အခန်း ၁၈၇

အခန်း (၁၈၇) ဝက်များလွန်း၍ ပြဿနာတက်ခြင်း

ကျေနပ်သွားသည့် မစ္စတာစမစ်ကို လိုက်ပို့ပြီးချိန်တွင် ဟူဖုန်းမှာ မူးဝေနေဆဲပင်။

သူသည် ချန်ရှင်း၏ ပခုံးကို ပုတ်၍ အလွန်ရှုပ်ထွေးသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ချန်ရှင်း... မင်းဗိုက်ထဲမှာ ဗဟုသုတတွေ ဘယ်လောက်တောင် ထပ်သိမ်းထားသေးတာလဲ၊ မင်း နိုင်ငံခြားစကားတွေတောင် တတ်နေတာလား"

ချန်ရှင်းက အနည်းငယ်သာပြုံးပြီး ဒေါ်လာစာချုပ်ကြီးကို လင်းရှို့ရှို့ထံ ပေးအပ်လိုက်သည်။

"အရင်က ပညာတတ်လူငယ်ဆီက နည်းနည်းပါးပါး သင်ထားဖူးတာပါ၊ ကံကောင်းလို့ပါ"

လင်းရှို့ရှို့မှာ စာချုပ်ကို ဘုရင့်အမိန့်တော်ပမာ တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

သတင်းမှာ ချင်းရွှေရွာကို ကျော်လွန်၍ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

အကြံပေးချန်က နိုင်ငံခြားဘာသာစကား ပြောတတ်သတဲ့…

အကြံပေးချန်က နိုင်ငံခြားသားတွေကို ဝက်သားရောင်းပေးလိုက်သတဲ့….

အကြံပေးချန်ဆိုတာ ကောင်းကင်ဘုံက ဆင်းလာတဲ့ နတ်သားပဲ ဖြစ်ရမယ်….

ခဏတာအတွင်းမှာပင် ချင်းရွှေရွာနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသများတွင် ချန်ရှင်း၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ရွာသားများမှာ လမ်းလျှောက်လျှင်ပင် ပုခုံးကို မတ်မတ်ထားကာ တွေ့သမျှသူတိုင်းကို ဝါကြွားကြသည်။

"သိရဲ့လား... ငါတို့ရွာက အကြံပေးချန်ဆိုတာ နိုင်ငံခြားသားတွေနဲ့တောင် ရင်းနှီးတဲ့သူကွ"

သို့သော် ပျော်ရွှင်စရာများပြီးနောက်တွင် အသစ်သော ပြဿနာများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

ချင်းပိုင်ဝက်များမှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာနေသည်။

ချန်ရှင်း၏ ခေတ်မီအစာများဖြင့် အသားတိုးထားသော ဤမျိုးစိတ်မှာ မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်စွာ ကြီးထွားလာခြင်းဖြစ်သည်။

ပိုဆိုးသည်မှာ ချန်ရှင်း၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် အိမ်နီးချင်း လီကျားရွာကလည်း လုပ်ငန်းခွဲတစ်ခု တည်ထောင်ကာ နွားကောင်ရေ နှစ်ရာကျော်ကို မွေးမြူထားသည်။

မစ္စတာစမစ်၏ ဝယ်ယူမှုများမှာ အမေရိကန် ဒေါ်လာဖြင့် ရှင်းပေးသော်လည်း သူက အရည်အသွေးမြင့် အသားတုံးများကိုသာ ယူနိုင်ပြီး ဈေးကွက်အဆင့်မြင့်ပိုင်းအတွက်သာ ရည်ရွယ်သည်။

ကျန်ရှိနေသော ဝက်သားအများစုမှာ ပြည်တွင်းဈေးကွက်ထဲသို့သာ ရောင်းချရဦးမည် ဖြစ်သည်။

ချင်းရှန်းခရိုင်မှာ သေးငယ်ပြီး လူဦးရေမှာလည်း ကန့်သတ်ချက်ရှိရာ လူတို့မှာ တစ်လလျှင် တစ်ကြိမ်ထက်ပို၍ အသားစားလေ့ မရှိကြပေ။

