အခန်း (၉၆၉-၉၇၀)

အခန်း ၉၆၉။ သေတမ်းစာ မချန်ခဲ့နဲ့တော့၊ တကယ်တော့ သူက မန္တန်ဆရာကြီးပဲ၊ ယူဟန်လျှို့ဝှက်နယ်မြေဆီသို့ ဦးတည်ခြင်း

သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည့် တာအိုဆရာရုပ်တုကို မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ကြေမွအောင် ရိုက်ခွဲလိုက်ပြီးနောက်တွင်လည်း လီယန်ချူသည် ကုသိုလ်မှတ်များ ကျဆင်းလာခြင်းကို မခံစားလိုက်ရချေ။

ထို့ကြောင့် သူက မျက်ခုံးကို အသာပင့်လိုက်မိသည်။

သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပြင်းထန်လှသော ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအင်တစ်ခုက ပိုင်ယွီထန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားပြီး ပိုင်ယွီထန်မှာ ညည်းတွားရင်း သတိပြန်လည်လာတော့သည်။

သူသည် မျက်လုံးပွင့်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လန့်ဖျန်းသွားပြီး ဘေးဘီဝဲယာသို့ အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုတာအိုဆရာရုပ်တုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ပြီး ဤနေရာတွင် လီတာအိုဆရာတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

“လီတာအိုဆရာ... ခုနက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ၊ ငါ ဘာလို့ သတိလစ်သွားရတာလဲ”

ပိုင်ယွီထန်က မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက

“ခုနက အဲဒီရုပ်တုရဲ့ အရှိန်အဝါတွေ ထွက်ပေါ်လာလို့ မင်း သတိလစ်သွားတာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပိုင်ယွီထန်က ရင်တမမဖြင့်

“အဲဒီရုပ်တုက တကယ်ပဲ မိစ္ဆာဆန်လွန်းတယ်၊ အခု ဘာဖြစ်သွားပြီလဲ” ဟု ထပ်မေးသည်။

လီယန်ချူက

“ငါ ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ပူဇော်ခံထားရတဲ့ အဲဒီမိစ္ဆာနတ်ဘုရားကတော့ လုံးဝဥဿုံ ပျက်စီးသွားတာ မဟုတ်သေးဘူး” ဟု ဆိုသည်။

ပိုင်ယွီထန်၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး အံ့ဩတကြီးဖြင့်

“လုံးဝ မပျက်စီးသွားဘူး ဟုတ်လား” ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

“အရင်ဆုံး ဒီနေရာကနေ ထွက်ကြစို့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ခုနက ၎င်းတို့နှစ်ဦး အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်စဉ်က ထွက်ပေါ်ခဲ့သော စွမ်းအားအငွေ့အသက် အနည်းငယ်ကြောင့် လျိုမိသားစုအိမ်ရှင် လျိုယွမ်တု၏ ဝိညာဉ်မှာ လွင့်ပြယ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်ကာ ဝိညာဉ်အပိုင်းအစ အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ခုနက တိုက်ခိုက်မှုအတွင်း စွမ်းအားအားလုံးနီးပါးမှာ ရုပ်တုပေါ်သို့သာ ကျရောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်၊ သို့မဟုတ်ပါက သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ချက်ချင်းပင် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဖမ်းယူလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် သူ၏ ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် ချေမှုန်းပစ်လိုက်ပြီး မှတ်ဉာဏ်များကို ရှာဖွေလိုက်တော့သည်။

ရှူး...

လီယန်ချူက လက်ညှိုးဖြင့် ညင်သာစွာ ထိုးလိုက်ရာ မီးပွားတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

သုံး‌ရောင်ခြယ် နတ်မီးလျှံ သည် ထိုသွေးရေကန်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သွေးရေကန်ကြီးကို ခန်းခြောက်သွားစေကာ အထဲ၌ရှိသော လူရိုးစုများအားလုံးကိုလည်း ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ရာ နက်ရှိုင်းပြီး မှောင်မိုက်သော တွင်းကြီးတစ်တွင်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ပိုင်ယွီထန်က လန့်သွားပြီး လီယန်ချူ၏ လက်ညှိုးကို ကြည့်ကာ အားကျစိတ်ဖြင့်

“အလွန် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ နတ်မီးပဲ၊ ဒါသာ လူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် ကျရောက်သွားရင် ဝိညာဉ်ပါ လွင့်ပြယ်ပြီး ပြာတောင် ကျန်မှာမဟုတ်ဘူး” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

နတ်မီးလျှံသည် အလွန်အမင်း ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်ခဲ့သဖြင့် ဂူတွင်းတစ်ခုလုံးတွင် မိစ္ဆာအငွေ့အသက် တစ်စုံတစ်ရာမျှ မကျန်တော့သည့်အပြင် ထူးဆန်းသော အနံ့ဆိုးများပါ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ခဏတာအတွင်း တစ်ဂူလုံးမှာ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူနှင့် ပိုင်ယွီထန်တို့သည် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာလာပြီး လျိုမိသားစု၏ အိမ်ကြီးအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

“စာဖတ်ခန်းထဲမှာ စာရင်းစာအုပ်တွေ ရှိတယ်၊ အဲဒီထဲမှာ လျိုမိသားစုက ဒီနှစ်တွေအတွင်း အရာရှိတွေ၊ သူဌေးတွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး မတရားလုပ်ထားတဲ့ သက်သေတွေ ပါတယ်၊ မင်း အဲဒါတွေကို ယူသွားပြီး တရားရုံးတော်ကို အစီရင်ခံလိုက်ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပိုင်ယွီထန်က ခေါင်းညိတ်ကာ “ကောင်းပါပြီ” ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူ၏ လမ်းညွှန်မှုအရ သူသည် စာဖတ်ခန်းထဲတွင် ထိုစာရင်းစာအုပ်ကြီး နှစ်သေတ္တာအပြည့်ကို လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ အထဲတွင် အရာရှိများစွာနှင့် လာဘ်ပေးလာဘ်ယူ ပြုလုပ်ထားသော မှတ်တမ်းများအပြင် ကျင့်ကြံရေးဂိုဏ်းအချို့နှင့် ပတ်သက်နေသည့် အထောက်အထားများလည်း ပါဝင်နေသည်။

ပိုင်ယွီထန်သည် စာအုပ်အချို့ကို လှန်လှောကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ထဲ၌ ရေးမှတ်ထားသော အကြောင်းအရာများကို မြင်ကာ တုန်လှုပ်ခြောက်ချားသွားတော့သည်။

“လူကုန်ကူးတာ၊ လူသတ်တာ၊ အငတ်ဘေးဆိုက်တဲ့ နှစ်တွေမှာ လယ်ယာမြေတွေကို ဈေးပေါပေါနဲ့ မတရား သိမ်းယူတာတွေကြောင့် ပြည်သူတွေ အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ ဖြစ်ကုန်ပြီး အနည်းဆုံး လူပေါင်း ထောင်ချီ ငတ်သေခဲ့ရတာပဲ”

ပိုင်ယွီထန်သည် သွေးဆူလွယ်သော လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်ရာ ထိုမှတ်တမ်းများကို မြင်သည့်အခါ ဒေါသအလွန်ထွက်သွားပြီး

“တောက်... ဒီလျိုမိသားစုက မိစ္ဆာကောင်တွေထက်တောင် ပိုပြီး ယုတ်မာဆိုးသွမ်းသေးတယ်”

ဟု မကျေမနပ် ဆဲရေးလိုက်မိသည်။

အငတ်ဘေးဆိုက်စဉ်က လယ်ယာမြေများကို ဈေးနှိမ်၍ မတရားဝယ်ယူခဲ့သည့် လုပ်ရပ်တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ဆင်းရဲသားပြည်သူ ထောင်ချီကို သေတွင်းသို့ ပို့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ ခက်ထန်နေပြီး

“ဒီကိစ္စတွေကို အထက်ကို တင်ပြလိုက်တာက မင်းအတွက်လည်း အမှုထမ်းကောင်းတစ်ခု ဖြစ်စေမှာပါ၊ တရားရုံးတော်က ရာဇဝတ်မှုခင်းဌာနကို သေချာအကြောင်းကြားပြီး တရားမျှတစွာ စီရင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပိုင်ယွီထန်က ကြောင်သွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ကာ

“ကောင်းပါပြီ၊ ငါ အမှန်အတိုင်း အပြည့်အစုံ တင်ပြပါ့မယ်” ဟု ဆိုသည်။

တရားရုံးတော်သည် မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းသည့် နေရာဖြစ်ပြီး ရာဇဝတ်မှုခင်းဌာနကမှ ရာဇဝတ်မှုများကို ကိုင်တွယ်စစ်ဆေးသည့် အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်သော်လည်း များသောအားဖြင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကြသည်။

ထို့အပြင် ချန်နိုင်ငံ၏ တရားရုံးတော်သည် အာဏာအလွန်ကြီးမားရာ ပြစ်မှုဆိုင်ရာဌာန၊ တရားလွှတ်တော်နှင့် ရာဇဝတ်မှုခင်းဌာနတို့၏ အထက်တွင် တည်ရှိသည်။

ကိစ္စရပ်တိုင်းသည် မိစ္ဆာများနှင့် ပတ်သက်လာပါက တရားရုံးတော်ကသာ စုစည်းကိုင်တွယ်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

တရားရုံးတော်သည် စုံစမ်းစစ်ဆေးပိုင်ခွင့်ရှိရုံသာမက ဥပဒေအရ တိုက်ရိုက်အရေးယူပိုင်ခွင့်လည်း ရှိရာ အထက်သို့ တင်ပြနေစရာမလိုဘဲ အရင်ဆုံး နှိမ်နင်းခွင့် ရှိသည်။

ယခုအကြိမ် ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းသားများကို ဖမ်းဆီးရာမှတစ်ဆင့် ဩဇာတိက္ကမရှိသော အင်အားစုများ၊ အဂတိလိုက်စားသော အရာရှိများနှင့် ကျင့်ကြံရေးဂိုဏ်းမှ လူယုတ်မာများစွာ ပတ်သက်နေကြောင်း ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ကြီးမားသော အမှုကြီးတစ်မှု ဖြစ်ပွားလာတော့မည်မှာ အသေအချာပင်။

ကျန်းကျိုးမြို့သည် ချင်းဟော်ခရိုင်၏ လက်အောက်တွင် ရှိပြီး ယခုအကြိမ် ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်း၏ အကြွင်းအကျန်များကို နှိမ်နင်းခြင်းသည် ကျန်းကျိုးမြို့မှ စတင်ကာ တစ်ခရိုင်လုံးသို့ တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

လက်ရှိတွင် မြောက်ဘက်စွန်းဒေသမှ ရွှေတဲနန်းတော်အင်အားစုနှင့် ချန်နိုင်ငံတို့သည် နယ်စပ်တွင် စစ်ရေးတင်းမာနေသဖြင့် တရားရုံးတော်မှ ထိပ်တန်းပညာရှင်များမှာ နယ်စပ်သို့ အသီးသီး သွားရောက်နေကြရသည်။

သို့သော်လည်း ချင်းဟော်ခရိုင်တွင်မူ လီယန်ချူ ရှိနေခဲ့သည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူသည် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများဖြင့် ရန်သူ့စခန်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု အမြစ်ပြတ် ခြေမှုန်းပစ်ခဲ့ရာ ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်း၏ အင်အားစုများမှာ လျင်မြန်စွာပင် ပြိုကွဲပျက်စီးသွားတော့သည်။

လျိုယွမ်တု၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ သိရှိရသည်မှာ လျိုမိသားစုသည် မူလက ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်း၏ အပြင်ပန်းအဆက်အသွယ်တစ်ခုအဖြစ် စတင်ပေါ်ပေါက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး အစောဆုံးအနေဖြင့် လျိုယွမ်တု၏ အဖိုးလက်ထက်ကတည်းက ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်က လျိုယွမ်တုသည် လူတစ်စုနှင့်အတူ ရှေးဟောင်းမဟာရှမင်းဆက်ခေတ်က မင်းညီမင်းသားတစ်ပါး၏ ဂူဗိမာန်ဟောင်းတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

