပပြီး ပြည့်တင်းသော တင်ပါးကို ရိုက်လိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မသည် ပျင်းရိစွာဖြင့် ပြောသည်။

"ရှင် တစ်ယောက်တည်းကို ရင်ဆိုင်ရတာ အတော်ပင်ပန်းတယ်၊ ကျွေ့ဟွာ ကို မြန်မြန် အသွင်ပြောင်းခိုင်းလိုက်ပါ။ သူမလည်း မဆိုးဘူး "

လီယန်ချူသည် ရယ်မောလိုက်သည်။

ထိုစဉ် ငိုသံပါသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"နောက်ထပ်လား"

နောက်တစ်ရက်

လီယန်ချူသည် ချင်းယွန်းကျောင်းတွင် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြန့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ပုံမှန်ပန်းချီကားတစ်ချပ်သာ ဖြစ်ပုံရသော်လည်း ဖြန့်လိုက်သောအခါ တောင်တန်းများနှင့် ရေတံခွန်များ ပါဝင်သော မြေပုံတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ပန်းချီကားထဲတွင် နတ်ဘုရားတို့၏ စွမ်းအားများ ပြည့်ဝနေသော တောင်တစ်လုံးရှိပြီး ထိုတောင်ပေါ်တွင် နတ်ဘုရားသဖွယ် ဝတ်ဆင်ထားသော ကြောင်တစ်ကောင် ရှိနေသည်။ ကောင်းကင်တွင်မူ အသက်ဝင်နေသော နဂါးတစ်ကောင် ရှိနေသည်။ ကြောင်တစ်ကောင်နှင့် နဂါးတစ်ကောင်မှာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေပြီး ရုတ်တရက် ပန်းချီကားထဲမှ ပုံရိပ်များ လှုပ်ရှားလာတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ပန်းချီကားထဲမှ ကြောင်ကိုကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီနည်းလမ်းက သူမကို စိတ်အကြောက်တရားကနေ လွတ်မြောက်အောင် တကယ်ကူညီပေးနိုင်ပါ့မလား "

လီယန်ချူက တွေးမိသည်။ ဆိုင်ရှင်မသည် ကျွေ့ဟွာတွင် ဘေးအန္တရာယ် ကျရောက်တော့မည်ကို သိရှိသဖြင့် သူမကို ပိုမိုလုံခြုံသောနေရာတွင် ကျင့်ကြံစေခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဆိုင်ရှင်မသည် ပန်းချီကား သုံးချပ်ကို ပေါင်းစပ်ကာ တစ်ချပ်တည်းဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်ပြီး အစွမ်းများ ပိုမိုကြီးမားလာသည်။ လီယန်ချူသည် တောင်နှင့်မြစ်များကို ထာဝရထိန်းချုပ်ခြင်း နည်းပညာကိုလည်း ဆိုင်ရှင်မအား သင်ပေးခဲ့ရာ သူမက ပန်းချီကားထဲတွင် ထည့်သွင်းထားသည်။

ထို့အပြင် လီယန်ချူ၏ စာပေပညာရှင်များ ရေးသားထားသော စာလုံးများကိုပါ ပေါင်းစပ်လိုက်သဖြင့် ပန်းချီကား၏ စွမ်းအားမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

ယခုအခါတွင် ကျွေ့ဟွာကို ပန်းချီကားထဲတွင် ထည့်သွင်းထားပြီး သူမ၏ အကြောက်ဆုံးအရာဖြစ်သည့် နဂါးကို ရင်ဆိုင်စေသည်။ ပန်းချီကားထဲတွင် သူမအတွက် ကမ္ဘာတစ်ခု ဖန်တီးထားပြီး တိုက်ခိုက်မှု အတွေ့အကြုံများ ရရှိစေသည်။ နဂါးကိုမူ လီယန်ချူက ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့် ကျွေ့ဟွာကို အန္တရာယ်မပြုနိုင်ပေ။

ကျွေ့ဟွာသည် ထိုထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် အကြောက်တရားများ ဝင်ရောက်လာသည်။ သို့သော် လီယန်ချူက အနည်းငယ် ထိန်းညှိပေးထားသဖြင့် သူမသည် တိုက်ခိုက်လိုစိတ် ရှိလာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် အကောင်းဆုံး ကျားနက် နှလုံးနှိုက် အကွက်ကို အသုံးပြုကာ နဂါးကို အောင်မြင်စွာ အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

ပန်းချီကားထဲတွင် နတ်ဘုရားကြောင်တစ်ကောင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ထင်ဟပ်နေသည်။

လီယန်ချူက သူမကို ပြန်ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ကျွေ့ဟွာသည်လည်း အသွင်ပြန်ပြောင်းကာ စားပွဲပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ" လီယန်ချူက ပြုံးပြီး မေးသည်။

ကျွေ့ဟွာသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ပါးစပ်ကို စောင်းပြီး ပြောသည်။

"အရမ်းမိုက်တယ် သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ထိုးကြိတ်ချင်နေတာ "

ကျွေ့ဟွာသည် သူမ၏ ဖခင်အပေါ်တွင် အမြဲပင် စိတ်ဆိုးနေခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် သူသေဆုံးသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပင်လယ်ပြင်ရှိ နတ်ဘုရားကျွန်းပေါ်တွင် ရှိနေသည်ဟု ကြားရသောအခါ သူမ၏ ဒေါသမှာ ပိုမိုကြီးမားလာသည်။ ယခုအခါတွင် စိတ်ထဲရှိ ဒေါသများကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ အပြုံးမှာ ပိုမိုလန်းဆန်းလာသည်။

လီယန်ချူက အကြံပေးသည်။

"နောက်တစ်ခါကျရင် သူ့စွမ်းအားကို ပိုလျှော့ချပေးမယ်၊ မင်း စိတ်ကြိုက်ထိုးကြိတ်နိုင်အောင်ပေါ့ "

