အခန်း ၁၉၂

အခန်း (၁၉၂) အမွှာပူးများ

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်။ ပြုပြင်ထားသော ဂျစ်ကားမှာ မိုးရေများထဲသို့ တိုးဝင်သွား၏။ ရှေ့မှန်သုတ်တံများမှာ အဆက်မပြတ် ဝေ့ယမ်းနေသော်လည်း ကောင်းကင်မှ တကျီကျီ ကျဆင်းနေသည့် မိုးရေစက်များကို မဖယ်ရှားနိုင်ပေ။

မြင်ကွင်းမှာ ဝါးတားတားဖြစ်နေပြီး ရှေ့တွင် မည်သည့် လမ်းကြောင်း ရှိနေမှန်း မသိရပေ။ ရွှံ့နွံထူသော လမ်းပေါ်တွင် ကားဘီးများ လှိမ့်ဝင်သွားတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာသော ပြင်းထန်သည့် တုန်ခါမှုတိုင်းမှာ နောက်ခန်းမှ ရွှီချင်းချင်း၏ အောင့်သက်သက် ညည်းညူသံများနှင့်အတူ ပေါင်းစပ်နေသည်။

"အစ်ကိုရှင်း... နာတယ်..."

တုန်ရီနေသော သူမ၏ အသံတိုင်းမှာ ချန်ရှင်း၏ ရင်ထဲသို့ ဆူးခက်များပမာ စူးဝင်နေ၏။

"အယ်တန့်…ကားကို မြန်မြန်မောင်း"

ချန်ရှင်းသည် နောက်သို့ လှည့်ကာ ရွှီချင်းချင်း၏ လက်ကို တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မျက်လုံးများ နီရဲလျက် ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံဆီသို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ချန်အယ်တန့်မှာ ချွေးများ ပြန်နေပြီး စတီယာရင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်ဆစ်များမှာ ဖြူလျော်နေသည်။

"အစ်ကို…လမ်းကို သေချာ မမြင်ရဘူး.."

တစ်ဝက်ရောက်သောအခါ လမ်း၏ အနိမ့်ပိုင်းတွင် ရေများပြည့်လျှံနေပြီး ရွှံ့နွံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"တိုးဝင်မယ်"

ချန်ရှင်းမှာ တွန့်ဆုတ်ခြင်း လုံးဝ မရှိပေ။ ချန်အယ်တန့်သည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ အမြန်နှုန်းကို အဆုံးထိ နင်းချလိုက်သည်။ ဂျစ်ကားမှာ ရေထဲသို့ ဟိန်းထွက်သွားပြီး နှစ်မီတာမြင့်သော ရွှံ့လှိုင်းများကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။ သို့သော် ရွှံ့နွံမှာ အလွန်နက်လွန်းသည်။ ကားမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ပြင်းထန်သော အရှိန်ကြောင့် အတွင်းမှ လူများမှာ ရှေ့သို့ ယိုင်ထွက်သွားကြသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အိတ်ဇောပိုက်မှ အသံနှစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

အင်ဂျင် စက်သေသွားသည်။

ကားခေါင်မိုးပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည့် မိုးသံမှလွဲ၍ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ သေလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ရေပြင်မှာ မြင်သာအောင် မြင့်တက်လာပြီး ကားဘီးတစ်ဝက်ကို အမြန်ပင် နစ်မြုပ်သွား၏။ ရွှံ့ရေများမှာ ကားတံခါးအက်ကြောင်းများမှတစ်ဆင့် စိမ့်ဝင်လာပြီး အိတ်ဇောပိုက်ဆီသို့ ရောက်တော့မည်။

"အား…အမလေး"

ရွှီချင်းချင်းမှာ နာကျင်မှုကြောင့် ခါးကို ကော့လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ စာရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ ဖြူရော်သွားပြီး သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်လာသည်။

"မကြောက်နဲ့…ချင်းချင်း၊ မကြောက်ပါနဲ့"

လင်းရှို့ရှို့၏ အသံမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ယင်နေပြီး ရွှီချင်းချင်း၏ နဖူးပေါ်မှ ချွေးအေးများကို သုတ်ပေးရင်း ချန်ရှင်းကို မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာ ကြည့်နေသည်။ ကားထဲတွင် စိတ်ဓာတ်ကျစရာ အငွေ့အသက်များ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ချန်အယ်တန့်မှာ အသည်းအသန် သော့ကို လှည့်နေသော်လည်း လျှပ်စစ်သံသာ ထွက်လာပြီး စက်မနိုးလာပေ။