ထိုဂူဗိမာန်ထဲသို့ ဆင်းသွားပြီးနောက် အန္တရာယ်များနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် လျိုယွမ်တုတစ်ယောက်တည်းသာ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာနိုင်ခဲ့ကာ အတူသွားခဲ့သော အဖော်များအားလုံးမှာမူ ထဲ၌ သေဆုံးသွားခဲ့ကြရပြီး ၎င်းတို့ထဲတွင် သူ၏ ညီအရင်းလည်း ပါဝင်သည်။

လျိုယွမ်တုသည် ထိုဂူဗိမာန်ထဲမှ ဤတာအိုဆရာရုပ်တုကို ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး နေ့ညမပြတ် ပူဇော်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် လျိုယွမ်တု၏ မှတ်ဉာဏ်အရ ပိုင်ယန်တာအိုဆရာသည် ကိုယ်ထင်ပြခြင်း သို့မဟုတ် အရာအားလုံးကို အသေးစိတ် ပြောပြခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ဘဲ သူ့ကို ပူဇော်ခိုင်းရုံသာ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး လျိုယွမ်တုအား အသက်ရှည်ခြင်းပညာရပ်ကို သင်ကြားပေးခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ လျိုမိသားစု၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာများမှာ လျင်မြန်စွာ တိုးပွားလာခဲ့သည်။

ဤတာအိုဆရာရုပ်တု ရှိနေခြင်းကြောင့် လျိုမိသားစုသည် ကျန်းကျိုးမြို့၏ ထိပ်တန်းသူဌေးကြီး ဖြစ်လာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒါဆိုရင် ပိုင်ယန်တာအိုဆရာက အနည်းဆုံး လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ် ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက်စောတဲ့ အချိန်ကတည်းက လူ့လောကမှာ ရှိနေခဲ့တာပေါ့”

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

ဤပိုင်ယန်တာအိုဆရာ ဟု ခေါ်သောသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ ရှိနေသည့်အပြင် သူတတ်မြောက်ထားသော တန်ခိုးပညာရပ်များနှင့် သတင်းအချက်အလက်များအရ ကြည့်လျှင် နတ်ဘုရားလောကမှ လာသူတစ်ဦးနှင့် တူလှသည်။

“သူပြောသလိုသာ အမှန်ဆိုရင် နတ်ဘုရားတွေ လူ့လောကကို ဆင်းသက်တဲ့အခါ ကြီးမားတဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေ ကြုံတွေ့ရတာလား”

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် စဉ်းစားခန်းဝင်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

ဤကိစ္စရပ်များကို အချိန်မီ စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် လိုအပ်နေသေးသည်။

သို့သော် လက်ရှိတွင် ဤတာအိုဆရာရုပ်တုကို ရိုက်ခွဲလိုက်သော်လည်း ကုသိုလ်မှတ်များ ကျဆင်းမလာခြင်းကို ကြည့်လျှင် သူ၏ အခြားသော အစီအစဉ်များ ရှိနေသေးကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

ထိုကဲ့သို့သော နက်ရှိုင်းသည့် မြေခွေးအိုကြီးမျိုးသည် လူ့လောကတွင် နေရာအနှံ့ အစီအမံများ ပြုလုပ်ထားခြင်းက ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

ပိုင်ယန်တာအိုဆရာ ပြောခဲ့သော ယူဟန်လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲရှိ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား ချန်ထားခဲ့သည့် လဲ့ချွဲချိတ် ဓားမြှောင်နှင့် ပတ်သက်၍

လီယန်ချူသည် ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် စီစဉ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူ ပြောခဲ့သော စကားများ မှန်ကန်မှု ရှိမရှိကိုလည်း အတည်ပြုလိုသည်။

ဟွေ ကျိန်းဘုန်းတော်ကြီးသည် ရွှီထျန်းနန်၏ ဖိတ်ကြားချက်အရ တရားရုံးတော်သို့ ဝင်ရောက်ကာ တရားရုံးတော်၏ အကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဤဗုဒ္ဓဘာသာ ထိပ်တန်းဘုန်းတော်ကြီးသည် မတရားမှုကို အလွန်မုန်းတီးသူဖြစ်ရာ ယခုအကြိမ် ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းကို နှိမ်နင်းသည့် ကိစ္စတွင် စွမ်းစွမ်းတမန် ကူညီပေးခဲ့သည်။

ဟွေကျိန်းဘုန်းတော်ကြီးသာမက မြို့စောင့်နတ်မင်း၏ မွေးစားသားဖြစ်သူ လုကျန်းဟွာ သည်လည်း ယခုအကြိမ် ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်း နှိမ်နင်းရေးတွင် အလွန်ထူးချွန်ပြောင်မြောက်ခဲ့သည်။

ထိုကောင်လေးသည် သံဓားတစ်လက်ကို အမြဲတမ်း ကိုင်ဆောင်ထားသဖြင့် ဓားသမားတစ်ယောက်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ သူက မန္တန်ဆရာကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူသည် ဓာတ်ကြီးငါးပါးမန္တန်များကို တတ်မြောက်ထားပြီး ပေါ့ပါးသော ကိုယ်‌ေဖာ့‌အတတ်တွင်လည်း အလွန်ကျွမ်းကျင်ရာ အလွန်လျင်မြန်လှသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ သာမန်လူကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်း၏ အလယ်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ပါရမီရှင်တစ်ဦးဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည်။

သူသည် မြို့စောင့်နတ်မင်း မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ လီယန်ချူ၏ တပည့် ဖြစ်မလာခဲ့ဘဲ မိမိ၏ လူငယ်သဘာဝ သူရဲကောင်းစိတ်ဓာတ်ဖြင့် တရားရုံးတော်သို့ ဝင်ရောက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်းဟော်ခရိုင်၏ ကိစ္စရပ်များ ပြီးဆုံးသွားသဖြင့် လီယန်ချူသည် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး မသွားမီ မြို့စောင့်နတ်မင်းထံသို့ တမင်တကာ သွားရောက်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

ဤမြို့စောင့်နတ်ဘုရား သည် မဟာရှမင်းဆက်၏ အဆုံးသတ်ကာလကတည်းက ရှင်သန်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး ထိုခေတ်က မြေပြင်နတ်ဘုရားများ၏ ခေတ်ကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်ကာ ယခုအချိန်တွင်မူ ကိုးကွယ်မှုအမွှေးတိုင်မီးခိုးများမှာ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

သူသည် ကျားချွမ်းဖန်းနှင့် မတူချေ၊ ကျားချွမ်းဖန်းသည် မူလကပင် မဟာရှမင်းဆက်ခေတ်က ပထမအဆင့် ကျင့်ကြံသူကြီး ဖြစ်ခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းမှ မြို့စောင့်နတ်ဘုရားအဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

‌မြို့စောင့်နတ်ဘုရားမှာမူ ကိုးကွယ်မှုနတ်လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းခဲ့သူဖြစ်ပြီး မူလက ပြည်သူများအတွက် တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်ပေးခဲ့သော မြို့ဝန်မင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူသည် အရာရှိလောကတွင် အမြဲတမ်း အပယ်ခံခဲ့ရသော်လည်း ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်ကာ လာဘ်ပေးလာဘ်ယူမှု ကင်းရှင်းသဖြင့် ပြည်သူလူထုအပေါင်း၏ ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုကို ခံခဲ့ရသည်။

သေဆုံးပြီးနောက်တွင် သူ၏ ကုသိုလ်စွမ်းအားများကြောင့် မြို့စောင့်နတ်မင်းအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံခဲ့ရပြီး အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ ပထမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူ၏ လက်ထဲတွင် လုကျန်းဟွာ၏ ကျင့်ကြံမှုကို လမ်းညွှန်ပေးနိုင်မည့် နက်နဲသော ကျင့်စဉ်များ မရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မျက်နှာတွင် ကြေးနီရောင်ရှိသော ဂိုအိုမြို့စောင့်နတ်ဘုရားက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

“လူသေရင် မီးငြိမ်းသလိုပါပဲ၊ ငါ့မှာ ဒီမွေးစားသားလေးတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ စိတ်မချနိုင်ဘဲ ရှိနေခဲ့တာ၊ အခုတော့ လီတာအိုဆရာက သူ့အတွက် အလုပ်အကိုင် ရှာဖွေပေးခဲ့ပြီမို့ ငါလည်း အေးအေးချမ်းချမ်းနဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ပါပြီ”

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဂိုအိုမြို့စောင့်နတ်ဘုရားသည် ကံကြမ္မာတွက်ချက်ခြင်းနှင့် အနာဂတ်ကို ကြည့်ရှုခြင်းအတတ်တွင် ကျွမ်းကျင်လှသည်။

လီယန်ချူ ယခုအကြိမ် ပြန်လာသောအခါ ယခင်နှင့် မတူဘဲ ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါများ ပြောင်းလဲနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။

လီယန်ချူကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းရှိသည့် ထိပ်တန်းပညာရှင်များ၏ ကံကြမ္မာသည် ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များနှင့် ဆက်နွှယ်နေသဖြင့် အလွယ်တကူ ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှု၍ မရနိုင်ချေ။

ဂိုအိုမြို့စောင့်နတ်ဘုရားသည် တွေ့တွေ့ချင်းမှာပင် ဤကိစ္စကို ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ၎င်းမှာ ပိုင်ယန်တာအိုဆရာနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရခြင်းကြောင့် ၎င်းနှင့် ကံကြမ္မာအဆက်အစပ် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း စိတ်ထဲက သိလိုက်သည်။

သို့သော် ပိုင်ယန်တာအိုဆရာ၏ ကိစ္စမှာ လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ ပါဝင်နေသဖြင့် သူသည် ဂိုအိုမြို့စောင့်နတ်ဘုရားအား အသေးစိတ် ပြောမပြခဲ့ချေ။

ဂိုအိုမြို့စောင့်နတ်ဘုရား ၏ စကားကို ကြားသောအခါ လီယန်ချူက ပြုံးလျက်

“လုကျန်းဟွာ က ပါရမီအလွန်မြင့်မားပါတယ်၊ တရားရုံးတော်ကို ဝင်တာကလည်း သူ့အတွက် တောက်ပတဲ့ အနာဂတ် ရှိလာမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက မွေးစားအဖေတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ကို ဆက်ပြီး စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်ရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့” ဟု ဆိုသည်။

ဂိုအိုမြို့စောင့်နတ်ဘုရားက ထိုစကားကို ကြားသော် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး

“ငါ ရှင်သန်ခဲ့တာ ကြာပါပြီ၊ အခုတော့ ကိုးကွယ်မှုအမွှေးတိုင်တွေလည်း ပျက်စီးတော့မှာမို့ ဒီစိတ်ဝိညာဉ်အသိလေးလည်း ကွယ်ပျောက်ရတော့မှာပါ” ဟု ပြောသည်။

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးရင်း

“ကိုးကွယ်မှုအမွှေးတိုင်ကိစ္စက ဖြေရှင်းရလွယ်ပါတယ်၊ ကျန်းကျိုးမြို့တင်မကဘူး၊ ချင်းဟော်ခရိုင်တစ်ခုလုံးမှာ မင်းအတွက် ကြီးမားတဲ့ မြို့စောင့်နတ်ဘုရားကျောင်းတစ်ကျောင်း ဆောက်ပေးဖို့ဆိုတာ မခက်ခဲပါဘူး၊ ပြီးတော့ ငါ ကလည်း အတတ်ပညာအချို့ကို အနည်းငယ် တတ်မြောက်ထားလို့ မြို့စောင့်နတ်ဘုရားရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်စုစည်းပေးနိုင်ပါတယ်”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဂိုအိုမြို့စောင့်နတ်ဘုရားမှာ ထိုစကားကြောင့် ဆွံ့အသွားတော့သည်။

သူသည် သေခြင်းတရားကို အလွန်အေးဆေးစွာ လက်ခံထားသူဖြစ်သည်၊ အဆုံးမှာတော့ သူသည် နှစ်ပေါင်းရာချီ ရှင်သန်ခဲ့သော နတ်ဘုရားတစ်ပါး မဟုတ်ပါလား။

“လီတာအိုဆရာ... ဒါက...”

