အခန်း ၂၆၁

အခန်း (၂၆၁) ဆွေမျိုးမိတ်သင်္ဂဟများ စုဝေးမိကြပြီး ရမ်းကားလွန်းလှသော မင်းသားစု

ယွင်ဟွားနှင့် သူမ၏အဖွဲ့သည် ရှောင်လောင်စစ်နောက်သို့ ခပ်ဖွဖွလေး လိုက်ပါသွားကြသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်သည် ယွင်ယာကိုသာ အာရုံစိုက်နေမိသဖြင့် သူ၏နောက်မှ လိုက်ပါလာသော အဖွဲ့ငယ်လေးကို သတိမပြုမိတော့ပေ။ တတိယမင်းသားက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

"ဒီလူယုတ်မာ... သူက စတုတ္ထမြောက်ဖြစ်ပြီးတော့ အခုတော့ ယောက်ဖတော်စပ်ဖို့ ဖြစ်သွားပြန်ပြီပေါ့လေ..."

သူက ယွင်ဝေ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ စိန်ခေါ်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဝေဝေ... နင်က ငရုတ်သီးလေးလိုပဲ... ဘာလို့ ဟိုတုန်းက ငါနဲ့အတူ မြန်မြန်မပြေးခဲ့ရတာလဲ..."

ယွင်ဝေက သူ့အား အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ခြေဖဝါးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန်ကျောက်လိုက်၏။

"ကြင်ယာတော်သဲ့က နင့်ကိုမွေးတုန်းက နင့်ဦးနှောက်ကိုပါ ဘာလို့မယူလာခဲ့တာလဲ..."

သူမသည် ဒီမင်္ဂလာကို ဖျက်သိမ်းပြီး ပုံမှန်ယောကျာ်းတစ်ယောက်ကိုသာ လိုချင်မိတော့သည်။ တတိယမင်းသားမှာ အလွန်နာကျင်သွားသဖြင့် နေရာတွင်ပင် ခုန်ပေါက်နေရရှာသည်။

"ခံလိုက်တော့..."

နန်ကုန်းယွမ်က အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူသည် အဆင့်နှစ်တွင် ရှိနေသော်လည်း ကျန်သူများအားလုံးမှာ သူ၏ ယောက်ဖတော်စပ်သွားကြသဖြင့် အလွန်စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေမိသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် သူသည် ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အပြုံးတစ်ခုကို ဆောင်ယူကာ ပြောလိုက်၏။

"ဟွားဟွားလေး... ငါ့ကို စောင့်ဦး... ဖရဲသီးစားဖို့အတွက် မုန့်အဆာပြေလေးတွေ လိုသေးတယ်... ရှောင်ယွမ်ယွမ်ဆီမှာ အရသာရှိတဲ့ ကြက်ပေါင်သားနဲ့ အမဲသားဖက်ထုပ်တွေ ရှိတယ်..."

သူသည် လမ်းတွင် ဝယ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ဇနီးသည် အစာစားချင်စိတ်ရှိနေသည်ကို သိထားသဖြင့် သူမကို ဗိုက်ဆာအောင် မထားခဲ့နိုင်ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက သူ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရလိမ့်မည်။

တတိယမင်းသားမှာ သူ၏ ဝမ်းကွဲကို ကြည့်ရသည်မှာ မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်လာသည်။ ထိုခဏတွင်ပင်…

"ဟေ့ ဝေဝေ... ငရုတ်သီးလေး... ဒီမှာ နေကြာစေ့တွေလည်း ရှိသေးတယ်... ပေါက်စလေး..."

"ဟား..."

ကျန်းစီကျင်းမှာ ရယ်မောသံကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အော်ရယ်မိသွားသည်။ သူမသည် အမြဲတမ်း စည်းကမ်းကြီးသူဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ လွတ်လပ်စွာ ရယ်မောရသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ယွင်ချင်းမော့က ကျန်းစီကျင်း၏ လက်ကို ရဲဝံ့စွာ ဆွဲကိုင်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ယွင်မိသားစုရဲ့ လေထုက သိပ်ကောင်းတယ်... မင်း ဘာမှဖုံးကွယ်ထားစရာ မလိုတော့ဘူး... မင်းသဘောအတိုင်းသာ နေလိုက်ပါ..."