"အစ်ကို... စက်မနိုးဘူး... ဘာလုပ်ရမလဲ အစ်ကို"

ချန်ရှင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် ထက်မြက်သွားပြီး အရိုးထဲမှ ပေါက်ဖွားလာသော ရက်စက်သည့် စိတ်ဓာတ်များ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဆင်း… တွန်းကြ"

သူသည် ကားတံခါးကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ပြီး ခါးလောက်ရှိသော ရွှံ့နွံထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ မိုးရေများက သူ့ကို တစ်ကိုယ်လုံး စိုစွတ်သွားစေပြီး ရွှံ့နှင့် သဲများ ရောနှောနေသော ရေများမှာ သူ၏ ကော်လာအတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်လာသည်။ သို့သော် ချန်ရှင်းမှာမူ ဘာမျှ မခံစားရသကဲ့သို့ပင်။ ချန်အယ်တန့်နှင့် လင်းရှို့ရှို့တို့မှာလည်း အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ဆင်းလာကြသည်။ လူသုံးယောက်မှာ ရွှံ့ရေထဲတွင် ရပ်ကာ ကားကို အသည်းအသန် ထိန်းထားကြသည်။

"တစ်... နှစ်... သုံး…. တွန်း"

ချန်ရှင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ကားမှာ လုံးဝ မလှုပ်ရှားပေ။ ရွှံ့နွံမှာ ကားဘီးလေးဘီးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အလေးချိန်မှာ မခံနိုင်လောက်အောင်ပင်။ ချန်အယ်တန့်မှာ ချော်လဲသွားပြီး ရွှံ့ရေများ ပါးစပ်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်။

"အစ်ကို… မရဘူး…ဘယ်လိုမှ မရွှေ့နိုင်ဘူး"

ချန်ရှင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ဦးခေါင်းထိပ်အထိ အမျက်ဒေါသများ ထိုးတက်လာသည်။ ထိုသူမှာ သူ၏ ဇနီး… သူ၏ ကလေးများ… ဘယ်သူမှ သူတို့ကို ကလေးမမွေးအောင် တားဆီး၍ မရ…

"အား…”

ချန်ရှင်းက အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ လည်ပင်းမှ သွေးကြောများမှာ ဖောင်းကြွလာသည်။ သူ၏ တိုးမြှင့်ထားသော ခန္ဓာကိုယ် စွမ်းအားများမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် အဆုံးစွန်အထိ ရောက်ရှိသွား၏။ အက်ဒရီနယ်လင်ဓာတ်များ မြင့်တက်လာသည်။ သူသည် ဂျစ်ကား၏ နောက်ဘန်ဘာကို တစ်ယောက်တည်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ ခြေထောက်များမှာ ရွှံ့ထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်ဝင်သွားပြီး သူ၏ ကြွက်သားများမှာ စိုစွတ်နေသော အင်္ကျီကို ဖောက်ထွက်တော့မည့်အလား ဖောင်းကြွလာသည်။

"တက်လာစမ်း"

နားထောင်ရုံနှင့်ပင် စိတ်မချမ်းမြေ့စရာကောင်းသော သတ္တုပွတ်တိုက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချန်အယ်တန့်နှင့် လင်းရှို့ရှို့တို့မှာ ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ကြည့်နေစဉ် ရွှံ့ထဲ နစ်နေသော ဂျစ်ကားမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရွေ့လျားလာတော့သည်။ ချန်ရှင်းမှာ ၎င်းကို ရွှံ့နွံထဲမှ လက်မချင်းအလိုက် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ဘုံ..."

ချန်အယ်တန့်မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ငေးကြည့်နေမိပြီး တွန်းရန်ပင် မေ့သွားသည်။

“အစ်ကိုရှင်း တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာလား”

ဘီးများ ရွှံ့ထဲမှ လွတ်သည်နှင့် ချန်ရှင်းက အော်လိုက်သည်။

"တက်.. စက်နှိုး….”

