အခန်း (၉၆၅-၉၆၆)

အခန်း ၉၆၅။ ချွန်းကျန်း အိမ်တော် ၊ စစ်မှန်သောမိစ္ဆာ ပြန်လည်နိုးထစေမည့် အစီရင်တည်ဆောက်ခြင်း

ချွန်းကျန်း အိမ်တော်

ထိုနေရာသည် ကျင်းကျိုးမြို့အတွင်း အကြီးဆုံးသော ပျော်ပါးရာဌာန ဖြစ်သည်။

အပြင်ဘက်မှ ကြည့်လျှင် မည်သည့် ကာမဂုဏ်အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရဘဲ လှပစွာ ထွင်းထုထားသည့် တံတားများ၊ ရေပြင်ပေါ်ရှိ အဆောက်အဦးများဖြင့် သေသပ်လှပနေသည်။ သို့သော် အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသွားသည်။ ပထမထပ်ရှိ ခန်းမကြီးထဲတွင် နိုင်ငံခြားသူအကမယ်များက ကခုန်နေကြသည်။

အနောက်တိုင်းမှ မိန်းကလေး (၁၂) ယောက်သည် အလွန်တရာ ကျော့ရှင်းပြီး ပါးလွှာသော ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကာ သွယ်လျဖြူစင်သော ခါးသိမ်သိမ်နှင့် ရှည်လျားပြည့်ဖြိုးသော ခြေတံများကို ပေါ်လွင်နေစေသည်။ သူတို့၏ လက်ကောက်ဝတ်နှင့် ခြေကျင်းဝတ်များတွင် ငွေရောင် ခေါင်းလောင်းလေးများ ချိတ်ဆွဲထားရာ၊ အကကွက်များ ယှဉ်ပြိုင်လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း "ဒင်... ဒင်... ဒင်" ဟု မြည်ဟီးနေပြီး ကြားရသူတို့၏ စိတ်ကို ဆွဲဆောင်နေသည်။

သူတို့၏ အကဟန်မှာ အလယ်ပိုင်းဒေသမှ အကများနှင့် လုံးဝ မတူညီသော်လည်း အလွန်အမင်း လှပနေသဖြင့် လူတို့၏ စိတ်ထဲရှိသော ဆန္ဒကို လွယ်ကူစွာပင် နှိုးဆွပေးလိုက်သည်။

ရွှေရောင်ဆံပင်၊ စိမ်းပြာရောင် မျက်ဝန်းနှင့် ဖြူဖွေးသော အသားအရည်ရှိသည့် ထိုအကမယ်တို့၏ သွယ်လျသော်လည်း ပြည့်ဖြိုးသည့် ခန္ဓာကိုယ်အလှကို ကျင်းကျိုးမြို့ရှိ သူဌေးကြီးများနှင့် စာဆိုတော်များက အလွန်ပင် နှစ်သက်သဘောကျကြကာ အားပေးသံများမှာ မပြတ်မလပ် ပေါ်ထွက်နေသည်။

ဒုတိယထပ်ရှိ ကြည့်ရှုရာနေရာတွင်မူ အချိုးအစားပြေပြစ်ပြီး အဝတ်အစား နည်းပါးစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အစေခံမိန်းကလေးများက လှည့်လည်သွားလာနေကြသည်။

အချို့၏ နောက်ကျောတွင်မူ နူးညံ့သော အမြီးများ ပေါက်နေသယောင် ရှိသည်။ သူတို့သည် မိစ္ဆာမျိုးနွယ် မဟုတ်ကြသော်လည်း မြေခွေးမိန်းကလေးများကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားကြသဖြင့် အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။

ဒုတိယထပ်၏ မီးရောင်မှာ ထွန်းလင်းတောက်ပမနေဘဲ မှိန်ဖျော့နေသဖြင့် လူတို့၏ စိတ်ကို ပိုမိုနှစ်မြှုပ်စေသည်။ ထိုနေရာသည် လူတို့ကို တစ်ခါရောက်ပြီးလျှင် ပြန်မထွက်လိုအောင် ဆွဲဆောင်ထားသည့် ရွှေအိုးကြီး ပမာပင် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယထပ်ရှိ အခန်းသီးသန့်တစ်ခုအတွင်းတွင်မူ ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှမယ် ချင်းလင်က လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦးကို အနီးကပ် ပြုစုနေသည်။ လူငယ်တာအိုဆရာမှာ ရှေးဟောင်းဓားတစ်လက်ကို ကျောတွင် ပိုးထားပြီး ပုံပန်းသဏ္ဍာန်မှာ ထူးခြားလှသည်။ သူတို့နှင့်အတူ အသားအရေမှာ ဖယောင်းကဲ့သို့ ဝါကျင်ကျင် ဖြစ်နေသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အသက် (၄၀) ကျော် အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးလည်း ရှိနေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးမှာ ထိုချွန်းကျန်း အိမ်တော်၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်ပြီး ကြီးမားလှသော အိမ်တော်ကြီးကို အုပ်ချုပ်နေသူဖြစ်ကာ အလွန်တရာ ဉာဏ်ကောင်းပြီး လည်ဝယ်သူ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ နာမည်မှာ ရူယီ ဖြစ်သည်။ အသက်အရွယ် ရလာပြီဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သော ဆွဲဆောင်မှုမှာ မရည်ရွယ်ဘဲ ပေါ်လွင်နေပြီး မျက်လုံးဖြင့်စိုက်ကြည့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တိုင်းသည် လူတို့၏ ဝိညာဉ်ကို ထုတ်ယူသွားသယောင် ရှိသည်။

ဝါကျင်ကျင် အသားအရေရှိသော အမျိုးသားဘေးတွင်လည်း အလွန်ချောမောလှပသော အလှမယ်လေးတစ်ဦးက ပြုစုနေသည်။ ချင်းလင်နှင့် မတူဘဲ ထိုအလှမယ်လေးမှာ သေးသွယ်နုနယ်ပြီး ရိုးရှင်းဖြူစင်သော ပုံစံရှိသည်။ သူမ၏ အရေလဲ့နေသော မျက်ဝန်းကြီးများသည် တဖျတ်ဖျတ်လက်နေပြီး လူတို့ကို သနားစဖွယ် ဖြစ်စေသည်။

သို့သော်လည်း ဝါကျင်ကျင် အသားအရေရှိသူမှာ သူမအတွက်တော့ အနည်းငယ် စိတ်ညစ်စရာ ကောင်းနေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန်အေးစက်နေပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် လက်ဖြင့် လှည့်လည်ထိတွေ့လိုက်တိုင်း ရေခဲတုံးကြီး တစ်ခုနှင့် ထိတွေ့သကဲ့သို့ ခံစားရကာ သူမကို တုန်ယင်သွားစေပြီး ကြက်သီးများပင် ထသွားရသည်။

သို့သော်လည်း ဝါကျင်ကျင် အမျိုးသားမှာမူ အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားနေပြီး သူမကို စနောက်နေသည်။

ချွန်းကျန်း အိမ်တော်၏ ပိုင်ရှင် ရူယီက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ကိုယ်တိုင် ကြွလာပေးတာဟာ ကျွန်မတို့ အောက်လက်ငယ်သားတွေအတွက် တကယ့်ကို ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ"

ကျောတွင် ရှေးဟောင်းဓား ပိုးထားသည့် လူငယ်တာအိုဆရာက ပြုံး၍ ပြန်ပြောသည်။

"ဒု... ဂိုဏ်းချုပ်ပါ"

အသက် (၄၀) ကျော် အရွယ် ရင့်ကျက်သောအမျိုးသမီးက ချိုမြိန်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ အရှင်ဟာ ဂိုဏ်းရဲ့ တကယ့်နတ်ဘုရား၊ တစ်ဦးတည်းသော ဂိုဏ်းချုပ်ပါပဲ"

လူငယ်တာအိုဆရာက ရယ်မောလျက်

"ဒီလိုဆိုတော့လည်း ချွန်းကျန်း အိမ်တော်ရဲ့ လုပ်ငန်းတွေကို နင့်ကို အပ်ထားမိတာ မှန်သွားပြီပေါ့"

ရင့်ကျက်သောအမျိုးသမီးက တည်ကြည်စွာ ပြောသည်။

"ရူယီကတော့ အရှင်အတွက်ဆိုရင် အသက်ပေးပြီး ဆောင်ရွက်ဖို့ ဝန်မလေးပါဘူး"

လူငယ်တာအိုဆရာက ပြုံးလျက် ပြောသည်

"ဒီနေ့တော့ အချစ်အကြောင်းပဲ ပြောကြတာပေါ့၊ အလုပ်ကိစ္စတွေ မပြောနဲ့၊ ဒီလောက် တင်းမာမနေပါနဲ့"

ပြောရင်းနှင့် သူသည် ဘေးတွင်ရှိသော အလှမယ် ချင်းလင်၏ မေးစေ့ကို မော့လိုက်ကာ ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်မလား"

ချင်းလင်မှာ အံ့သြဝမ်းသာဖြစ်သွားပြီး လူငယ်တာအိုဆရာ၏ ဘေးတွင် နူးညံ့စွာ မှီတွယ်လိုက်သည်။ သူမသည်လည်း ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်း၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှ ကြီးမားသည့် အဆင့်အတန်းရှိသူက သူမကို ဤမျှ နွေးထွေးစွာ ဆက်ဆံလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ချင်းလင်၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ ကြည်လင်နေပြီး တာအိုဆရာ တောက်ယန် အတွက် အရက်ငှဲ့ပေးကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၊ နောက်ထပ် တစ်ခွက်လောက် သောက်ပါဦး"

တာအိုဆရာက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ"

သူသည် အရက်ခွက်ကို အကုန်သောက်လိုက်ရာ ပေါ့ပါးလွတ်လပ်ပြီး အထက်တန်းဆန်လှသည်။ ဝါကျင်ကျင် အသားအရေရှိသော အမျိုးသားကမူ တည်တံ့သော အမူအရာဖြင့် သူ၏လက်တို့ကို အလှမယ်လေး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် လှည့်လည်ကာ ထိတွေ့နေသည်။