ကျွေ့ဟွာ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။

"မလိုပါဘူး၊ သူ့ကို ရိုက်ဖို့အတွက် အဲလောက်တောင် လုပ်စရာမလိုပါဘူး၊ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ရိုက်လိုက်မယ် "

လီယန်ချူသည် လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။ သူတို့ ပြောဆိုနေကြစဉ် တံခါးကို လာရောက်ခေါက်သည်။

ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း

အသံမှာ အလွန်အရေးတကြီး ဖြစ်နေသည်။ လီယန်ချူ တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ ချင်းရှီကျောင်းမှ ဘဟွေကျိန်း ဘုန်းကြီးကို တွေ့ရသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်လေးနက်နေသည်။

"လီတာအိုဆရာ အကူအညီတစ်ခု လိုချင်လို့ပါ"

လီယန်ချူက မေးသည်။

"ဘာကိစ္စလဲ"

ဟွေကျိန်းဘုန်းကြီးက အသံနိမ့်ဖြင့် ဆိုသည်။

"ငါ ခရီးသွားရင်း ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းက ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို ပြန်လည်နိုးထစေဖို့ ကြံစည်နေတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ ဒါဟာ လူ့လောကကို ဖျက်ဆီးမယ့်ကိစ္စပဲ "

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်း"

သူသည် အော်မေတောင်တွင် ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းမှ အမျိုးသမီးနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်က ဝင်ရောက်လာသော်လည်း ချက်ချင်း ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။

"ရွှေတဲနန်းတော်က ကျူးကျော်ဖို့ ပြင်နေတယ်၊ နန်းတော်က ကျွမ်းကျင်သူတွေ လွှတ်တယ်၊ အခု ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းကပါ ထပ်ပြီး ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်လာပြန်ပြီ။ သူတို့အချင်းချင်းများ ပူးပေါင်းနေကြတာလား "

လီယန်ချူက တွေးမိသည်။

အခန်း ၉၆၄။ လှည့်လည်သွားလာသော တာအိုဆရာက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှထိ ပြိုင်ဆိုင်နေရသနည်း ၊ ဘေးအန္တရာယ်

ကျင်းကျိုးမြို့

ဤမြို့သည် လူဦးရေ ထူထပ်ပြီး စီးပွားရေး စည်ကားလှသည့်အပြင် ပထဝီဝင်မြေ အနေအထားအရလည်း အလွန်အဆင်ပြေသည်။ မြို့ဘေးတွင် တူးမြောင်းကြီးတစ်ခုရှိသဖြင့် ရေကြောင်းသယ်ယူပို့ဆောင်ရေးမှာ အလွန်တိုးတက်ကာ ဆိပ်ကမ်းတွင် ကုန်သည်များနှင့် ခရီးသွားများမှာ မပြတ်မလပ် ရှိနေကြသည်။

ကျင်းကျိုးမြို့ မြောက်ဘက် ဆင်ခြေဖုံးတွင် ဟောင်းနွမ်းနေသော မြို့စောင့်နတ်ဘုရားကျောင်းတစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းမှာ စွန့်ပစ်ခံထားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ လူသူကင်းမဲ့ကာ နံ့သာတိုင် မီးခိုးငွေ့ပင် မရှိတော့ပေ။ ထိုအချိန်တွင် ထိုမြို့စောင့်နတ်ဘုရားကျောင်းအတွင်း အသက် ၁၃၊ ၁၄ နှစ်အရွယ် လူငယ်လေးတစ်ဦး ရှိနေသည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ အသားအရေ ညိုမိုင်းနေသော်လည်း မျက်ဝန်းတို့မှာမူ အလွန်တရာ တောက်ပနေသည်။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းနောက်တွင် ပိုက်ထားပြီး သံဓားတစ်လက်ကို ခေါင်းအုံးကာ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို နောက်တစ်ဖက်ပေါ်တင်ပြီး မြေပေါ်တွင် ပက်လက်လှဲနေသည်။

ထိုကျောင်းအတွင်းရှိ မြို့စောင့်နတ်ဘုရားရုပ်တုသည် လက်ထဲတွင် သံလှံတစ်လက်ကို ကိုင်ထားသည်။ သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်မထားသော်လည်း နတ်ဘုရား၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ခန့်ညားလှပြီး မျက်ခုံးကြားတွင် စူးရှသော ဒေါသရိပ်များ ကိန်းအောင်းနေသည်။

နတ်ဘုရားရုပ်တုမှာ အစက်အပြောက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အလွန်တရာ ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်သည်။ ရှေ့တွင်ရှိသော နံ့သာအိုးကြီးထဲတွင် အရည်အသွေး ညံ့ဖျင်းသော နံ့သာတိုင် သုံးတိုင်ကို ထိုးစိုက်ထားရာ မီးတောက်လောင်နေသည်။ နံ့သာတိုင်မှ မီးခိုးငွေ့တို့မှာ တရွေ့ရွေ့နှင့် တက်လာနေပြီး ဤမြို့စောင့်နတ်ဘုရားကျောင်းအတွက် ရှားပါးလှသည့် နံ့သာတိုင် မီးခိုးငွေ့ပင် ဖြစ်သည်။

အသက် ၁၃၊ ၁၄ နှစ်အရွယ် လူငယ်လေးသည် သံဓားကို ခေါင်းအုံးရင်း ခြေထောက်ယှက်တင်ကာ ပါးစပ်တွင်လည်း မြက်ပင်တစ်ပင်ကို ကိုက်ခဲထားသည်။ နံ့သာအိုးရှေ့တွင် ပူဇော်ထားသော ကြက်ကင်တစ်ကောင်ကို သူ လုံးဝ မထိတွေ့သေးပေ။ သို့သော်လည်း ဤအချိန်တွင် သူ၏ ဗိုက်ထဲမှ အချိန်အခါမဟုတ်ဘဲ အူလှိုက်သည်းလှိုက် မြည်လာတော့သည်။

လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားသဖြင့် သစ်ရွက်ခြောက်များ လွင့်ပျံသွားသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မြို့စောင့်နတ်ဘုရားကျောင်းအတွင်း မိုးပြာရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုအမျိုးသား၏ မျက်နှာမှာ ကြေးနီရောင် သမ်းနေပြီး သာမန်ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားသော်လည်း ခြေထောက်တွင်မူ အရာရှိတို့၏ ဖိနပ်ကို စီးထားသည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ထိုမြို့စောင့်နတ်ဘုရားရုပ်တုနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူနေသည်။

ကြေးနီရောင် မျက်နှာရှိသော အမျိုးသား ဝင်လာသည်ကို မြင်သော်လည်း လူငယ်လေးမှာ အံ့အားမသင့်ဘဲ လှဲနေရာမှ လှိမ့်၍ ထလိုက်ကာ အလျင်အမြန်ပင်

"အဖေ၊ ဘာလို့ ဆင်းလာရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ခန့်ညားသော အရှိန်အဝါရှိသည့် အမျိုးသားက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

"ဧည့်သည် တစ်ယောက် ရောက်လာတော့မယ်၊ ဒါကြောင့် ထွက်လာကြိုဆိုတာ"

ဟု ပြောသည်။

လူငယ်လေး၏ နာမည်မှာ လူကျန်းဟွာ ဖြစ်သည်။ သူက ရယ်မောရင်း

"ဘယ်လိုဧည့်သည်မျိုးမို့လို့ အဖေ ကိုယ်တိုင် ထွက်လာကြိုဖို့ လိုအပ်တာလဲ "

ဟု မေးသည်။

အမျိုးသားက ခေါင်းခါရင်း

"ငါက နံ့သာတိုင် မီးခိုးငွေ့တောင် မရှိသလောက်ဖြစ်နေတဲ့ တောနတ်ဘုရား တစ်ပါးသာသာပါ ။ တစ်ဖက်လူက တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ အစစ်မှန်ကျင့်ကြံသူမို့ မယဉ်မကျေး မလုပ်သင့်ဘူး"

ဟု ပြန်ဖြေသည်။

လူကျန်းဟွာမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးတို့မှာမူ လည်ပတ်နေပြီး ထိုသူကို အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားနေပုံရသည်။

ခဏအကြာတွင် လက်ထဲတွင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းတုတ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားပြီး အေးစက်ခက်ထန်သော အမူအရာရှိသည့် ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ဝင်ရောက်လာသည်။ သူ၏ နောက်တွင်မူ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး ချောမောခန့်ညားသော လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦး ပါလာသည်။ ထိုတာအိုဆရာမှာ အစိမ်းရောင် တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ရှေးဟောင်းဓားတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ လူကျန်းဟွာ ၏ မျက်လုံးတို့မှာ တောက်ပသွားသည်။

အေးစက်ခက်ထန်သော အမူအရာရှိသည့် ဘုန်းတော်ကြီးကို မြင်လျှင် လူကျန်းဟွာမှာ အလျင်အမြန် ရှေ့တိုး၍ အရိုအသေပေးကာ

"ကျုပ် လူကျန်းဟွာပါ၊ ဟွေကျိန်း ဆရာတော်ကို အရိုအသေပြုပါတယ်"

ဟု ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဟွေကျိန်း ဆရာတော်မှာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အကြည့်ကို ကြေးနီရောင် မျက်နှာရှိသည့် အမျိုးသားဆီသို့ ရွှေ့လိုက်ကာ

"ဂိုအိုမိတ်ဆွေ၊ ဒီကိစ္စက အန္တရာယ်များတယ်၊ ဘာလို့ သူ့ကို မသွားခိုင်းရတာလဲ "

ဟု မေးသည်။

ခန့်ညားသော အမျိုးသား မဖြေခင်မှာပင် လူကျန်းဟွာက

"ကျွန်တော်ကပဲ ဒီမှာ နေခဲ့ခွင့်ပေးဖို့ အဖေ့ကို တောင်းဆိုထားတာပါ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းတဲ့ ခွန်အားနဲ့ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ကူညီပေးချင်လို့ပါ"

ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။ ဟွေကျိန်း ဆရာတော်မှာ ထပ်မံ၍ မေးခွန်းမထုတ်တော့ပေ။

အမျိုးသားက ပြုံး၍

"ဒီတစ်ယောက်က ဘယ်သူလဲဗျ"

ဟု မေးသည်။

ဟွေကျိန်း ဆရာတော်က

"သူက ကျုပ်ရဲ့ သူငယ်ချင်း၊ လီတာအိုဆရာပါ၊ ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းက မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းဖို့အတွက် အထူး ဖိတ်ခေါ်ထားတာပါ"

ဟု မိတ်ဆက်ပေးသည်။

ထို့နောက် ဟွေကျိန်းက

"သူကတော့ ဒီဒေသရဲ့ ဂိုအိုမြို့စောင့်နတ်ဘုရားပါ"

ဟု တစ်ဖန် မိတ်ဆက်ပေးသည်။

လီယန်ချူက ပြုံး၍ လက်ယှက်ကာ

"ဂိုအိုမြို့စောင့်နတ်ဘုရား" ဟု နှုတ်ဆက်သည်။

အမျိုးသားက ပြုံး၍

"မြို့စောင့်နတ်ဘုရားဆိုတာ မဟုတ်ပါဘူး နံ့သာတိုင် မီးခိုးငွေ့တောင် မရှိသလောက်ဖြစ်ပြီး ပျက်သုဉ်းတော့မယ့် တောရိုင်းနတ်ဘုရား တစ်ပါးပါ"

ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းသည် ကျင်းကျိုးမြို့တွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး ရှေးဟောင်း သက်ရှိတစ်ခုကို ပြန်လည်နိုးထစေရန် ကြံစည်နေကြောင်း လီယန်ချူသည် ဟွေကျိန်း ဆရာတော်ထံမှ သိထားသည်။ ဤကိစ္စကို မြို့စောင့်နတ်ဘုရားက သတင်းပို့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုလမ်းကြောင်းကို ဖြတ်သန်းလာစဉ် နတ်ဘုရားထံမှ သတင်းစကားကို သိရှိခဲ့ပြီး မြို့တွင်းသို့ တိုက်ရိုက် စုံစမ်းရန် လာရောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်း၏ ကြံစည်မှုကို တွေ့ရှိခဲ့သော်လည်း အဆင့်မြင့် မိစ္ဆာတစ်ဦး ပုန်းအောင်းနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသဖြင့် ဟွေကျိန်း ဆရာတော်မှာ အလျင်စလို မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်တွင် ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းမှာလည်း ကျင်းကျိုးမြို့တွင် ပုန်းအောင်းနေကြသည်။

ဟွေကျိန်း ဆရာတော်နှင့် လီယန်ချူတို့သည် ဟောင်းနွမ်းနေသော မြို့စောင့်နတ်ဘုရားကျောင်းသို့ ရောက်ရှိပြီး နတ်ဘုရားနှင့် နှုတ်ဆက်ကာ ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းမှ မိစ္ဆာများကို ရှာဖွေရန် မြို့တွင်းသို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

သူတို့ နှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သံဓားကို ကိုင်ထားသည့် လူငယ်လေး လူကျန်းဟွာက

"အဖေ၊ ဒီလီတာအိုဆရာက အရမ်းငယ်တာပဲ၊ ဒီကိစ္စတွေကို ဖြေရှင်းနိုင်ပါ့မလား"

ဟု မေးသည်။

အမျိုးသားက ပြုံး၍

"ဒီလူရဲ့ အရှိန်အဝါက ကြီးမားတယ်၊ ဒီကိစ္စကို သေချာပေါက် ဖြေရှင်းနိုင်မှာပါ။ သားသာ သူ့တပည့် ဖြစ်နိုင်ရင် အကျိုးအမြတ်တွေ အများကြီး ရမှာပဲ" ဟု ပြောသည်။

လူကျန်းဟွာမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

အမျိုးသားက တစ်ဖန်

"ဒီကိစ္စ ပြီးဆုံးသွားရင်တော့ သတင်းပို့တဲ့ ဂုဏ်ကျေးဇူးနဲ့ သားအတွက် ကံကြမ္မာတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးဖို့ ကြိုးစားပေးမယ်၊ ဖြစ်မလာတာကတော့ သားရဲ့ ကံတရားအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်"

ဟု ထပ်ပြောသည်။

လူကျန်းဟွာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့်

"အဖေ" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

အမျိုးသားက အနည်းငယ် ပြုံး၍

"ငါက ဒီလို လူမျိုးပါပဲ၊ ဘယ်သူမှ မကြိုက်ကြဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သားနဲ့ငါက ကံကြမ္မာ ပါလာကြတာ၊ သားသာ သူ့ရဲ့ ပညာတွေကို သင်ယူနိုင်ရင် အနာဂတ်မှာ အကျိုးအမြတ်တွေ အများကြီး ရမှာပါ"

ဟု ပြောသည်။

လူကျန်းဟွာက မော့ကြည့်ကာ

"ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ အဖေက ကျွန်တော့်အတွက်ပဲ စိတ်ကောင်းထားတာပါ၊ ဖခင်က တင်းကျပ်၊ မိခင်က ကြင်နာ ဆိုတဲ့အတိုင်းပါပဲ" ဟု ရယ်မောပြောသည်။

အမျိုးသားမှာ ရယ်မောလိုက်ပြီး အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ကာ အတွေးနက်နေသည်။

………………

ကျင်းကျိုးမြို့

ဘုန်းကြီးတစ်ပါးနှင့် တာအိုဆရာတစ်ပါး လမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေသည်။ တစ်ဦးမှာ ခန့်ညားသော အရှိန်အဝါရှိပြီး နောက်တစ်ဦးမှာ ချောမောခန့်ညားသူ ဖြစ်သဖြင့် လူတို့၏ အာရုံကို ဖမ်းစားနေသည်။ လီယန်ချူသည် ကျင်းကျိုးမြို့ တစ်မြို့လုံးကို စစ်ဆေးပြီးဖြစ်သော်လည်း ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်း မိစ္ဆာများ၏ အရှိန်အဝါကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ အကယ်၍ မရှိခြင်းမဟုတ်ပါက အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည့် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိနေရမည်။

သူနှင့် ဟွေကျိန်း ဆရာတော်တို့ လမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်နေစဉ် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားမှာ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်သဖြင့် မကောင်းဆိုးဝါး အရှိန်အဝါကိုသာ အာရုံခံမိလျှင် ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်း မိစ္ဆာများ စုဝေးနေသည့် နေရာကို ရှာဖွေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက

"ဆရာတော်၊ ခုနက မြို့စောင့်နတ်ဘုရားကတော့ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်၊ ပျက်သုဉ်းတော့မလို ဖြစ်နေပေမယ့် အမှန်တကယ်တော့ ဝိညာဉ်မှာ အလွန်တရာ တည်ငြိမ်မှု ရှိနေတယ်၊ နောက်ပြီး နိုင်ငံရဲ့ ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါလည်း ကာကွယ်ထားသလိုပဲ"

ဟု ပြောသည်။

ဟွေကျိန်း ဆရာတော်က

"ကျုပ်လည်း သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီးပြီ၊ တကယ်ကို တည်ငြိမ်မှု ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နိုင်ငံရဲ့ ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါကိုတော့ မမြင်မိဘူး"