ဝက်သားများ ရုတ်တရက် ဈေးကွက်ထဲသို့ အများအပြား ရောက်ရှိလာသောအခါ ဈေးကွက်မှာ ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

ချန်ကွမ်လင်မှာ စိုးရိမ်လွန်း၍ ပါးစပ်တစ်ဝိုက်တွင် အနာများပင် ပေါက်လာပြီး မိုးမလင်းခင်ကတည်းက ချန်ရှင်း၏ တံခါးကို ပိတ်ဆို့ထားတော့သည်။

"အကြံပေးချန်... အခု ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ"

ချန်ကွမ်လင်မှာ တံခါးဝတွင် ထိုင်ချကာ စိတ်ပူပန်သော အမူအရာဖြင့် ဆေးတံကို ဖွာနေသည်။

"ဒီဝက်တွေက တစ်နေ့လုံး စားနေပြီး အညစ်အကြေးတောင် မစွန့်ဘူး... ဖယ်စမ်း၊ သူတို့က စားပဲစားပြီး ပိုက်ဆံမရဘူး..နေ့စဉ် အစာဖိုးက ကုန်ကျစရိတ်ကြီးမားတယ်…ဒီအတိုင်း ဆက်မွေးနေရင် ငါတို့ရှာထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အကုန် ဝက်ဗိုက်ထဲပဲ ရောက်ကုန်တော့မယ်"

ချန်ရှင်းလည်း မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

ဤသည်က တကယ်ပဲ ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်သည်။

ခေတ်မီမွေးမြူရေးစနစ်တွင် ထောက်ပံ့ရေးကွင်းဆက်မှာ အရေးကြီးသည်။ ယခုအခါ ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်း မြင့်တက်လာသော်လည်း ရောင်းချရမည့် လမ်းကြောင်းမှာ ပိတ်ဆို့ခြင်းခံနေရသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် "ခရိုင်အသားထုတ်လုပ်ရေးစက်ရုံ" ဟူသော စာတန်းပါသည့် ဂျစ်ကားတစ်စီးမှာ ချင်းရွှေရွာထဲသို့ ဝင့်ကြွားစွာ မောင်းဝင်လာသည်။

ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသူမှာ ကျူးတာ့ချန်ဟု အမည်ရသည့် အဆီပြန်နေသော ဝက်ဝံကဲ့သို့ လူဝကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး အသားထုတ်လုပ်ရေးစက်ရုံ၏ ဝယ်ယူရေး မန်နေဂျာဖြစ်သည်။

သူသည် ခရိုင်တစ်ခုလုံးရှိ ဝက်များကို လက်ဝါးကြီးအုပ် ဝယ်ယူ၍ အမြတ်ထုတ်နေသူဖြစ်ပြီး ပေါများကြွယ်ဝစွာ နေထိုင်သူဖြစ်သည်။

ဝက်တုပ်ကွေးဖြစ်ချိန်က အဝေးတွင် ရှောင်ပုန်းနေခဲ့သော်လည်း ချင်းရွှေရွာတွင် ဝက်များ မွေးမြူထားကြောင်း ကြားသိရသည်နှင့် ရောဂါသတင်းကြားသည်နှင့် ချက်ချင်း ပြေးလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်ကွမ်လင်မှာ ချက်ချင်း ပြုံးပျော်သွားကာ သူ့ကို လှိုက်လှဲစွာ နှုတ်ဆက်သည်။

"မန်နေဂျာကျူး... နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ…ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဝက်တွေက..."

