အခန်း ၁၈၅

အခန်း (၁၈၅) အမြစ်ဖြုတ် ချေမှုန်းရေး အစီအစဉ်

"စကားအပိုတွေ ပြောမနေနဲ့တော့... ရွာလူကြီး လျူ ပြောတာတော့ ချင်းရွှေရွာက ဝက်ခြံသာ ပိတ်သွားရင် ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေက သူရဲကောင်းတွေ ဖြစ်လာမှာပဲတဲ့..."

လိုင်ဇီသည် အနက်ရောင် အရည်များ ယိုစီးကျနေဆဲဖြစ်သော ကြက်ခေါင်းတစ်လုံးကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း ရက်စက်သော အကြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ချန်ရှင်းသာ အကုန်ဆုံးရှုံးသွားရင် တစ်ယောက်ကို ယွမ်တစ်ရာစီ ရမှာကွ..."

ယွမ်တစ်ရာဆိုသည်မှာ သာမန်လုပ်သားတစ်ယောက်အတွက် လပေါင်းများစွာ လုပ်မှရမည့် လစာဖြစ်သည်။

ဥစ္စာပစ္စည်းအတွက်နှင့် လူသေတတ်သလို၊ အစာအတွက်နှင့် ငှက်သေတတ်စမြဲပင်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ နောက်လိုက်များ၏ မျက်လုံးထဲရှိ ကြောက်ရွံ့မှုများမှာ တစ်ခဏချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လူအုပ်စုသည် နံရံနားသို့ ရောက်သောအခါ လိုင်ဇီသည် တံတွေးထွေး၍ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ပစ်ကြစမ်း..”

"ဝုန်း... ဒုန်း..."

အလေးချိန်စီးသော အိတ်ကြီးများမှာ နံရံမြင့်ကို ကျော်ဖြတ်၍ ဝက်ခြံအတွင်းရှိ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

ထို့နောက် နောက်ထပ်အိတ်များ ထပ်မံရောက်ရှိလာပြီး ပုပ်အဲ့အဲ့ အနံ့အသက်များမှာ ဝက်ခြံတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်းပင် လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

လိုင်ဇီသည် လက်ခုပ်တီး၍ နှုတ်ခမ်းစွန်းမှတစ်ဆင့် ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်လိုက်၏။

"ပြန်ကြစို့၊ ဆုလာဘ်သွားယူကြမယ်... အား..."

သူ စကားပင် မဆုံးသေးခင်မှာပင် ဖြူဖွေးတောက်ပသည့် အလင်းရောင်တစ်ခုက သူ့မျက်နှာကို တန်းတန်းမတ်မတ် ထိုးကျလာသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် နားစည်ကွဲမတတ် ကျယ်လောင်လှသော ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

"သေစမ်း... ငါတို့ ဝက်တွေကို တကယ်ပဲ ဒုက္ခပေးမယ့်သူတွေ ရှိနေတာပဲ..."

လူဆယ်ယောက်ကျော်ခန့်မှာ နံရံပေါ်နှင့် သစ်တောအုပ်အတွင်းမှ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာကြသည်။ သူတို့မှာ ဝက်ခြံအတွက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားကြသော ရွာသားများသာ ဖြစ်ကြ၏။

ချန်အယ်တန့်သည် သစ်သားတုတ်လုံးကို ကိုင်ဆွဲ၍ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသော ကျားတစ်ကောင်ပမာ ပြေးဝင်လာပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ရိုက်ကြစမ်း... ရိုက်သတ်လိုက်ကြ..."

လိုင်ဇီသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် လှည့်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ့ထွက်ပေါက်များ ပိတ်ဆို့ခံထားရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ရိုးသားအေးဆေးတတ်ကြသော ရွာသားများမှာ ယခုအခါတွင်မူ မျက်လုံးများ နီရဲကာ ပေါက်တူး၊ ထမ်းပိုးတို့ကို ကိုင်ဆွဲ၍ သတ်ဖြတ်လိုသည့်အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။

ဝက်ခြံဆိုသည်မှာ သူတို့၏ ထမင်းအိုး ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ငွေကြေးများ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားရာ ဖြစ်သောကြောင့် ဝက်ခြံကို ဖျက်ဆီးသူမှာ မိဘကို သတ်သည်နှင့် တူနေလေပြီ။

"မရိုက်ကြပါနဲ့... မရိုက်ကြပါနဲ့... ကျွန်တော်က... အား..."