ဟု ပြန်ပြောသည်။

လီယန်ချူက

"မြို့စောင့်နတ်ဘုရား အများစုဟာ လူသားတွေရဲ့ ပညာရှင်ကြီးတွေ တင်မြှောက်ထားကြတာ၊ ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ခံရပြီး လူထုရဲ့ နံ့သာတိုင် မီးခိုးငွေ့တွေကို ခံယူရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နိုင်ငံရဲ့ ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါနဲ့ ကာကွယ်ဖို့ဆိုရင် သူဟာ မသေခင်ကတည်းက အစိုးရအရာရှိ ဖြစ်ခဲ့ရမယ်"

ဟု ပြောသည်။

ဟွေကျိန်းက

"သူက ကျုပ်ဆီကို သတင်းပို့ပေးတယ်၊ တကယ့်ကို သစ္စာရှိတဲ့သူပါ၊ သူသာ မရှိရင် ကျုပ် ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းရဲ့ ခြေရာကို ရှာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူမှာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူတို့ ကျင်းကျိုးမြို့သို့ မရောက်ခင်မှာပင် နတ်ဘုရားမှာ ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ အနည်းငယ်တော့ တန်ခိုးရှိပုံရသည်။

ရုတ်တရက် သူသည် အရှိန်အဝါ တစ်ခုကို သတိထားမိသွားသည်။ သူ၏ စိတ်စွမ်းအားမှာ ကျင်းကျိုးမြို့ တစ်မြို့လုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသဖြင့် ဤအရှိန်အဝါ ပေါ်လာသည်နှင့် သူ ဖမ်းဆုပ်လိုက်နိုင်သည်။ အရှိန်အဝါမှာ ခဏမျှသာ ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"အရှေ့တောင်ဘက်မှာ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါ ရှိတယ်"

ဟု လီရန်ချူးက အလေးအနက် ပြောသည်။

ထို့နောက် ဟွေကျိန်း ဆရာတော်နှင့်အတူ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါ ထွက်ပေါ်လာသည့် နေရာသို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာမှာ ချမ်းသာသော အိမ်ကြီးတစ်လုံး ဖြစ်ပြီး အိမ်ရှေ့တွင် "လျူအိမ်တော်" ဟု ရေးသားထားသည်။

လီရန်ချူးက

"ခုနက အရှိန်အဝါက လျူအိမ်တော်ထဲမှာပဲ"

ဟု ပြောသည်။

ဟွေကျိန်း ဆရာတော်က

"လီတာအိုဆရာကို ခေါ်လာတာ တကယ် မှန်သွားပြီ၊ ကိုယ့်ဘာသာဆိုရင် ဘယ်တော့ ရှာတွေ့နိုင်မလဲ မသိဘူး" ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကို လျူအိမ်တော် တစ်ခုလုံးသို့ ဖုံးလွှမ်းလိုက်ရာ အရှိန်အဝါ တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသည်နှင့် ထပ်မံ ရှာတွေ့နိုင်သည်။ သူတို့ ရှေ့တိုး၍ တံခါးကို ခေါက်လိုက်ကြသည်။

"ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်"

"ကြွပ်..." တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အစေခံလေးတစ်ယောက်က ခေါင်းထုတ်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘုန်းကြီးတစ်ပါးနှင့် တာအိုဆရာတစ်ပါးကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန်ပင်

"ဘာလို့ အခုမှ ရောက်လာကြတာလဲ မြန်မြန် လိုက်ခဲ့ကြ၊ သခင်ကြီးက အရမ်း စိုးရိမ်နေပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူ - "………………"

ဟွေကျိန်း - "………………"

သူတို့ နှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှန်းမသိ ဖြစ်သွားကြသည်။ လမ်းလျှောက်နေစဉ် အစေခံလေးက စကားမပြတ် ပြောနေသည်။ လီယန်ချူမှ သိလိုက်ရသည်မှာ လျူအိမ်တော်မှ သမီးလေးမှာ ဖျားနာနေပြီး ရက်ပေါင်းများစွာ အစာမစား၊ ရေမသောက်ဘဲ ဆန်စိမ်းသာ စားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆန်စိမ်း စားမိလျှင်လည်း မရပ်တန့်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

လျူအိမ်တော် လင်မယားမှာ အလွန်တရာ ကြောက်ရွံ့သွားကြပြီး ဘုန်းတော်ကြီးများနှင့် တာအိုဆရာများစွာကို ပင့်ဖိတ်ခဲ့သော်လည်း အလုပ်မဖြစ်ပေ။ မြို့ထဲမှ နာမည်ကြီး သမားတော်များကို ပင့်သော်လည်း အသုံးမဝင်ပေ။ ထိုရက်ပိုင်းအတွင်း မြို့ထဲမှ ဘုန်းတော်ကြီးများနှင့် တာအိုဆရာများကို ရှာဖွေခဲ့ကြပြီး လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ တာအိုဆရာများနှင့် ဘုန်းတော်ကြီးများမှာ ဆေးဝါးကျွမ်းကျင်ကြောင်း၊ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းနိုင်ကြောင်း ကြားသိသဖြင့် လူများစွာကို ရှာခိုင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နာမည်ကြီး တာအိုကျောင်းနှင့် ဘုရားကျောင်းများမှ မဖြေရှင်းနိုင်သဖြင့် လှည့်လည်သူများ ဆီသို့ အာရုံပြောင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဧည့်ခန်းမသို့ ရောက်သောအခါ အမျိုးသားတစ်ဦးက မော့ကြည့်လာပြီး မျက်လုံးတို့မှာ တောက်ပသွားသည်။ ထိုသူ၏ လက်တွင်လည်း လက်စွပ်များဖြင့် ပြည့်နေကာ အလွန်တရာ ချမ်းသာသည့် ပုံစံ ရှိသည်။

"သခင်ကြီး၊ လူတွေ ရောက်လာပြီ"