ကျူးတာ့ချန်မှာ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ဝက်ခြံကို လျှောက်ကြည့်နေသည်။ အဆီပိုနေသော ဝက်ဖြူကြီးများကို မြင်သည့်အခါ မျက်လုံးထဲတွင် လောဘရမ္မက်များ ဖုံးလွှမ်းသွားသော်လည်း မျက်နှာတွင်မူ ရွံရှာနေသည့်ပုံစံ ဖော်ပြထားသည်။

"အေး... လောင်ချန်၊ ငါ မကောင်းပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးနော်"

ကျူးတာ့ချန်မှာ သွားကြားထိုးရင်း လှောင်ပြောင်သလို ပြောသည်။

"မင်းတို့ ဒီဝက်တွေကို အဆီတက်အောင် ကျွေးထားလွန်းတယ်…အခုခေတ် မြို့နေလူတွေက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး၊ သူတို့က အဆီတုံးကြီးတွေကို မကြိုက်ကြတော့ဘူး… ဒီအသားတွေက ရောင်းမကောင်းဘူး"

ချန်ကွမ်လင်က အံ့အားသင့်သွားသည်။

"မန်နေဂျာဇူ... ဒါက အရည်အသွေးမြင့် ဝက်မျိုးပါ၊ အသားအလုံအလောက် ပါပါတယ်..."

"ကောင်းတဲ့မျိုး.. မကောင်းတဲ့မျိုးကို ငါ နားမလည်ဘူး"

ကျူးတာ့ချန်မှာ သူ့ကို စိတ်မရှည်စွာ ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး လက်ချောင်းတိုတို ထူထူနှစ်ချောင်းကို ဝှေ့ယမ်းပြသည်။

"မင်းတို့ သိတဲ့အတိုင်းပဲ အခုတလော ဈေးကွက်မှာ ဝက်တွေ အလွန်ပေါနေတော့ ငါတို့အတွက် လုပ်ငန်းလည်ပတ်ဖို့ ခက်ခဲနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဟူကို အားနာတဲ့အတွက် သနားပြီး ဝယ်ပေးလိုက်မယ်။ တစ်ပေါင်ကို ၂၅ ပြား (၀.၂၅ ယွမ်)၊ ရောင်းရင်ရောင်း၊ မရောင်းရင်နေ"

"ဘာ.. ၂၅ ပြား"

နားထောင်နေသော ချန်အယ်တန့်မှာ ဒေါသထွက်ကာ ပေါက်တူးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချလိုက်သည်။

"မင်းက ငါတို့ကို လုယက်နေတာလား… မင်းပေးတဲ့ နှစ်ပြားဆိုတာ အစာဖိုးတောင် မကာမိဘူး”

ကျူးတာ့ချန်မှာ ချန်အယ်တန့်ကို စောင်းငဲ့ကြည့်ပြီး မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"ဈေးကွက် ဟုတ်လား..မင်းတို့ ဝက်အသား အနည်းငယ်ကို ဈေးကွက်ထဲမှာ ရောင်းကြည့်ကြပါဦး ဘယ်သူဝယ်မလဲဆိုတာ သိရလိမ့်မယ် ငါ မဝယ်ရင် ဒီဝက်ရာဂဏန်းတွေ ဝက်ခြံထဲမှာပဲ ပုပ်သွားလိမ့်မယ်…မင်းတို့ တိုးပြီး မွေးလေလေ၊ ပိုက်ဆံ ပိုဆုံးရှုံးလေလေပဲ…"

ပြောပြီးနောက် သူသည် ကားတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ကာ မင်းကို အခွင့်အရေးပေးနေပြီဟူသော အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။

"ငါ တစ်ရက် အချိန်ပေးမယ်၊ စဉ်းစားကြည့်ကြ။ ဒါက တစ်သက်မှာ တစ်ခါပဲရမယ့် အခွင့်အရေးပဲ"

ဂျစ်ကားမှာ မီးခိုးငွေ့များကို ချန်ရစ်ကာ အရှိန်ဖြင့် မောင်းထွက်သွားပြီး ရွာသားများမှာမူ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ငေးကျန်ခဲ့ကြသည်။

နှစ်ပြားခွဲ။

ဤဈေးနှုန်းမှာ ရွာသားများ၏ စိတ်အားထက်သန်နေသော နှလုံးသားကို ရေခဲရေပုံးဖြင့် လောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ အေးစက်သွားစေသည်။

