အခန်း ၉၄၅

အခန်း (၉၄၅) - မြွေက ဆင်ကို မြိုခြင်း

'ဒီကောင်လေးက သာမန် အင်မော်တယ်တော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဝင်စားသူများလား...'

သူတော်စင် ဘိုးဘေးသည် ယခုအခါ အနည်းငယ် သံသယ ဝင်လာတော့၏။ အကြောင်းမူကား နင်ချီ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့် အရာများကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မစွမ်းဆောင်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်စေ၊ တောင်ဘိုးဘေး ဖြစ်စေ၊ ပင်လယ်ဘိုးဘေး ဖြစ်စေ... ဝိညာဉ်ကမ္ဘာ နှစ်ခုလုံးရှိ မည်သူမျှ၊ ကမ္ဘာ နှစ်ခုလုံး၏ ဆန္ဒတော်သည်ပင်လျှင် ဤမျှ တိုတောင်းလှသော အချိန်ကာလလေးအတွင်း၌ နင်ချီကဲ့သို့ သဘောပေါက်နားလည်နိုင်စွမ်း ရှိမည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သေချာပေါက် သိနေ၏။

ဝိညာဉ်ကမ္ဘာ နှစ်ခုလုံးသည် အရာခပ်သိမ်းကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပြီး အရာခပ်သိမ်းကို ဖန်တီးပေးနိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း၊ ကမ္ဘာ၏ သဘာဝအရ ဤအရာအားလုံးမှာ သင်ယူလေ့လာခြင်းထက် ပင်ကို ဗီဇအသိအပေါ်တွင်သာ အခြေခံထားခြင်းပင်။

အသစ်နိုးထလာသော ဟောက်ရန်ကမ္ဘာ၏ ဆန္ဒတော်ကို သူကိုယ်တိုင် နှိမ်နင်းပြီး လမ်းမှန်ပေါ်သို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ချိန်က ဤအချက်ကို သူ ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးသည်။ ထို့ကြောင့်...

သူတော်စင် ဘိုးဘေးသည် သူ၏ စာလုံးတစ်ရာ မှော်စွမ်းရည် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လောင်ကျွမ်းနေသော အနက်ရောင် မီးတောက်များကို ငေးကြည့်ရင်း ငိုရခက် ရယ်ရခက် ဖြစ်ကာ အကူအညီမဲ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

သူ၏ စာလုံးတစ်ရာ မှော်စွမ်းရည် ဖန်တီးမှုသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ကျော်ကြားသော စာလုံးလှ ပညာရှင်များ၏ လက်ရာများကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ဖတ်ရှုလေ့လာခဲ့မှုမှ အစပြုခဲ့၏။ သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် ဆန္ဒများကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ အမျိုးမျိုးသော သမိုင်းဝင် အဖြစ်အပျက်များနှင့် ယဉ်ကျေးမှု အစိတ်အပိုင်းများကို စာလုံးများအတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်ထည့်သွင်းနိုင်ခဲ့သောကြောင့် ယနေ့ သူ၏ အောင်မြင်မှုများကို ရရှိခဲ့၏။

သို့သော် နင်ချီကရော။ နင်ချီက အသက်ဘယ်လောက် ရှိပြီလဲ။ သူ၏ တစ်သက်တာလုံးကို လေ့လာခြင်းနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းတွင်သာ မြှုပ်နှံထားလျှင်ပင် ဤမှော်စွမ်းရည်ကို ဤမျှ လျင်မြန်စွာ နားလည်နိုင်စွမ်း ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူတော်စင် ဘိုးဘေး၏ မျက်စိရှေ့မှောက်မှာပင် နင်ချီက ပြဇာတ်ကောင်း တစ်ပုဒ်ကို ကပြသွားခဲ့လေပြီ။ အနက်ရောင် မီးတောက်များက တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်နေပြီး သူတော်စင် ဘိုးဘေး ကိုယ်ပွားကို လှောင်ပြောင်နေသည့်အလားပင်။

