အခန်း ၁၉၀

အခန်း (၁၉၀) ဤအရသာမှာ ရွှေနှင့်ပင် တန်ဖိုးတူသည်

"ကလစ်..."

စုဝမ်သည် စည်သွပ်ဗူးတစ်ဗူးကို ကောက်ယူကာ သတ္တုအဖုံးကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဖိအားမြင့် ပိုးသတ်စက်ဖြင့် ပိတ်လှောင်ထားသည့် အသား၏ မွှေးရနံ့များမှာ လေထဲသို့ ပျံ့လွင့်သွား၏။ သူတို့၏ နှာခေါင်းထဲသို့ အငန်ဓာတ်နှင့် အရသာရှိသော အနံ့တို့က အားပြင်းစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။ စည်သွပ်ဗူးထဲတွင် အသားဂျယ်လီ အလွှာပါးလေးဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်နှင့် စားချင်စဖွယ် ဖြစ်နေလေသည်။

စုဝမ်သည် ခက်ရင်းဖြင့် အသားတစ်တုံးကို ထိုးယူကာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ လူတိုင်းမှာ သူမ၏ ပါးစပ်ကိုပင် အသက်ပင်မရှူနိုင်တော့ဘဲ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ စုဝမ်၏ မျက်ခုံးများမှာ ဦးစွာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီးမှ ရုတ်တရက် ပြေလျော့သွားကာ သူမ၏ မက်မွန်ပွင့်ကဲ့သို့သော မျက်ဝန်းများထဲတွင် မယုံနိုင်စရာ အလင်းရောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ပါးစပ်ထဲတွင် အရည်ပျော်သွားသည်။ ယခင်က တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသော ရှုပ်ထွေးသည့် အရသာတို့မှာ ပါးစပ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ယခုခေတ်ဈေးကွက်ရှိ ကစီဓာတ် အပြည့်နှင့် ခြောက်သွေ့သော စည်သွပ်ဗူးများနှင့် လုံးဝ မတူညီပေ။ ဤအသားမှာ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းပြီး ပါးစပ်ထဲတွင် အရည်ပျော်သွားကာ အသားမျှင်များ၏ ဝါးရသည့် အရသာကိုလည်း ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သေးသည်။ အထူးသဖြင့် အငန်နှင့် အရသာရှိမှုတို့၏ ပြီးပြည့်စုံသော ချိန်ညှိမှုမှာ ချိုမြိန်သော အရသာ အငွေ့အသက်နှင့်အတူ ကျန်ရစ်နေသေးသည်။ ၎င်းမှာ အရည်အသွေးမြင့် ကာရာမယ်အရောင်တင်ဆေးနှင့် လျှို့ဝှက် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တို့၏ စနစ်တကျ ရောစပ်မှုကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤအရသာမှာ သူမ၏ ဖခင် ပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ အထူးအရောင်းဆိုင်မှ ဝယ်လာသော ပြည်ပတင်သွင်းသည့် ဟမ်အသားတုံးထက်ပင် ပိုမို အံ့ဩဖွယ် ကောင်းနေလေသည်။

"ဒီ... ဒါ..."

စုဝမ်သည် ပါးစပ်ထဲရှိ အရသာရှိသော အစားအစာကို မျိုချလိုက်ပြီး ချန်ရှင်းကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်ကာ အသံတုန်ရီစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါ ဝက်သားနဲ့ လုပ်ထားတာ ဟုတ်လား..."

ချန်ရှင်းသည် စက်ကို မှီလျက် တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။

"မစ္စစု၊ ဒီပစ္စည်းကို ရောင်းလို့ရမယ်လို့ ထင်ပါသလား..."