လီယန်ချူက သူ၏စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး ပြုံးလျက်

“အများအတွက် အနစ်နာခံသူတွေကို လေမုန်တိုင်းထဲမှာ အေးခဲမသေစေရပါဘူး၊ ငါ မလာခင်ကတည်းက တရားရုံးတော်နဲ့ ချင်းဟော်ခရိုင်ဝန်ရုံးကို ပြောထားပြီးပါပြီ၊ မင်းအတွက် မြို့စောင့်နတ်ဘုရားကျောင်းကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ဖို့ ကိစ္စကို မကြာခင် စီစဉ်ပေးပါလိမ့်မယ်”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူ၏ လက်ရှိ ရာထူးအဆင့်အတန်းနှင့်ဆိုလျှင် ဤကိစ္စကို ပြုလုပ်ရန် အလွန်လွယ်ကူလှသည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် သူ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် ရွှေကြာပန်းတစ်ပွင့် ထွက်ပေါ်လာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ကျဆင်းလာတော့သည်။

သူသည် နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်ဖြစ်သော ဖန်တီးခြင်း ရွှေကျမ်း ကို လည်ပတ်စေပြီး ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားများကို မြို့စောင့်နတ်ဘုရား၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်။

မျက်နှာတွင် ကြေးနီရောင်ရှိသော မြို့စောင့်နတ်ဘုရား၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ခါသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သက်စောင့်စွမ်းအားများ ပြန်လည်ပြည့်နှက်လာကာ သူ၏ နတ်ခန္ဓာမှာလည်း ပိုမိုခိုင်မာတောင့်တင်းလာတော့သည်။

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

“ တရားရုံးတော်က ချင်းဟော်ခရိုင်အတွင်းက နေရာအနှံ့မှာ မြို့စောင့့်နတ်ဘုရား ကျောင်းတွေ ဆောက်လုပ်ဖို့ စီစဉ်ပေးမှာမို့ ကိုးကွယ်မှုနတ်စွမ်းအားတွေ ပြန်လည်ပြည့်ဝလာဖို့က မကြာခင်ပါပဲ”

ဟု ပြောလိုက်သည်။

မြို့စောင့်နတ်မင်း၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားရသည်။ သူသည် မူလက ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်သော စရိုက်ရှိသူဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ

“လီတာအိုဆရာ... ဒီကျေးဇူးက တကယ်ပဲ ကြီးမားလွန်းပါတယ်” ဟု ဆိုရင်း နှစ်ပေါင်းရာချီ ကျင့်ကြံခဲ့သော ကိုးကွယ်မှုနတ်ဘုရားကြီးမှာ အသံများပင် တုန်ရင်လာတော့သည်။

လီယန်ချူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

“ကောင်းတာကိုပဲ လုပ်ပါ၊ အနာဂတ်ကို တွေးမပူပါနဲ့၊ ဂိုအိုမြို့စောင့်နတ်ဘုရား အနေနဲ့ ဒီဒေသက ပြည်သူတွေကို ဆက်လက်စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

ဟု ပြောလိုက်သည်။

မြို့စောင့်နတ်ဘုရားသည် မူလက စာပေတတ်တစ်ဦးဖြစ်ရာ ဤစကားကို ကြားသည့်အခါ စိတ်ထဲတွင် ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး

“ကောင်းတာကိုပဲ လုပ်ပါ၊ အနာဂတ်ကို တွေးမပူပါနဲ့...”

ဟု တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ထို့နောက် သူသည် လီယန်ချူအား အလေးအနက် ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုလိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူသည် တိမ်စီးကာ ထွက်ခွာသွားပြီး မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

……………

ဝေမြို့

လီယန်ချူသည် ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဆိုင်ရှင်မအား ပိုင်ယန်တာအိုဆရာ၏ အကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မ၏ မှတ်ဉာဏ်မှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းလှပြီး တစ်ခုခုနှင့် တိုက်ဆိုင်မှသာ ပေါ်လာတတ်သော ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လီယန်ချူသည် ဤကိစ္စကို သိသိချင်းပင် သူမအား လာရောက်ပြောပြခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်တွင်လည်း ဆိုင်ရှင်မ၏ သဘောထားကို နားထောင်လိုသလို၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သူမ၏ အခြားသော မှတ်ဉာဏ်များကို နှိုးဆွပေးနိုင်မလားဟု စမ်းသပ်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆိုင်ရှင်မသည် ထိုစကားကို ကြားသော် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်ခုံးများမှာ တွန့်ချိုးသွားကာ မျက်လွှာချ၍ စဉ်းစားနေတော့သည်။

အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနာမည်က တကယ် နားမခံသာဘူးပဲ”

လီယန်ချူ - “……”

ခဏအကြာတွင် သူက ဆိုင်ရှင်မကို ကြည့်ကာ တိုးညင်းစွာဖြင့်

“ဒါပဲလား... တခြား ဘာမှ သတိမရတော့ဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

သူမက ခေါင်းခါပြပြီး

“မရှိပါဘူး၊ ဒီလူက ဘာလို့ ပိုင်ယန် (သိုးဖြူ) လို့ နာမည်ပေးထားရတာလဲ၊ ကြည့်ရတာ အဆင့်မြင့်တဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့လည်း မတူဘူး” ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီးမှ ဖြည်းညှင်းစွာဖြင့်

“အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ အပြန်အလှန် ပြုံးလိုက်ကြပြီး ဆိုင်ရှင်မက သူမ၏ ဆံနွယ်များကို နားနောက်သို့ ညင်သာစွာ သပ်တင်လိုက်ရာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။

သူမက မျက်လုံးကို အသာပစ်ပြရင်း လီယန်ချူကို ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလူ သင်ပေးခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်ကတော့ ဘာမှ ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ ဆန်းဖန်း ဆိုတာ လူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အညစ်အကြေးသုံးပါး ကို ပြောတာပဲ၊ ဒါက အညစ်အကြေးသုံးပါးကို ဖြတ်တောက်တဲ့ ကျင့်စဉ်လမ်းစဉ်ပဲ၊ နောက်ပိုင်းမှာ အဆင့်မြင့်ဆုံးအထိ ကျင့်ကြံနိုင်ရင်တော့ တကယ်ပဲ နတ်ဘုရား ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်”

လီယန်ချူက အသာခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက ထပ်မံပြုံးလျက်

“အဲဒီ ယူဟန်လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲက လဲ့ချွဲချိတ် ကတော့ မဆိုးဘူးပဲ၊ ရှင် ဘယ်တော့ သွားမှာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေသည်။

မိမိ၏ အမျိုးသားက အပြင်မှ ပစ္စည်းကောင်းများ ယူဆောင်လာပေးခြင်းကို စောင့်မျှော်ရသည်မှာ ဆိုင်ရှင်မ အတွက် ပျော်ရွှင်စရာတစ်ခု ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ သူမ အလွန်ပင် မျှော်လင့်နေမိသည်။

လီယန်ချူက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်

“ချင်းဟော်ခရိုင်က ကိစ္စတွေကို အခုတင် ဖြေရှင်းပြီးတာဆိုတော့၊ အရင်ဆုံး ဝေမြို့မှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် နေပြီး မင်းအနားမှာ အဖော်ပြုပေးဦးမယ်၊ ပြီးမှ အဲဒီ လဲ့ချွဲချိတ် ကို သွားယူရင်လည်း မနှောင်းပါဘူး”

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မ၏ လှပချောမောသော မျက်နှာထက်တွင် ရှက်သွေးဖြာကာ နီမြန်းသွားပြီး တိုးညင်းစွာဖြင့်

“ဘယ်သူက ရှင့်ကို အဖော်လုပ်ခိုင်းလို့လဲ၊ ဒါက နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခုပဲဟာကို၊ လက်မြန်ရင် ရပြီး လက်နှေးရင် ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်”

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက မျက်လုံးချင်းဆုံကာ

“မင်းရဲ့ အခုလို ပုံစံက... နည်းနည်းတော့ ပစ္စည်းမက်တဲ့ ပုံစံပေါက်နေတယ်” ဟု စနောက်လိုက်သည်။

ဆိုက်ရှင်မက သူမ၏ မေးစေ့ကို အသာပင့်ကာ နှာမှုတ်လျက်

“ရှင် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ၊ အဲဒါက နတ်ဘုရားလက်နက်လေ” ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ကို ဆန့်ကာ ဆိုင်ရှင်မ၏ လုံးဝန်းအိစက်နေသော တင်ပါးကို အသာပုတ်လိုက်ရင်း

“နတ်ဘုရားလက်နက်ဆိုတာ မင်းအနားမှာ နေပေးရတာလောက် ဘယ်မှာ အရေးကြီးလို့လဲ”

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မ၏ မျက်နှာမှာ ထပ်မံနီမြန်းသွားပြီး မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင် ညှို့ဓာတ်များ ပြည့်နှက်လျက်

“ဒီစကားကိုတော့ ငါ သဘောကျတယ်” ဟု ဆိုသည်။

သူမက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လီယန်ချူ၏ နားနားသို့ တိုးကပ်ကာ တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ ငါ အဲဒီ ပိုက်ကွန်ခြေအိတ် ကို လုပ်ထားတယ်၊ ရှင် စမ်းကြည့်ချင်လား”

လီယန်ချူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ အသာအယာ ကွေးညွတ်သွားပြီး “ကောင်းတာပေါ့” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မ က တစ်ခုခုကို တွေးမိပုံရပြီး တိုးညင်းစွာဖြင့်

“ရှင် တစ်အားကြမ်းလို့ မရဘူးနော်” ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက ဟားဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမကို မျက်စိတစ်ချက်မှိတ်ပြကာ

“ငါက ဘယ်လိုလုပ် ရက်စက်ပါ့မလဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မသည် လက်နက်ပစ္စည်းများ ပြုလုပ်သည့်အတတ်တွင် ပါရမီအလွန်ကောင်းလှသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်၊ အမည်းရောင်ခြေအိတ်၊ အဖြူရောင်ခြေအိတ်နှင့် ပိုက်ကွန်ခြေအိတ် ကဲ့သို့သော အရာများကိုပင် ပြုလုပ်နိုင်ပြီး လီယန်ချူ၏ ယခင်ဘဝက အရာများနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူလှရာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသည်။

လီယန်ချူသည် မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ချင်းယွန်းကျောင်း၌ ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူ၏ ယန်ဝိညာဉ်မှာ ပိုမိုခိုင်မာလာပြီး ကိုယ်ပွားသုံးခုခွဲခြင်းအတတ် ကို အသုံးပြုကာ -

အမျိုးမျိုးသော နတ်ဘုရား အတတ်များကို လေ့လာဆန်းစစ်ရာတွင် အလွန်လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ကိုယ်ပွားသုံးခုခွဲခြင်း အတတ်သည် အမြင့်မားဆုံးသော ခန္ဓာခွဲအတတ်ဖြစ်ရာ မည်သည့် နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးကိုမျှ စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ ကျင့်စဉ်များကို လေ့လာဆန်းစစ်ခြင်းနှင့် တန်ခိုးပညာရပ်များကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်းတို့တွင် အလွန်လျင်မြန်လှသည်။

ညမှောင်လာသည့်အခါ လီယန်ချူသည် ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ထိုက်ဖင် တည်းခိုခန်း ၏ နောက်ဖေးဝန်းမှာ တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းလှသည်။

သီးသန့်ရှိသော ဝန်းငယ်လေးမှာ သူနှင့် ဆိုင်ရှင်မတို့ နေထိုင်ရာ နေရာဖြစ်သည်။

သူက တံခါးကို ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ တိုင်းပြည်ကို မှောက်မှားစေနိုင်လောက်သည့် အလှတရားရှိသော မိန်းမလှလေးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မှိန်ပျပျ မီးရောင်အောက်တွင် မိန်းမလှလေးမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ လှပနေပြီး အရှိန်အဝါမှာလည်း နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ ခန့်ညားလှသည်။