ဟု အစေခံလေးက ပြောသည်။

လျူသခင်ကြီးမှာ မျက်လုံးတောက်ပသွားသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် အနည်းငယ်တော့ စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ သူ၏ အကြည့်တို့မှာ လီယန်ချူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားကာ

"ဒီခေတ် တာအိုဆရာတွေက ဒီလောက်တောင် ရုန်းကန်နေရတာလား၊ ဒီလို ရုပ်ရည်မျိုးနဲ့တောင် တာအိုဆရာ လုပ်နေကြတာပဲ "

ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။ သူသည် လီယန်ချူတို့ကို နှုတ်ဆက်ပြီး သမီးဖြစ်သူကို ကုသရန် ခေါ်သွားသည်။

လီယန်ချူက လျူအိမ်တော် တစ်ခုလုံးကို စိတ်စွမ်းအားဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ လျူအိမ်တော်၏ အိမ်ကြီးမှာ ဖုန်းရွှေဆရာတစ်ယောက်က စနစ်တကျ ဒီဇိုင်းဆွဲထားသဖြင့် အလွန်ပင် ကောင်းမွန်ကာ စီးပွားရေး စည်ကားစေသည်။

သာမန် ဝိညာဉ်များမှာ ဤနေရာကို မဝင်နိုင်ပေ။ လီယန်ချူ၏ စိတ်စွမ်းအားမှာမူ အလွယ်တကူ ဝင်ရောက်နိုင်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားမှာ နောက်ကျောရှိ အခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး လျူအိမ်တော် သမီးလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမမှာ အသက် ၁၆ နှစ်အရွယ် ဖြစ်ပြီး လှပသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း ရက်ပေါင်းများစွာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရသဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ်မှာ မှေးမှိန်ကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ပိန်ချုံးနေသည်။

လီရန်ချူးက မျက်ခုံးပင့်ကာ

"ခုနက မိစ္ဆာအရှိန်အဝါကို ခံစားမိတာ၊ အခုတော့ မခံစားရတော့ဘူး"

ဟု ပြောသည်။

သူတို့ သုံးဦး အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် နောက်ထပ် အစေခံတစ်ယောက်က ဘုန်းကြီးတစ်ပါးနှင့် တာအိုဆရာတစ်ပါးကို ခေါ်ဆောင်လာသည်။ ဘုန်းကြီးမှာ အသားမည်းပြီး ဝဖြိုး သည်အဝတ်အစားမှာလည်း မသပ်မရပ် ဖြစ်နေသည်။ တာအိုဆရာမှာ အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်သွယ်ကာ မျက်နှာမှာလည်း အမာရွတ်များ ရှိပြီး ကြွက်မုတ်ဆိတ် ပေါက်နေသည်။

သူသည် ယင်ယန်ရှစ်ကွက် အိတ်ကို လွယ်ထားသည့်အပြင် တူရိယာတစ်ခုကိုလည်း လွယ်ထားသည်။

အစေခံလေးမှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့်

"သခင်ကြီး၊ မြို့ထဲက ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနှစ်ဦးကို ခေါ်လာခဲ့ပြီ "

ဟု အော်ပြောသည်။

အစေခံလေး၏ စကားဆုံးသည်နှင့် သူ၏ အနီးတွင် ဘုန်းကြီးတစ်ပါးနှင့် တာအိုဆရာတစ်ပါး ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဘုန်းကြီးမှာ ခန့်ညားပြီး တာအိုဆရာမှာ ချောမောခန့်ညားကာ နတ်ဘုရားပမာ ရှိနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူ၏ ဘေးမှ လူများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။

လျူသခင်ကြီးမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး လီယန်ချူတို့ကို ကြည့်လိုက်၊ အခုလေးတင် ဝင်လာသည့် နှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက် ဖြစ်နေသည်။ နောက်မှ ရောက်လာသည့် နှစ်ယောက်မှာသာ လှည့်လည်သွားလာသူ တာအိုဆရာ၊ ဘုန်းကြီးပုံစံနှင့် ပိုတူနေသည်။

လျူသခင်ကြီး က လီယန်ချူဆီသို့ လှည့်ကြည့်သည်။

လီယန်ချူက အနည်းငယ် ပြုံး၍

"ခုနကတည်းက ရှင်းပြချင်တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကို ရောက်လာတာ ကံကောင်းလို့ပါ၊ မိန်းကလေးကို ကုသဖို့အတွက် ကူညီပေးပါမယ်"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူ မှာ ချောမောခန့်ညားပြီး နတ်ဘုရားတစ်ပါးပမာ ရှိနေသည်။ သူ၏ အသံမှာလည်း ကြည်လင်နေသဖြင့် လူတို့၏ စိတ်ကို ငြိမ်သက်သွားစေသည်။

လျူသခင်ကြီး မှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး လက်ယှက်ကာ

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တာအိုဆရာ၊ သမီးလေးကို ကယ်နိုင်ရင်တော့ ငွေကြေးများစွာနဲ့ ဆုချပါ့မယ် "

ဟု ပြောသည်။

ငွေကြေးများစွာဖြင့် ဆုချမည် ဆိုသော စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ထိုဘုန်းကြီးနှင့် တာအိုဆရာမှာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အသားမည်းသည့် ဘုန်းကြီးက

"ဘယ်ကရောက်လာတဲ့ မိစ္ဆာတာအိုဆရာ၊ မိစ္ဆာဘုန်းကြီးတွေလဲ၊ ငါတို့နာမည်ကို ခိုးသုံးရအောင် "

ဟု အော်ပြောသည်။ ဘေးမှ တာအိုဆရာကလည်း

"ငါ့နာမည်မှာ ထျန်းဖုန်း ၊ လုံဟူရှန်းကနေ ပညာသင်လာတာ၊ မင်းတို့ နှစ်ယောက်က လိမ်ညာနေတာ၊ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားကြ"