ယွင်ချင်းမော့သည် ကျန်းမိသားစုတွင် အလွန်တင်းကျပ်သော စည်းကမ်းများရှိပြီး ကလေးများကို ကန့်သတ်ချုပ်ချယ်လွန်းသည်ကို သိရှိသည်။ အချိန်အကြာကြီး အတူနေခဲ့ဖူးသဖြင့် စီကျင်းသည် သူမ၏ စစ်မှန်သော သဘာဝကို ဖုံးကွယ်ထားသည်ကို သူ နားလည်သည်။

ယွင်မိသားစုထဲသို့ ညီမငယ်လေး ရောက်လာသည့်အချိန်မှစ၍ နေ့တိုင်းမှာ ရှုပ်ထွေးပွေလီလျက် ရှိနေသည်။ တင်းကျပ်လွန်းသော အဖေဖြစ်သူမှာ ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်လွယ်လာပြီး ညီမငယ်နှင့် အမြဲတမ်း စကားများနေတတ်သည်။ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမေမှာလည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဒေါသအိုးကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ညီမငယ်နှင့် အမေကို အပြစ်ပေးနေတတ်သည်။ တတိယညီမလေးမှာ တက်ကြွလှုပ်ရှားသူဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် အငယ်ဆုံးညီမလေး၏ ပုံတူဖြစ်လာသည်။ ဒုတိယညီမလေးမှာလည်း ဂုဏ်သရေရှိသော်လည်း ရဲဝံ့လာခဲ့သည်။

ယွင်မိသားစုသည် ပြင်ပမှ ပြောဆိုချက်များကို ဂရုမစိုက်ပေ။ မိမိတို့မိသားစု ပျော်ရွှင်နေသမျှ ကိစ္စမရှိပေ။

ကျန်းစီကျင်း၏ မျက်နှာမှာ ရဲတွတ်သွားပြီး သူမ၏လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း ယွင်ချင်းမော့က အတင်းဆွဲကိုင်ထားလိုက်သည်။

“ရှင်... အရင်လွှတ်ပေးပါဦး သူများမြင်ရင် မကောင်းဘူး..."

ယွင်ချင်းမော့က ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြုံးလိုက်၏။

"ဘာကိုကြောက်ရမှာလဲ... ကိုယ့်ရဲ့ ညီမငယ်လေး မင်းသားကို ဘယ်လိုဆက်ဆံလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ဦး... သူမ ဘယ်တော့မှ အချစ်ကို မဖုံးကွယ်ဘူး... ကိုယ့်ရဲ့ တတိယညီမလေးလည်း တတိယမင်းသားကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ လက်ခံထားတာပဲ... ကိုယ်က သူတို့ရဲ့ အကြီးဆုံးအစ်ကိုပဲ... ဘာလို့ သူတို့ကို တားဆီးရမှာလဲ..."

ကျန်းစီကျင်းက သူ့အား ငေးကြည့်နေမိပြီး နှလုံးသားမှာ ဒရမ်တီးသကဲ့သို့ ခုန်ပေါက်နေသည်။ မရှက်ရွံ့တော့ဘဲ သူမ၏လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။ ယွင်မိသားစုထဲတွင် နေထိုင်ရမည့် နောင်ရက်များမှာ ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းနေဦးမည်မှာ အသေအချာပင်။

သူတို့နှစ်ဦး လက်ချင်းတွဲကာ လျှောက်သွားနေကြစဉ် နောက်ကွယ်တွင် လူအမြောက်အမြား ပေါ်လာကြသည်။ အသေးစိတ် ကြည့်ရှုလိုက်သော် ယွင်မိသားစုနှင့် အိမ်ထောင်ပြုခြင်းဖြင့် ဆွေမျိုးတော်စပ်သူများ ဖြစ်နေသည်။

ချန်မိသားစု၊ ကျန်းမိသားစု၊ မင်းသားစုအိမ်တော်နှင့် အသစ်ခန့်အပ်ထားသော ရှန်ကွမ်းမိသားစုတို့ပင်။

"ဂုဏ်ပြုပါတယ်... ဆွေမျိုးတို့..."

"ဂုဏ်ပြုပါတယ် ဂုဏ်ပြုပါတယ် အခုတော့ ငါတို့တွေ တစ်မိသားစုတည်း ဖြစ်သွားပြီပေါ့..."

"ဒီလိုဆိုရင် မင်္ဂလာကိစ္စတွေအကြောင်း ဆွေးနွေးဖို့ ဘယ်အိမ်က အရင်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ချမလဲဆိုတာ စားသောက်ရင်း စကားပြောကြမလား..."

"ကောင်းတဲ့အကြံပဲ"

"ဒါဆို သွားကြစို့..."

ကျန်မိသားစုဝင်များမှာ အတင်းအဖျင်း နားထောင်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ချန်ကျဲဟန်နှင့် ရှန်ကွမ်းယန်တို့မှာ ကျောက်တုံး စက္ကူ ကတ်ကြေး ကစားကာ ဘယ်သူက ကျန်ခဲ့ပြီး လူကုန်ကူးသူများကို ဖမ်းဆီးရန် တပ်ဖွဲ့များကို ဦးဆောင်မည်ကို ဆုံးဖြတ်နေကြသည်။

မင်းသားစုမှာ ယနေ့တွင် စိတ်ကြည်လင်နေသည်။ သူသည် ဆယ်ရက်တိုင်တိုင် မလျှော်ရသေးသော အတွင်းခံကို လျှော်ပြီးနောက် သူ၏အစ်ကိုတော်က နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ဇနီးသည်လည်း သူ့ကို ခေတ္တခဏ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲမှ တိုကင်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

"စိတ်မပူကြပါနဲ့... ဒီကလေးမလေး ရှိနေမှတော့ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် လွတ်မြောက်သွားနိုင်မှာလဲ... လူအင်အားကို ငါ စီစဉ်ပေးမယ်... ယင်ကောင်တစ်ကောင်တောင် မလွတ်စေရဘူးလို့ အာမခံတယ်..."