လီယန်ချူ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဆိုင်ရှင်မ၏ မျက်ဝန်းများမှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး အလွန်ပင် ညှို့ဓာတ်ပြည့်ဝသွားတော့သည်၊ လူ့လောက၏ အညစ်အကြေးများနှင့် မသက်ဆိုင်သော အေးစက်လှသည့် နတ်သမီးလေးတစ်ပါးမှသည် လူသားတို့ကို လမ်းမှားသို့ ဆွဲခေါ်မည့် မိစ္ဆာမလေးတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပင်။

ဆိုင်ရှင်မ၏ အသားအရေမှာ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဝင်းနေပြီး ဖျော့တော့သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသကဲ့သို့ ရှိကာ ထိုပိုက်ကွန်ခြေအိတ်ကိုပါ ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ထူးခြားသော အလှတရားတစ်ရပ်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်ပြီး တံခါးကို ပိတ်ကာ ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်……ဟင်းဟင်း ရှလွှတ်

………………

ဝေမြို့တွင် ကုန်လွန်ခဲ့သော နေ့ရက်များမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။

လီယန်ချူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာပြီး ဝိညာဉ်ထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပြယ်သွားခဲ့သည်။

နံနက်ခင်းတွင် တည်းခိုခန်း၌ ပဲနို့နှစ်ခွက် သောက်ကာ အီကြာကွေးအချို့ စားပြီးနောက်

လီယန်ချူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်များကို အသာခါထုတ်ကာ ဝေမြို့မှ တိမ်စီး၍ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ယူဟန်လျှို့ဝှက်နယ်မြေဆီသို့ ဦးတည်ခဲ့သည်။

ပိုင်ယန်တာအိုဆရာ ပြောခဲ့သည့်အရ ယူဟန်လျှို့ဝှက်နယ်မြေသည် ထိုက်ဟွာတောင်တွင် တည်ရှိသည်။

ထိုက်ဟွာတောင်၏ တောင်တန်းများမှာ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး မြင့်မားလှကာ မိုင်ပေါင်းရာချီ ရှည်လျားပြီး သဘာဝအလှတရားများ ပြည့်နှက်နေသည်။

လီယန်ချူ တိမ်စီး၍ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် အများကြီး အချိန်မဖြုန်းရဘဲ ယူဟန်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တည်ရှိရာနေရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ယူဟန်လျှို့ဝှက်နယ်မြေသည် ရေတံခွန်ကြီးတစ်ခု၏ နောက်ကွယ်တွင် တည်ရှိသည်။

ဤရေတံခွန်ကြီးသည် နဂါးငွေ့တန်းတစ်ခုကဲ့သို့ တောင်ကလပ်ပေါ်မှ စီးကျနေပြီး ရေစီးအလွန်သန်ကာ လေထုထဲတွင် ရေငွေ့များ အလွန်အမင်း ပြည့်နှက်နေသည်။

လီယန်ချူက ဂါထာကို တိုးညင်းစွာ ရွတ်ဖတ်လိုက်သည်။

ထိုရေတံခွန်ကြီးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ဘေးဘယ်ညာသို့ ကွဲထွက်သွားပြီး ရေတံခွန်နောက်ကွယ်မှ ကြီးမားသော ကျောက်ဂူကြီးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

ကျောက်ဂူထဲတွင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများနှင့် တိမ်တိုက်များ လွင့်ပျံနေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသည်။

“ဟဲဟဲ... ဒီခွေးအိုကြီးက ငါ့ကို မလိမ်ဘူးပဲ”

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက မန္တန်တစ်ခုကို လှည့်ပတ်စေပြီး ယူဟန်လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် စိမ်းစိုဆန်းကြယ်သော ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤနေရာသည် မြူခိုးများဖြင့် ဝေဝါးနေပြီး ကောင်းကင်ထက်မှ မိုးများ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်။

လီယန်ချူက အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ ဤမိုးရေများမှာ စင်ကြယ်လှသော ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်းဖြစ်ပြီး မည်သည့် အန္တရာယ်မျှ မရှိကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

“ကြည့်ရတာ ကျင့်ကြံဖို့ အလွန်ကောင်းတဲ့ နတ်ဘုရားမြေတစ်နေရာနဲ့ တူတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီသောက်မိုးက ဘာဖြစ်လို့ ရွာနေတာလဲ”

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

ယူဟန်လျှို့ဝှက်နယ်မြေသည် မိုင်ပေါင်း သုံးရာခန့် ကျယ်ဝန်းပြီး ဟော့ထုံတောင်ထက် ဆယ်ဆမျှ သေးငယ်သည်။

လီယန်ချူက အနည်းငယ် အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော နန်းတော်ကြီးတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားကာ ရေကိုလျှိုးခြင်းအတတ် ကို အသုံးပြု၍ ထိုနေရာသို့ အပြန်အလှန် သွားရောက်ခဲ့သည်။

သူသည် မိုးရေစက်များကြားတွင် ဖြတ်သန်းသွားခြင်းဖြစ်ရာ အလွန်လျင်မြန်လှပြီး မကြာခင်မှာပင် နန်းတော်ကြီးထဲသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

နန်းတော်ကြီးမှာ ခန့်ညားထည်ဝါလှသဖြင့် လီယန်ချူသည် ၎င်း၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသည့်အခါ အလွန်ပင် သေးငယ်လှသည်။

သူက မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဤနန်းတော်ကြီး၏ တံခါးမကြီးထက်တွင် ကြီးမားသော ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားပြီး ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းစာလုံး သုံးလုံး ရေးထိုးထားသည်ကို တွေ့ရသည်။

ရွှေမင်နန်းတော်

ကျောက်တံခါးမကြီးမှာ အမြင့် ပေ ခြောက်ဆယ်ခန့်ရှိပြီး စကျင်ကျောက်လှေကားထစ်များမှာ တစ်ထစ်လျှင် နှစ်မီတာခန့် မြင့်မားသည်။

ကျောက်တံခါးမကြီး၏ ဘေးဘယ်ညာတွင် ကျောက်စိမ်းတိုင်ကြီး နှစ်တိုင် ရှိသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ လဲပြိုပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျောက်စိမ်းတိုင်ကြီးများပေါ်တွင် သက်ရှိထင်ရှားကဲ့သို့ ထုဆစ်ထားသော ရွှေနဂါးများ ရှိသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူသည် ဤကျောက်စိမ်းတိုင်ကြီးများပေါ်မှ ကျန်ရှိနေသေးသော နတ်ဘုရားအငွေ့အသက် အနည်းငယ်ကို ခံစားမိနေဆဲဖြစ်သည်။

“ကြည့်ရတာ ဒီတံခါးစောင့်အစီအရင်က တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ရိုက်ခွဲခြင်းကို ခံလိုက်ရတာပဲ”

လီယန်ချူသည် ဤယူဟန်လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိုနေရာရှိ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါများ၊ မြင့်မားလှသော နန်းတော်ကြီးများနှင့် ကျောက်စိမ်းတိုင်ပေါ်မှ ထုဆစ်ထားသော ရွှေနဂါးများကို ခံစားမိနေသည်။

တံခါးမကြီးမှ ဝင်သွားသည့်အခါ ကြီးမားလှသော ရင်ပြင်ကြီးတစ်ခု ရှိပြီး ရင်ပြင်အလယ်ရှိ ကျောက်ဖြစ်နေသော နတ်သစ်ပင်ကြီးမှာလည်း ယခုအခါ လဲပြိုပျက်စီးနေပြီး ၎င်း၏ စွမ်းအားများအားလုံး ဆုံးရှုံးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်၊ သူသည် ဤတံခါးဝရှိ ကျောက်စိမ်းတိုင်များနှင့် ကျောက်ဖြစ်နေသော နတ်သစ်ပင်ကြီးပေါ်မှ ဘာမျှ အာရုံမခံမိချေ။

သို့သော် သူသည် အလွန်ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားနေရသည်၊ ဤနေရာတွင်ဖျော့‌တော့သော စွမ်းအားလှိုင်းများ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

သူက အနားသို့ တိုးကပ်ကာ ကျောက်ဖြစ်နေသော နတ်သစ်ပင်ကြီးကို သေချာကြည့်ရှုလိုက်ရာ ဤနတ်သစ်ပင်ကြီးပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများနှင့် တံခါးဝရှိ ကျောက်စိမ်းတိုင်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာများမှာ တစ်ပုံစံတည်း တူလှပြီး အားလုံးမှာ အလွန်ထက်မြက်သော အရာတစ်ခုခုဖြင့် ဖြတ်တောက်ခံထားရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ဓားရာ သို့မဟုတ် ဓားချက်များနှင့် တူလှသည်။

လီယန်ချူသည် လက်ညှိုးဖြင့် ညင်သာစွာ ထိတွေ့ကြည့်လိုက်ရာ အထဲ၌ကိန်း‌အောင်းနေသော အလွန်စင်ကြယ်ပြီး ပြင်းထန်လှသည့် ဓားဆန္ဒ ကို ခံစားလိုက်ရပြီး အဖြတ်အတောက်မှာ ညီညာချောမွေ့လှသည်။

“ဒီလိုလုပ်ခဲ့တဲ့သူက အလွန်စွမ်းအားကြီးတဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ပဲ”

လီယန်ချူ၏ စွမ်းအင်ပင်လယ်ထဲတွင် ပြင်းထန်လှသော အလင်းတိုင်ကြီးတစ်ခု ရှိပြီး ၎င်းမှာ ဓားကံကြမ္မာ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူသည် ဓားသိုင်းနတ်ဘုရားအတတ်များကိုလည်း ကျင့်ကြံထားသဖြင့် အချို့သော ဓားကျင့်စဉ်များနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန်အမင်း အာရုံခံစားလွယ်လှသည်။

သူက အနည်းငယ် အာရုံခံကြည့်ပြီးနောက် အတွင်းဘက်သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။

တံခါးဝရှိ ရွှေနဂါးထုဆစ်ထားသော ကျောက်စိမ်းတိုင်များဖြစ်စေ၊ ရင်ပြင်အလယ်ရှိ ကျောက်ဖြစ်နေသော နတ်သစ်ပင်ကြီးဖြစ်စေ အားလုံးမှာ အလွန်ရှေးကျသော အရာများဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့ပေါ်ရှိ ဓားရာများမှာမူ အလွန်သစ်လွင်နေသေးသည်။

“တစ်ယောက်ယောက်က ယူဟန်လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲကို အရင်ဝင်သွားပြီပဲ”

လီယန်ချူက လျင်မြန်စွာပင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သူ အံ့ဩမနေချေ၊ နတ်ဘုရားမြေဆိုသည်မှာ လူတိုင်းအတွက် ပွင့်လင်းနေသောအရာဖြစ်ပြီး ရတနာဟူသည် စွမ်းဆောင်နိုင်သူကသာ ရရှိစမြဲ ဖြစ်သည်။

တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ထက်အရင် နတ်ဘုရားလက်နက်ကို ရရှိသွားလျှင်လည်း ဘာမှတတ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

အဆုံးမှာတော့ ဤလောကရှိ နတ်ဘုရားလက်နက်အားလုံးကို သူတစ်ယောက်တည်း ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်သလို

လောကကြီး၏ ကံကြမ္မာအခွင့်အရေးအားလုံးကိုလည်း သူတစ်ယောက်တည်း သိမ်းပိုက်ထားနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

အခန်း ၉၇၀ နတ်သမီး ၊ စောင်းသံ ၊ လွန်လွန်းလှချေလား

လီယန်ချူသည် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့သည့် အမှတ်အသားများစွာ ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဤနေရာရှိ တားမြစ်ချက်မန္တန် အစီအရင် အများအပြားကိုလည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖျက်ဆီးကျော်ဖြတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်ပင် ထိုတားမြစ်ချက်များထံမှ ပြင်းထန်လှသော နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါကို သူ အာရုံခံမိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သာမန် တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာ ဤနေရာသို့ ရောက်လာပါက တံခါးမကြီးကိုပင် ဝင်နိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