ဟု ပြောသည်။

သူတို့ နှစ်ယောက်မှာ အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် အရှိန်အဝါတော့ ရှိနေသည်။

လျူသခင်ကြီးမှာ လီယန်ချူကို ယုံကြည်သော်လည်း ထိုနှစ်ယောက်၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် တစ်ချက်တော့ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ လုံဟူရှန်းဆိုသည်မှာ တာအိုဂိုဏ်း၏ အမြင့်ဆုံးနေရာဖြစ်သည်။ လီယန်ချူမှာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုနှစ်ယောက်မှာ တရားကျင့်ကြံသူများ မဟုတ်ကြောင်း၊ ခန္ဓာကိုယ်တွင် စွမ်းအားမရှိကြောင်း သိလိုက်သည်။

သူသည် တာအိုဆရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး

"မင်းက လုံဟူရှန်းမှာ ပညာသင်လာတာလား"

ဟု မေးလိုက်သည်။

တာအိုဆရာက

"ဟုတ်တယ်၊ ငါ့ဆရာနာမည်ကို ပြောလိုက်ရင် မင်း ကြောက်သွားလိမ့်မယ်"

ဟု ဂုဏ်ယူစွာ ပြောသည်။

လီယန်ချူက

"မင်းဆရာက ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးသည်။

တာအိုဆရာမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ဤတာအိုဆရာငယ်လေးမှာ အလွန်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းသည်။

သူသည် စကားလုံးများကို ကြိုပြင်ဆင်ထားပြီး

"လုံဟူရှန်း ရဲ့ နတ်ဆရာကြီး လေးပါးထဲက တစ်ပါး၊ ကျောက်တာအိုဆရာပဲ "

ဟု အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

သူသည် လက်ပိုက်၍ ရပ်နေပြီး ကြီးမြတ်သည့် ဂိုဏ်းဝင်တစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါဖြင့် ပြောသည်။

လီယန်ချူက အံ့အားသင့်သွားပြီး

"ဩော်... မင်းက ကျောက်တာအိုဆရာ ရဲ့ တပည့်ပဲ၊ တာအိုဆရာက လုံဟူရှန်းကို ပြန်ရောက်ပြီလား "

ဟု မေးသည်။

ကျောက်တာအိုဆရာမှာ ဝေမြို့သို့ လာ၍ နတ်ဆရာအိုကြီးကို ရှာဖွေကာ ဂိုဏ်းချုပ်အဖြစ် တင်မြှောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း နတ်ဆရာအိုကြီးမှာ မည်းကြီးကို စီး၍ ရှောင်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူ ပြန်ရောက်ပြီလား မသိပေ။

တာအိုဆရာမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ဘုန်းကြှးနှင့် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်သည်။

"အသိတွေများလား ဒီကောင်လေးက ငါ့ထက်တောင် တည်ငြိမ်နေသလား "

လီယန်ချူ၏ အရှိန်အဝါကို ကြောက်သဖြင့် သူတို့၏ အရှိန်အဝါမှာ လျော့ကျသွားသည်။ သူတို့မှာ တကယ့် တရားကျင့်ကြံသူများနှင့် တွေ့မည်ကို ကြောက်ရွံ့သွားသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့မှာ အနည်းငယ် ပြုံးကာ

"ဆရာက လုံဟူရှန်းကို မပြန်သေးဘူး၊ မင်းက ဆရာ့ကို သိလို့လား"

ဟု မေးသည်။

လီရန်ချူးက ပြုံး၍

"သိတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

တာအိုဆရာ - "………………"

ဘုန်းကြီးမှာ စိတ်မရှည်တော့ဘဲ

"ဒီကောင်ရဲ့ တည်ငြိမ်မှုကို မကြည့်နဲ့၊ လူလိမ်တွေကတော့ အများကြီးပဲ၊ အလိမ်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဟု တွေးလိုက်သည်။ သူသည် တာအိုဆရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ တာအိုဆရာမှာ စိတ်ပူနေသည်။

ရုတ်တရက် လီယန်ချူမှာ ခုနက အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူသည် တာအိုဆရာနှင့် ဘုန်းကြီးကို ကြည့်၍

"လိမ်ညာရင်တော့ ကောင်းကင်က မိုးကြိုးပစ်လိမ့်မယ်"

ဟု အေးဆေးစွာ ပြောသည်။ ဘုန်းကြီးမှာ ဒေါသထွက်သွားသည်။

ကောင်းကင်ပေါ်တွင် မိုးတိမ်များ ဖုံးလွှမ်းလာသည်။

"ဘုန်း... ဘုန်း..." မိုးကြိုးများ တောက်ပနေပြီး အလွန်တရာ အရှိန်အဝါ ပြင်းထန်လှသည်။

ဘုန်းကြီး - "………………"

တာအိုဆရာ - "………………"

သူတို့ နှစ်ယောက်မှာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီး အသက်လု၍ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။ လျူသခင်ကြီးမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ လီယန်ချူကို ကြည့်လိုက်သည်။

"နတ်ဘုရား အသက်ရှင်တဲ့ နတ်ဘုရား"

လျူသခင်ကြီး မှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သမီးလေးကို ကယ်တင်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်သွားသည်။

လီယန်ချူသည် သူ၏ အစွမ်းကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ မိုးတိမ်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူသည် မလှုပ်ရှားသေးဘဲ အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ ထိုအရှိန်အဝါမှာ ထပ်မံ ပေါ်လာပြန်သည်။ လီယန်ချူသည် မိုးကြိုးအရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ခြင်းမှာ လိမ်ညာနေသည့်သူများကို ခြောက်လှန့်ရုံတင်မကဘဲ လီအိမ်တော်ထဲရှိ မိစ္ဆာကို ဖိအားပေးရန် ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် နတ်ဘုရားခြေလှမ်းကို သုံးလိုက်ရာ လူမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လျူသခင်ကြီး မှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့်