လူငယ်အလှမယ်လေးက တိုးညှင်းစွာ ပြောသည်

"အရှင်၊ မထိပါနဲ့တော့၊ အရက်လေး ဘာလေး သောက်ပါဦး"

သူမသည် သတ္တိရှိသယောင် ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ဝါကျင်ကျင် အမျိုးသား၏ စိတ်ကို ပို၍ ဆွဲဆောင်နေသည်။ တောက်ယန်ကဲ့သို့ အဆင့်အတန်းရှိသူပင် ပျော်ပါးရာတွင် ဤမျှ ပေါ့ပါးနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူသည်လည်း ဘာမျှ အရေးမစိုက်ဘဲ နှစ်သက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်ပါပဲ၊ လူငယ်လေးတွေကမှ ပိုပြီးတော့ အသက်ဝင်တယ်"

ရင့်ကျက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရူယီက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"လင်ဟူ အရှင်ပြောတာက နည်းနည်းတော့ လွန်နေသလိုပဲ၊ အသက်နည်းနည်း ရထားတဲ့သူတွေကမှ ပိုပြီး နားလည်မှု ရှိကြတာ မဟုတ်ဘူးလား"

ဝါကျင်ကျင် အသားအရေရှိသော အမျိုးသားက နှုတ်ခမ်းကို ကွေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဒီည နင်နဲ့ သူမနဲ့ အတူတူလား"

အမျိုးသမီး ရူယီက တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အရှင် တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလားလို့ စိုးရိမ်တာပါ၊ ကျွန်မရဲ့ အတတ်ပညာတွေကို အထွတ်အထိပ်ရောက်အောင် လေ့ကျင့်ထားတာပါ"

ခန်းမအတွင်းတွင် ရယ်မောသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အခြေအနေမှာ အလွန်တရာ ပြေပြစ်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် တံခါးကို ရုတ်တရက် တွန်းဖွင့်ဝင်လာသူ ရှိသည်။ ထိုသူမှာ ရုပ်ရည်ချောမောပြီး ဝတ်စားဆင်ယင်မှု ခမ်းနားသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ကာ နောက်တွင်လည်း ကိုယ်ခံပညာတတ်မြောက်ပုံရသည့် တုတ်ခိုင်သော အစောင့်များ ပါလာသည်။

လူငယ်လေးက တံခါးကို တွန်းဖွင့်ဝင်လာပြီး သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ရူယီ၊ ငါပြောတယ်လေ ချင်းလင်ကို ဘယ်သူနဲ့မှ မတွေ့ရဘူးဆိုတာ၊ အခုတော့ တာအိုဆရာတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့နေတာလား"

ရင့်ကျက်သောအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အခန်းထဲရှိ လေထုမှာ ရုတ်တရက် တင်းမာသွားသည်။

လူငယ်လေးက မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်

"ကောင်းလိုက်တာ၊ ဘယ်ကရောက်လာတဲ့ အနံ့ဆိုးနဲ့ တာအိုဆရာလဲ၊ ငါ့ထက် ပိုက်ဆံ ပိုချမ်းသာလို့လား"

ထိုလူငယ်လေးမှာ ကျင်းကျိုးမြို့ရှိ သူဌေးကြီးတစ်ဦး၏ သားဖြစ်ပြီး ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေတတ်ကာ အတက်ပညာ မရှိသူဖြစ်သည်။ သူ၏ အစောင့်များနှင့်အတူ ဝင်လာပြီး ချွန်းကျန်း အိမ်တော်မှ အလှမယ်နှစ်ဦးစလုံး ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ အလွန်ဒေါသထွက်သွားသည်။

ဝါကျင်ကျင် အသားအရေရှိသော အမျိုးသားက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဘာကောင်တွေမို့လို့ ဒီမှာ လာအော်နေတာလဲ"

လူငယ်လေးမှာ အလွန်ဒေါသထွက်ပြီး စားပွဲကို ဝုန်းခနဲ ပုတ်ကာ အော်လိုက်သည်။

"မျက်စိကန်းနေတဲ့ ခွေးသား၊ ငါဘယ်သူလဲဆိုတာ သိရဲ့လား "

ဝါကျင်ကျင် အသားအရေရှိသော အမျိုးသားမှာ လင်ဟူ ဟု အမည်ရှိပြီး ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းမှ အရေးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ကာ တောင်ပိုင်းဒေသ ကိစ္စရပ်များကို တာဝန်ယူထားသူ ဖြစ်သည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

ဘေးတွင်ရှိသော လူငယ်တာအိုဆရာက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

"ဒီလို ကောင်စားမျိုးနဲ့ စိတ်အနှောက်ယှက်မခံနေပါနဲ့၊ သူဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိရင် ခွေးတစ်ကောင်လိုပဲ သက်မှတ်လိုက်ပါ"

လူငယ်လေးမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အနံ့ဆိုးနဲ့ တာအိုဆရာ၊ မင်းက တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းတာပဲ "

သူသည် ထိုတာအိုဆရာ၏ အရာအားလုံးကို ခြေဖဝါးအောက်တွင် ထားထားသည့်အလား အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသော အမူအရာကို မနှစ်မြို့ပေ။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် သူ ပြောလိုသော စကားများမှာ မထွက်လာတော့ဘဲ

"ဘာ...ဘာ... ဘာ...ဘာ..." ဟု ဖြစ်သွားသည်။

လူငယ်လေးမှာ အလွန်တရာ ကြောက်လန့်သွားသည်။ သာမကဘဲ သူ၏ ရှေ့တွင်ရှိသော တာအိုဆရာမှာလည်း အလွန်ကြီးမားလာသယောင် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ထိုတာအိုဆရာကို မော့ကြည့်ရင်း ထိတ်လန့်တကြား

"ဝုတ်...ဝုတ်...ဝုတ်..." ဟု အော်လိုက်သည်။

သို့သော် ပါးစပ်မှ ထွက်လာသည်မှာ ခွေးဟောင်သံသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် အိမ်က အစောင့်တွေကို ခေါ်၍ ထိုတာအိုဆရာကို အပြစ်ပေးရန် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်တွင် အစောင့်များ မရှိတော့ဘဲ ခွေးရိုင်းအချို့သာ ရှိနေသည်။ ပို၍ တိကျစွာ ပြောရလျှင် အစာမဝသော ခွေးပေါက်လေးများသာ ဖြစ်သည်။ လူငယ်လေးမှာ အလွန်တရာ ကြောက်လန့်သွားပြီး သူ၏ ရွှေငွေရတနာများ ဝတ်ဆင်ထားသော လက်များကို ကြည့်လိုက်ရာ ခွေးလက်သည်းများ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

"မိစ္ဆာ... မိစ္ဆာပဲ"

သူသည် အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း ပါးစပ်မှ ဝုတ် ဝုတ် အသံများသာ ထွက်လာသည်။

ဘေးတွင်ရှိသော လူငယ်တာအိုဆရာက အေးဆေးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ခွေးဖြစ်နေမှတော့ ခွေးတွေသွားသင့်တဲ့နေရာကို သွားပြီး ခွေးတွေစားသင့်တာကို စားပေတော့"

စကားဆုံးသည်နှင့် လူငယ်လေး၏ စိတ်ထဲတွင် မတားဆီးနိုင်သော တွန်းအားတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ခွေးအချို့မှာ အတူတူပင် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားကြပြီး ချွန်းကျန်း အိမ်တော်၏ အိမ်သာထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။

ဝါကျင်ကျင် အသားအရေရှိသော အမျိုးသားက လက်ခုပ်တီး၍ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရဲ့ တန်ခိုးတော်က တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ သဘောကောင်းနေသလားလို့"

အနီးတွင်ရှိသော တောက်ယန်က အေးဆေးစွာ ပြောသည်

"ကောင်းကင်ဘုံက သက်ရှိတွေကို မြတ်နိုးတယ်၊ ငါလည်းအရင်က ရဟန်းတစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးတော့ အဲဒီတရားတွေကို မမေ့ဘူး၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လူကို လွယ်လွယ်နဲ့ သတ်ရမလဲ။ မင်းတို့လည်း ဒါကို မှတ်ထားကြ"

လင်ဟူက ရိုသေစွာ ပြောသည်

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရဲ့ ဆုံးမစကားကို နာခံပါတယ်"

တောက်ယန်က ပြုံး၍ ပြောသည်

"လာ... လာ... လာ... အရက်သောက်ကြရအောင်၊ အပိုစကားတွေ မပြောနဲ့"

အရက်သုံးခွက်လောက် သောက်ပြီးနောက် တံခါးကို မခေါက်ဘဲ အစေခံတစ်ယောက် ဝင်လာသည်။ သူသည် အစေခံတစ်ယောက် ပုံစံရှိသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်း၏ ဝိညာဉ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ကာ အသက် (၆၀) ကျော်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း အသက်အရွယ်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သူ ဖြစ်သည်။

သူသည် ဝင်လာပြီး ဒူးထောက်ကာ ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၊ စစ်မှန်သောမိစ္ဆာကို ပြန်လည်နိုးထစေမယ့် အစီအရင်အတွက် ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ၊ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ပြီး စတင်ဖို့သာ လိုပါတော့တယ်"

တောက်ယန်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းတို့လည်း အလုပ်ကို သေချာ လုပ်တတ်ကြသားပဲ"

သူ၏ လက်ကို ဘေးတွင်ရှိသော အလှမယ်လေး ချင်းလင်၏ တင်ပါးပေါ်တွင် အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။

"သွား... ထောင့်မှာရှိတဲ့ အထုပ်ကို ယူလာခဲ့"

ချင်းလင်သည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး ထရပ်ကာ ထောင့်ရှိ အထုပ်ကို သွားယူလိုက်သည်။

တာအိုဆရာ တောက်ယန်က ပြုံး၍ ပြောသည်

"ဖွင့်လိုက်"