နှစ်မိနစ်အတွင်းမှာပင် လိုင်ဇီနှင့် သူ၏ လူစုမှာ နှင်းထဲတွင် ပွတ်တိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် မိမိတို့၏ အမေပင် မမှတ်မိနိုင်လောက်အောင် မျက်နှာများမှာ ဖူးရောင်နေတော့သည်။

ချန်ရှင်း စစ်ယူနီဖောင်းကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်၍ ရောက်လာသည့်အခါ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပိုက်ဆံအိတ်ကြီးများမှာ ရှင်းလင်းပြီး ဖြစ်သည်။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော သေဆုံးနေသည့် ဝက်၏ အစိတ်အပိုင်းများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ အရင်က တည်ငြိမ်နေသော သူ၏မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားတော့သည်။

ဤဗိုင်းရပ်စ်သာ ပျံ့နှံ့သွားပါက ဝက်ရာဂဏန်းလုံးမှာ အကုန်ပျက်စီးသွားမည်ဖြစ်သည်။ ရွာသားများ၏ ချွေးနည်းစာများ အလဟဿဖြစ်သွားခြင်းမှာ အသေးအဖွဲသာ ဖြစ်သည်။ တကယ့် ကပ်ဆိုးကြီးမှာ တစ်ခရိုင်လုံး၏ ဝက်သားထုတ်လုပ်မှုကွင်းဆက် ပြတ်တောက်သွားခြင်းပင် ဖြစ်၏။

"အကြံပေးချန်... ဒီကောင်တွေက ကျွန်တော်တို့ကို အဆိပ်ခတ်ဖို့ ကြိုးစားတာ..."

ချန်အယ်တန့်သည် လိုင်ဇီကို သေနေသော ခွေးတစ်ကောင်ပမာ ဆွဲခေါ်လာပြီး ကျောကို နင်းထားလိုက်သည်။

“သူတို့ပြောတာတော့ လျူ... ခရိုင်က လီတာ့ထိုက အမိန့်ပေးတာတဲ့..."

ချန်ရှင်းသည် လိုင်ဇီကို မကြည့်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အညစ်အကြေးများကိုသာ အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"သူ့ကို ချည်နှောင်ပြီး ရဲစခန်းကို ပို့လိုက်ပါ။ ဒါဟာ အဆိပ်ခတ်မှုနဲ့ ထုတ်လုပ်မှုကို ဖျက်ဆီးမှုဆိုတာကို စခန်းမှူးကို ပြောလိုက်ပြီး တရားဥပဒေအတိုင်း အပြစ်ပေးခိုင်းလိုက်ပါ..."

စကားပြောအပြီးတွင် သူသည် လှည့်၍ သူ၏ဘေးနားရှိ ယာယီထောက်ပံ့ရေး တဲဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် တဲကာလွှာ ပွင့်သွားလေသည်။

နေရာတစ်ခုလုံးမှာ သေလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။

ကျိန်ဆဲနေဆဲဖြစ်သော လိုင်ဇီပင်လျှင် ထွက်လာသည့် အရာကို မြင်လိုက်သောအခါ ပါးစပ်ပိတ်သွားပြီး သွားများ တုန်ယင်လာသည်။

ချန်ရှင်းက ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။

သူသည် လေလုံသည့် အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ခေါင်းမှခြေအဆုံး ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပလတ်စတစ်နှင့် အထည်ရောစပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ခေါင်းပေါ်တွင် ပွင့်လင်းမြင်သာသော မျက်မှန်ကို တပ်ထားပြီး မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးကို ဖုံးအုပ်ထားသော အပြာရောင် မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ထားကာ လက်တွင်မူ ရော်ဘာလက်အိတ်များ စွပ်ထား၏။

မီးတိုင်များ၏ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်အောက်တွင် သူ၏ အသွင်အပြင်မှာ ငရဲဘုံမှ လာသည့် သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင် သို့မဟုတ် ကာတွန်းထဲမှ ဂြိုဟ်သားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထူးဆန်းပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိနေသည်။

ဤသည်မှာ ချန်ရှင်း ခေတ်သစ်မှ သယ်ဆောင်လာသော အမြင့်ဆုံးအဆင့် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကာကွယ်ရေး ဝတ်စုံ ဖြစ်သည်။

"အားလုံး ငါးမီတာ နောက်ဆုတ်ကြ..."

ချန်ရှင်း၏ အသံမှာ မျက်နှာဖုံးကြောင့် အနည်းငယ် အုပ်နေသော်လည်း ငြင်းပယ်၍မရနိုင်သော ဩဇာအာဏာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“သစ်တောဦးစီး... မဖောက်ထုံးနဲ့ ရေနံဆီ ပြင်ထား..."