"တာအိုဆရာ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ"

ဟု မေးသည်။

ဟွေကျိန်း ဆရာတော်က

"မိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းဖို့ သွားတာ"

ဟု အေးဆေးစွာ ပြောသည်။ လျူသခင်ကြီးမှာ အံ့အားသင့် ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသည်။

လီယန်ချူမှာ အနောက်ဘက်သို့ ရောက်သွားသည်။ အနောက်ဘက်တွင် ရှစ်ထောင့်ပုံစံ ရေတွင်းဟောင်းတစ်ခု ရှိသည်။ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ရေတွင်းပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။

"အရှိန်အဝါက ဒီကနေပဲ လာနေတာ"

စိတ်စွမ်းအားမှာ ဖုံးကွယ်ခံထားရနိုင်သော်လည်း လီယန်ချူမှာ နေရာကို သိရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် မျက်လုံးထဲတွင် တာအိုအလင်းများ လင်းလာကာ ဝိည်ဥ်မျက်စိ ကို သုံးလိုက်သည်။ ရေတွင်းဟောင်းအတွင်းတွင် ရွှေဖားတစ်ကောင် ရှိနေသည်။ လီယန်ချူ၏ အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူမှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။

လီရန်ချူးမှာ

"အပြင်ကို ထွက်ခဲ့စမ်း" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ အော်သံမှာ မိုးကြိုးပမာ ပြင်းထန်ပြီး တာအိုဂိုဏ်း၏ အစွမ်းများ ပါဝင်နေသည်။ ရေတွင်းမှ ရေများမှာ ကောင်းကင်သို့ ပန်းထွက်လာပြီး ရွှေရောင် ဖားတစ်ကောင် ပျံထွက်လာကာ မြေပေါ်သို့ ကျသွားသည်။ ထိုနေရာရှိ ဖြစ်ပျက်မှုကြောင့် လူအများ စိတ်ဝင်စားသွားကြသည်။

လီယန်ချူမှာ မလှုပ်ရှားသေးဘဲ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ တောင်ပမာ ကြီးမားလှသည်။ ရွှေရောင် ဖားမှာ နွားတစ်ကောင်အရွယ် ရှိပြီး မြေပေါ်တွင် လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပေ။

"နတ်ဘုရား သခင်၊ အသက်ချမ်းသာပေးပါ! အသက်ချမ်းသာပေးပါ "

လီရန်ချူးသည် ဖား၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် သွေးနှင့် ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်များ ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူက

"အသက်ချမ်းသာပေးရမလား"

"ငါသာ နောက်ကျရင် လျူအိမ်တော် သမီးလေး အသက်မရှင်နိုင်တော့ဘူး "

ဖားက

"ကျွန်တော်က ဒီနေရာက ရေဘီလူးပါ၊ ဒီအိမ်က လူတွေရဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့ ကျင့်ကြံနေတာပါ၊ လျူအိမ်တော် သမီးလေးနဲ့ ရန်ဖြစ်ပြီး ရွှေပန်းကုံးတစ်ခု ရေထဲ ကျသွားပြီး ကျွန်တော့်ကို ထိခိုက်မိလို့ အနည်းငယ် အပြစ်ပေးလိုက်တာပါ"

ဟု ပြောသည်။

လီယန်ချူမှာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"လိမ်ညာနေတာပဲ၊ ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းက လူတွေ ဘယ်မှာလဲ"

ဖားမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး

"ကျွန်တော်က ဒီက ရေဘီလူးပါ၊ ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်း ဆိုတာ ဘာမှန်း မသိပါဘူး"

ဟု ပြောသည်။

လီယန်ချူမှာ ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းနှင့် အတွေ့အကြုံရှိပြီး သူတို့၏ ပညာမှာ ထူးခြားကြောင်း သိသည်။ ဖားတွင်လည်း ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်း၏ အရှိန်အဝါ ရှိနေသည်။ လီယန်ချူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ဖား၏ ဝိညာဉ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဝိညာဉ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ခြင်း

မှတ်ဉာဏ်များ စီးဆင်းလာပြီး လီယန်ချူမှာ အကြောင်းရင်းကို သိရှိသွားသည်။ ဤဖားမှာ ရေထဲမှ ဝိညာဉ်သက်ရှိ တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး ထူးခြားသော တည်ရှိမှု ဖြစ်သည်။ သူသည် အစွမ်းထက်လာပြီးနောက် ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းက တွေ့ရှိသွားကာ လေ့ကျင့်နည်းများကို သင်ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် ချမ်းသာသော အိမ်ကြီးများတွင် ပုန်းအောင်းကာ အရှိန်အဝါများကို စုပ်ယူသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းက ကျင်းကျိုးမြို့တွင် ကြီးမားသော အစီအစဉ် ရှိနေပြီး ရှေးဟောင်း သက်ရှိတစ်ခုကို ပြန်လည် နိုးထစေရန် ဖြစ်သည်။

ဖားမှာလည်း ထိုအစီအစဉ်တွင် ပါဝင်နေသည်။ လျူအိမ်တော် သမီးလေးမှာမူ သူ၏ အိပ်မက်ထဲတွင် စိတ်ကူးယဉ်မှုများကြောင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ဆုံးရှုံးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ချွန်းကျန်းအိမ်တော် "

လီရန်ချူးမှာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ဖား၏ မှတ်ဉာဏ်အရ ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်း၏ ဌာနချုပ်မှာ ချွန်းကျန်းအိမ်တော်တွင် ရှိနေပြီး ယနေ့တွင် ကြီးကျယ်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး လာရောက်ကာ အစီအစဉ်ကို စတင်မည် ဖြစ်သည်။ ထိုသူမှာ လီယန်ချူ နှင့် ရင်းနှီးသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

အဲဒါကတော့ တောက်ယန်ပဲ ဖြစ်သည်။