အလှမယ် ချင်းလင်သည် သူ၏ လက်ချောင်းသွယ်သွယ်လေးများဖြင့် အထုပ်ကို ဖြေလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများမှာ နူးညံ့လှပပြီး အလွန်တရာ လှုပ်ရှားမှု မြန်ဆန်လှသည်။ အထုပ်မှာ တင်းကျပ်စွာ ချည်ထားသော်လည်း သူမ၏ လက်ထဲတွင် အလွယ်တကူ ပွင့်သွားသည်။ ဖြေလိုက်ပြီးနောက် ချင်းလင်မှာ အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။

အထုပ်ထဲတွင် အခြားမဟုတ်ဘဲ ဝေဝါးနေသော သွေးသားအစုအဝေး တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုသွေးသားအစုအဝေးထဲတွင် မျက်လုံးတစ်လုံး ရှိနေပြီး အဖွင့်အပိတ် လုပ်နေကာ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။

တောက်ယန်က အေးဆေးစွာ ပြောသည်

"မကြောက်ပါနဲ့၊ ဒီအရာကို ငါ အစီအရင်တစ်ခုနဲ့ ထိန်းချုပ်ထားပြီးသားပါ"

ချင်းလင်မှာ ကြောက်ရွံ့နေဆဲဖြစ်သော်လည်း တောက်ယန်၏ ဘေးသို့ ကပ်သွားပြီး တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၊ ဒါက ဘာလဲ"

တောက်ယန်က ပြုံး၍ ပြောသည်

"ဒီတစ်ခါ စစ်မှန်သောမိစ္ဆာကို ပြန်လည်နိုးထဖို့အတွက် အလွန်ဆိုးရွားတဲ့ အရာတစ်ခု လိုတယ်၊ ဒါက အဲဒီအရာပဲ"

တောက်ယန်သည် အစေခံကို လှည့်ကြည့်ကာ

"ဂိုဏ်းက အောက်လက်ငယ်သားတွေကို ကျင်းကျိုးမြို့ထဲကနေ ထွက်ခွာခိုင်းလိုက်"

အစေခံက ရိုသေစွာ ပြောသည်

"အမိန့်အတိုင်းပါပဲ"

တောက်ယန်က တိုးညှင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်

"ငါက စိတ်ထားကောင်းတဲ့သူပါ၊ သွေးထွက်သံယို မမြင်ချင်ဘူး၊ စစ်မှန်သောမိစ္ဆာ နိုးထလာရင် မင်းတို့ပဲ ဒီနေရာကို တာဝန်ယူလိုက်ကြ"

ရူယီနှင့် လင်ဟူတို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီး ရိုသေစွာ ပြောလိုက်ကြသည်။

"အမိန့်အတိုင်းပါပဲ"

စကားပြောနေကြသော်လည်း အလုပ်ကိုတော့ သေချာ လုပ်ကြရမည် ဖြစ်သည်။

တောက်ယန်က အေးဆေးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်

"ကျင်းကျိုးမြို့က လူတစ်သိန်းကျော်ကို အဲဒီမိစ္ဆာအတွက် လက်ဆောင်အနေနဲ့ ပေးလိုက်တာပေါ့"

စစ်မှန်သောမိစ္ဆာ ပြန်လည်နိုးထလာလျှင် သွေးသားများကို ရူးသွပ်စွာ စားသုံးလိမ့်မည်။ ကျင်းကျိုးမြို့ရှိ လူပေါင်း တစ်သိန်းကျော်မှာ အကောင်းဆုံးသော ပူဇော်ရာ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ရူယီက ပြုံး၍ ပြောသည်

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက အောက်လက်ငယ်သားတွေကို အလွန်တရာ ဂရုစိုက်တာပဲ၊ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးဘေးမှာ နေရတာ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းပါပဲ"

လူငယ်တာအိုဆရာ တောက်ယန်က အေးဆေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အရင်ဆုံး မြို့ပြင်က ဝူလင်တောင်ကို သွားကြမယ်"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အရွက်ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသည့် မှော်ပစ္စည်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ အခန်းထဲရှိ လူများမှာ ထိုအရွက်ပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြပြီး လေကို စီး၍ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

အစေခံမှာမူ ကျန်ရှိနေခဲ့ပြီး မြို့ထဲရှိ ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းမှ အောက်လက်ငယ်သားများကို ချိတ်ဆက်ရန် တာဝန်ယူရသည်။ သူသည် အဆင့်နိမ့် အမှုထမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်သဖြင့် ထိုကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်ရပေမည်။

"တကယ်ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးပါပဲ"

ဟု အစေခံက ရေရွတ်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက်

သူ၏ အခန်းထဲတွင် ကြည့်ကောင်းချောမောသည့် လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ပါး ရောက်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုသူ၏ ခါးတွင် ရှေးဟောင်းဓားတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ တောက်ယန်ကဲ့သို့ပင် ထူးခြားသော်လည်း ထိုလူငယ်မှာ ပို၍ ချောမောပြီး တည်ကြည်လှသည်။ အစေခံမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ထိုလူငယ်က သူ့ကို ပြုံး၍ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဝုန်း"

အစေခံ၏ ခေါင်းမှာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး ဝိညာဉ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ လွင့်စင်ထွက်သွားကာ ဘာဖြစ်မှန်း မသိဘဲ ဖြစ်နေသည်။ လီယန်ချူသည် ချွန်းကျန်း အိမ်တော်သို့ ရောက်လာသော်လည်း ချက်ချင်း မလှုပ်ရှားသေးပေ။ တောက်ယန်ဆိုသည့်သူမှာ ကိုယ်တိုင်ပြန်လည်ကုသစေနိုင်သည့် အစွမ်းသာမက အခြားသူကိုပါ ကုသပေးနိုင်သည့် စွမ်းရည်ရှိသည်။ သူသည် ချွန်းကျန်း အိမ်တော်တွင် မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။

အစေခံ၏ ဝိညာဉ်မှာ ဆံပင်ဖြူများဖြင့် အဘိုးအိုပုံစံ ဖြစ်နေပြီး ပတ်ပတ်လည်တွင် မိစ္ဆာစွမ်းအားများ ဝန်းရံနေသည်။ သူသည် အပြင်ပန်းတွင် လူငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း ဝိညာဉ်မှာမူ အိုမင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

"တာအိုဆရာ၊ အသက်ချမ်းသာပေးပါ"

ဟု အစေခံက အော်လိုက်သည်။

သူသည် ထိုနေရာတွင် လုပ်ဆောင်နေသည့်အပြင် ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းမှာ ကြောက်စရာကောင်းသော ရန်သူနှင့် တွေ့ဆုံနေပြီ ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူသည် အသက်ရှင်လိုသော ဆန္ဒ ပြင်းပြလှသည်။

"ငါ ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းရဲ့ ကိစ္စတွေကို အကုန်ပြောပြမယ်၊ မြို့ထဲမှာ သူတို့ရဲ့ တည်နေရာတွေကိုလည်း ပြောပြမယ်"

လီယန်ချူက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

"ငါ မေးခွန်းတောင် မမေးရသေးဘူး၊ မင်းက တကယ့်ကို ကလိမ်ကကျစ် လုပ်တဲ့သူပဲ"

အစေခံမှာ ချွန်းကျန်း အိမ်တော်တွင် အောက်ခြေအလုပ်သမား ဖြစ်နေသော်လည်း မိစ္ဆာလမ်းစဉ်တွင်မူ နာမည်ကြီးသည့် "မျက်လုံးသုံးလုံးရှိသော မိစ္ဆာဘုရင်" ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် တိုက်ပွဲတစ်ခုတွင် မျက်လုံးတစ်ဖက် ဆုံးရှုံးသွားပြီးနောက် ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ အလုပ်ကြိုးစားနေသူ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ဝိညာဉ်ရှာဖွေသည့် နည်းလမ်းကို တိုက်ရိုက် သုံးလိုက်သည်။ ကြောက်စရာကောင်းသော စွမ်းအားဖြင့် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ဖတ်လိုက်ရာ အကုန်လုံးကို သိရှိသွားသည်။ သူ ငယ်စဉ်က မိထွေးရေချိုးတာကို ချောင်းကြည့်ခဲ့သည့် အထိ မကျန်ပေ။

"မျက်လုံးသုံးလုံးရှိတဲ့ မိစ္ဆာဘုရင်တဲ့လား၊ နာမည်ကတော့ ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ"

ဟု လီယန်ချူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် ကိုယ်လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ လေစီးနင်းခြင်း စွမ်းအားကို သုံးလိုက်သဖြင့် အလွန်မြန်ဆန်လှသည်။

ဝူလင်တောင်မှာ ထူးခြားလှပခြင်း မရှိသော်လည်း ရှုခင်းမှာ သာယာလှသည်။ ကျင်းကျိုးဘက်ရှိ တောင်များမှာ ဤအတိုင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဝူလင်တောင်ပေါ်တွင် ကြီးမားလှသော အစီအရင်တစ်ခုကို ရေးဆွဲထားပြီး အစီအရင်အလံများ စိုက်ထူထားကာ အလွန် ရှုပ်ထွေးလှသည်။ အစီအရင်ကို ပြုလုပ်နေသူမှာ အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဘိုးအိုနှစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းမှ အစီအရင် ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တောက်ယန်၏ တပည့်များ ဖြစ်ကြသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း (၃၀၀) က တောက်ယန်မှာ ကမ္ဘာတစ်လွှား ကျော်ကြားသည့် ရဟန်းတစ်ပါး ဖြစ်သည်။ သူသည် ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် တာအိုဘာသာမှ ကျွမ်းကျင်သူများစွာကို တစ်ကိုယ်တည်းနှင့် သတ်ဖြတ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ တားဆီးမှုမှာ အလွန်တရာ တင်းကျပ်နေချိန်ဖြစ်သဖြင့် တတိယအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာရန်ပင် ခက်ခဲနေချိန် ဖြစ်သည်။

တောက်ယန်မှာမူ ကမ္ဘာကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ လုံဟူရှန်း မှ တာအိုဆရာလေးက ဓားဖြင့် ခုတ်လိုက်ပြီးမှသာလျှင် ထိုပါရမီရှင်ကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