လင်းရှို့ရှို့သည်လည်း ထိုအချိန်တွင် မျက်နှာဖျော့တော့နေသော်လည်း တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားကာ လူများကို စီမံခိုင်းလိုက်သည်။

ချန်ရှင်းသည် သေနေသော ဝက်ပုံဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး လက်ထဲတွင် တောက်ပနေသော ခွဲစိတ်ဓားကို ကိုင်ထားသည်။

ရွာသားများသည် အသက်ရှူမှားလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် မျက်လုံးရာချီကာ ထိုအဖြူရောင် အရိပ်ကို အာရုံစိုက် ကြည့်နေကြသည်။

ထွေထွေထူးထူး ပြောမနေတော့ဘဲ ချန်ရှင်းသည် ဓားကို မြန်ဆန်စွာ ဆင်းလိုက်သည်။

အလွန်တိကျသော ခွဲစိတ်မှု ဖြစ်သည်။

"သေချာကြည့်ကြ..."

ချန်ရှင်းသည် စက်ပစ္စည်းကို အသုံးပြုရင်း အေးစက်သော အသံဖြင့် ရှင်းပြသည်။

"သရက်ရွက်က ရောင်ရမ်းပြီး မည်းနက်နေတယ်၊ ယမ်းမှုန့်နဲ့ တူနေတယ်၊ ကျောက်ကပ်မှာ အမှတ်အသား အသေးလေးတွေ ရှိတယ်၊ ပြန်ရည်ကျိတ်တွေကလည်း စကျင်ကျောက်ပုံစံ ပေါ်နေတယ်..."

သူသည် ရောဂါဖြစ်နေသော အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်း တစ်ခုကို အောက်ခံကလပ်ဖြင့် ညှပ်၍ လေထဲတွင် မြှောက်ပြလိုက်သည်။

"ဒါက ဝက်တုပ်ကွေးရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေပဲ။ ထိတွေ့မိတာနဲ့ သေစေနိုင်ပြီး ရာနှုန်းပြည့် သေဆုံးနိုင်တဲ့ ရောဂါမျိုး..”

မီးလျှံများ တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်နေပြီး ခရမ်းရောင်သန်းနေသော အသားတုံးကြီးမှာ ကျိန်စာတစ်ခုပမာ ထင်မှတ်မှားစရာ ဖြစ်နေ၏။

ရွာသားများသည် ပြန်ရည်ကျိတ် သို့မဟုတ် သွေးယိုစက်ဆိုသည်ကို နားမလည်ကြသော်လည်း ချန်ရှင်း၏ မှော်ဆန်လှသော နည်းပညာများမှတစ်ဆင့် သိပ္ပံပညာ၏ ဖိအားကို ခံစားမိလိုက်ကြသည်။

ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရိုသေလေးစားမှုတို့မှာ ဤအချိန်တွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ခွဲစိတ်မှု ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ချန်ရှင်းသည် သေနေသော ဝက်နှင့် အင်္ဂါများကို တွင်းထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ရေနံဆီများ လောင်းထည့်လိုက်၏။

"ဝုန်း..."

မီးတောက်များမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး ဆိုးရွားသော အနံ့အသက်များနှင့်အတူ မကောင်းဆိုးဝါးများနှင့် ဗိုင်းရပ်စ်များကိုပါ လောင်ကျွမ်းစေသည်။

ထိုအရာများ လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ချန်ရှင်းသည် ကာကွယ်ရေးဝတ်စုံကို ချွတ်၍ မီးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး အသစ်တစ်စုံ လဲဝတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ရတနာသေတ္တာနှင့် တူသော အိတ်ထဲမှ ကစားစရာ သေနတ်နှင့် တူသော သတ္တုကိရိယာတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

အဆက်မပြတ် ထိုးသွင်းနိုင်သော ဆေးထိုးကိရိယာ ဖြစ်သည်။

"အယ်တန့်... ဝက်တွေကို ဝက်ခြံထဲ မောင်းသွင်းလိုက်..."

"ဟုတ်..."

ချန်ရှင်းသည် သေနတ်ကို ကိုင်လျက် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်နေသော ချန်ပိုင်ဝက်အုပ်စုဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

ဤသည်မှာ အရင်က တိရစ္ဆာန်ဆရာများ သုံးလေ့ရှိသော တူနှင့်တူသည့် အပ်ကြီးမျိုး မဟုတ်သလို ဝက်များကို အော်ဟစ်စေသည့် အပ်မျိုးလည်း မဟုတ်ချေ။

ချန်ရှင်းသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဝက်၏လည်ပင်းကို ဖိထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခလုတ်ကို ဆွဲလိုက်သည်။

"စူး..."