သူတော်စင် ဘိုးဘေးက စာလုံးတစ်ရာ မှော်စွမ်းရည်ကို ခြယ်လှယ်လိုက်ရာ စာလုံးတစ်လုံးက ရုတ်တရက် ပျံထွက်လာ၏။ ၎င်းကား "ခုတ်ပိုင်း" ဟူသော စာလုံးပင်တည်း။

"ခုတ်ပိုင်း" ဟူသော စာလုံးတွင် ထက်ရှသော အသွားမရှိသလို ရုပ်လုံးရုပ်ဖျည်လည်း မရှိပေ။ သို့သော် ၎င်းသည် ဤလောကရှိ မည်သည့်အရာထက်မဆို ပို၍ ထက်ရှနေ၏။

"ခုတ်ပိုင်း" ဟူသော စာလုံးသည် တောက်ပသော ဓားအလင်းနှင့် ဓားရိပ်များအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားသည့်အလား လက်နက်ဆယ့်ရှစ်မျိုးနှင့် သိုင်းကွက်များစွာကို အသုံးပြုကာ အနက်ရောင် မီးတောက်များဆီသို့ အဆက်မပြတ် ခုတ်ပိုင်းချလိုက်တော့သည်။

“ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး”

အရာအားလုံးကို အာရုံခံမိနေသော နင်ချီသည် အခြားသော တိုက်ခိုက်ရေး နည်းလမ်းများကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး၊ အနက်ရောင် မီးတောက်များကိုသာ ခြယ်လှယ်ကာ သူတော်စင် ဘိုးဘေးနှင့် ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်၏။

စိတ်ဆန္ဒ တစ်ချက်ဖြင့် အနက်ရောင် မီးတောက်များကို ဖွဲ့စည်းထားသော စာလုံးများကို "ခုတ်ပိုင်း" ဟူသော စာလုံးအုပ်စု တစ်ခုအဖြစ်သို့ သူ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်၏။

တစ်ဖက်တွင် စာလုံးတစ်လုံး၊ အခြားတစ်ဖက်တွင် စာလုံးတစ်အုပ်စု။ ထိုနှစ်ခုသည် လေထဲတွင် လူးလာခတ်ကာ တိုက်ခိုက်နေကြရာ ကြည့်ရသည်မှာ အတော်လေး ရယ်စရာ ကောင်းနေ၏။

သို့သော် သာမန်လူများကမူ ၎င်းတွင် ပါဝင်နေသော အန္တရာယ်များကို သိရှိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ ၎င်းကို ရုန်းကန်တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခုဟု ဖော်ပြခြင်းထက် အရာအားလုံးကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း တစ်ခုဟု ဆိုလျှင် ပို၍ တိကျမှန်ကန်ပေလိမ့်မည်။

သူတော်စင် ဘိုးဘေးသည် မရေမတွက်နိုင်သော ထောင်စုနှစ်များစွာ အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့ပြီး စာဖတ်ခြင်း၊ စာလုံးလှရေးခြင်းနှင့် ပန်းချီဆွဲခြင်းတို့ကိုလည်း နှစ်သက်မြတ်နိုးသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ နက်ရှိုင်းလှသော အသိပညာက သူ့ကို ဝိညာဉ်ကမ္ဘာ နှစ်ခုလုံးတွင် အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်စေခဲ့သည်မှာ ယုံမှားဖွယ် မရှိပေ။

နင်ချီ၏ အားသာချက်မှာ သူ၏ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်းတည်း။

ပြိုင်ဘက်က အနက်ရောင် မီးတောက်များကို ဖျက်ဆီးရန် ဤလောကရှိ ထက်ရှသော လက်နက်များ အားလုံးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး၊ ထက်ရှမှု အားလုံးကို စုစည်းထားသည့်အလား ထင်ရသော "ခုတ်ပိုင်း" ဟူသည့် စာလုံးကို အသုံးပြုခဲ့ရာ၊ သူကလည်း အနက်ရောင် မီးတောက်များကို "ခုတ်ပိုင်း" ဟူသော စာလုံးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ခြင်းပင်။