တောက်ယန် တာအိုဆရာမှာ ရှေးအခါက ကျောင်းတော်တိုင်း၏ ကြောက်ရွံ့စရာ အကောင်းဆုံးသော နာမည်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုစဉ်တွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းလာသည်။ ထိုအလင်းတန်းမှာ ကြီးမားသော အရွက်တစ်ရွက် ဖြစ်သည်။

တောက်ယန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ ပျံသန်းလာကြပြီး ချစ်ခင်စဖွယ်ကောင်းသော အလှမယ်လေး ချင်းလင်ကို ပွေ့ဖက်ထားသည်။ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်နေသော သူနှင့် မတူဘဲ တောက်ယန်မှာမူ အလွန် လူငယ်ဆန်ပြီး အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသည်။ ချင်းလင်မှာ သူ၏ ရင်ခွင်တွင် ရှိနေပြီး တောက်ယန်ကို မှီတွယ်ထားသည်။

သူမသည် ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းမှ အထူးပြုစုပျိုးထောင်ထားသော အလှမယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး တောက်ယန်ကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းမြင့်သူနှင့် တွေ့ခွင့်ရသဖြင့် သူမ၏ အနာဂတ်မှာ တောက်ပနေပြီ ဖြစ်သည်။

အစီအရင် ကျွမ်းကျင်သူ အဘိုးအိုနှစ်ဦးက ရိုသေစွာ ပြောသည်။

"ဆရာသခင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

တောက်ယန်က အေးဆေးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်

"အစီအရင် ပြီးပြီလား"

အဘိုးအိုတစ်ဦးက ရိုသေစွာ ပြောသည်

"ဆရာသခင် ပေးထားတဲ့ အစီအရင်အတိုင်း ပြီးစီးသွားပါပြီ"

တောက်ယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်

"ဒါဆို စကြရအောင်"

သူသည် ဘေးတွင်ရှိသော အလှမယ်လေး ချင်းလင်၏ တင်ပါးကို ပုတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

"သွား... ဒီမျက်လုံးကို အစီအရင်ရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ ထားလိုက်"

ချင်းလင်မှာ အံ့သြသွားပြီး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အချိန်အခါ မဟုတ်မှန်း သိလိုက်သည်။ တောက်ယန်မှာ အရက်ယမကာနှင့် အလှမယ်များတွင် နစ်မွန်းနေသူ မဟုတ်ဘဲ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်သော သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူမသည် မျက်လုံးကို ကိုင်၍ သွားလိုက်ရာ အဘိုးအိုက သူမကို လမ်းညွှန်ပေးသည်။ ချင်းလင်က မျက်လုံးကို ထားလိုက်ပြီး မျက်လုံးမှာ လှုပ်ရှားမှု မရှိသဖြင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားကာ သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် တောက်ယန်ကို လှည့်၍ ပြုံးလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ဝါကျင်ကျင် အမျိုးသား၏ ရင်ခွင်တွင် ရှိနေသော အခြားအလှမယ်လေး၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမသည် ချင်းလင်၏ နောက်တွင်ရှိသော မျက်လုံးမှာ ရုတ်တရက် ပျံတက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ချင်းလင်မှာ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် မျက်လုံးမှာ သေးငယ်သွားပြီး ချင်းလင်၏ နဖူးပေါ်သို့ ပျံသန်းသွားသည်။ ဝါကျင်ကျင် အမျိုးသား၏ ရင်ခွင်ထဲမှ အလှမယ်လေးမှလွဲ၍ ကျန်သူများမှာ အံ့သြခြင်း မရှိဘဲ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသည်။

ချင်းလင်မှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်

"အား... အား... အား..."

သူမသည် နာကျင်စွာ ဒူးထောက်လဲကျသွားပြီး မိမိ၏ ခေါင်းကို ဆွဲကိုင်ထားသည်။ ဝါကျင်ကျင် အမျိုးသားက သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင်ရှိသော အလှမယ်လေးကို နားထဲတွင် တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မကြောက်ပါနဲ့၊ ဒီတစ်ယောက်ဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ"

ရိုးရှင်းဖြူစင်သော အလှမယ်လေးမှာ အေးစက်စက် ဖြစ်သွားသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် ချင်းလင်မှာ မလှုပ်ရှားတော့ဘဲ သူမ၏ နဖူးတွင် မျက်လုံးတစ်လုံး ပေါ်လာကာ အလွန်တရာ ဆိုးရွားလှသည်။

ချင်းလင်က အသံတိုးတိုးဖြင့်

"မင်းတို့ လူသားတွေ၊ ငါ့ကို ထိန်းချုပ်ရဲတယ်ပေါ့"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

တောက်ယန်က ပြုံး၍ ပြောသည်

"ငါက မင်းကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ကြိုးစားပြီးမှ ယူလာခဲ့ရတာ၊ အခုတော့ အသုံးဝင်သင့်ပြီပေါ့"

ထိုအချိန်က ချင်ဝမ်အိမ်တော်၏ ချင်သခင်လေးမှာ ထိုမျက်လုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး တတိယအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။ သို့သော် ထိုသူမှာ ထိုမျက်လုံးကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ဘဲ လီယန်ချူ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ နောက်ထပ် မျက်လုံးတစ်လုံးမှာ တောက်ယန်၏ လက်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

ယခုတော့ ထိုမျက်လုံးကို အသုံးပြု၍ စစ်မှန်သောမိစ္ဆာကို ပြန်လည်နိုးထစေမည့် အစီအရင်ကို စတင်လိုက်သည်။ ချင်းလင်၏ နဖူးပေါ်တွင်ရှိသော မျက်လုံးမှာ အလွန်တရာ မကောင်းသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေပြီး အပြင်သို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် သူ၏ နောက်တွင်ရှိသော အစီအရင်မှာ တောက်ပလာပြီး သူ့ကို ပိတ်လှောင်ထားလိုက်သည်။

တောက်ယန်၏ ဉာဏ်ရည်မှာ ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ သူသည် ပြင်ပမှ မိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ အသားကို အသုံးပြု၍ စစ်မှန်သောမိစ္ဆာကို ပြန်လည်နိုးထစေရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် အစီအရင်မှာ တောက်ပလာပြီး ချင်းလင်မှာ သေဆုံးသွားခဲ့ရကာ နဖူးပေါ်ရှိ မျက်လုံးမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မြေပြင်တွင် အစီအရင်ကြီး ပေါ်လာပြီး တောက်ယန်သည် ထိုအစီအရင်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက်

တောက်ယန်က ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရုပ်ရည်ချောမောသော လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ပါး လေကို စီး၍ ရောက်လာသည်။

သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ လေတိုက်သဖြင့် တဖျတ်ဖျတ် မြည်နေပြီး မျက်လုံးမှာ အေးစက်နေသည်။

ဝါကျင်ကျင် အသားအရေရှိသော အမျိုးသားက အော်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ"

ထိုအချိန်တွင် အစီအရင် ကျွမ်းကျင်သူ အဘိုးအိုနှစ်ဦးမှာ ဝိညာဉ်သတ်အစီအရင်ကို ချက်ချင်း စတင်လိုက်သည်။ လူငယ်တာအိုဆရာ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် အနက်နှင့် အဖြူရောင် အစီအရင်နှစ်ခုမှာ သူ့ကို ပိတ်လှောင်ထားလိုက်သည်။

ယင်ယန်နှစ်ပါး ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း အစီအရင်

လီယန်ချူက ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်သည်

"ထွက်သွားစမ်း"

သူ၏ ကိုယ်ထဲမှ ကြောက်စရာကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ရပ် ပေါ်ထွက်လာပြီး မတိုက်ခိုက်ရသေးခင်မှာပင် အစီအရင်မှာ ပျက်စီးသွားသည်။

အခန်း (၉၆၆)။ တောင်ကို ထိန်းကျောင်းသည့် ရတနာ၊ လော့ရှင်းဖန်း ၊ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ခြင်း ၊ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား လဲ့ချွဲ

တောက်ယန်၏ တပည့်နှစ်ဦးမှာ တတိယအဆင့် သို့ မရောက်သေးသော်လည်း၊ သူတို့၏ "ယင်ယန်နှစ်ပါး ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း အစီအရင်" နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများကိုပင် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရှိသည်။

သို့သော် လီယန်ချူက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်မပါဘဲ ဖိအားပေးလိုက်ရုံဖြင့် ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း အစီအရင်ကြီးမှာ တစစီ ပျက်စီးသွားလေတော့သည်။

ထိုအနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူကြီးနှစ်ဦးမှာ ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်ဘုရားတစ်ပါး၊ သို့မဟုတ် ရှေးဟောင်းနတ်မင်းကြီးတစ်ပါးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်ခဏချင်းတွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ဖြင့် ထိုင်ကျသွားကြပြီး မျက်နှာများမှာ သေလူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ တဆတ်ဆတ် တုန်ရီနေကြသည်။

အော်ဟစ်သံတစ်ခုတည်းဖြင့် သူတို့၏ ဝိညာဉ်များပင် ပျက်သုဉ်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

ဝါကျင်ကျင်အသားအရေရှိသော အမျိုးသားမှာ မျက်မှောင်ကို လွန်စွာကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် လက်ကိုဆန့်ကာ သူ၏ဘေးတွင်ရှိသော မိန်းကလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ထိုမိန်းကလေးမှာ ချက်ချင်းပင် အသက်ပျောက်သွားသည်။ သူမ၏ နုဖတ်နေသော အသားအရေမှာလည်း မည်းနက်သွားပြီး၊ သူက ထိုအလောင်းကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ အနက်ရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