စုဝမ်က ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေသော သူမ၏ နှလုံးသားကို ထိန်းချုပ်ရန် အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။ သူမသည် ကုန်သည်မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ရာ ဤအရာက ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို ကောင်းကောင်း နားလည်သည်။ ဤသည်မှာ အစားအစာတစ်ခုထက် ပိုသည်။ အရှားပါးဆုံး ဤကာလတွင် ဤသည်မှာ သယ်ဆောင်ရ လွယ်ကူသော အရသာထူးတစ်ခု ဖြစ်သည့်အပြင် ဂုဏ်ဒြပ်ကို ပြသရာရောက်ပြီး ငွေသားကဲ့သို့ပင် တန်ဖိုးကြီးလှသည်။

"ရောင်းမယ်... ဟုတ်လား"

စုဝမ်က ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ ဇွန်းကို ဗန်းပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ရာ ကြည်လင်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အကြံပေးချန်... ဒီအသုတ်မှာ ဘယ်လောက်လောက် ရှိသေးလဲ..."

"ပထမဆုံး စမ်းသပ်ထုတ်လုပ်တာ ဗူးသုံးထောင် ရှိပါတယ်"

ချန်ရှင်းက ပြန်ဖြေသည်။

"ကျွန်မ အကုန်ယူမယ်"

စုဝမ်သည် သူမ၏ လက်ချောင်းများကိုဖြန့်ကာ ခိုင်မာသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအသုတ်တင် မဟုတ်ဘူး၊ အခုကစပြီး ရှင်တို့စက်ရုံက ထုတ်သမျှ အရည်အသွေးမြင့် လန်ချွန်းအသား စည်သွပ်ဗူး အကုန်လုံးကို ကျွန်မ တာဝန်ယူမယ်။ ဈေးနှုန်းကိုတော့ ပို့ကုန်စံနှုန်းအတိုင်းပဲ တွက်ချက်ပေးမယ်"

အခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ချန်ကွမ်လင်သည် ဆေးလိပ် မီးညှိရန် ပြင်နေစဉ် လက်တုန်သွားကာ မီးခြစ်ဆံမှာ သူ၏ လက်ချောင်းကို လောင်သွားသည်။ သူ နာကျင်စွာ အော်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အော်သံမှာ လူအုပ်ကြီး၏ အံ့အားသင့်သံများကြားတွင် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"အားလုံး... အကုန်ယူမယ် ဟုတ်လား..."

"ပို့ကုန်ဈေးနှုန်းနဲ့ဆိုရင် ကုန်ကျစရိတ် ဘယ်လောက်တောင် ဖြစ်မလဲ..."

ချန်ရှင်းမှာမူ ဤအရာကြောင့် မျက်စိမှားသွားခြင်း မရှိပေ။ သူက မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်သည်။

"မစ္စစု…သီးသန့် အေးဂျင့်ပေးဖို့က ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငွေပေးချေမှုကတော့ ငွေသားနဲ့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ ငါတို့လို လုပ်ငန်းငယ်လေးက ကြာကြာ စောင့်ဖို့ မတတ်နိုင်ဘူး"

"အခုပဲ ပေးမယ်..."

စုဝမ်သည် သူမ၏ လှပသော သားရေအိတ်ထဲမှ ချက်လက်မှတ်စာအုပ်ကို ထုတ်ကာ စာကြောင်းအနည်းငယ် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရေးလိုက်ပြီးနောက် ချက်လက်မှတ်ကို ဆွဲဖြဲကာ စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

"ဒါက အပ်ငွေ…ကျန်တဲ့ငွေကို ကားထွက်တဲ့အချိန်မှာ အပြည့်အဝ ပေးမယ်။ ဒီကုန်ပစ္စည်းတွေကို တောင်ဘက်က အထူးစီးပွားရေးဇုန်ဆီပို့မယ်၊ နောက်ပြီး..."