နင်ချီသည် စာလုံးတစ်လုံးတည်းဖြင့် သူတော်စင် ဘိုးဘေးကို အနိုင်ယူနိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း၊ တူညီသော စာလုံးအုပ်စု တစ်ခုဖြင့်ဆိုလျှင်မူ နင်ချီက သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေ၏။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဤအဆင့်အထိ တိုက်ခိုက်လာခဲ့ကြပြီး၊ ယခုအခါ သူတို့၏ တိုက်ပွဲမှာ တိတ်ဆိတ်နေကာ စွမ်းအားများလည်း လျော့ကျသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း အန္တရာယ်ကမူ အမှန်တကယ် ပို၍ ကြီးမားလာခဲ့တော့၏။

စာလုံးတစ်လုံးစီတွင် လူနှစ်ဦး၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားများ ပေါင်းစပ် ပါဝင်နေသဖြင့်၊ ပုံရိပ်ယောင်နှင့် အစစ်အမှန်ကြားတွင် တည်ရှိနေသော ဤမှော်စွမ်းရည်ကို ခြယ်လှယ်ရန်မှာ အလွန်တရာ ခက်ခဲလှ၏။

“ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး”

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူတော်စင် ဘိုးဘေးသည် အရာအားလုံးကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး၊ နင်ချီနှင့် သူ၏ တိုက်ပွဲအပေါ်တွင်သာ အလုံးစုံ အာရုံစိုက်ထားပုံရသည်။

ဤထူးခြားသော တိုက်ပွဲမျိုးမှာ သူ အမြဲတမ်း တောင့်တခဲ့သော အရာပင်။

"စာလုံးများ" ဟူသည့် တာအိုကို နင်ချီ၏ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်မှုက သူ့ထက် များစွာ နိမ့်ကျနေသော်လည်း၊ နင်ချီက မမျှော်လင့်ထားသော၊ သမားရိုးကျ မဟုတ်သည့် ချဉ်းကပ်မှုများကို မကြာခဏ အသုံးပြုတတ်ရာ၊ ၎င်းသည် သူတော်စင် ဘိုးဘေး၏ ဤမှော်စွမ်းရည်ကို လက်တွေ့ကျကျ လေ့ကျင့်သည့် နည်းလမ်းများနှင့် အမြဲတမ်း ကွဲပြားနေ၏။ ဤသည်မှာ အလုံးစုံ ဆန္ဒများ၏ ပြိုင်ဆိုင်မှုနှင့် ပွတ်တိုက်မှုပင် ဖြစ်သည်။

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားသည်နှင့်အမျှ၊ လက်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်များသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သော သူတော်စင် ဘိုးဘေးနှင့် နင်ချီတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် မောပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ခံစားရသင့်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယခုအခါ သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ရေနွေးဆူနေသည့်အလား အဖြူရောင် ရေနွေးငွေ့များ တစ်ထောင်းထောင်း ထနေခြင်းက ဤအရာကို အောင်မြင်ရန်အတွက် သူတို့ အလွန်အမင်း အားထုတ်ထားရကြောင်း ထင်ရှားစွာ ပြသနေ၏။

အစပိုင်းတွင် သူတော်စင် ဘိုးဘေးသည် နင်ချီ၏ အချိုးမကျသော အတုခိုးမှုများကို အဆက်မပြတ် ခုတ်ပိုင်းနိုင်ခဲ့ပြီး၊ တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် စာလုံးပေါင်း ဒါဇင် သို့မဟုတ် ရာနှင့်ချီ၍ပင် ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူ လုံးဝ မလုပ်နိုင်တော့ချေ။

စာလုံးတစ်လုံးမှ အရိုက်မခံရဘဲနှင့်ပင် "ခုတ်ပိုင်း" ဟူသော စာလုံးအပေါ် နင်ချီ၏ နားလည်သဘောပေါက်မှုက ပိုမို နက်ရှိုင်းလာသည့်အလားပင်။