သူကား အဆိပ်အတောက်နှင့် အလောင်းရုပ်များကို အသုံးပြုသည့် အဆင့်သုံး ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ အေးစက်သော လျှပ်စီးတန်းများကဲ့သို့ ထက်မြက်နေပြီး၊ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အဆုံးမဲ့သော လျှပ်စီးအလင်းများ လည်ပတ်နေကာ ရှေးဟောင်းလျှပ်စီးကန်ကြီးတစ်ခုကို ဝှက်ထားသကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ သွေးချီအငွေ့အသက်တို့မှာ ကောင်းကင်သို့ တိုင်အောင် ထိုးတက်သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာပင် ဆူပွက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး အနီရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် လွှမ်းခြုံခံထားရသည်။ ထိုအဆိပ်လောင်းရုပ်မှာ သူ၏အနားသို့ပင် မကပ်နိုင်မီ သူ၏ ပြင်းထန်လှသော သွေးချီစွမ်းအင်ကြောင့် အရည်ပျော်ကာ အငွေ့ပျံ၍ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် အဆိပ်ကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက် အဆိပ်ဖြေနည်းကို သိရန်မလို၊ သွေးချီစွမ်းအင်က မီးလျှံကဲ့သို့ ပြင်းထန်နေလျှင်ပင် မည်သည့်အရာမျှ အနီးသို့ မကပ်နိုင်ပေ။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားတစ်ရပ်မှာ လီယန်ချူကို ဗဟိုပြု၍ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ လူတိုင်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ တုန်ရီနေကြရပြီး၊ အဆင့်သုံး ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်သည့် လင်ဟူပင် အသက်ရှူရ ကြပ်လာကာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

နောက်ကျောတွင် ဓားကြီးကို လွယ်ထားသည့် တောက်ယန်မှာမူ တည်ငြိမ်နေပြီး လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ နူးညံ့သောအရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လူအများကို ထိုသို့ ဝန်းရံကာ လီယန်ချူ၏ ပူပြင်းလှသော သွေးချီစွမ်းအင်ဒဏ်မှ ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။

လင်ဟူမှာ စိတ်ထဲတွင် လွန်စွာတုန်လှုပ်သွားပြီး၊

"ဒီလူငယ် က ဘယ်သူလဲ၊ လက်တောင် မလှုပ်သေးဘဲနဲ့ ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေရတာလဲ"

ဟု တွေးတောမိသည်။

ချွန်ကျန်း အိမ်တော်မှ ပိုင်ရှင် ရူယိမှာလည်း ထိတ်လန့်နေရသည်။ ဤရုပ်ရည်ချောမောပြီး နုပျိုသော တာအိုဆရာ မှာ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရုံဖြင့်ပင် လူတို့ကို အသက်ရှူကြပ်စေသည့် ဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

တောက်ယန်က တည်ငြိမ်စွာပင်

"မိတ်ဆွေက ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဤမျှလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးနှင့် ရုတ်တရက် ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း တောက်ယန်မှာမူ စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူ၏ သဘောထားမှာ မျက်နှာအမူအရာမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မုန်တိုင်းထန်သော်လည်း စိတ်နှလုံးမှာမူ ငြိမ်သက်နေသော ရေကန်ကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက မထီတရွဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီး

"မြေးလေး၊ ငါက မင်းရဲ့ အဘိုးပဲကွ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

တောက်ယန်မှာမူ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ငြိမ်သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဆိတ်သုဉ်းသွားသည်။ လူအများမှာ လီယန်ချူ၏ အရှိန်အဝါကြောင့် ဝိညာဉ်တို့ တုန်လှုပ်ကာ ကြောက်လန့်နေကြသဖြင့် စကားပင် မဆိုဝံ့ကြပေ။

သို့သော် သူတို့မှာ အလွန်အံ့ဩနေကြသည်။ တောက်ယန်ဆိုသည်မှာ ခေတ်တစ်ခေတ်ကိုပင် ဖိနှိပ်ထားနိုင်သူဖြစ်ပြီး ယခုတွင် ပို၍ပင် အစွမ်းထက်လာခဲ့ပြီ။ သို့သော် ဤလူငယ်တာအိုဆရာ မှာ သူ၏ရှေ့တွင် လုံးဝကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် တောက်ယန်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

"သွေးတွေက ပင်လယ်လိုပဲ၊ ချိတ်ထားတဲ့ ဓားကလည်း... ဘာလို့ မင်းကို ငါရင်းနှီးသလို ခံစားနေရတာလဲ" ဟု ဆိုသည်။

လင်ရွှီ နယ်မြေတွင် သူတို့နှစ်ဦး တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်က လီယန်ချူမှာ ကျောက်ကျီလုံ၏ ရုပ်ကို သုံးထားပြီး လက်ထဲတွင်လည်း ကျင်းယဲ့လှံကို ကိုင်ထားကာ မိုးကြိုးအဆောင်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

အသွင်သန္ဓေပြောင်းလဲခြင်း ဆိုသည်မှာ စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားပညာတစ်ခုဖြစ်ရာ ခွဲခြားရန် ခက်ခဲသည်။ ထို့ကြောင့် တောက်ယန်မှာ ယခုအချိန်တွင် ရင်းနှီးသလို ခံစားရခြင်းမှာပင် မလွယ်ကူလှသော ကိစ္စဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက အေးစက်စွာဖြင့်

"မင်းအမေနဲ့ ရင်းနှီးတာပါကွာ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းသုံးရာက ကမ္ဘာလောကကို ဖိနှိပ်ထားခဲ့သူ တောက်ယန်ပင်လျှင် မည်မျှပင် တည်ငြိမ်စေကာမူ ယခုအချိန်တွင် နှုတ်ခမ်းများ တဆတ်ဆတ် တုန်သွားရသည်။

'မဟုတ်မှလွဲရော၊ ဒီလူက ရူးနေတာလား' ဟုပင် တွေးလိုက်မိသည်။

တောက်ယန်က ခေါင်းခါ၍ ရယ်မောကာ

"မိတ်ဆွေရဲ့ ကျင့်စဉ်က အံ့မခန်းပေမယ့် စကားလုံးတွေကတော့ ကြမ်းတမ်းလွန်းတယ်၊ လူကြီးလူကောင်းတွေ ပြောလေ့ရှိတဲ့ စကားမျိုး မဟုတ်ပါလား"

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက မထီတရွဲ့ဖြင့် "ငလူးမသား" ဟု အော်လိုက်သည်။

"............" တောက်ယန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်တို့ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

သူက အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပြတ်သားလှသော ဓားအရှိန်အဝါများမှာ လေထုကို ခွင်း၍ ထွက်လာသည်။ ထိုဓားအရှိန်အဝါတို့မှာ ရုပ်လောကသို့ပင် ပြောင်းလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး အရောင်မှာလည်း ရွှေနုရောင် သန်းနေသည်။ တစ်ခဏချင်းတွင် လီယန်ချူ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။

လီယန်ချူက လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများ ပြည့်နေသော လက်ဝါးရာကြီးမှာ လွင့်ထွက်သွားသည်။ ၎င်းမှာ ရွှေရောင် ဓားအရှိန်အဝါများကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး၊ ရှေ့ဆက်၍ တောက်ယန်ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်ရောက်သွားသည်။

တောက်ယန် ကာကွယ်ထားသော နူးညံ့သည့် အရှိန်အဝါမှာ တစ်ခဏချင်းတွင် ပျက်စီးသွားသည်။ သူကာကွယ်ပေးထားသော ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းဝင်များမှာ အသက်ရှူမဝဘဲ မျက်နှာများမှာ ဖြူဖျော့သွားကြသည်။

တောက်ယန်မှာ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခုကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ဓားအရှိန်အဝါမှာ လေထဲတွင် ကြေးဝါရောင် ရှေးဟောင်းဓားကြီးတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားပြီး ထိုဓားပေါ်တွင် စိန်ပုံသဏ္ဍာန် အမှတ်အသားများ ရှိနေသည်။

ဘုန်း

မြေပြင်မှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများမှာ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြန့်နှံ့သွားသည်။ ကျောက်တုံးများမှာ ပြိုကျကုန်ပြီး ဖုန်မှုန့်များမှာလည်း ပျံ့လွင့်သွားသည်။

အစောပိုင်းက လီယန်ချူ၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် ဝိညာဉ် ထိခိုက်ခဲ့သော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူကြီးနှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် အသက်ပျောက်သွားသည်။ ချွန်ကျန်း၏ ပိုင်ရှင် ရူယိမှာမူ ဝတ်ရုံများမှာ ပြဲစုတ်သွားပြီး အလှတရားများ ပေါ်လွင်နေကာ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ဝိညာဉ်အလင်းတစ်ခုက ကာကွယ်ပေးထားသည်။

အဝတ်အစားများမှာ တစ်ခဏချင်းတွင် ပြဲစုတ်သွားသော်လည်း သူမ၏ အသက်ကိုမူ အနိုင်နိုင် ကယ်ဆယ်လိုက်နိုင်သည်။

အဆိပ်ပညာတွင် ကျွမ်းကျင်သော အဆင့်သုံး ကျွမ်းကျင်သူ လင်ဟူ မှာလည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေသည်။

"ဒါက တိုက်ခိုက်မှုရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ရိုက်ခတ်မှုသက်သက်ပဲ..."