သူမ စကားခဏရပ်ကာ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လိမ္မာပါးနပ်သော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ဥရောပမှာပါ ရောင်းထုတ်မယ်၊ အဲ့ဒီအခါ နိုင်ငံခြားသားတွေလည်း ဘာကို အရသာရှိတယ်လို့ ခေါ်လဲဆိုတာ သိသွားလိမ့်မယ်"

ချန်ရှင်းသည် ချက်လက်မှတ်ကို ကောက်ယူကြည့်ရှုလိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် ကျေနပ်သည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ခင်ဗျားနဲ့ အလုပ်လုပ်ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်"

သူတို့ လက်ချင်း ဆက်သွယ်လိုက်ကြသည်။ စက်ရုံအတွင်းမှ အားပေးသံများမှာ နားကွဲမတတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ အလုပ်သမားများသည် ဦးထုပ်များကို အပေါ်သို့ ပစ်မြှောက်လိုက်ကြပြီး အချို့မှာမူ ဝမ်းသာလွန်း၍ မျက်ရည်ပင် ကျလာကြသည်။ လွန်ခဲ့သည့် မိနစ်ဆယ်မိနစ်ကမှ ဤသံတိုသံစတွေနဲ့ လုပ်ထားသည့်အရာကို ဘယ်သူမှ လိုချင်မှာမဟုတ်ဘူးဟု သူတို့ စိုးရိမ်နေခဲ့ကြသည်။ အခုတော့ ဤအရာများသည် စည်သွပ်ဗူးများ မဟုတ်တော့ဘဲ တကယ့် ရတနာသိုက်ကြီးများ ဖြစ်နေကြပြီ။

နောက်ရက်များတွင် ချင်းရွှေရွာမှာ လုံးဝ ပွက်လောရိုက်သွားသည်။ အရင်က ရောင်းမရဘဲ အသားထုတ်လုပ်ရေးစက်ရုံမှ ကျူးတာ့ချန်ပင် မနှစ်သက်သော ချန်းပိုင်ဝက်များမှာ တစ်ညချင်းအတွင်းမှာပင် ဈေးကောင်းပေး ဝယ်ယူရသည့် ပစ္စည်းများ ဖြစ်လာသည်။

စည်သွပ်ဗူး စက်ရုံအဝတွင် ပြည်နယ်မြို့တော် နံပါတ်ပြားတပ်ထားသော ကုန်တင်ကားကြီးများ ရွာထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး နိုင်ငံခြားဘာသာစကားများနှင့် လှပသော တံဆိပ်များ ကပ်ထားသည့် စည်သွပ်ဗူးပုံးများကို ကားပေါ်သို့ တင်ဆောင်နေကြသည်။ သူတို့ ပြန်ရလိုက်သည်မှာ တကယ့် ငွေသားများပင်။ ငွေရေတွက်ရလွန်းသဖြင့် လက်ပင် ညောင်းလာပြီး အိပ်ပျော်နေရင်းနှင့်ပင် ရယ်မောမိသည်အထိ ဖြစ်လာသည်။

အသားထုတ်လုပ်ရေးစက်ရုံမှ ကျူးတာ့ချန် ထိုသတင်းကို ကြားရသောအခါ ဒေါသထွက်လွန်း၍ သူ၏ ရုံးခန်းထဲမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုပင် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ သူတို့မှာ အနှောင့်အယှက် ပေးရန် ကြံစည်သော်လည်း ဤလုပ်ငန်းမှာ ပြည်နယ် နိုင်ငံခြားကုန်သွယ်ရေးဌာနနှင့် ပြည်ပရောက် စုမိသားစု၏ အကာအကွယ်ပေးထားခြင်းကို သိသွားသောအခါ ကြောက်လွန်း၍ ချင်းရွှေရွာအပေါ် ရည်ရွယ်ထားသော အစီအစဉ်များအားလုံးကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

ဇူလိုင်လ၏ အပူဓာတ်မှာ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သြဂုတ်လကုန်သို့ မရောက်သေးပေ။