သူတော်စင် ဘိုးဘေး အနည်းငယ် လန့်သွားသော်လည်း တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းထားနိုင်ဆဲပင်။

ဤကဲ့သို့သော တိုက်ပွဲမျိုးတွင် မည်သည့်ဘက်ကမျှ နောက်ဆုတ်၍ မရချေ။ အကယ်၍ တစ်ဖက်ဖက်က နောက်ဆုတ်သွားပါက၊ သူ၏ ကျန်ရှိနေသော ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် မည်သည့် တိုးတက်မှုမျှ ရရှိရန် ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။ သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ အခြားတစ်ဖက်ကို အခွင့်ကောင်းယူရန် အခွင့်အရေး ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားမည်သာ။

ထို့အပြင် အစစ်အမှန် မှော်စွမ်းရည် တိုက်ပွဲတစ်ခုနှင့် ယှဉ်လျှင် ဤတိုက်ပွဲမျိုးက အလွန်တရာ ထူးဆန်းလှ၏။ ၎င်းသည် နောက်ဆုတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝမရှိဘဲ ရှေ့သို့သာ ဆက်တိုက် တိုးဝင်နေသည့် သက်ဆိုင်ရာ သခင်များကြားမှ မဟာတိုက်ပွဲကြီး တစ်ခုပင်။

“ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး”

စာလုံးအရိပ်များသည် အဆက်မပြတ် ခုတ်ပိုင်းခံရကာ ဟင်းလင်းပြင်ကမ္ဘာထဲသို့ ကျဆင်းသွားကြ၏။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူတော်စင် ဘိုးဘေးသည် နင်ချီ၏ "ခုတ်ပိုင်း" ဟူသော စာလုံးများကို ဖြတ်တောက်ရန် ပို၍ပို၍ ခက်ခဲလာကြောင်း တွေ့ရှိလာရသည်။ အစပိုင်းတွင် သူသည် ဆယ်ဂဏန်းမှ ရာဂဏန်းအထိ ခုတ်ပိုင်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် နင်ချီ၏ စွမ်းရည်များက ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် တိုးတက်လာသောကြောင့် သူတော်စင် ဘိုးဘေးသည် ဆယ်ဂဏန်းအတွင်းရှိ စာလုံးအရေအတွက်ကိုသာ ခုတ်ပိုင်းနိုင်တော့သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူတော်စင် ဘိုးဘေးသည် သူ၏ အရှေ့၌ ယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် သိပ်သည်းနေသော "သတ်" ဟူသည့် စာလုံးတစ်လုံးတည်းသာ ကျန်ရှိတော့ကြောင်း အံ့အားသင့်ဖွယ် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူတော်စင် ဘိုးဘေး၏ စာလုံးတစ်ရာ မှော်စွမ်းရည်မှာလည်း တစ်ချိန်ချိန်တွင် မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး နင်ချီကလည်း အခြားသော တိုက်ခိုက်ရေး နည်းလမ်းများကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တိုက်ပွဲဝင်နေခြင်းထက်၊ ဗျူဟာမြောက် လှည့်ကွက်များဖြင့် စစ်တုရင် ကစားနေခြင်းနှင့် ပိုတူနေတော့၏။

နင်ချီသည် သူတော်စင် ဘိုးဘေးထံမှ မှော်စွမ်းရည်၏ စွမ်းအားများကို လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူခဲ့ပြီး၊ တိုက်ခိုက်ရင်းနှင့်ပင် ပိုမို အစွမ်းထက်လာခဲ့၏။

နောက်ဆုံးတွင် သူတော်စင် ဘိုးဘေး ကိုယ်ပွားသည် သူ၏ နဖူးပေါ်၌ ချွေးဖြူများ တစ်ထပ် ပေါ်လာသည်ကိုပင် သတိမထားမိလိုက်ချေ။

“ချွင်”

ကြည်လင်ပြတ်သားသော သံမဏိသံနှင့်အတူ "ခုတ်ပိုင်း" ဟူသော စာလုံးနှစ်လုံးသည် လေထဲတွင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။