လင်ဟူမှာ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေသည်။ အစောပိုင်းက သူတို့မှာ တောက်ယန်၏ ကာကွယ်မှုအောက်တွင် ရှိနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ချွန်ကျန်းပိုင်ရှင် ရူယိ၏ ကိုယ်ကာကွယ်ရေး ရတနာမှာ သူမ၏ ငယ်ရွယ်စဉ်က အရေးပါသော လူကြီးတစ်ဦး၏ အစေခံအဖြစ်မှ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူမ၏ နောက်ဆုံးအကာအကွယ်ဖြစ်သော်လည်း တစ်ခဏချင်းတွင်ပင် ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

တောက်ယန်မှာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ဤတာအိုဆရာ မှာ တိုက်ခိုက်မှု ပြင်းထန်ပြီး သွေးချီအငွေ့အသက်မှာလည်း မုန်တိုင်းကဲ့သို့ ပြင်းထန်ကာ ရင်ဆိုင်ရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။

သူက လက်နှစ်ချောင်းကို ဓားကဲ့သို့ ပြုလုပ်လိုက်ရာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပေတစ်ရာရှိသော ဓားကြီးတစ်ချောင်း ပေါ်ထွက်လာပြီး အပေါ်မှ အောက်သို့ ပြုတ်ကျလာသည်။ လီယန်ချူမှာမူ ထိုနေရာတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ပျံသန်းနေသော ဓားကျရောက်သွားပြီးနောက် ဝူလင်တောင်မှာ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး ပေပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော ချိုင့်ဝှမ်းကြီး ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ လီယန်ချူ၏ ကြည်လင်သော အသံမှာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရယ်မောကာ

"ဓားကွက်ကတော့ ကောင်းသားပဲ၊ ဒီအစီအရင်ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ ဖျက်ဆီးနိုင်တယ်၊ လမ်းဘေးမှာ အလှပညာပြရင်တော့ ‌ စော်ရမှာ သေချာတယ်"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

တောက်ယန်၏ နှုတ်ခမ်းမှာ တုန်သွားသည်။ အစစ်အမှန်မိစ္ဆာ ကို ပြန်လည်နိုးထစေရန် သူ အပင်ပန်းခံ စီစဉ်ထားသော အစီအရင်ကြီးမှာ ယခုတွင် သူ၏ဓားကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားပြီး နောက်ထပ် ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထပ်မံ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြန်သည်။ ဤဓားကွက်တွင် 'မြောက်အရပ် ကြယ်ခုနစ်လုံး' ပုံစံပေါ်နေပြီး ကောင်းကင်စွမ်းအားနှင့် ပေါင်းစပ်ထားသည်။ ဓားအရှိန်အဝါမှာ လီယန်ချူ၏ နဖူးတည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

လီယန်ချူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သန့်စင်သော ကာကွယ်ရေးစွမ်းအားများ ပေါ်ထွက်လာပြီး မမြင်ရသော နံရံတစ်ခုကဲ့သို့ ထိုဓားအရှိန်အဝါကို တားဆီးလိုက်သည်။

ဒေါင်

ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခု ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ အသံမြည်ဟီးသွားပြီး စွမ်းအားများမှာ ထပ်မံ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ယခုအချိန်တွင် ချွန်ကျန်းပိုင်ရှင် ရူယိမှာ အဝတ်အစား မရှိတော့ဘဲ သူမ၏ အလှတရားများ ပေါ်လွင်နေကာ တိုက်ခိုက်မှု ဖြစ်ပွားစဉ်ကပင် နောက်သို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးလွှားနေခဲ့သည်။ သို့သော် စွမ်းအားများ ပျံ့နှံ့လာသောအခါ ရူယိမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ တားဆီးသော်လည်း မအောင်မြင်တော့ပေ။ သူမ၏ နောက်ကျောကို အကြီးစားတူကြီးဖြင့် ထုလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဘုန်း

အသံမြည်ဟီးကာ ရှေ့သို့ လွင့်စင်သွားပြီး သူမ၏ အသားအရေများမှာ ပြဲစုတ်သွားကာ တစ်ခဏချင်းတွင်ပင် အသက်ပျောက်သွားသည်။ ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းမှ အဆင့်သုံး ကျွမ်းကျင်သူ လင်ဟူမှာလည်း ရေခဲပြင်ထဲ ကျရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားလှိုင်းများကို အစွမ်းကုန် တားဆီးနေရသည်။

လီယန်ချူက အေးစက်စွာဖြင့်

"မင်းရဲ့ ဓားက ငါ့ရဲ့ ကာကွယ်ရေးစွမ်းအားကိုတောင် မဖျက်ဆီးနိုင်ဘူး" ဟု ရယ်မောလိုက်သည်။

တောက်ယန်၏ စိတ်ထဲတွင် ဒေါသအငွေ့အသက်တို့ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သူက လက်နှစ်ချောင်းကို ဓားကဲ့သို့ ပြုလုပ်၍ ရှေ့သို့ ထိုးလိုက်ရာ တစ်ခဏချင်းတွင် ဓားအရှိန်အဝါ ထောင်ပေါင်းများစွာမှာ သူ၏အနားတွင် ပေါ်လာပြီး နဂါးကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စုစည်းသွားသည်။ လီယန်ချူက လက်သီးကို နောက်သို့ ဆုတ်ကာ တစ်ချက် အားကုန်ထိုးလိုက်ရာ ဓားနဂါးကြီးမှာ တစစီ ပျက်စီးသွားသည်။

ချက်ချင်းပင် လီယန်ချူက ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းမှ အဆင့်သုံး ကျွမ်းကျင်သူ လင်ဟူ၏ နားသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူက လင်ဟူကို ကြည့်၍ ပြုံးကာ

"မကြောက်ပါနဲ့၊ အားလုံး ပြီးဆုံးတော့မှာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်ဟူမှာမူ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ ဦးခေါင်းမှာ လီယန်ချူ၏ လက်ချက်ဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားပြီး ချက်ချင်းပင် သေဆုံးသွားသည်။ ဝိညာဉ်တစ်ခုမှာ လင်ဟူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်သို့ အရှိန်ဖြင့် ထွက်ပြေးသည်။ လီယန်ချူက လက်နှစ်ဖက်ကို ပေါင်းစပ်လိုက်ပြီး ထိုဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် ဖျစ်ညှစ် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

တောက်ယန်၏ အမူအရာမှာ အေးစက်နေသည်။ ဤလူမှာ သူ၏မျက်စိရှေ့တွင်ပင် လင်ဟူကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည် သူက လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး လက်နှစ်ချောင်းကို ဓားကဲ့သို့ ပြုလုပ်၍ ဓားအရှိန်အဝါများကို လေဆင်နှာမောင်းကဲ့သို့ လီယန်ချူကို ဝန်းရံလိုက်သည်။

လီယန်ချူမှာလည်း လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ဓားအရှိန်အဝါများကို ဖျက်ဆီးလိုက်ကာ တောက်ယန်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ တောက်ယန်မှာ ဓားပညာတွင် အလွန်ထူးချွန်ပြီး ယခုတွင် အဆင့်များလည်း တက်လှမ်းနေကာ ထူးခြားသော အခွင့်အရေးများလည်း ရရှိထားသည်။ လီရှန်း နှင့် ဟော့ထုံ တောင် လိုဏ်ဂူများသို့ သူ မသွားခဲ့သော်လည်း ရရှိခဲ့သော အခွင့်အရေးများမှာ အနည်းငယ်မျှ မနည်းပေ။

ယခုအချိန်တွင် ရွှေရောင် ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤဓားမှာ ကိုယ်ခံပညာရှင်များ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက် အထူးပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

ဒေါင် ကြောက်မက်ဖွယ် အသံမြည်ဟီးသွားပြီး လီယန်ချူ၏ ရှေ့တွင် လာရောက်ထိခိုက်သည်။ ကာကွယ်ရေးစွမ်းအားများ ပျက်စီးသွားသော်လည်း လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဝတ်စုံကိုမူ မဖျက်ဆီးနိုင်ပေ။

လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ လျှပ်စီးနှင့် မီးလျှံတို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့် တောက်ယန်ကို ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။ တောက်ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ ကိုယ်ကာကွယ်ရေး ရတနာတစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော် လီယန်ချူ၏ လက်ချက်ဖြင့် တစ်ခဏချင်းတွင် ပျက်စီးသွားပြီး ရင်ဘတ်မှာလည်း ချိုင့်ဝင်သွားကာ သွေးအန်လျက် လွင့်စင်သွားသည်။

"ခန္ဓာကိုယ်အားပဲ သုံးတဲ့ အရိုင်းစိုင်းကောင်"

တောက်ယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ရင်ဘတ်ရှိ ဒဏ်ရာမှာ တစ်ခဏချင်းတွင် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ရောင်စုံကျောက် ရှိပြီး ကြီးမားသော အသက်စွမ်းအားများ ရှိနေသည်။

တောက်ယန်က အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရတနာတစ်ခုကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။ သူ၏ရှေ့တွင် ရွှေရောင်တံခါးပေါက် ငါးခု ပေါ်ထွက်လာပြီး အလင်းတန်းများဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသည်။ ၎င်းမှာ လော့ရှင်းဖန်း ဖြစ်သည်။ ဤရတနာ၏ အငွေ့အသက်မှာ လွန်စွာပြင်းထန်ပြီး ရွှေရောင်တံခါးများထဲမှ အဆုံးမဲ့သော မီးလျှံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လေပြင်းများမှာလည်း တိုက်ခတ်နေပြီး ဝိညာဉ်များကိုပင် ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ လျှပ်စီးတန်းများမှာလည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသည်။

လီယန်ချူက 'နေနှင့်လ ပုလဲ' ကို ထုတ်သုံးလိုက်ရာ နေနှင့်လ၏ ပုံရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်သွားသည်။

ဘုန်းဘုန်း ဘုန်းဘုန်း

မြေပြင်မှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများမှာ လေထုထဲတွင် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ မမြင်ရသော စွမ်းအားလှိုင်းများမှာ လေဟာနယ်သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး လေနှင့် လျှပ်စီးစွမ်းအားများ ပါဝင်နေကာ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ရွှေရောင်တံခါးများထဲမှ အလင်းတန်းများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်းပုံစံရှိသော ရွှေရောင်ဓားခရင်းနှင့် ရွှေဓားတို့ ဖြစ်သည်။ လော့ရှင်းဖန်းတွင် ကြီးမားသော စွမ်းအားများ ရှိသည်။

လီယန်ချူက ကျောက်စိမ်းပေတံ ထုတ်သုံးလိုက်ရာ အရောင်ငါးမျိုးရှိသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှေရောင်တံခါးငါးခုကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။ အဆုံးမဲ့ မီးလျှံများနှင့် လေပြင်းများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရွှေရောင်တံခါးများမှာလည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။

တောက်ယန်၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး

"ကျောက်စိမ်းပေတံ "

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လင်ရွှီနယ်‌ေမြတွင် သူတွေ့ဆုံခဲ့ရသော ကျင်းယဲ့လှံကို ကိုင်ထားသည့် လူငယ် ကို ရုတ်တရက် အမှတ်ရသွားသည်။