အလွန်တိုးညှင်းသော လေချွန်သံတစ်သံ။

ဝက်တစ်ကောင် ပြီးသွားပြီ။

"စူး..."

နောက်တစ်ကောင် ထပ်မံပြီးစီးသွား၏။

အော်ဟစ်သံလည်း မရှိ၊ ရုန်းကန်သံလည်း မရှိဘဲ ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားသည်။

"ဒါက ခေတ်သစ် ကူးစက်ရောဂါ ကာကွယ်ရေးပဲ..."

နောက်ဆုံးဆေးထိုးပြီးသည့်အခါ ချန်ရှင်းသည် မျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ရာ နေရာတစ်ခုလုံးကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည့် သူ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီဆေးသာ ထိုးပြီးရင် ဘယ်လို ကပ်ရောဂါပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငရဲမင်းကြီး ကိုယ်တိုင် အဆိပ်ခတ်ရင်တောင် ဒီဝက်က သေမှာမဟုတ်ဘူး..."

လူအုပ်ကြီးထဲမှ ချုပ်တည်းထားသော အားပေးသံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ရွှီဖူကွေ့သည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသဖြင့် သူ၏ ပေါင်ကို ရိုက်၍ မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။

"ကြည့်လိုက်စမ်း… ဒါကိုမှ ကျွမ်းကျင်မှုလို့ ခေါ်တာဟ"

တစ်လအကြာ။

ချင်းရှန်းခရိုင်ရှိ အခြား တောင်သူများအတွက်မူ ဤတစ်လမှာ ငရဲနှင့် တူနေသည်။

အာဖရိက ဝက်တုပ်ကွေးမှာ မမြင်နိုင်သော တောမီးပမာ နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့လျက်ရှိသည်။

အရင်က စည်ကားခဲ့သော ဈေးမှာ အသက်မဲ့သွားသည်။

ခရိုင်အသားထုတ်လုပ်ရေး စက်ရုံမှ အအေးခန်းမှာ ဗလာဖြစ်နေပြီး ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းရှိ အသားရောင်းခုံများပေါ်တွင် ယင်ကောင်များသာ ဝိုင်းအုံနေတော့သည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနှင့် အသားဈေးနှုန်းများမှာ အလွန်မြင့်တက်နေ၏။

မူလက နှစ်ပြားမျှသာရှိပြီး မည်သူမျှ မဝယ်ကြရာမှ ယခုအခါ တစ်ကီလိုဂရမ်ကို ယွမ်တစ်ခွဲအထိ တဟုန်ထိုး မြင့်တက်သွားသော်လည်း ဝယ်သူမရှိသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။

ချင်းရွှေရွာ၏ နောက်ဘက်တွင်မူ ဝက်တစ်ကောင်မျှ သေဆုံးခြင်းမရှိရုံသာမက ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားနေသည်။ ဝက်များမှာ အံ့အားသင့်စရာကောင်းလောက်အောင် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာခြင်းဖြစ်သည်။

ရောင်းချရမည့် အချိန်ရောက်သောအခါ ဟူဖုန်းသည် ချန်ရှင်းထံမှ အကြောင်းကြားစာ လက်ခံရရှိပြီးနောက် ဂျစ်ကားများဖြင့် ပြည်နယ် မွေးမြူရေး ပညာရှင်များနှင့် ခရိုင်အရာရှိများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ချင်းရွှေရွာသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာသည်။

ဟူဖုန်းသည် ကျန်းမာရေး မကောင်းသည့်ပုံစံ ပေါက်နေပြီး မျက်လုံးအောက်တွင် ပန်ဒါကဲ့သို့ အမည်းစက်များ ရှိနေသည်။

ခရိုင်အတွင်းရှိ ဝက်ကောင်ရေမှာ တစ်ဝက်နီးပါး လျော့နည်းသွားပြီဖြစ်ရာ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဖြစ်သူအနေဖြင့် ပြင်းထန်သော အပြစ်ပေးမှုကို ခံရတော့မည် ဖြစ်သည်။ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မှာ ချန်ရှင်းသာ ဖြစ်သည်။

"လောင်ချန်...ငါ့ကိုတော့ ကယ်ပါဦး..."

ဟူဖုန်းက ကားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး ချန်ကွမ်လင်၏ တုန်ယင်နေသော လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ချန်ကွမ်လင်သည် မတ်မတ်ရပ်လျက် သိမ်မွေ့သော အပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ… ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး... အကြံပေးချန် လက်ထဲရောက်ရင် အရာအားလုံးက သေချာပေါက် အဆင်ပြေပါတယ်..."