နင်ချီနှင့် သူတော်စင် ဘိုးဘေး ကိုယ်ပွားတို့ နှစ်ဦးစလုံး နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ကြပြီး၊ ပြင်းထန်သော စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုမှ ပြန်လည် နိုးထလာသည့်အလား သူတို့၏ ခေါင်းများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခါယမ်းလိုက်ကြ၏။

သူတော်စင် ဘိုးဘေး ကိုယ်ပွားက မျက်နှာချင်းဆိုင် ဟင်းလင်းပြင်ကမ္ဘာထဲရှိ နင်ချီကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် မြန်မြန် ကြီးထွားလာရတာလဲဆိုတာ ငါ နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားပြီ”

နင်ချီ၏ မျက်လုံးများက တလက်လက် တောက်ပနေပြီး ဤအန္တရာယ်များလှသော တိုက်ပွဲအပြီးတွင် သူ၏ စိတ်အာရုံက ပိုမို ကြည်လင်လာသည့်အလားပင်။

“အဘိုးကြီး... အဲဒီမှာတင် ရပ်မနေနဲ့ဗျ။ ဆက်လုပ်ကြရအောင်”

သူတော်စင် ဘိုးဘေး ကိုယ်ပွားက တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်၏။

သူ၏ အခြေအနေကို သေချာစွာ အကဲဖြတ်ပြီးနောက် သူ သဘောပေါက်သွားသည်။ သေစမ်း... သူ၏ ကိုယ်ပွားသည် နင်ချီနှင့် တိုက်ခိုက်ပြီးခါစ ဖြစ်ရာ ၎င်း၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအင် ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းကို အသုံးပြုပြီးသွားတော့၏။

သူ၏ ကိုယ်ပွား စွမ်းအင်မှာ အကန့်အသတ် မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ စစ်ဘုရင် နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန်အတွက် သူ၏ ကိုယ်ပွား စွမ်းအားကို သဘာဝကျကျပင် ကန့်သတ်ထားခဲ့ရသည်။

'မူလက ငါ့ကိုယ်ပွားကို သုံးပြီး ကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ဖြည့်တင်းဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ နင်ချီ တစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် ငါ့စွမ်းအားတွေကို လုံးဝ ကုန်ခမ်းမလို ဖြစ်သွားစေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး'

သူက ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်၏။

“ကောင်းပြီ... မင်းနဲ့ ငါ ဆက်တိုက်မယ်ဆိုရင် ဒုတိယ တာအိုကို ဆင့်ခေါ်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်”

“ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို ဆက်မတိုက်ချင်တော့ဘူးလား”

သူတော်စင် ဘိုးဘေးက နင်ချီကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် သူသည် နင်ချီနှင့် အမှန်တကယ် ဆက်လက် တိုက်ခိုက်လိုစိတ် ရှိနေ၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဤမျှ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းသော လူငယ်တစ်ဦးနှင့် ကြုံတွေ့ရခဲလှသည် မဟုတ်ပါလော။

သူသည် ကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာ အတွင်း၌ ကိုယ်ပွားပေါင်းများစွာကို ဖန်တီးကာ ကမ္ဘာ တစ်ခုလုံး အနှံ့ ခရီးလှည့်လည်ခဲ့ပြီး၊ ဟောက်ရန်ကမ္ဘာ၏ ဆန္ဒတော်ကိုပင် တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့သေးသည်။

ဤရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် သူတော်စင် ဘိုးဘေးသည် ဆရာတစ်ဦး လုပ်ရသည်ကို အလွန် ဝါသနာပါပုံ ရသည်။

ထို့ကြောင့် နင်ချီကဲ့သို့သော သူတစ်ယောက်နှင့် တွေ့ဆုံရသောအခါ သူသည် နင်ချီထက်ပင် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့၏။ သူသည် နင်ချီနှင့် အကြောင်းအရာများကို ဆွေးနွေးရန် မစောင့်နိုင်တော့ချေ။ ဤခံစားချက်က သူ့ကို ကြီးမြတ်သလို ခံစားရစေပြီး သူ၏ တစ်သီးတသန့်ဆန်သော ဘဝထဲသို့ လန်းဆန်းမှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အငွေ့အသက်များကို ပေါင်းထည့်ပေးလိုက်၏။

