အခန်း ၁၉၁

အခန်း (၁၉၁) ရေမြွှာရည် ပေါက်ပြဲခြင်း

နောက်တစ်နေ့။

နေရောင်ခြည် ပြင်းထန်စွာ ထိုးကျနေသောကြောင့် သစ်ပင်များပေါ်ရှိ ပိုးကောင်များမှာ အသံကုန် အော်ဟစ်နေကြပြီး မြေပြင်မှာပင် အခိုးငွေ့များ အူထွက်နေသယောင် ရှိနေသည်။ ချန်ရှင်းသည် ချန်ကွမ်လင်နှင့် ရွာလူထု ဌာနချုပ်မှ အဖွဲ့ဝင်များအားလုံးကို မြစ်ကမ်းပါးသို့ ခေါ်ယူလိုက်သည်။

"ရေမြောင်းတွေ တူးကြ…တာရိုးတွေကို ပြုပြင်ကြ"

ချန်ရှင်းသည် ပုံမှန်ဆိုလျှင် အလွန်တရာ ငြိမ်သက်နေပြီး ရေပင် ခမ်းခြောက်လုနီးပါးရှိနေသည့် မြစ်ငယ်လေးကို လက်ညှိုးထိုးကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပြတ်သားသည့် အသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ရွာထဲက အားအင်ကောင်းတဲ့ အမျိုးသားတွေကို အကုန်ခေါ်ခဲ့။ ဒီရေမြောင်းကို နှစ်မီတာလောက် ပိုကျယ်အောင် တူးမယ်…နောက်ထပ် တစ်မီတာလောက် ပိုနက်အောင် တူး… ပြီးတော့ ဟိုဘက်က မြစ်ကမ်းပါးကို ကျောက်တုံးတွေ၊ ဘိလပ်မြေတွေနဲ့ အမြင့် ပင့်တင်ပေးထား”

ချန်ကွမ်လင်သည် ချွေးများကို သုတ်ရင်း ပူပြင်းလှသော နေကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

"အကြံပေးချန်... ဒါ... ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ။ အခုလို မိုးခေါင်ရေရှားချိန်မှာ လယ်ကွင်းထဲက စပါးပင်တွေတောင် ရေငတ်လို့ သေတော့မလို ဖြစ်နေတာကို မိုးခေါင်ရေရှားမှုကို မတိုက်ထုတ်တဲ့အပြင် ရေကြီးရေလျှံမှု ကာကွယ်ရေး တာရိုးတွေ လာဆောက်နေတာလား…ဒါ... ဒါ အပိုအလုပ် လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

ရွာလူကြီးများမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်မိကြပြီး ချန်ရှင်း နောက်ဆုံးအချိန်တွင် အလုပ်များလွန်း၍ စိတ်ဖောက်ပြန်သွားပြီလားဟု တွေးမိကြသည်။

"ဟုတ်တယ် အစ်ကိုချန်၊ ကောင်းကင်မှာ တိမ်တောင်တိမ်လွှာတောင် မမြင်ရဘဲနဲ့ ရေက ဘယ်ကလာမှာလဲ"

"ငါပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ကြ”

ချန်ရှင်းသည် ရုတ်တရက် လှည့်ထွက်လာသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်နေပြီး ယခင်က တစ်ခါမျှ မပြသဖူးသော ပြင်းထန်သည့် အမူအရာမျိုးဖြစ်သည်။

"တာရိုးတွေကို ပြုပြင်ရုံတင် မဟုတ်ဘူး၊ မွေးမြူရေးခြံပတ်လည်က ရေမြောင်းတွေကိုလည်း အကုန် ဖော်ထုတ်ရမယ်။ နိမ့်တဲ့နေရာမှာ နေတဲ့သူတွေက ကိုယ့်ပစ္စည်းတွေကို ကြိုတင်ပြီး မြင့်တဲ့နေရာကို ရွှေ့ထားကြ..”