"မင်းပဲလား"

တောက်ယန်၏ အငွေ့အသက်မှာ တစ်ခဏချင်းတွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားပြီး လော့ရှင်းဖန်းကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သူ၏လက်ထဲတွင်ရှိသော မိစ္ဆာဖိတ်ခေါ်အလံ ကို လီယန်ချူက ထိုနည်းအတိုင်း လုယူသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ပညာရပ်တစ်ခုကို လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။ ရတနာကို ဖျက်ဆီးခံရသည့်အခါ သူ ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်ရန်ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက သူ၏ခါးတွင်ရှိသော ဓားကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။ ဓားအိမ်ထဲမှ အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြည်လင်သော နဂါးအော်သံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ရွှေရောင်တံခါးငါးခုမှာ အရေးကြီးသော ရတနာများဖြစ်ပြီး ယခင်က သူ၏ရတနာကို တစ်ကြိမ် ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရဖူးသည်။

ထို့ကြောင့် သူက ကျန့်ကျောင်း ဓား ကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။ ဓားမှာ တောက်ယန်၏အနားသို့ ပတ်သွားသည်။

ဗြိ တောက်ယန်၏ ဦးခေါင်းမှာ ပြတ်ကျသွားသည်။

တောက်ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ရောင်စုံကျောက်မှာ အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ အသက်စွမ်းအားကို ထိန်းထားပေးသည်။ တောက်ယန်မှာ နောက်သို့လှည့်ကာ သူ၏ဦးခေါင်းကို ဖမ်းယူလိုက်ပြီး လည်ပင်းပေါ်သို့ ပြန်တင်လိုက်သည်။ ကုသိုလ်မှတ် တစ်သန်းတန်စွမ်းအားရှိသည့် ကျန့်ကျောင်း ဓားဖြင့် ခုတ်လိုက်သော ဒဏ်ရာမှာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခြင်း မရှိပေ။

ကျန်းရှန်းဘိုးဘေး‌ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင်ပင် ကြီးမားသော အသက်စွမ်းအားများ ရှိသော်လည်း ထိုဒဏ်ရာကို ကုသနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

တောက်ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ရောင်စုံကျောက်မှာ လွန်စွာထူးခြားပြီး ဒဏ်ရာကို မကုသနိုင်သော်လည်း ဦးခေါင်းကို လည်ပင်းပေါ်တွင် တည်မြဲနေစေသည်။ သို့သော် ၎င်းပေါ်တွင် ဖျက်ဆီး၍မရသော သတ်ဖြတ်ခြင်း စွမ်းအားများ ရှိနေသည်။ ထိုသို့ အာရုံလွင့်နေစဉ်တွင်ပင် လီယန်ချူက သူ၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ပုလင်းပုံစံ ပြုလုပ်၍ သွေးချီအငွေ့အသက်များဖြင့် အားကုန် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

တောက်ယန်မှာ လွင့်စင်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာနှင့် ရင်ဘတ်ရှိ အသားအရေများမှာ လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ခံပညာ စွမ်းအားကြောင့် ပျက်စီးသွားသည်။ ယခုအချိန်တွင် တောက်ယန်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေပြီး သွေးစက်များဖြင့် ပေကျံနေသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်ကို ပြသနေသည်။ သို့သော် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ရောင်စုံကျောက်မှာ ထပ်မံ၍ အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဒဏ်ရာကို ကုသကာ တစ်ခဏချင်းတွင် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

လီယန်ချူက လက်ကိုဆန့်၍ ရွှေရောင်တံခါးများကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ရွှေရောင်တံခါးများတွင် ပြင်းထန်သော တားဆီးမှုများ ရှိနေသည်။ တောက်ယန်မှာ နောက်ဆုံးအကြိမ် မိစ္ဆာဖိတ်ခေါ်အလံကို အဖျက်ဆီးခံရပြီးနောက် ပညာရပ်များကို နားလည်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ အရည်အချင်းမှာ တကယ်ပင် ထူးချွန်လွန်းသည်။

အစောပိုင်းက လော့ရှင်းဖန်းမှာ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသဖြင့် သူက ဆက်လက်၍ အသုံးပြုလိုက်သည်။ လော့ရှင်းဖန်းမှာ ယခုတွင် လွန်စွာလေးလံနေပြီး ရွေ့လျားရန် ခက်ခဲကာ သိုလှောင်ရေး ရတနာများထဲသို့ပင် ထည့်၍ မရတော့ပေ။ လီယန်ချူက သိုလှောင်အိတ်နှင့် ဟူတျန်း ပညာရပ်များကို သုံးသော်လည်း မအောင်မြင်ပေ။

တောက်ယန်က လက်နှစ်ချောင်းကို ဓားကဲ့သို့ ပြုလုပ်လိုက်ရာ ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ ဓားအရှိန်အဝါများ ကျရောက်လာသည်။

"လော့ရှင်းဖန်းဆိုတာ လေးလံတဲ့ ရတနာဖြစ်ပြီး ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်ထားတာ၊ ရွေ့လျားဖို့ ခက်ခဲတယ်၊ ဒီတစ်ခါတော့ ဒီကောင် ‌မရနိုင်တော့ဘူး"

ဟု တောက်ယန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် လီယန်ချူက ရွှေရောင်တံခါးများကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ထိုတောက်ပသော ဓားအရှိန်အဝါများကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

ဒေါင်

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံမြည်ဟီးသွားပြီး ဓားအရှိန်အဝါမှာ တားဆီးခံလိုက်ရသည်။ တောက်ယန်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဒီခန္ဓာကိုယ်အားပဲ သုံးတဲ့ အရိုင်းစိုင်းကောင်ရဲ့ အားက ဒီလောက်တောင် ကြီးတာလား "

လီယန်ချူမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအားဖြင့်သာလျှင် စွမ်းအားများ ပေါင်းစပ်ထားသည့် ရွှေရောင်တံခါးများကို ကိုင်တွယ်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် တောင်ကို ထမ်းခြင်း ၊ ခွန်အားကြီးခြင်း ၊ တောင်ကိုရွှေ့ ခြင်း စသည့် ပညာရပ်သုံးခုကို ပေါင်းစပ်လိုက်ရာ ထိုရွှေရောင်တံခါးမှာ သူ၏လက်ထဲတွင် လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။

ဒေါင် ကြောက်မက်ဖွယ် အသံမြည်ဟီးသွားပြီး တောက်ယန်မှာ ရွှေရောင်တံခါး၏ အရိုက်ခံလိုက်ရသည်။ လီယန်ချူက လက်ကိုမြှောက်၍ အော်ခေါ်လိုက်ရာ ဓားမှာ အဖြူရောင်အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူက ရှေ့သို့ တိုးဝင်လိုက်ပြီး ဓားဖြင့် တစ်ချက်ခုတ်လိုက်သည်။

ကျန့်ကျောင်း ဓားမှာ လွန်စွာထက်မြက်သည်။ တောက်ယန်မှာ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်သို့ ထွက်ပြေးသည်။ လီယန်ချူမှာလည်း လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ လိုက်လံ သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။

လေကိုစီးနင်းခြင်း ပညာရပ်ကို ပေါင်းစပ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ဓားပညာနှင့် အရှိန်မှာ တောက်ယန်ထက် ပို၍ပင် မြန်ဆန်သည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး မိုးတိမ်များကိုပင် ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။ တောက်ယန်မှာ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခါးနေရာမှ ပြတ်ကျသွားသည်။ ရောင်စုံကျောက်မှ အလင်းများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် ပေါင်းစပ်လိုက်ပြန်သည်။ ခါးနေရာတွင် ဖျက်ဆီး၍မရသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

တောက်ယန်၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး နောက်ကျောရှိ ဓားကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ယခင်အကြိမ်က သူ ဓားကို ထုတ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ကောင်းကင်၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ အဆင့်မှာ တိုးလာပြီး ပိုမို အစွမ်းထက်သော ဓားပညာကို နားလည်ခဲ့ကာ ရှေးဟောင်းရတနာများကိုလည်း ရရှိခဲ့သော်လည်း လီယန်ချူကို မနိုင်ပေ။

ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် သူ ရပ်တန့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ယနေ့တွင် ဤလူငယ်တာအိုဆရာ ၏ အရှက်ခွဲခြင်းကို ခဏခဏ ခံခဲ့ရသော်လည်း၊ အသက်ကို အသက်ဖြင့် လဲလှယ်ရန်မှာမူ တောက်ယန်၏ စိတ်ထဲတွင် တန်ဖိုးမရှိဟု ခံစားနေရသည်။

လီယန်ချူမှာ ထပ်မံ၍ သတ်ဖြတ်ရန် ရောက်ရှိလာသည်။ သူ၏ဓားမှာ လေထဲတွင် ဝေ့သွားသော်လည်း တောက်ယန်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဓားအရှိန်အဝါမှာ လေထဲတွင်သာ ကျန်ခဲ့သည်။ ကောင်းကင်တွင် ရှည်လျားသော အမှတ်အသားတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

............