စည်သွပ်ဗူးလုပ်ငန်းမှာ လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ် ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ နိုင်ငံခြားငွေနှင့် အရင်းအနှီးများမှာ ချင်းရွှေရွာသို့ စီးဆင်းလာသည်။ ရွာလမ်းများကို ပြုပြင်လိုက်ပြီး ရွှံ့နွံထူသော လမ်းများကို ကျောက်စရစ်ခဲများ ခင်းပေးလိုက်သည်။ အိမ်များကိုလည်း ပြန်လည်မွမ်းမံပြီး လေဝင်လေထွက်ကောင်းသော ပြတင်းပေါက်များကို ကြည်လင်သော မှန်များဖြင့် လဲလှယ်လိုက်သည်။

ချန်ရှင်း၏ အိမ်မှာ ရွာတစ်ရွာလုံးတွင် အားကျရဆုံး နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ ရွှီချင်းချင်း၏ ဗိုက်မှာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားနေသည်။ ကိုယ်ဝန် ခုနစ်လသာ ရှိသေးသော်လည်း မီးဖွားတော့မည့်သူထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားနေ၏။ သူမ လမ်းလျှောက်လျှင် ခါးကို ထောက်ထားရပြီး အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရုံနှင့်ပင် အသက်ရှူ မဝတော့ချေ။ ချန်ရှင်း မည်မျှပင် အလုပ်များနေပါစေ၊ နေ့လယ်စာနှင့် ညစာကို အမြဲတမ်း အိမ်ပြန်ချက်ပေးသည်။

"ရော့... ဒီ ငါးခေါင်းဟင်းရည်ကို သောက်လိုက်ဦး"

ချန်ရှင်းသည် နို့နှစ်ရောင် ဟင်းရည်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ထားပြီး အေးသွားစေရန် ဂရုတစိုက် မှုတ်ပေးသည်။

ရွှီချင်းချင်းသည် ကြိမ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး နဖူးတွင် ချွေးစက်လေးများ ပြည့်နှက်နေကာ နာကျင်စွာဖြင့် ပြောသည်။

"အစ်ကိုရှင်း... ကျွန်မ တကယ် မသောက်နိုင်တော့ဘူး။ ဗိုက်က အရမ်းတင်းနေတယ်၊ ဖရဲသီးကြီး နှစ်လုံးလောက် ထမ်းထားရသလိုပဲ"

"ချစ်လေး... နောက်ဆုံး နှစ်ငုံပဲ သောက်လိုက်ပါ"

ချန်ရှင်းသည် နူးညံ့စွာ ချော့မော့လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်မကောင်းဖြစ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နေသည်။

“ဒီအမွှာပူးလေးတွေက အာဟာရကို အရမ်း စုပ်ယူတာကိုး။ ကြည့်ပါဦး... ဗိုက်ကလွဲရင် မျက်နှာလေးတောင် ချွန်ထွက်လာပြီ"

ရွှီချင်းချင်းမှာ သူ့ကို မငြင်းနိုင်တော့ဘဲ နာခံစွာ သောက်လိုက်ပြီး ချန်ရှင်း၏ ရင်ခွင်ကို မှီလိုက်ကာ သူ၏ ဖောင်းကားနေသော ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း အတွင်းထဲမှ ပြင်းထန်စွာ ကန်နေသည့် ခြေထောက်လေးများကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"အစ်ကိုရှင်း... ကလေးတွေကို ဘာနာမည်ပေးရမလဲလို့ တွေးထားလဲ"

"သားလေးကို ချန်အန်း၊ သမီးလေးကို ချန်နင်လို့ ပေးမယ်"

"ငြိမ်းချမ်းခြင်းနှင့် ဘေးကင်းခြင်း၊ အေးချမ်းခြင်းနှင့် ရည်မှန်းချက်ကြီးမားခြင်းဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်လား"