"လုပ်အားခ နှစ်ဆပေးမယ်… အလုပ်ကို ပျက်ကွက်တာ ဒါမှမဟုတ် လှောင်ပြောင် ပြောဆိုတာမျိုး လုပ်တဲ့သူတွေကို စည်သွပ်ဗူး စက်ရုံကနေ ဘယ်တော့မှ ပြန်ခန့်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုအော်သံကြောင့် မေးခွန်းထုတ်သံများမှာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ နားမလည်သော်လည်း ချန်ရှင်း၏ စကားများမှာ ယခုအခါ ဘုရင့်အမိန့်တော်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

“ဟုတ်တယ်…အကြံပေးချန် ပြောရင်တော့ သူ ပြောတာ တစ်ခုခုတော့ ရှိမှာပဲ"

ချန်အယ်တန့်က ဂေါ်ပြားကို အရင်ဆုံး ကိုင်ကာ မြောင်းထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားသည်။ ချန်ရှင်း၏ အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးမှုနှင့် ငွေကြေးသုံးစွဲမှုတို့ကြောင့် ချင်းရွှေရွာတွင် အလွန်ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ နေသာပြီး ပူပြင်းနေသော်လည်း ရွာထဲက အားအင်ကောင်းသော အမျိုးသား ရာနှင့်ချီမှာ ရေကြီးတော့မည့်အလား မြစ်ကမ်းပါး၌ အင်္ကျီတွေချွတ်ကာ ချွေးဒီးဒီးကျအောင် ပြာပြာသလဲ တူးဆွနေကြသည်။

အနီးအနားရွာများမှ ဖြတ်သွားသူများမှာ သူတို့ကို ရူးနေသူများဟု ထင်မှတ်ကာ ဝိုင်းဝန်း လှောင်ပြောင် ပြောဆိုနေကြပြီး ချင်းရွှေရွာသားများမှာ ငွေရလွန်း၍ ရူးသွင်းကုန်ကြပြီဟု ပြောဆိုနေကြသည်။

ချန်ရှင်းမှာ ထိုလှောင်ပြောင်မှုများကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ နေ့ဘက်တွင် သူသည် ပုံစံထုတ်ပြားများကို ကိုင်ကာ တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းခွင်ကို ကြီးကြပ်ပြီး တာရိုး၏ ကြံ့ခိုင်မှုကို လက်မနှင့်အမျှ စစ်ဆေးသည်။ ညဘက်တွင်မူ ခေတ်သစ်နှင့် ၁၉၇၀ ခေတ်ကြားတွင် ခဏခဏ ကူးသန်းသွားလာနေသည်။

ညနက်ပိုင်း၊ ချန်မိသားစု၏ နောက်ဖေး ဂိုဒေါင်ထဲတွင်။

မှော်ဆရာတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ချန်ရှင်းသည် စနစ်သိုလှောင်ရုံထဲမှ ပစ္စည်းများကို ဆွဲထုတ်နေသည်။ စစ်တပ်သုံး အစိမ်းရောင် ရေလွှမ်းမိုးမှု ကာကွယ်ရေး သဲအိတ်များ။ ဤခေတ်သစ် ယက်လုပ်ထားသော အိတ်များသည် လက်ရှိ ပိုက်ဆံအိတ်များထက် ဆယ်ဆ ပိုမိုခိုင်မာပြီး ရေမစုပ်ဘဲ ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ စုပုံနိုင်သည်။

မိုးကာ အင်္ကျီအထူစားရာပေါင်းများစွာ၊ လိမ္မော်ရောင် တောက်ပနေသော အင်္ကျီများမှာ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေချိန်တွင် အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။ အားပြင်းသော လက်နှိပ်ဓာတ်မီးများ၊ အရေးပေါ် မီးလုံးများနှင့် အားပမာဏ များပြားသော ဘက်ထရီများ။ ခေါက်သိမ်းနိုင်သော တိုက်ခိုက်ရေး လှေနှစ်စင်းပင် ရှိသေးသည်။ အင်ဂျင် မပါသော်လည်း ၎င်းတို့၏ အထူး ရော်ဘာပစ္စည်းမှာ ရေကြီးချိန်တွင် အသက်ကယ်ရန် လုံလောက်သည်။

ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ချန်ရှင်းသည် ခြံထဲတွင် ရပ်ထားသော ဂျစ်ကားဆီသို့ သွားသည်။ မူလက ခန့်ညားလှသော ဤ "၂၁၂" ကားမှာ ယခုအခါ လုံးဝ ဖြုတ်သိမ်းခံထားရပြီး မူလပုံစံ မဟုတ်တော့ပေ။ ချန်ရှင်းမှာ ကားအောက်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး လက်ထဲတွင် ပိုက်ဂွတစ်ခု ကိုင်ထားသည်။ သူ ပြင်ဆင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ မူလက ကျဉ်းမြောင်းသော တာယာများကို ဖယ်ရှားပြီး ခေတ်သစ်မှ ဝယ်လာသော ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ရွှံ့လမ်းသွား တာယာများဖြင့် လဲလှယ်ထားသည်။

ထူထဲသော တာယာပုံစံမှာ ကြမ်းတမ်းပြီး အားကောင်းလှကာ ရွှံ့နွံများထဲတွင်ပင် လမ်းကြောင်း ဖောက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ဆီတိုင်ကီကို ခိုင်မာအောင် ပြုလုပ်ပြီး စွမ်းအားမြင့် ဓာတ်ဆီဖြင့် လဲလှယ်ထားသည်။

"အစ်ကို..."