ငြိမ်းချမ်းသော လိုဏ်ဂူတစ်ခုတွင် လူငယ်တာအိုဆရာ တစ်ဦးမှာ တရားထိုင်နေသည်။ သူ၏ ရုပ်ရည်မှာ တောက်ယန်နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူလေ့ကျင့်ထားသော ရှေးဟောင်းပညာရပ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် သူ၏ ကိုယ်ပွား ဖြစ်သည်။ သူမှာ တရားထိုင်ရင်း ဓားပညာကို လေ့ကျင့်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် လိုဏ်ဂူထဲရှိ တောက်ယန်က မျက်လုံးကို အသာအယာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ပြင်းထန်သော ဓားအရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

တစ်ဖက်တွင် ဝူလင်တောင်တွင်ရှိသော တောက်ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လီယန်ချူ၏ လက်ချက်ဖြင့် ထပ်မံ၍ ပြတ်ကျသွားသည်။ ရောင်စုံကျောက်၏ စွမ်းအားဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆက်လက် ထိန်းထားသည်။ လီယန်ချူ၏ အမူအရာမှာ အေးစက်နေသည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သွေးချီအငွေ့အသက်များ ရှိနေပြီး မီးတောက်နေသော မီးဖိုကြီးတစ်ခုနှင့် တူသည်။ တောက်ယန်၏ ဓားအရှိန်အဝါများမှာ သူ့ကို ထိခိုက်မှု မဖြစ်စေနိုင်ဘဲ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားကိုမူ မထိန်းချုပ်နိုင်ပေ။

လီယန်ချူမှာ လက်ကိုမြှောက်၍ ဓားကို ခုတ်ချလိုက်ပြန်သည်။ တောက်ယန်မှာ နတ်ဘုရားပညာကို အသုံးပြု၍ ပုံရိပ်ကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ လိုဏ်ဂူထဲတွင် တရားထိုင်နေသော ကိုယ်ပွားမှာ နေရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထို ကိုယ်ပွား ၏ နောက်ကျောတွင် ထို ရှေးဟောင်းဓားမှာ မရှိပေ။

နေရာ ပြောင်းလဲပြီးနောက်တွင် သူမှာ ခါးနေရာမှ ပြတ်ကျသွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာကာ ချက်ချင်းပင် အသက်ပျောက်သွားသည်။

...............

နက်ရှိုင်းပြီး ငြိမ်းချမ်းသော လိုဏ်ဂူထဲတွင် ဓားကို လွယ်ထားသော လူငယ်တာအိုဆရာ တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာသည်။ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်ပြီး အေးဆေးသော သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသအငွေ့အသက်တို့ ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ဒီကောင်"

တောက်ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စွမ်းအားတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ရောင်စုံကျောက်သာ မရှိပါက သူမှာ လီယန်ချူ၏ လက်ချက်ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် သေဆုံးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ရရှိခဲ့သော ရှေးဟောင်းရတနာ လော့ရှင်းဖန်းမှာလည်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ အချိန်ကုန် လူပန်းခံ၍ ပြုလုပ်ထားသော သူ၏ကိုယ်ပွားမှာ သူ၏ ကံကြမ္မာကို ထမ်းပေးရန်အတွက်ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် အောင်မြင်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော်လည်း ဤလူငယ်တာအိုဆရာ ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားရသည်။

"ရောင်စုံကျောက်က ဒဏ်ရာကို ကုသနိုင်ပေမယ့် အဲဒီလူငယ်ရဲ့ လက်ထဲက ဓားက ပြင်းထန်လွန်းတယ်၊ မကြာခင်မှာပဲ ငါ့ရဲ့ အသက်စွမ်းအားတွေ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်"

တောက်ယန်၏ စိတ်ထဲတွင် စိတ်ပျက်မှုများ ရှိနေသည်။

"ယူဟန် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား ထားခဲ့တဲ့ လဲ့ချွဲချိတ် ရှိတယ်၊ ဒီရတနာကို ရအောင်ယူမှပဲ အဲဒီလူငယ်ရဲ့ ဓားကို ရင်ဆိုင်နိုင်မှာ "

တောက်ယန်၏ အမူအရာမှာ အေးစက်နေသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းသုံးရာက ခေတ်တစ်ခေတ်ကို ဖိနှိပ်ခဲ့သော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ အရည်အချင်းမှာ လွန်စွာ အံ့မခန်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုတွင် လီယန်ချူကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီး နှစ်ကြိမ်လုံး ထွက်ပြေးခဲ့ရသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ အရင်းအနှီးများစွာ စိုက်ထုတ်ထားသော ကိုယ်ပွားကိုပါ ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည်။

"မစ္ဆာကို နိုးထစေတဲ့ ကိစ္စကို ခဏရပ်ထားရမယ်၊ အရင်ဆုံး အကူအညီတွေကို ရှာပြီး ယူဟန် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲက လဲ့ချွဲချိတ်ကို အရင်ယူရမယ် "

တောက်ယန်က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။ သို့သော် သူ၏ခြေလှမ်းမှာ ရှေ့သို့ မတိုးနိုင်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နေရာတွင်ပင် ရပ်တန့်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် လွဲချော်နေသည်။

ခရစ်

သူ၏ နှုတ်ခမ်းမှာ တုန်ရီသွားပြီး စိတ်ထဲမှ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

"ဒေါသကို ထိန်း၊ ဒေါသကို ထိန်း"

တောက်ယန်က အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ဦးခေါင်းမှာ ထပ်မံ ပြတ်ကျသွားပြန်သည်။

"..................."

သူက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ဦးခေါင်းကို အသာအယာ ပြန်တင်လိုက်ကာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ညီအောင် ချိန်ညှိလိုက်သည်။ ရောင်စုံကျောက်၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံလာကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာသည်။ သို့သော် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများကို ဖျက်ဆီး၍မရဘဲ ရောင်စုံကျောက်၏ စွမ်းအားဖြင့်သာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှော့ချရမည်ဖြစ်သည်။

တောက်ယန်က မျက်လုံးကို တင်းတင်း မှိတ်ထားလိုက်ပြီး သူ၏ချောမောသော မျက်နှာမှာ တုန်ရီနေသည်။

"ခွေးမသား"

............

ရွှေရောင်တံခါးငါးခုမှာ အလွန်ရှားပါးသော ရတနာများဖြစ်သည်။ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲရှိ ရှေးဟောင်းကြေးဝါအိုး ထက်ပင် ပိုမိုစွမ်းသည်။ ၎င်းပေါ်တွင် တောက်ယန်က သူများလက်ထဲသို့ မရောက်စေရန် ပြင်းထန်သော တားမြစ်ချက်များကို ချမှတ်ထားသည်။

လီယန်ချူက ဖန်ဆင်းခြင်း ရွှေကျမ်း ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ သူ၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ရွှေရောင် ကြာပန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး အလင်းတန်းများဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသည်။ ဖန်ဆင်းခြင်း ရွှေကျမ်းတွင် အံ့ဖွယ်စွမ်းအားများ ရှိပြီး အစွမ်းထက်သော ရတနာများနှင့် ချိတ်ဆက်နိုင်သည်။

လီယန်ချူက စတင်လိုက်ပြီးနောက် အလင်းတန်းများမှာ ရွှေရောင်တံခါးများပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ရွှေရောင်တံခါးများမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး အသံမြည်ဟီးသွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လီယန်ချူက အပြီးသတ် ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်ပြီး တံခါးပေါ်ရှိ တားဆီးမှုများမှာ ပျက်စီးသွားသည်။ လီယန်ချူက ခြေရာခံအတတ် ကို အသုံးပြု၍ တောက်ယန်၏ အငွေ့အသက်ကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် တောက်ယန်က ကောင်းကင်၏ အာရုံကို ပိတ်ထားသဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ မရရှိခဲ့ပေ။

"ဒီမြေးလေး ‌က ထွက်ပြေးတာနဲ့ ပုန်းတာတော့ တော်သားပဲ"

ဟု လီယန်ချူက တွေးလိုက်သည်။

ရွှေရောင်တံခါးမှာ ကြီးမားသော စွမ်းအားရှိပြီး ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်များ ပါရှိသည်။ ထိုခေတ်ကာလတွင်ပင် ၎င်းမှာ အကြီးမားဆုံး ရတနာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ယခင်အကြိမ် လင်ရွှီနယ်မြေ တွင် တောက်ယန်က ဤရတနာကို ထုတ်မသုံးခဲ့ပေ။

"ဒီလူမှာ ကံတရားက ကောင်းသားပဲ၊ ဒီရတနာက မကြာသေးခင်ကမှ ရှာတွေ့ထားတာ ဖြစ်မယ်"

ဟု လီယန်ချူက တွေးလိုက်သည်။

သူက ရွှေရောင်တံခါးငါးခုကို သိုလှောင် အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကျင်းကျိုးမြို့သို့ ပြန်သွားလေတော့သည်။

တိုက်ပွဲမှာ ပြီးဆုံးသွားသော်လည်း ယနေ့ည ကျင်းကျိုးမြို့မှာမူ အေးချမ်းမည်မဟုတ်ပေ။ လီယန်ချူမှာ ကပန်းဖြူဂိုဏ်း၏ နေရာများကို သိရှိသွားသဖြင့် ဂိုဏ်းသားများကို အကုန်အစင် ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။ ထိုသူတို့ထဲတွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဂိုဏ်းသားများနှင့် ဆက်သွယ်နေသူများ ရှိသေးသဖြင့် လီယန်ချူက တစ်ဆင့်ချင်း ရှာဖွေဖော်ထုတ်လိုက်သည်။ သူက ထိုသူတို့၏ နေရာကို တရားရုံးတော်သို့ တိုက်ရိုက် သတင်းပေးလိုက်သည်။

ရွှီထျန်းနန်က ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လာသည်။

"အလွန်ကောင်းတယ် "

"မကြာခင် လူလွှတ်ပြီး ရှင်းထုတ်လိုက်မယ်"

ကျန်းနန်နယ်တွင် တာဝန်ယူထားသည့် ရွှီထျန်းနန်က သူ၏လက်ထဲရှိ သတင်းပေးစာကို ကြည့်၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

" ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းက ဒီလိုမျိုး ကြွက်လိုလူတွေက လျှို့ဝှက်စွာ လုပ်ဆောင်ပြီး အငွေ့အသက်ကို ဖုံးကွယ်တဲ့ ပညာရပ်တွေ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ လီတာအိုဆရာ ရဲ့ လက်ထဲမှာ ပိတ်မိသွားပြီ "

သူက ချက်ချင်းပင် သတင်းပေးစာကို အသုံးပြု၍ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တရားရုံးတော်မှ ကျွမ်းကျင်သူများထံ အရေးပေါ် သတင်းပေးလိုက်သည်။

ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းကို ပစ်မှတ်ထားသော ကြီးမားသည့် ဖမ်းဆီးရေး စီမံချက်မှာ စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။