ဂျစ်ကားမှာ ပြန်လည် နိုးထလာပြီး ရေကြီးနေသော နေရာမှ လွတ်မြောက်သွားတော့သည်။

ခရိုင်ဆေးရုံ။

ရွှံ့များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ကားတစ်စီးမှာ အလျင်အမြန် ဝင်လာပြီး လှေကားထစ် အောက်တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ကားတံခါး ပွင့်သွားပြီး အနက်ရောင် ရွှံ့များဖြင့် ပေကျံနေသော လူတစ်ယောက်မှာ ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ပွေ့ချီကာ ပြေးထွက်လာသည်။ တာဝန်ကျ သူနာပြုမှာ တားဆီးရန် ပြင်သော်လည်း ချန်ရှင်း၏ လူသတ်ကောင်ကဲ့သို့သော မျက်ဝန်းများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကြောက်လွန်း၍ လက်ထဲမှ မှတ်တမ်းစာအုပ်ပင် ပြုတ်ကျသွားသည်။

"ဆရာဝန်…. ကူညီပါ…အမွှာပူး… ရေမြွှာရည် ပေါက်သွားပြီ"

ချန်ရှင်း၏ အသံမှာ ပျက်စီးနေသော လေမှုတ်တံကဲ့သို့ အက်ကွဲနေသည်။ ရှုပ်ထွေးမှုများ ဖြစ်ပေါ်ပြီးနောက် ရွှီချင်းချင်းကို မီးဖွားခန်းထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။ ခွဲစိတ်ခန်း အပြင်ဘက်တွင် "ခွဲစိတ်နေဆဲ" ဟု ရေးသားထားသော မီးနီကြီးမှာ တောက်ပနေသည်။ ချန်ရှင်းမှာ စင်္ကြံလမ်းတွင် ရပ်နေ၏။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ရွှံ့နှင့် ရေများမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး အနက်ရောင် ရေအိုင်ငယ်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ သူသည် ရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေကာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ထားသော တံခါးကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"အား”

ရွှီချင်းချင်း၏ အော်သံမှာ မီးဖွားခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ချက်ချင်းစီမှာ ချန်ရှင်း၏ အသားကို ဓားဖြင့် လှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ တစ်နာရီ ကြာပြီးနောက် မီးဖွားခန်းတံခါးမှာ အနည်းငယ် ပွင့်လာသည်။ ဆရာဝန်တစ်ဦးမှာ လက်တွင် သွေးများဖြင့် ပြေးထွက်လာပြီး စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသည်။

"မိသားစုဝင်တွေ ဘယ်သူလဲ… မိခင်က အမွှာပူး ကိုယ်ဝန်ကို လွယ်ထားရတာ၊ ကလေးက ခေါင်းမလှည့်သေးဘူး။ နောက်ကျမှ ရောက်လာပြီး အားကုန်ခမ်းနေတယ်။ အခု ခက်ခဲတဲ့ မီးဖွားမှု ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိနေတယ်.."

ဘုန်း..

ချန်ရှင်းမှာ မူးဝေသွားပြီး ဦးနှောက်ထဲတွင် ဗလာနတ္ထိ ဖြစ်သွားကာ အသက်ပင် မရှူနိုင်တော့ပေ။ ခက်ခဲတဲ့ မီးဖွားမှု... ခေတ်သစ်တွင် ထိုကဲ့သို့ သတင်းများကို သူ အကြိမ်ကြိမ် ကြားခဲ့ဖူးသည်။ ဆေးပညာ မည်မျှပင် တိုးတက်ပါစေ၊ မီးဖွားခြင်းမှာ သေခြင်းတရားနှင့် နီးကပ်သော အရာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

"ကလေးကို ကယ်ပါ! ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကလေးကို အရင်ကယ်ပါ…”

ချန်ရှင်းသည် ဆရာဝန်၏ ပခုံးကို အရိုးကျိုးမတတ် ပြင်းထန်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ဆရာဝန်မှာ နာကျင်စွာဖြင့်

“ကျွန်တော်တို့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားနေပါတယ်…ဒါပေမဲ့ မိခင်မှာ အားမရှိတော့ဘဲ မမွေးနိုင်တော့ဘူး”

အားမရှိတော့ဘူး... စွမ်းအင်..