ချန်အယ်တန့်သည် ချန်ရှင်းကို လာရှာရာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီး သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

"ဘာလို့ ကားကို ဒီလောက် ပြင်ထားရတာလဲ…ကြည့်ရတာ... စစ်တိုက်တော့မယ့်အတိုင်းပဲ"

ချန်ရှင်းသည် ကားအောက်မှ တွားထွက်လာပြီး လက်ပေါ်ရှိ အမည်းစက်များကို သုတ်ကာ ဘာမျှ ရှင်းပြမနေတော့ပေ။

"အယ်တန့်… ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း စုဆောင်းထားတဲ့ ကြက်ဥတွေနဲ့ စည်သွပ်ဗူးတွေကို တောင်နောက်ဘက်က အမြင့်ဆုံး ဂူထဲကို အကုန်ရွှေ့ထားလိုက်"

"အာ…အဲ့ဒီဂူက ဂျပန်စစ်သားတွေဆီကနေ ရှောင်တုန်းက ဂူမဟုတ်လား... အဲ့ဒါ ပိတ်ထားတာ ကြာပြီလေ..."

"သွားလုပ်"

ချန်ရှင်းသည် ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ချန်ရှင်း၏ တင်းမာပြီး ကြောက်ရွံ့နေသည့် အမူအရာကို မြင်သောအခါ ချန်အယ်တန့်မှာ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားသည်။

*အစ်ကိုရှင်း တစ်ခါမျှ ဒီလောက် စိုးရိမ်နေတာ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ*

အရင်က မျက်လုံး ပြူးကျယ်နေသော ကျားကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်တောင် သူ ခုလောက် မတုန်လှုပ်ခဲ့ပေ။ နေသာနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ချန်အယ်တန့်မှာ အကြောင်းမဲ့ တုန်ယင်လာပြီး လူတွေကို အလုပ်ခိုင်းရန် ကပျာကယာ သွားပြောတော့သည်။

လေထုမှာ ပို၍ လေးလံလာပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် ကပ်နေသော ကော်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ ရွာထဲရှိ ခွေးများမှာ စိုးရိမ်စွာဖြင့် အူဟောင်နေကြပြီး ဒရုန်းပိုးကောင်များမှာ မြေပြင်ကို ပွတ်သီးပွတ်သပ်ဖြင့် အလွန်နိမ့်ကျစွာ ပျံသန်းနေကြသည်။ ချင်းရွှေရွာတစ်ခုလုံး အသက်ရှူရ ကြပ်မလို ဖြစ်နေသည်။

ရွှီချင်းချင်းသည် ဝင်းထဲရှိ ကြိမ်ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေပြီး ထန်းရွက်ယပ်တောင်ဖြင့် ယပ်ခတ်နေသော်လည်း ရင်ထဲရှိ အပူဓာတ်ကို မဖယ်ရှားနိုင်ပေ။ သူမ၏ ဗိုက်မှာ အရမ်းကြီးမားနေသည်။ ဘတ်စကက်ဘော နှစ်လုံး ထည့်ထားသကဲ့သို့ ဗိုက်အရေပြားမှာ အလွန်ပါးလွှာပြီး ကြည်လင်နေကာ အပြာရောင် သွေးကြောများပင် ထင်ရှားစွာ မြင်နေရသည်။

"ချန်ရှင်း..."