ဝက်ခြံလုပ်ငန်းပေါ်တွင် မိမိတို့၏ တစ်ဘဝစာ ချွေးနည်းစာများကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသည့် ရွာသားများအတွက်မူ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ… ဒီဝက်ကို ၂၅ ပြားနဲ့ ရောင်းလိုက်ရင် ငါတို့ အရင်းတောင် ပြန်မရတော့ဘူး"

"အကြံပေးတာကို နားမထောင်ဘဲ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ ခေါင်းမာခဲ့မိတဲ့ ငါ့အပြစ်ပဲ။ အခုတော့ ကြည့်စမ်း၊ ငါ့ရဲ့ တစ်ဘဝစာ စုဆောင်းငွေတွေ အကုန်ဆုံးရှုံးတော့မယ်"

ရွာဦးရှိ ကျိုင်းပင်ကြီးအောက်တွင် အရင်က ရယ်မောပျော်ရွှင်သံများ ပျံ့လွင့်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သက်ပြင်းချသံများနှင့် ငိုညည်းသံများသာ ကြားနေရသည်။

ထိုကဲ့သို့ အချိန်အခါမျိုးတွင် မီးထိုးပေးမည့်သူမှာ အမြဲတမ်း ရှိမြဲပင်။

အဒေါ်ဝမ်မှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခြင်း မရှိသော်လည်း အခုအချိန်တွင်မူ မည်သူ့ထက်မဆို ပို၍ တက်ကြွနေသည်။

သူမသည် နေကြာစေ့ကို ခွံခွာစားရင်း စိတ်ဓာတ်ကျနေသော အမျိုးသမီးအုပ်စုကြားတွင် လှည့်လည်သွားလာနေကာ သူမ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းကြီးဖြင့် တရစပ် ပြောဆိုနေသည်။

"အိုး... ဘုရားရေ ငါ ပြောသားပဲ…လောကမှာ အလကားရတဲ့ နေ့လယ်စာဆိုတာ မရှိဘူး"

အဒေါ်ဝမ်မှာ လျှို့ဝှက်သော အမူအရာဖြင့် အသံကို လျှော့ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ စဉ်းစားကြည့်ကြဦး… ချန်ရှင်းဆိုတာ ဘယ်သူလဲ…သူက လူမိုက်တစ်ယောက်ပဲ! သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါတို့ကို ချမ်းသာအောင် ဦးဆောင်ပေးနိုင်မှာလဲ"

"အဒေါ်ဝမ်..အဒေါ်ပြောတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ"

တစ်ယောက်ယောက်က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

အဒေါ်ဝမ်မှာ နေကြာစေ့ခွံကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး မဲ့ပြုံးပြုံးသည်။

"နင်တို့အားလုံး တုံးနေကြတာလား.. အဲ့ဒီနိုင်ငံခြားသားတွေ လာတုန်းက ဒေါ်လာတွေ အများကြီး ပေးသွားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ငါတို့အားလုံးကို ပိုက်ဆံ ဝေပေးတာ မမြင်ရတာလဲ… ငါထင်တာတော့ ချန်ရှင်းက အဲ့ဒီအသားစက်ရုံက ကျူးတာ့ချန်နဲ့ ကြိတ်ပြီး ပူးပေါင်းထားတာ ကြာပြီ"

"နိုင်ငံခြားသားပေးတဲ့ ပိုက်ဆံတွေက ချန်ရှင်းရဲ့ အိတ်ကပ်ထဲ ရောက်သွားပြီ။ အသားစက်ရုံက ကျန်နေတဲ့ အမှိုက်တွေကို ဈေးပေါပေါနဲ့ ယူသွားပြီး သူက နှစ်ဖက်စလုံးကနေ လာဘ်စားငွေတွေ ရနေတာ..နောက်ဆုံးတော့ ဘယ်သူက ဒုက္ခအခံရဆုံးလဲ ငါတို့လို ရိုးသားတဲ့ လယ်သမားတွေပဲ မဟုတ်လား"

ဤပြောစကားမှာ အမှားအယွင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း လူတို့သည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်သောက ရောက်နေချိန်တွင် ဉာဏ်ရည်မှာ ကျဆင်းသွားတတ်ကြသည်။

အထူးသဖြင့် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ပိုက်ဆံနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ဖြစ်သည်။

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး အကြံပေးချန်က အဲ့လိုလူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး..."