ချန်ရှင်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"နှစ်မိနစ် စောင့်ပါ"

သူသည် ဆရာဝန်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး ချန်အယ်တန့်နှင့် လင်းရှို့ရှို့တို့၏ အကြည့်ကို ရှောင်ကာ လူသူကင်းမဲ့သည့် လှေကားထစ်ဆီသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။ စိတ်ကူးထဲတွင် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"တံခါးပေါက် ဖွင့်"

မြင်ကွင်းမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ချန်ရှင်းသည် ခေတ်သစ်၏ ထိပ်တန်းကိုယ်ပိုင် သားဖွားဆေးရုံတစ်ခု၏ ဆေးဆိုင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်သွားသည်။ သူသည် စင်ပေါ်သို့ ပြေးသွားပြီး တန်ဖိုးကြီးသော "မီးဖွားရန် စွမ်းအင် မြှင့်တင်ရေး အချိုရည်" နှစ်ဘူးနှင့် အာရုံစူးစိုက်မှု မြင့်မားသော အီလက်ထရိုလိုက် ရေဘူးများစွာကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ဤထုတ်ကုန်မှာ မီးဖွားပြီးစ အမျိုးသမီးများအတွက် အထူးထုတ်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး Red Bull ထက် ဆယ်ဆ ပိုမိုထိရောက်ကာ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး မရှိပေ။

"အလယ်အလတ်အဆင့် ရုပ်ဖျက်ခြင်း”

စနစ်မှ အလင်းရောင် တစ်ချက် လင်းလက်သွားပြီးနောက် ခေတ်သစ်တံဆိပ်များ ပါသော ပလတ်စတစ်ဘူးများမှာ ထိုခေတ်က အညိုရောင် ဖန်ပုလင်းများအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး တံဆိပ်များမှာလည်း အဝါရောင် ပြောင်းသွား၏။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ချန်ရှင်းမှာ ၁၉၇၀ ခေတ်သို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ သူသည် မီးဖွားခန်း တံခါးဆီသို့ အပြေးပြန်သွားပြီး ဝင်တော့မည့် သူနာပြုတစ်ယောက်ကို ဖမ်းဆွဲကာ ဆေးပုလင်းကို လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ပြည်ပကနေ မှာယူထားတဲ့ အထူးဆေးပါ… မီးဖွားမယ့် အမျိုးသမီးတွေအတွက် အထူးပဲ…အခုချက်ချင်း သူမကို သောက်ခိုင်းလိုက်…ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် တာဝန်ယူမယ်…"

သူနာပြုမှာ အံ့ဩသွားသည်။ လက်ထဲရှိ တန်ဖိုးကြီး နိုင်ငံခြားဆေးပုလင်းများကို ကြည့်ကာ သံသယအနည်းငယ်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြီး မီးဖွားခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ မီးဖွားခန်းထဲတွင် ရွှီချင်းချင်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေပြီး ဆံပင်များမှာ ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေကာ နှုတ်ခမ်းမှာ သွေးထွက်အောင် ကိုက်ထားရသည်။ သူမ၏ အသက်မှာ တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပါးသွားနေပြီး မျက်ခွံများမှာ မနိုင်မနင်း ဖြစ်နေသည်။

"ကျွန်မ မနိုင်တော့ဘူး..."

"သောက်လိုက်"

သူနာပြုမှာ သူမ၏ ပါးစပ်ကို ဖြဲ၍ ချိုမြိန်သော အရည်များကို လောင်းထည့်လိုက်သည်။ အရည်များ လည်ချောင်းထဲသို့ ရောက်သွားသည်။ ထူးဆန်းသော အနွေးဓာတ်မှာ ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ကိုယ်လက်အင်္ဂါများဆီသို့ စီးဆင်းသွား၏။ ယခင်က ကုန်ခမ်းနေသော ခွန်အားမှာ အံ့ဩဖွယ် ပြန်လည် နိုးထလာပြီး နှလုံးခုန်သံမှာ ပြင်းထန်လာကာ မူးဝေနေသော သတိမှာ ချက်ချင်း ကြည်လင်လာသည်။ ရွှီချင်းချင်းမှာ မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ မိခင်တစ်ယောက်၏ ခွန်အား ပေါက်ကွဲမှုပင် ဖြစ်သည်။

"ညှစ်… ခေါင်းကို မြင်နေရပြီ"

ဆရာဝန်မှာ အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ရွှီချင်းချင်းမှာ ကုတင်စကို တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ကာ အစွမ်းကုန် ညှစ်လိုက်တော့သည်။