ရွှီချင်းချင်းမှာ အသက်ရှူ မဝတော့ပေ။ သူမသည် ချန်ရှင်း၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အသံတုန်ရီစွာဖြင့်

"ကျွန်မ ရင်တွေ အရမ်းခုန်နေတယ်။ တစ်ခုခု မကောင်းတာ ဖြစ်တော့မလား"

"ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ"

ချန်ရှင်းသည် ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ အေးစက်နေသော လက်ငယ်လေးကို သူ၏ ကြီးမားနွေးထွေးသော လက်ဖဝါးဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ကိုယ် အကုန်ပြင်ဆင်ပြီးပြီ။ ကားက အပြင်မှာ ရှိတယ်။ ဆီအပြည့် ထည့်ထားတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ် ရှိနေမှာပါ"

ထိုသူ၏ ခိုင်မာသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရင်း ရွှီချင်းချင်း၏ ထိတ်လန့်မှုမှာ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသည်။

ညနက်ပိုင်း။

"ဂျိန်း"

မိုးခြိမ်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာတော့သည်။ နို့နှစ်ရောင် အလင်းတန်းများ လှည့်ပြန်နေသကဲ့သို့ပင်။ မိုးရေစက်ကြီးများမှာ အုတ်ကြွပ်ပြားများပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်နေပြီး ကျယ်လောင်သော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အိမ်ထဲတွင်။

"အား"

နားစည်ကို ထိုးဖောက်မတတ် ကြောက်မက်ဖွယ် အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချန်ရှင်းမှာ အိပ်ရာမှ ရုတ်တရက် ခုန်ထလိုက်သည်။

ရွှီချင်းချင်းမှာ အိပ်ရာခင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းဆစ်များမှာ ဖြူရော်နေကာ ရေထဲမှ ဆယ်ယူထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူမအောက်ရှိ မွေ့ရာမှာ ရေစိုနေ၏။

“ရေမြွှာရည် ပေါက်ပြဲသွားပြီ”

"ချင်းချင်း..မကြောက်နဲ့"

ချန်ရှင်းသည် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။ ခေတ်သစ်မှ အချက်အလက်များကို အကြိမ်ကြိမ် လေ့လာပြီး စိတ်ထဲတွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ထားသော်လည်း ဤအချိန်တွင်မူ သူ၏ လက်များမှာ ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်နေဆဲပင်။ သူသည် ရုတ်တရက် လှည့်ကာ ဘေးအိမ်ကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အစ်မ ရှို့ရှို့… မြန်မြန်လုပ်.. ချင်းချင်း မီးဖွားတော့မယ်"

ဘေးခန်းမှ တံခါးမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်သွားသည်။ လင်းရှို့ရှို့မှာ ဆံပင်များ ရှုပ်ပွလျက် ပြေးဝင်လာသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သူမ၏ ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် ချန်ရှင်း၏ သွေးရောင် လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများကို မြင်သောအခါ သူမသည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်လိုက်သည်။

"ရေမြွှာရည် ပေါက်သွားပြီ… ဆေးရုံသွားရမယ်… ဒါက အမွှာပူး ကိုယ်ဝန်၊ ရွာက သားဖွားဆရာမနဲ့ မရဘူး”

လင်းရှို့ရှို့၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေသော်လည်း ရွှီချင်းချင်း၏ ချွေးများကို သုတ်ပေးပြီး အဝတ်အစားများကို ရှာပေးရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

"စောင်သွားယူလိုက်…ပြင်ဆင်ထားတာတွေကို ယူခဲ့… အယ်တန့်ကို ကားမောင်းခိုင်းဖို့ သွားခေါ်လိုက်မယ်"

ချန်ရှင်းသည် အမြန်ဆုံး အမိန့်ပေးပြီး အခန်းထဲမှ ပြေးထွက်သွားသည်။ မကြာမီတွင် ချန်ရှင်း ပြန်ပြေးလာပြီး စောင်ကိုမကာ ရွှီချင်းချင်းကို ပွေ့ချီလိုက်ကာ ဆီစိုခံအထည် အကြီးကြီးဖြင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပတ်ထားလိုက်သည်။ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည့်ကြားတွင် ချန်ရှင်းသည် ရွှီချင်းချင်းကို အိမ်အပြင်သို့ ပွေ့ချီထုတ်သွားပြီး ဂျစ်ကား၏ နောက်ခန်းတွင် ဂရုတစိုက် ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ လင်းရှို့ရှို့မှာ သူမနောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး အဆက်မပြတ် နှစ်သိမ့်ပေးနေသည်။

ချန်အယ်တန့်မှာ စောစောစီးစီး ထလာပြီး ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ရေစိုနေပြီး လက်များမှာ အလွန်တုန်ယင်နေသဖြင့် ကားသော့ကို အပေါက်ထဲထည့်ရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားနေရသည်။