သို့သော် သူက သူတော်စင် ဘိုးဘေး ဖြစ်ပြီး၊ ယခုအခါ စစ်ဘုရင် နယ်မြေထဲတွင် ရောက်ရှိနေကာ သူ မလုပ်ရသေးသော အရာများလည်း ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

သူတော်စင် ဘိုးဘေး ကိုယ်ပွားက ဟင်းလင်းပြင်ကမ္ဘာဆီသို့ ရုတ်တရက် လက်ညှိုးထိုးလိုက်၏။

နင်ချီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူတော်စင် ဘိုးဘေးသည် မှော်စွမ်းရည်ကို ထုတ်လွှတ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏ အရှေ့ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကမ္ဘာက ဗေဒင်တွက်ချက်မှု ပုံစံကားချပ် တစ်ခုအဖြစ် ဖွဲ့စည်းနေကြောင်း သူ မြင်လိုက်ရသည်။

“ကောင်လေး... ငါ့ကိုယ်ပွားကို ဘာလို့ ဒီကို စေလွှတ်လိုက်လဲ ဆိုတာ မင်း သိလား”

“သဘာဝကျကျပဲ ကျုပ်က ခင်ဗျားရဲ့ ကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာကို အချီ တစ်ထောင်နီးပါးလောက် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့လို့လေ။ ကမ္ဘာ နှစ်ခုရဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ မျှတနေအောင်လို့ ကျင့်ကြံသူတွေကို ဖြည့်တင်းပေးဖို့ ခင်ဗျား ဒီကို ရောက်လာတာ မဟုတ်လား”

သူတော်စင် ဘိုးဘေး ကိုယ်ပွားက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး...

“မင်းက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုပဲ ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့တာပါ”

သူက အရှေ့ရှိ ဗေဒင်ကားချပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ...

“ဒီကို မလာခင် ငါ နတ်ဘုရားကို မေးမြန်းခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ဒီကားချပ်က မင်းဟာ ငါ့ရဲ့ ရန်သူ မဟုတ်ဘဲ ငါ့ရဲ့ မဟာမိတ် ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ သတိပေးနေတယ်...”

နင်ချီ၏ မျက်နှာအမူအရာက တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

“အဘိုးကြီး... ခင်ဗျားက ဒီလောက် အသက်ကြီးနေပြီကို၊ ပြီးတော့ သူတော်စင် ဘိုးဘေး တစ်ယောက်တောင် ဖြစ်နေတာကိုများ ဒီလိုဟာတွေကို ယုံနေတုန်းပဲလားဗျ”

'မင်း ယုံယုံ မယုံယုံ အဲဒါ ငါ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ အမှန်တကယ် ယုံတယ်'

သူတော်စင် ဘိုးဘေး ကိုယ်ပွား၏ မျက်နှာအမူအရာက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး နင်ချီကို ကြည့်လိုက်၏။

“ငါ ထင်တာသာ မမှားဘူးဆိုရင် မင်းက ကမ္ဘာ နှစ်ခုကို မျှတအောင် ထိန်းသိမ်းဖို့ တမင်တကာ လမ်းညွှန်ပေးနေသလိုပဲနော်... ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား”

နင်ချီက ဘာမျှ ပြန်မပြောဘဲ ဆွံ့အသွားသည်။

'ဒီအဘိုးကြီးက ငါ့အကြောင်း အားလုံးကို တကယ်ပဲ ကြိုတင် ဟောကိန်းထုတ်နိုင်တာလား...'

ဤအခိုက်အတန့်တွင် နင်ချီသည် အမှန်တရား ပေါ်လွင်သွားသည့်အလား အကျပ်အတည်းတစ်ခု ကျရောက်လာပြီဟု ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ခံစားလိုက်ရလေတော့သည်။