ရွှီချင်းချင်း၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်။

ချန်ရှင်းသည် ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမျှ မပြောဘဲ သူမ၏ လက်ကို တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူကိုယ်တိုင်သာလျှင် ထိုနာမည်နှစ်ခုနောက်တွင် မည်မျှလေးလံသော ဆန္ဒများ ရှိနေသည်ကို သိသည်။

ညနက်ပိုင်းတွင် ရွှီချင်းချင်းမှာ အသက်ရှူသံ ပုံမှန်ဖြင့် အိပ်ပျော်သွားသည်။ ချန်ရှင်းမှာ တိတ်တဆိတ် ထလိုက်ပြီး စာကြည့်ခန်းထဲသို့ သွားကာ တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို ပိတ်လိုက်သည်။ စိတ်ကူးထဲတွင် တံခါးပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ခေတ်သစ်မြို့ပြ စာကြည့်တိုက်။ ချန်ရှင်းသည် ကွန်ပျူတာရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး စခရင်မှ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်က သူ၏ လေးနက်သော မျက်နှာကို ထင်ဟပ်နေသည်။ သူသည် ရှာဖွေရေး ဘားတွင် "၁၉၇၉ ခုနှစ် ချင်းရှန်းခရိုင် မှတ်တမ်း" ဟု ရိုက်ထည့်လိုက်သည်။

သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ ကီးဘုတ်ကို ရိုက်နှက်လိုက်ရာ အေးစက်သော စာသားများ တစ်ကြောင်းပြီးတစ်ကြောင်း ပေါ်လာသည်။

၁၉၇၉ ခုနှစ် သြဂုတ်လနှောင်းပိုင်းတွင် ချင်းရှန်းခရိုင်၌ သမိုင်းမှတ်တမ်းတင်လောက်သော မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုနှင့် ကြုံတွေ့ရပြီး မိုးရေချိန်မှာ မှတ်တမ်းများကို ကျော်လွန်သွားသည်။ မြစ်ရေများ အလွန်အမင်း မြင့်တက်လာပြီး ရုတ်တရက် ရေကြီးရေလျှံမှုများ ဖြစ်ပေါ်သည်။

သြဂုတ်လ ၂၄ ရက်နေ့ ညတွင် ရေလှောင်တမံမှာ ကျိုးပေါက်သွားသဖြင့် ရေကြီးမှုများ ကျယ်ပြန့်စွာ ဖြစ်ပွားသည်။ ချင်းရှေရွာနှင့် လီကျားရွာ အပါအဝင် မြစ်ကမ်းဘေးရွာ ငါးရွာမှာ ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်ခဲ့ပြီး အိမ်များ ပြိုကျခြင်း၊ တိရစ္ဆာန်များ ရေနစ်သေဆုံးခြင်းနှင့် သေဆုံး၊ ပျောက်ဆုံးသူ အရေအတွက်မှာ...

ချန်ရှင်းသည် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အရေအတွက်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ မျက်ဆံများ ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားပြီး နှလုံးခုန်ပင် ရပ်သွားမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

သြဂုတ်လ ၂၄ ရက်။

နှစ်ပတ်တောင် မလိုတော့ပေ။

ကူးပြောင်းလာပြီးနောက် သူသည် ရွှီချင်းချင်း၏ ကံကြမ္မာနှင့် ချင်းရွှေရွာ၏ ဆင်းရဲမွဲတေမှုကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်ခဲ့သော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံ၏ အင်အားကို သူ ရင်ဆိုင်နိုင်ပါ့မလား။ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုမရှိဘဲ ထွက်ပေါ်လာစ စည်သွပ်ဗူး စက်ရုံ၊ မပြီးဆုံးသေးသော ချန်းပိုင်ဝက်များ၊ နောက်ပြီး ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားပြီး လှုပ်ရှားရ ခက်ခဲနေသော ဇနီးဖြစ်သူတို့မှာ ဤရေကြီးမှုကြောင့် ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

"လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ချန်ရှင်းသည် ဝဘ်ဆိုက်စာမျက်နှာကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်တို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။