“ယူဟန်လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲက ရွှေမင်နန်းတော်က တကယ်တော့ တကယ်ကို လုံးဝဥဿုံ ပြည့်စုံစွာ တည်ရှိနေခဲ့တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ဖျက်ဆီးတာကို လုံးဝ ခံလိုက်ရပြီ”

လီယန်ချူသည် လမ်းအတိုင်း ရွှေမင်နန်းတော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ရာ နန်းတော်တံခါး တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသည့် ခန့်ညားသော အဆောင်မကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤအဆောင်မကြီး၏ တံခါးမှာ ကြေးဝါဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရပြီး အပေါ်ယံတွင် ဖျော့တော့သော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ စီးဆင်းလည်ပတ်နေကာ သိသိသာသာပင် အလွန်ဆန်းကြယ်လှပြီး အပေါ်၌ ပြင်းထန်သော တားမြစ်ချက်မန္တန်များ ရှိနေသည်။

“အမှတ်အသားတွေကို ကြည့်ရရင် အဲဒီလူက ဒီနေရာအထိ အဆင့်ဆင့် တိုက်ခိုက်ကျော်ဖြတ်လာတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့... ဒီနန်းတော်တံခါးက ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ပိတ်နေရတာလဲ”

လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲက ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ချက်ချင်းပင် သူသည် မိမိ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အသိဖြင့် လှည့်ပတ်စုံစမ်းလိုက်ပြီး မျက်ဝန်းအစုံတွင် ကျင့်စဉ်အလင်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ ဝိညာဥ်မျက်စိအတတ်ကို လည်ပတ်စေလိုက်သည်။ မကြာခင်မှာပင် တံခါးပေါ်၌ ရှုပ်ထွေးဆန်းကြယ်လှသော မန္တန်အစီအရင် တားမြစ်ချက်များ ကိန်းအောင်းနေသည်ကို သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် မန္တန်အစီအရင်များနှင့် ပတ်သက်၍ အခြေခံအဆင့်မျှသာ နားလည်ထားသဖြင့် အထဲရှိ ဆန်းကြယ်သော လျှို့ဝှက်ချက်ကိုမူ အသေးစိတ် ခွဲခြားမမြင်နိုင်ချေ။

“တံခါးအပြင်ဘက်မှာ အတားအဆီးခံလိုက်ရတာလည်း ဖြစ်နိုင်သလို... တံခါးကို ရိုက်ခွဲပြီး ဝင်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ဒီမန္တန်အစီအရင်က ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်”

လီယန်ချူသည် ခဏမျှ အသာအယာ စဉ်းစားတွေးတောလိုက်ပြီးနောက် နံရံဖောက်အတတ်ကို အသုံးပြုကာ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ နံရံဖောက် အတတ်၏ အမည်မှာ ရိုးရှင်းလှသော်လည်း ၎င်း၏ စွမ်းပကားမှာ အလွန်ထူးခြားပြောင်မြောက်လှသည်။ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်သို့ ဝင်ရောက်ကတည်းက လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မည်သည့်တားမြစ်ချက်မန္တန်မျှ သူ့ကို တားဆီးနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူက လက်ညှိုးဖြင့် အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်သည့်အခါ နံ‌ရံ‌ေဖာက်အတတ်သည် ပြင်းထန်လှသော တွန်းကန်မှု အဟန့်အတားတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။ တားမြစ်ချက်မန္တန် အစီအရင်တစ်ခုကို ဖျက်ဆီးလိုက်တိုင်း အခြားသော အစီအရင်တစ်ခုက ချက်ချင်းပင် ထပ်မံအစားထိုး ဝင်ရောက်လာပြီး အထပ်ထပ်အခါခါ၊ အဆုံးမရှိ လည်ပတ်နေကာ အလွန်ရှုပ်ထွေးဆန်းကြယ်လှသော စက်ယန္တရားကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အလွန်ပင် တိကျသေချာလှသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် နံရံဖောက်အတတ်က ဤမန္တန်အစီအရင်အပေါ် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိသော်လည်း ၎င်းကို ဖျက်ဆီးကျော်ဖြတ်ရန်အတွက်မူ အချိန်အနည်းငယ် ပေးရပေလိမ့်မည်။

………………

အဆောင်မကြီး အတွင်း၌မူ...

ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်ပြီး အေးချမ်းလှပသော အရှိန်အဝါရှိသည့် နတ်သမီးတစ်ပါး၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နတ်ဘုရားမြူခိုးများ လွင့်ပျံနေသည်။ သူမ၏ ရှေ့တွင် ရှေးဟောင်းစောင်းတစ်လက် ရှိနေပြီး ထိုနတ်သမီးသည် ဖျော့တော့သော အဝါရောင်အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားကာ သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာ ဝေးကွာလှသော တောင်တန်းကြီးများကဲ့သို့ စင်ကြယ်အေးချမ်းလှသည်။

သူမ၏ သွယ်လျနူးညံ့သော လက်ချောင်းလေးများဖြင့် စောင်းကြိုးကို ညင်သာစွာ ခါးထုတ်လိုက်ရာ စောင်းသံမှာ မြစ်ရေစမ်းရေစီးသံကဲ့သို့ သာယာစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အဆောင်မကြီးအတွင်း တည်ရှိနေသော မသိမသာဖြစ်သော စွမ်းအားလှိုင်း အထပ်ထပ်သည် အပြင်ဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။ ၎င်းသည် ရေစက်ကလေးတစ်စက် ရေကန်ထဲသို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက် အဆက်မပြတ် အပြင်ဘက်သို့ လှိုင်းထကာ အထပ်ထပ်အခါခါ ပျံ့လွင့်သွားသည့်အလား ဖြစ်သည်။

ကျောပြင်တွင် ရှေးဟောင်းဓားတစ်လက်ကို လွယ်ထားသော လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦးမှာမူ အမူအရာ တည်ကြည်လေးနက်နေပြီး ပင်ပန်းကြီးစွာဖြင့် အသည်းအသန် ခုခံနေရသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ဖြူလျော်နေသည်။ သူ၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် ဖျော့တော့သော သွေးရာတစ်ခု ပေါ်ထွက်နေပြီး ခါးအထက်တွင်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ဖောက်ထွက်လုမတတ် ဖြစ်နေသည်။

ထိုအေးချမ်းလှပသော နတ်သမီး၏ စောင်းသံသည် ဝိညာဉ်ကိုသာ အဓိက ဦးတည်တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး လူသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုမူ ဒဏ်ရာမရစေချေ။

ထို့ကြောင့် လူငယ်တာအိုဆရာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာများမှာ ဤနတ်သမီးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအားအားလုံးဖြင့် စောင်းသံကို ခုခံနေရသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဓားဒဏ်ရာကို ဆက်လက်ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုလူငယ်တာအိုဆရာမှာ အရှိန်အဝါ ထူးခြားလှပြီး သူကတော့ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ တောက်ယန် ပင် ဖြစ်သည်။

ယခင်က လီယန်ချူနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်က သူသည် မိမိ၏ သွေးသားရင်းမြစ် မြောက်မြားစွာကို အသုံးပြု၍ လေ့ကျင့်ထားသော ကိုယ်ပွားတစ်ခု ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း ကျန့်ကျောင်း ဓား၏ ခုတ်ချက်ကြောင့် ဒဏ်ရာများရရှိခဲ့ပြီး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခြင်း မရှိသေးချေ။

သို့သော် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံး ရှိနေသဖြင့် ဤဒဏ်ရာများ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာရန်အတွက်မူ မည်သည့်သက်ရောက်မှုမျှ မရှိချေ။

ယခင်က သူသည် ကျန့်ကျောင်း ဓား၏ ဓားဒဏ်ရာကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အရည်ပျော်ကာ ဖျက်ဆီးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ ဓားဒဏ်ရာ လုံးဝဥဿုံ အရည်ပျော်ပြီး ကောင်းမွန်သွားသည်အထိ မစောင့်ဆိုင်းတော့ဘဲ ယူဟန်လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား ချန်ထားခဲ့သည့် လက်နက်ဖြစ်သော လဲ့ချွဲချိတ် ကို လုယူရန် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ လက်ရှိအချိန်တွင် အဆောင်မကြီးအတွင်း၌ အပြာရောင်နှင့် ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းနှစ်ခုအဖြစ် ထွက်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာကြီး၏ အပြောင်းအလဲ ကာလတွင် ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှ ထိပ်တန်းပညာရှင်များအားလုံးသည် ကိုယ်စီ အကြံအစည်များ ရှိကြရာ တာအိုလျန်သည် မည်သည့်ကူညီမည့်သူကိုမျှ ရှာဖွေခဲ့ခြင်း မရှိချေ။ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် နိမ့်ပါးသူများကို ခေါ်လာပါက အသုံးမဝင်သလို၊ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်မားသူများကို ခေါ်လာပါကလည်း မိမိအတွက် ပြိုင်ဘက်ကို တိုးပွားစေရုံသာ ရှိမည်ဖြစ်ပြီး အဓိကအနေဖြင့် သူတို့ကို ခေါ်၍လည်း ရနိုင်မည်မဟုတ်ချေ။ ထို့ကြောင့် တောက်ယန် သည် တစ်ဦးတည်းသာ ဤရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား ချန်ထားခဲ့သည့် ယူဟန်လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ သတ်ဖြတ်ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤယူဟန်လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် နယ်ပယ်ပြင်ပ မိစ္ဆာများ၏ အမှတ်အသား လုံးဝမရှိဘဲ အထဲ၌ ပြည့်စုံထူထပ်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပါဝင်နေသည်။

သို့သော် ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေသည် အလွန်ပဲ အားနည်းပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြိုကျပျက်စီးသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။ အထဲတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ပါက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားရမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် ပြန်လည်ပြင်ဆင်၍မရနိုင်သော သဘာဝအခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ယူဟန်လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် အမျိုးမျိုးသော ပြင်းထန်လှသည့် တားမြစ်ချက်မန္တန်များ ပါဝင်နေသည်။ ထိုရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား ချန်ထားခဲ့သည့် တားမြစ်ချက်မန္တန်များမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် သာမန် တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ထိတွေ့မိပါက ချက်ချင်းပင် သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။ သို့သော် တောက်ယန် သည် တကယ်ပဲ ပါရမီအလွန်မြင့်မားသူ ဖြစ်သည့်အလျောက် ပြင်းထန်လှသော ဓားတရား တန်ခိုးပညာရပ်များကို အသုံးပြုကာ တစ်ဦးတည်း ကျော်ဖြတ်လာခဲ့သည်။

ရွှေမင်နန်းတော်၏ တံခါးမကြီးမှစတင်ကာ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ တားမြစ်ချက်မန္တန်အားလုံးကို သူ လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူသည်လည်း အလွန် ကြီးမားလှသော စွမ်းအင်များကို ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်။ သူသည် အမြန်ဆုံးနှုန်းဖြင့် ဤကြေးဝါအဆောင်မကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား ချန်ထားခဲ့သည့် လက်နက်ဖြစ်သော လဲ့ချွဲချိတ် ကို လုယူချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ ဤယူဟန်လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် နတ်သမီးတစ်ပါး၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်သည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို အမှီပြု၍ တည်ရှိနေခြင်းဖြစ်ပြီး တိကျစွာ ပြောရလျှင် ယခင်ခေတ်က နတ်သမီးနှင့်မူ တစ်ဦးတည်း မဟုတ်တော့ဘဲ လုံးဝ လွတ်လပ်သော သက်ရှိတစ်ခု ဖြစ်နေကာ ထိုနတ်သမီး၏ မှတ်ဉာဏ်များကိုလည်း သယ်ဆောင်ထားခြင်း မရှိချေ။