တစ်ယောက်ယောက်က သံသယ ဖြစ်နေဆဲပင်။

"လူရဲ့မျက်နှာကို သိနိုင်ပေမဲ့ စိတ်ကိုတော့ မသိနိုင်ဘူး"

အဒေါ်ဝမ်မှာ အသံကို မြှင့်လိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ တီဗီ၊ သူ့ရဲ့ကား၊ သူ့ရဲ့ မယားငယ် ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ကြည့်လိုက်ကြဦး။ အဲ့ဒါတွေက ဒီနားမှာ ငါတို့ ဝယ်နိုင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေလား…အဲ့ဒါတွေ အကုန်လုံးက ငါတို့ရဲ့ သွေးနဲ့ချွေးတွေနဲ့ ဝယ်ထားတာ"

ကောလာဟလများ ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့်အမျှ ရွာလူထုဌာနချုပ်မှာ လူအုပ်ကြီးဖြင့် ဝိုင်းရံခံလိုက်ရသည်။

ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသူ ရွာသား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာတို့မှာ ထမ်းပိုးများ ကိုင်ဆောင်လာကြပြီး မျက်လုံးများ နီရဲလျက် တံခါးကို ပိတ်ဆို့ကာ ရှင်းပြချက် တောင်းဆိုကြသည်။

"ချန်ရှင်း…အပြင်ကို ထွက်ခဲ့စမ်း"

"ငါတို့ရဲ့ ချွေးနည်းစာတွေကို ပြန်ပေး"

"ငါတို့ ဆက်မမွေးတော့ဘူး”

“ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတာ ပြန်ရုပ်သိမ်းမယ်”

ချန်ကွမ်လင်မှာ ချွေးပြန်နေပြီး အော်ဟစ်လွန်း၍ အသံများပင် ထွက်မလာတော့သော်လည်း လူအုပ်ကြီး၏ ဒေါသကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

အဒေါ်ဝမ်မှာ လူအုပ်ကြီးနောက်တွင် ပုန်းကွယ်ကာ လက်ပိုက်ပြီး ချန်ရှင်း၏ ဂုဏ်သတင်း ပျက်စီးသွားသည်ကို မြင်ရမည့်အရေးကို စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေသည်။

“ကျွီ..."

ရုံးခန်းတံခါးက ပွင့်သွား၏။

ချန်ရှင်းက ထွက်လာ၏။

သူသည် ပုံမှန်ဝတ်ဆင်နေကျ စမတ်ကျသော အလုပ်ဝတ်စုံအစား သူ၏ စစ်ယူနီဖောင်းကုတ်အင်္ကျီအိုကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဘာမှထူးခြားမှုမရှိသည့် သံဗူးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

သူ့ရှေ့တွင် လူစားမည့်သူများပမာ ရန်လိုနေသော ရွာသားများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်သည့်အလား သူသည် တည်ငြိမ်နေသည်။

သူသည် လှေကားထစ်များကို တက်လာပြီး သံဗူးကို စားပွဲပေါ်သို့ ချလိုက်သည်။

“ဂလောက်..."

သတ္တုချင်း ထိခတ်သံမှာ ပြတ်သားစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချန်ရှင်းက တစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးစက်စွာ အကြည့်လွှတ်လိုက်သည်။

သူ၏ အကြည့်မှာ ကျားတစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ဖူးသူပမာ သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသဖြင့် ဆူညံနေသော လူအုပ်ကြီးမှာ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။