သူမ တည်ရှိနေရခြင်း၏ တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်မှာ ထိုနေရာကို တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ရှောက်ရန်နှင့် လဲ့ချွဲချိတ် ကို စောင့်ကြည့်ရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခင်ခေတ်က ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားသည် ဤနတ်သမီးဖြစ်သလား၊ သို့မဟုတ် ထိုနတ်သမီးသည် ထိုရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား၏ တပည့်ဖြစ်သလား ဆိုသည်ကိုမူ မသိရချေ။ သို့သော် တောက်ယန် သိသည်မှာ ထိုနတ်သမီးသည် အလွန်ပဲ စွမ်းအားကြီးမားလှသည်။

သူမ၏ လက်ထဲတွင်ရှိသော ရှေးဟောင်းစောင်းသည် မည်သည့်နတ်ဘုရား ရတနာပစ္စည်းဖြစ်သည်ကို မသိရသော်လည်း အသာအယာ လှုပ်ရှားလိုက်ရုံမျှဖြင့် ဝိညာဉ်ကို လှုပ်ခါသွားစေနိုင်သည်။ တောက်ယန် ၏ ပြင်းထန်လှသော ဝိညာဉ်အဆင့်အတန်းနှင့်ပင် ၎င်းကို ခုခံရန် အနည်းငယ် ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူသည် အသာအယာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ဓားအော်သံမှာ လေမုန်တိုင်းနှင့် မိုးကြိုးကဲ့သို့ တစ်ခုလုံးသော ကြေးဝါအဆောင်မကြီးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ဤနတ်သမီးသည် တစ်စုံတစ်ရာသော တားမြစ်ချက်ကြောင့် ကန့်သတ်ခံထားရသဖြင့် လဲ့ချွဲချိတ် ကို အသုံးမပြုနိုင်သော်လည်း သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာမူ အလွန်မြင့်မားလှပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအင်များမှာ အလွန်ပဲ ကျယ်ပြောလှသဖြင့် တောက်ယန်၏ ဓားအရှိန်အဝါကို မသိမသာ ဖျောက်ကွယ်သွားစေသည်။

သူမ၏ စောင်းသံမှာ မြင့်မားသော တောင်တန်းနှင့် စီးဆင်းနေသော ရေစမ်းကဲ့သို့ ဖြစ်ရာ လူ၏ စိတ်နှလုံးကို အေးချမ်းသွားစေသည်။

တောက်ယန်၏ စိတ်ထဲတွင် မသိစိတ်အရ အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အထပ်ထပ်အခါခါ ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။

“ဒီလိုကောင်းကင်ဘုံက သီချင်းသံကို ကြားရတာပဲ၊ ငါ ဘာလို့ လဲ့ချွဲချိတ် ကို လုယူဖို့ တွေးနေရဦးမှာလဲ၊ ဒါက တကယ်ပဲ အလှတရားကို ဖျက်ဆီးတာပဲ၊ စိတ်အာရုံကို ပျက်ပြားစေတယ်”

သို့သော် ချက်ချင်းပင် သူ၏ အသိစိတ်မှာ ပြန်လည်ကြည်လင်လာခဲ့သည်။

“ငါ ဘာလို့ လဲ့ချွဲချိတ် ကို မလုရမှာလဲ၊ နောက်ပြီး လဲ့ချွဲချိတ် မရှိရင် အဲဒီလူငယ်တာအိုဆရာရဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖိနှိပ်နိုင်မှာလဲ”

နတ်သမီး၏ စောင်းသံသည် စိတ်ဝိညာဉ်ကို သန့်စင်ပေးသည့် အာနိသင် ရှိနေသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အသံနှစ်ခုသည် တောက်ယန် ၏ စိတ်ထဲတွင် အဆက်မပြတ် အပြန်အလှန် ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။ တောက်ယန် သည် မျက်ဝန်းများ ဝေဝါးလာလိုက်၊ ကြည်လင်လာလိုက်၊ ဝေဝါးလာလိုက်၊ ကြည်လင်လာလိုက်နှင့်... ကြီးမားသော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ခံစားနေရသည်။

သို့သော် တောက်ယန် သည် တကယ်ပဲ ပါရမီထူးချွန်ပြောင်မြောက်သူ ဖြစ်သည့်အလျောက် သူသည် လက်ညှိုးကို ဓားကဲ့သို့ ပြုလုပ်လိုက်ရာ မျက်စိရှေ့တွင် ထက်မြက်လှသော ဓားချက်အလင်းနှစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့ ရှိတော့သည်။

“လဲ့ချွဲချိတ် ကို ဒီနေ့ ငါ လုံးဝ လုယူမှာပဲ၊ ကောင်းကင်ဘုံက နတ်မင်းကြီး လာတားရင်တောင် ငါ့ကို တားလို့မရဘူး”

တောက်ယန် က ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်မိသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဓားအရှိန်အဝါများသည် ကောင်းကင်ထက်တွင် ရွှေဝါရောင် ရှေးဟောင်းဓားကြီးတစ်လက်အဖြစ် စုစည်းသွားတော့သည်။ ထိုရှေးဟောင်းဓားကြီးပေါ်တွင် တောင်တန်းများ၊ မြစ်ချောင်းများ၊ ပန်းများနှင့် ငှက်များ၊ သားငါးများနှင့် ပိုးမွှားများ ပြည့်နှက်နေသည်။

၎င်းသည် အလွန်ပြင်းထန်လှသော ဓားတရား တန်ခိုးပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည့် ရွှေနန်းဓားအတတ် ဖြစ်သည်။

စုစည်းထားသော နတ်ဘုရားပုံရိပ်မှာ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား လက်နက်ဖြစ်သော ရွှေနန်းဓား ဖြစ်သည်။ တောက်ယန် သည် ဤရွှေနန်းဓားအတတ် ကို အားသွန်ခွန်စိုက် လည်ပတ်စေလိုက်ရာ ရွှေဝါရောင် ရှေးဟောင်းဓားကြီးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားသည်။ ၎င်းသည် ယခင်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်ပြိုမတတ် အရှိန်အဝါမျိုး မရှိသော်လည်း ယခုအကြိမ်တွင်မူ ကောင်းကင်ထက်ရှိ အထပ်ထပ်အခါခါ ဖြစ်နေသော ပွင့်လင်းမြင်သာသည့် စွမ်းအားလှိုင်းများကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။

အေးချမ်းလှပသော နတ်သမီး၏ စောင်းသံသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ စစ်မြေပြင်မှ လက်နက်သံများနှင့် မြင်းသည်တော်များ၏ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော စစ်သည်တော် ထောင်ချီ ချီတက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်တော့သည်။

တောက်ယန် သည် စိတ်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ တုန်ခါသွားပြီး မျက်နှာ ဖြူလျော်ကာ သွေးတစ်လုတ် အန်လိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ငါးရောင်ခြယ် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းသည် ဒဏ်ရာများကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးလိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ပြန်လည်၍ ကျင့်ကြံမှုအလင်းများ တောက်ပလာတော့သည်။

ရွှေဝါရောင် ရွှေနန်းရှေးဟောင်းဓားသည် ဆက်လက်၍ ရှေ့သို့ တိုးဝင်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ဤအေးချမ်းလှပသော နတ်သမီး၏ အကွာအဝေးနှင့် ပိုမိုနီးကပ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် စောင်းသံမှာလည်း ပိုမို၍ ပြင်းထန်ထက်မြက်လာခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကောင်းကင်ဘုံမှ စစ်သည်တော်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုစစ်သည်တော်များသည် ချပ်ဝတ်တန်ဆာများကို ဝတ်ဆင်ထားကာ တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ အမူအရာ ခက်ထန်နေပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်လျက် အမျိုးမျိုးသော နတ်ဘုရားလက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ သူတို့သည် တောက်ယန် ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာသည့်အခါ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ တဖြည်းဖြည်းချင်း ပိုမိုခိုင်မာလာသည်။

ခဏတာအတွင်း တောက်ယန် သည် မိမိကိုယ်မိမိ မရေမတွက်နိုင်သော စစ်သည်တော် ထောင်ချီနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ဤရွှေဝါရောင် ရွှေနန်းဓားမန္တန်မှာ အလွန်ပဲ ပြင်းထန်လှသဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်ကာ ကောင်းကင်ဘုံမှ စစ်သည်တော်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု အပြတ်အသတ် ခြေမှုန်းပစ်ခဲ့သည်။

ဤနတ်သမီး၏ အမူအရာမှာ မပြောင်းလဲဘဲ စောင်းသံမှာ ပိုမို၍ မြန်ဆန်လာကာ ကျောက်တုံးနှင့် သံထည်များ ထိခိုက်သံကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ ရွှေနန်းရှေးဟောင်းဓားသည် ရှေ့သို့ သုံးတောင်၊ တစ်တောင်... စသည်ဖြင့် ဆက်လက် တိုးဝင်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုနတ်သမီး၏ မျက်နှာရှေ့သို့အထိ သတ်ဖြတ်ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

နတ်သမီး၏ အမူအရာမှာမူ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဖြူဝင်းလှပသော လက်ချောင်းလေးနှစ်ဖက်ကို စောင်းကြိုးပေါ်သို့ အသာအယာ ဖိနှိပ်လိုက်ရာ ထက်မြက်လှသော စောင်းသံသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော ကောင်းကင်ဘုံမှ စစ်သည်တော်များ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း ဤရွှေဝါရောင် ရွှေနန်းနတ်ဘုရားဓားသည်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟုန်းခနဲ ပျက်စီးကြေမွသွားတော့သည်။

တောပ်ယန် ၏ မျက်နှာမှာ ထပ်မံ၍ ဖြူလျော်သွားပြီး သူသည် လက်ညှိုးကို ဓားကဲ့သို့ ပြုလုပ်ကာ ရှေ့သို့ လွှဲယမ်းခုတ်ချက်လိုက်သည်။ စိမ်းပြာရောင် နတ်ဘုရားဓားသည် ကောင်းကင်ထက်မှ ကျရောက်လာသော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ ထိုနတ်သမီး၏ ဆံနွယ်တစ်မျှင်ကိုသာ ဖြတ်တောက်နိုင်ခဲ့သည်။

နတ်သမီးသည် မျက်ခုံးကို အသာအယာ တွန့်ချိုးလိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ မာန်မဲလိုက်ရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း စောင်းသံမှာ ထပ်မံ၍ ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ တောက်ယန်သည် စောင်းသံသည် သမုဒ္ဒရာကြီးကဲ့သို့ လှိုင်းတံပိုးများ ထန်လျက် စီးဆင်းလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး မိမိကိုယ်မိမိ ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာအလယ်ရှိ လှေငယ်လေးတစ်စင်းကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ မိမိကိုယ်မိမိ ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ဓားအရှိန်အဝါကိုပင် လည်ပတ်စေနိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး ပြင်းထန်စွာ တွန်းထုတ်ခြင်းခံလိုက်ရကာ ကြေးဝါအဆောင်မကြီးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်မိတော့သည်။

ဒိန်း...

တောက်ယန် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကြွေထည်မြေထည်များကဲ့သို့ အက်ကွဲကြောင်းများ ပြည့်နှက်သွားပြီး သွေးများ အဆက်မပြတ် အပြင်ဘက်သို့ စီးကျလာကာ ဤကြောက်မက်ဖွယ်ရာ စောင်းသံကြောင့် ဒဏ်ရာရရှိသွားခဲ့သည်။ သို့သော် တောက်ယန် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံးသည် ထပ်မံ၍ နတ်ဘုရားစွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူ၏ ဒဏ်ရာများကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးလိုက်သည်။

သူသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး ပြင်းထန်သော ဓားသိုင်းပညာရပ်ကို အသုံးပြုရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဓားဒဏ်ရာသည် ယခုအချိန်တွင် သက်ရောက်မှု ရှိလာခဲ့သည်။

ကွဲအက်သံနှင့်အတူ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် လွဲချော်သွားခဲ့သည်။

ဤအခြေအနေကြောင့် ထိုနတ်သမီးပင်လျှင် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားရပြီး အသာအယာ ရယ်မောလိုက်ကာ

“ဒဏ်ရာတောင် မကောင်းသေးဘဲနဲ့ ယူဟန်လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို လာရဲတယ်၊ မင်းကတော့ တကယ်ပဲ သတ္တိကောင်းလွန်းတာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ အသံမှာ ငှက်ငယ်လေးတစ်ကောင်၏ တွန်ကျူးသံကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး အလွန်ပင် သာယာလှသဖြင့် လူ၏စိတ်ကို တည်ငြိမ်သွားစေသည်။ သို့သော် တောက်ယန်၏ ခန့်ညားလှသော မျက်နှာမှာမူ ယခုအချိန်တွင် အနည်းငယ် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေပြီး မျက်ဝန်းများမှာ ထက်မြက်လာကာ ခဏတာအတွင်း ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ စိတ်ခံစားမှုအားလုံးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

“မင်းက နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်မျှသာပဲ၊ ငါက လက်ညှိုးတစ်ချက် ခါးထုတ်ရုံနဲ့ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

အလွန်ပင် ယုံကြည်ချက်ရှိပြီး စွမ်းအားကြီးမားလှကာ အေးဆေးတည်ငြိမ်လှသည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် တောက်ယန် သည် လက်ညှိုးဖြင့် အသာအယာ ခါးထုတ်လိုက်ရာ ထက်မြက်လှသော ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခုသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဓားအရှိန်အဝါ မြစ်ကြီးတစ်စင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ အေးချမ်းလှပသော နတ်သမီးသည် တိုးညင်းစွာ မာန်မဲလိုက်ပြီး ရှေးဟောင်းစောင်းပေါ်မှ ဖျော့တော့သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တန်ခိုးပညာရပ်နှစ်ခု ပြင်းထန်စွာ ထိတွေ့မိကြရာ ကောင်းကင်ထက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ စွမ်းအားလှိုင်းများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ တောက်ယန် ‌၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကြောက်စရာကောင်းသော အရှိန်အဝါဖြင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ရသော်လည်း အေးချမ်းလှပသော နတ်သမီးမှာမူ မည်သည့်ဒဏ်ရာမျှ ရရှိခြင်းမရှိဘဲ ဤတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် နှစ်ဦး၏ အဆင့်အတန်းမှာ ကွာခြားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တောက်ယန်၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အံ့ဩသွားရသည်။

“နတ်ဘုရားရဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခုကတင် ဒီလောက်အထိ စွမ်းအားကြီးနေတာပဲ၊ ကံကောင်းတာက သတ်ဖြတ်လိုစိတ်က မပြင်းထန်လို့၊ သမိုင်းကြောင်းအရ မဟုတ်ရင် ဒီနေ့ လဲ့ချွဲချိတ် ကို လုယူဖို့ အခွင့်အရေး လုံးဝရှိမှာ မဟုတ်ဘူး”

နတ်သမီးသည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် သတ်ဖြတ်မည့် အကွက်များကို အသုံးမပြုခဲ့ချေ။ တန်ခိုးပညာရပ်၏ စွမ်းပကားမှာ ပြင်းထန်သော်လည်း အမြဲတမ်း ညှာတာမှုများ ချန်ထားခဲ့သည်။ တောက်ယန်က တိုးညင်းစွာ မာန်မဲလိုက်ပြီး ယနေ့ကိစ္စသည် ကောင်းမွန်စွာ ပြီးဆုံးနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူသည် လူနှင့်ဓား တစ်သားတည်းဖြစ်ခြင်း အတတ်ကို အသုံးပြုကာ သုံးတောင်ရှည်သော ရှေးဟောင်းဓားတစ်လက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဓားအရှိန်အဝါ မြစ်ကြီးထဲတွင် ပုန်းကွယ်လျက် နတ်သမီးထံသို့ ထိုးနှက်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။ နတ်သမီး တတ်မြောက်ထားသော တန်ခိုးပညာရပ်မှာ အလွန်ရှေးကျပြီး ပြင်းထန်လှသဖြင့် စောင်းကြိုးကို ခါးထုတ်လိုက်ရာ ဓားအရှိန်အဝါ မြစ်ကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် ဆက်လက်မခုခံနိုင်တော့ချေ။

ဓားအရှိန်အဝါ မြစ်ကြီးထဲတွင် ရှိနေသော တောက်ယန် ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဟုန်းခနဲ ပျက်စီးကြေမွသွားခဲ့ရသည်။ ခန္ဓာကိုယ် ထက်ဝက်ခန့် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျက်နှာထက်ဝက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ သို့သော် ဓားအရှိန်အဝါသည်လည်း နတ်သမီး၏ မျက်နှာရှေ့သို့အထိ ထိုးနှက်မိခဲ့သည်။

ဒေါင်း... ဟူသော ပြင်းထန်လှသည့် မြည်ဟီးသံကြီးနှင့်အတူ နတ်သမီး၏ ရှေ့တွင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဤဓားအရှိန်အဝါကို တားဆီးလိုက်သည်။ တောက်ယန် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးမြူခိုးများ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထပ်မံ၍ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရပြန်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ သွေးသားအားလုံးနီးပါး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျောရိုးတစ်ခုနှင့် အရေပြားအနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။

သို့သော် သူ၏ ဤတန်ခိုးပညာရပ်မှာ အလွန်ပဲ ဆိုးယုတ်လှသဖြင့် မထင်မှတ်ဘဲ ဤနတ်သမီးကို ဖိနှိပ်လိုက်နိုင်သည်။ ချက်ချင်းပင် သူသည် ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံး၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို လည်ပတ်စေကာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာများကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်စေလိုက်ပြီး ပြန်လည်၍ တည်ငြိမ်သောအသွင်ရှိသည့် လူငယ်တာအိုဆရာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူသည် လဲ့ချွဲချိတ် ရှိရာသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။

ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား ချန်ထားခဲ့သည့် လက်နက်သည် ယခုအချိန်တွင် အပြာရောင်နှင့် ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းနှစ်ခုအဖြစ် ရှိနေသည်။ တောက်ယန်သည် ထိတွေ့လိုက်ရုံမျှဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး ကြေမွပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး လက်မောင်းနှစ်ဖက်လုံး ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် အဝတ်စတစ်ခုကို ချက်ချင်းပင် ထုတ်လိုက်ရာ ထိုအဝတ်စသည် စတုရန်းပုံစံရှိပြီး လက်ဝါးခန့်သာ ကျယ်သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ တစ်လံခန့် ကျယ်ပြန့်သွားပြီး ဤအပြာရောင်နှင့် ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းနှစ်ခုကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

၎င်းသည် သူ နတ်ဘုရားသုသာန်ကို ရရှိစဉ်က ရရှိခဲ့သော နတ်ဘုရား ရတနာပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ အာနိသင်မှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း ရတနာပစ္စည်းများကို ဖိနှိပ်နိုင်ပြီး ရတနာပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းသည့်အခါတွင် အထူးအသုံးဝင်ကာ အလွန်ရှေးကျလှသည်။ တောက်ယန်သည် ဤနေရာသို့ လဲ့ချွဲချိတ် ကို လုယူရန် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ သဘာဝကျစွာပင် အားကိုးစရာ အစီအစဉ်များ ရှိနေခဲ့သည်။

ယခင်က ဤနတ်ဘုရား ရတနာပစ္စည်းကို ရရှိရန်အတွက် သူသည် သေတွင်းမှ ပြန်လည်လွတ်မြောက်လာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် မြောက်မြားစွာ ပျက်စီးခဲ့ရကာ ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံး ရှိနေခြင်းကြောင့်သာ အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအဝတ်စသည် အပြာရောင်နှင့် ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းနှစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ပိတ်လှောင်လိုက်သည်။ ဤနတ်ဘုရားလက်နက် လဲ့ချွဲချိတ်သည် ရုတ်တရက် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများကို ပြင်းထန်စွာ ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ဤအဝတ်စပေါ်မှ ဖောက်ထွက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ဤအဝတ်စသည် လုံးဝမခုခံနိုင်ချေ၊ လဲ့ချွဲချိတ်သည် နတ်ဘုရားလက်နက် ဖြစ်သည့်အလျောက် ယခုအချိန်တွင် ငြိမ်သက်နေသော်လည်း ထက်မြက်လှသောအလင်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

တောက်ယန် သည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဤအဝတ်စကို တိုက်ရိုက်ဖမ်းယူ၍ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်သည် ချက်ချင်းပင် ဖြူဖွန်းသော အရိုးစုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အရိုးစုပင်လျှင် ဖျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။ သို့သော် ဤငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံး၏ နတ်ဘုရားအလင်းမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဤဒဏ်ရာမှာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ လက်နှစ်ဖက် ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် အလွန်ပဲ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျှခြေတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် တောက်ယန် သည် ယခုအချိန်တွင် ကြီးမားလှသော နာကျင်မှုကို ခံစားနေရပြီး သွေးသားများ အဆက်မပြတ် အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်တောက်ခံနေရသဖြင့် အသားကို အပိုင်းပိုင်း မွှန်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် အကယ်၍ လဲ့ချွဲချိတ် ကို လုယူနိုင်မည်ဆိုပါက အရာအားလုံးသည် ထိုက်တန်သည်ဟု သူ ယူဆသည်။

နတ်သမီးသည် ယခုအချိန်တွင် တောက်ယန် ၏ တန်ခိုးပညာရပ်ကို ဖျက်ဆီးပြီး ဖြစ်ကာ စောင်းကြိုးကို ညင်သာစွာ ခါးထုတ်လိုက်သည်။ တောက်ယန် သည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုန်းမရသော ရွှံ့နွံထဲသို့ ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး

“ဒီနတ်သမီးရဲ့ စောင်းသံက အပြောင်းအလဲ မြောက်မြားစွာ ရှိနေတယ်၊ တကယ်ပဲ ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲလွန်းတယ်”

ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

တောက်ယန် ၏ စိတ်နှလုံးမှာ လေးနက်သွားပြီး ရှေးဟောင်း ကန့်သတ်ချက်ရှိသော တားမြစ်ချက် ပညာရပ်ကို လည်ပတ်စေလိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ် ထက်ဝက်ခန့်မှာ တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ တစ်ကိုယ်လုံး၏ အရှိန်အဝါသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ အကယ်၍ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံး မရှိပါက သူ ဤကဲ့သို့ တန်ခိုးပညာရပ်ကို အသုံးပြုလျှင် မိမိကိုယ်မိမိ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ဖျက်ဆီးပစ်မိပြီး ဖြစ်ကာ ခန္ဓာကိုယ် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည့်တိုင် ‌ တောက်ယန်အတွက်မူ အလွန်ကြီးမားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေသည်။

သူသည် နတ်သမီးကို ထပ်မံ၍ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။ တာအိုလျန်သည် မိမိ၏ အရှိန်အဝါအားလုံးကို အားသွန်ခွန်စိုက် လည်ပတ်စေပြီး လက်ဖြင့် မန္တန်ကို ပြုလုပ်ကာ ဤကြေးဝါတံခါးမကြီးကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဤတွန်းကန်မှုစွမ်းအားကြောင့် ထပ်မံ၍ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရပြန်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံး ရှိနေခြင်းကြောင့် တောက်ယန် သည် ဤတားမြစ်ချက်မန္တန်ကို အတင်းအဓမ္မ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး မသေဆုံးသရွေ့ အဆင်ပြေသည်။

……

ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူသည် အဆောင်မကြီး၏ အပြင်ဘက်၌ နံရံဖောက်အတတ်ကို အသုံးပြု၍ ဤကြေးဝါတံခါးမကြီးပေါ်မှ တားမြစ်ချက်မန္တန်ကို ဖျက်ဆီးရန် စမ်းသပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤတားမြစ်ချက်မန္တန်မှာ ရှုပ်ထွေးလှသော်လည်း နံရံဖောက်အတတ်သည် တည်ငြိမ်စွာပင် စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

တားမြစ်ချက်မန္တန် ဖျက်ဆီးလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင်...

ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခုသည် တံခါးမကြီးကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်တောက်ပြီး ပွင့်သွားစေခဲ့သည်။ လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးကို အသာပင့်လိုက်ရာ သွေးရောင်များ ပြည့်နှက်နေသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ပြေးထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဖြူဖွန်းသော အရိုးစုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သွေးသား အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။

သို့သော် ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ငါးရောင်ခြယ် အလင်းတန်းများ ရှိနေပြီး မျက်နှာကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးနေသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် အထုပ်တစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုထုပ်ပိုးထဲတွင် အပြာရောင်နှင့် ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းနှစ်ခု ရှိနေသည်။

“သူပဲ”

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ ဤလူ၏ အရှိန်အဝါနှင့် ရုပ်ရည်၊ ထို့ပြင် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ငါးရောင်ခြယ် နတ်ဘုရားအလင်းကို အခြေခံ၍ သူ မှတ်မိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် မည်သည့်တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ လက်သီးတစ်ချက် တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...

လက်သီးတစ်ချက်သည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားစေပြီး သွေးချီကျင့်ကြံမှု အရှိန်အဝါသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားကာ ကြီးမားလှသော နေမင်းကြီးတစ်စင်း ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်တော့သည်။ တောက်ယန်သည် ကြေးဝါတံခါးမကြီး၏ တားမြစ်ချက်မန္တန်ကို ဖျက်ဆီးပြီးကာစ ဖြစ်ရာ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး မထင်မှတ်ဘဲ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒိန်း...

သူသည် တန်ခိုးပညာရပ်ကို လည်ပတ်၍ ခုခံလိုက်သော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားပြီး အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ရသည်။ ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံးသည် တကယ်ပဲ အလွန်ဆန်းကြယ်လှသဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော ဒဏ်ရာကိုလည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးနိုင်သည်။ တောက်ယန် ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြန်လည်၍ တစ်သားတည်း စုစည်းသွားတော့သည်။

သို့သော် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ထိုအထုပ် မှာမူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦး၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာ၏ ရုပ်ရည်ကို သေချာစွာ မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်အေးဆေးလှသော တောက်ယန် ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် ဒေါသအငွေ့အသက်များ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

“မင်းပဲ ခွေးသား”

တောက်ယန်၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပတ်သီးသံကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း

“မင်း ပြောကြည့်စမ်း... ဒါက တိုက်ဆိုင်လွန်းတယ် မဟုတ်ဘူးလား” ဟု ဆိုသည်။

တောက်ယန် “…………”

ဘာဖြစ်လို့ ဒီလူက ယူဟန်လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲကို ရောက်နေရတာလဲ။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထိတ်လန့်ခြင်းနှင့် ဒေါသထွက်ခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဒါဆိုရင် သူက တမင်တကာ ဒီနေရာမှာ ငါ့ကို စောင့်နေတာပေါ့၊ သားကောင်ကို စောင့်ဖမ်းတာပဲ၊ ဒီလူ့ရဲ့ အကြံအစည်က တကယ်ပဲ ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်”

လီယန်ချူ၏ လက်ထဲရှိ အထုပ်ပိုးထဲမှ အပြာရောင်နှင့် ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းနှစ်ခုသည် အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေပြီး လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှုကို ပေးစွမ်းနေသည်။ လီယန်ချူသည် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အစီရင်ဝတ်စုံ နှင့် ခရမ်းရောင် နတ်ဝတ်စုံ ကို လည်ပတ်စေပြီး ဤနတ်ဘုရား အလင်းတန်းနှစ်ခုကို တားဆီးထားလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် အေးချမ်းလှပသော နတ်သမီးသည် ထိုနန်းတော်ထဲမှ ပြေးထွက်လာခဲ့ပြီး ရှေးဟောင်းစောင်းသည် သူမ၏ ရှေ့တွင် ဟင်းလင်းပြင်၌ မျောလွင့်နေသည်။

“လဲ့ချွဲချိတ် ကို ငါ့အတွက် ချန်ထားခဲ့စမ်း ”

ကျယ်‌လောင်လှ သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး စကားပြောပြီးနောက် သူမ၏ အရှိန်အဝါသည် တဖြည်းဖြည်းချင်း မြင့်တက်လာကာ ယူဟန်လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။ တောက်ယန်သည် သွေးတစ်လုတ် ပြင်းထန်စွာ အန်လိုက်ရပြီး ကျောပြင်မှာ မိုးကြိုးထိမှန်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

သူသည် လီယန်ချူကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေပြီး တန်ခိုးပညာရပ်ကို လည်ပတ်ကာ ရှေ့သို့ သတ်ဖြတ်ဝင်ရောက်ပြီး လဲ့ချွဲချိတ် ကို ပြန်လည်လုယူချင်နေသည်။

လီယန်ချူ၏ အမူအရာမှာ ခက်ထန်သွားပြီး

“မင်း သူမကို တားထားလိုက်၊ ငါတို့ အပြင်ဘက်မှာ ပြန်ဆုံကြမယ်”

ဟု အော်လိုက်သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် လီယန်ချူသည် ဓားသိုင်းအတတ်ကို လည်ပတ်စေပြီး ဓားအလင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဝေးကွာလှသော နေရာသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။ လေကိုစီးခြင်းအတတ် ကို ကျင့်ကြံအောင်မြင်ပြီးနောက် သူ၏ အဟုန်နှုန်းမှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်အထိ မြန်ဆန်လှသဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မည်သည့်အမှတ်အသားမျှ မကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူ၏ အဟုန်နှုန်းမှာ မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကျန်ရှိနေသူ နှစ်ဦးစလုံး သတိမပြုမိလိုက်ချေ။ တောက်ယန် စကားပြောရန် ပြင်ဆင်လိုက်ချိန်တွင်ပင် ဤနတ်သမီးသည် တန်ခိုးပညာရပ်ကို လည်ပတ်စေခဲ့ပြီဖြစ်ကာ စောင်းသံမှာ ကျောက်တုံးနှင့် သံထည်များ ထိခိုက်သံကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှပြီး ကမ္ဘာမြေပြင်ပေါ်ရှိ မိုးရေများသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ လေဆင်နှာမောင်းကြီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ တောက်ယန် ကို အလယ်တွင် ပိတ်ဆို့ထားလိုက်တော့သည်။

ဤကြေးဝါအဆောင်မကြီးအပြင်ဘက်တွင် သူမ၏ စွမ်းပကားမှာ သိသိသာသာပင် အတွင်းဘက်ထက် ပိုမို၍ စွမ်းအားကြီးမားလှသည်။ ယခုအချိန်တွင် နတ်သမီး၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပဲ ကျယ်ပြောလှပြီး ယူဟန်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ စွမ်းအားများအားလုံးကို သူမက အသုံးချနေခြင်း ဖြစ်သည်။

နတ်သမီးက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

“မင်းရဲ့ အဖော်ကို လဲ့ချွဲချိတ် လွှဲအပ်ခိုင်းလိုက်စမ်း၊ မဟုတ်ရင် ဒီနေ့ မင်းကို ဒီနေရာမှာပဲ အသေသတ်မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသော လေဆင်နှာမောင်းကြီးများသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို ချိတ်ဆက်ထားပြီး အရာအားလုံးကို ကြေမွပျက်စီးစေနိုင်သော စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသည်။ နတ်သမီး၏ အသံမှာ ခန့်ညားထည်ဝါလှပြီး ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားတစ်ပါး စကားပြောဆိုနေသည့်အလား ဖြစ်သည်။ ခုနက လူငယ်တာအိုဆရာ၏ ထွက်ပြေးသည့်အလင်းမှာ မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် ဤဓားလွယ်ထားသော တာအိုဆရာသည် သူမ၏ ရှေ့တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ရာ သဘာဝကျစွာပင် လိုက်လံတားဆီးရန် အချိန်မမှီတော့သဖြင့် အရင်ဆုံး တစ်ယောက်ကို ဖမ်းဆီးထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တောက်ယန် သည် အမြဲတမ်း အရှိန်အဝါ တည်ငြိမ်အေးဆေးသူ ဖြစ်သော်လည်း ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ မိုးကြိုးထိမှန်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ စိတ်ထဲတွင် ခံစားလိုက်ရပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှ သွေးသားများ ဆူပွက်လာကာ ဒေါသတကြီးဖြင့်

“ငါက အဲဒီလူနဲ့ တစ်ဂိုဏ်းတည်း မဟုတ်ဘူး၊ မင်း ငါ့ကို မတားနဲ့၊ အမြန်လိုက်သွားစမ်း”

ဟု အော်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရှိန်အဝါအားလုံးသည် ဤနတ်သမီး၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံထားရပြီး ဖြစ်ကာ လေဆင်နှာမောင်းကြီးများသည် အချင်းချင်းအကြား ပြင်းထန်သော တားမြစ်ချက်မန္တန်တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းထားလိုက်သည်။

အေးချမ်းလှပသော နတ်သမီးသည် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ထူးခြားသော သက်ရှိသစ်တစ်ခု ဖြစ်နေပြီး စိတ်နေစိတ်ထားမှာမူ အလွန်ရိုးရှင်းလှကာ သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ လဲ့ချွဲချိတ် ကို စောင့်ရှောက်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤစကားကို ကြားရသည့်အခါ သူမက မသိမသာ ပြုံးလိုက်ရင်း

“မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးက တာအိုဆရာတွေပဲ၊ ဒါကို တူညီတဲ့အဖွဲ့ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေသေးတယ်ပေါ့”

ဟု ဆိုသည်။

သူမသည် အနည်းငယ် ရယ်ချင်သွားရသည်၊ ဒီလောက် ထင်ရှားလှသော လိမ်ညာမှုကို အသုံးပြု၍ မိမိကို လှည့်စားချင်နေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

တောက်ယန် : “………………”

ဤနတ်သမီး၏ အရှိန်အဝါမှာ စင်ကြယ်အေးချမ်းလှပြီး သူမက တိုးညင်းစွာ မာန်မဲလိုက်ရင်း

“အရင်ဆုံး မင်းကို ဖမ်းဆီးပြီးမှ စကားပြောကြတာပေါ့” ဟု ဆိုသည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မံမပြောတော့ဘဲ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို ချိတ်ဆက်ထားသည့် လေဆင်နှာမောင်းကြီးများသည် တောက်ယန်ထံသို့ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်သွားတော့သည်။ တောက်ယန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ အဆက်မပြတ် တုန်ခါသွားပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှ ဒေါသအငွေ့အသက်များ ဆူပွက်လာကာ တစ်ကိုယ်လုံး ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ သူသည် မထင်မှတ်ဘဲ မတရား စွပ်စွဲခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

“လွန်လွန်းလှချေလားကွာ ”

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် မိမိ၏ အရှိန်အဝါအားလုံးကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်အထိ မြင့်တက်စေလိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံးသည် ဓားအိမ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော နတ်ဘုရားဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ဖြစ်တော့သည်။ သူသည် ဓားရှည်ကို ပြောင်းပြန်ကိုင်ဆောင်လိုက်ပြီး အမူအရာမှာ အလွန်အေးစက်နေသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပွားသည် ကျင့်ကြံအောင်မြင်ခြင်း မရှိသေးသဖြင့် အကျိုးအကြောင်း ကံတရားကို လွှဲပြောင်းပေးနိုင်ခြင်း မရှိချေ။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ‌ေတာက်ယန်သည် အခြားအရာများကို စဉ်းစားတွေးတောနိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

ဤနတ်သမီးသည် အဆောင်မကြီးအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် အရှိန်အဝါများ ပြင်းထန်စွာ မြင့်တက်လာခဲ့ရာ အကယ်၍ သူ ဓားကို မထုတ်ပါက အသက်အန္တရာယ် ရှိလာနိုင်ချေ ရှိသည်။

“တောက်... ဘာဖြစ်လို့ အခြေအနေတွေက ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်သွားရတာလဲ”

တောက်ယန် သည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားရသည်။

သူသည် လဲ့ချွဲချိတ် ကို လုယူရန် လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလား။ ဘာဖြစ်လို့ ယခုအခါတွင် ထိုကဲ့သို့သောအခြေအနေအထိ အတင်းအဓမ္မ ဖိအားပေးခြင်း ခံလိုက်ရတာလဲ။