ချန်ကျဲဟန်နှင့် ရှန်ကွမ်းယန်တို့မှာ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း သူတို့၏ ယုံကြည်ရသော လူယုံတော်များကို ချန်ထားခဲ့ကြသည်။ မင်းသားစုမှာ စစ်တပ်အာဏာကို ကိုင်တွယ်ထားပြီး စစ်သူကြီးများနှင့် စစ်သားများကို နေရာချထားနေသည်။

သူ၏ ရဲဝံ့လွန်းသော လုပ်ရပ်ကြောင့် ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းမှာ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

“သေချင်နေတာပဲ... နန်ကုန်းလင်ကျန့်က မြို့တော်ထဲမှာ လူကုန်ကူးသူတွေကို ဖမ်းဖို့ တပ်တွေကို ရွှေ့ပြောင်းနေတာပဲ... ငါထင်တာ သူက ဒီကလေးမလေးအတွက် ထီးနန်းကို လုဖို့ ပုန်ကန်ဖို့ ကြံစည်နေတာပဲ..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများ ပြာဝေသွားကာ သူ၏စာကြည့်ဆောင်တွင် ကျယ်လောင်စွာ ဆဲဆိုလိုက်သည်။

"သွား... နန်းတော်ထဲက အထိန်းတော်တွေနဲ့ အစောင့်တွေရဲ့ အတွင်းခံတွေအားလုံးကို လိုက်စုလိုက်... ငါ သူတို့ကို ခြောက်လလောက် လျှော်ခိုင်းမယ်... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မြောက်ပိုင်းက ငြိမ်းချမ်းရေးစာချုပ် ပေးပို့ထားပြီးပြီဆိုတော့ သူတို့ တိုက်စရာ မလိုတော့ဘူး"

အထိန်းတော်ချောင်က ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပေးနေသည်။

"အိုး... အရှင်မင်းကြီး... ဒေါသမထွက်ပါနဲ့... ဒေါသထွက်လို့ နေမကောင်းဖြစ်ရင် နောက်ပိုင်း ဖရဲသီး ဘယ်လိုစားမလဲ... မင်းသားစုက ရမ်းကားတတ်တာပါ... သူ့အဆင့်အတိုင်း မနိမ့်ပါနဲ့..."

*မင်းသားစု... မင်းတကယ်ပဲ ပိုပြီး ရမ်းကားလာနေပြီနော်*

"သွားကြစို့... နန်းတော်အပြင်ဘက်ကို... ဒီမိသားစုတွေ ဘာတွေလုပ်နေလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်တယ်..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ နန်းတော်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။

ချုံဟွားနန်းဆောင်။

"ဘာ"

"ဧကရာဇ်သားမိုက် နန်းတော်အပြင်ထွက်ပြီး အတင်းအဖျင်း ပြောနေတာပေါ့လေ”

မယ်တော်ကြီး၏ အသံမှာ ပိုမိုမြင့်တက်သွားပြီးနောက် သူမသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် ခရီးဆောင်အိတ်ကို သိမ်းဆည်းကာ သူမ၏ ညီမငယ်လေးထံသို့ သွားရောက်နေထိုင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

အထိန်းတော်ကူမှာ ချွေးစေးများကို သုတ်လိုက်သည်။

"မယ်တော်ကြီး... တံခါးပေါက်ကနေ ခြေတစ်လှမ်းချလိုက်တာနဲ့ ဧကရာဇ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်အစောင့်တွေက မယ်တော်ကြီးကို ပြန်ဆွဲခေါ်သွားလိမ့်မယ်ဆိုတာ ယုံပါ..."

မယ်တော်ကြီးမှာ အရင်ကလည်း နန်းတော်မှ ထွက်ပြေးရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့ဖူးပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် အဝတ်အစားများ ပြောင်းလဲဝတ်ဆင်သော်လည်း ဧကရာဇ်၏ လျှို့ဝှက်အစောင့်များ၏ တားဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

"ငါ့ညီမငယ်ဆီမှာ ခိုလှုံဖို့သွားမယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ... ငါ မင်းသားစုအိမ်တော်ကို သွားပြီး ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးနေ့တွေမှာ သူတို့ကို ပြုစုခိုင်းဖို့ သွားမှာ"

မယ်တော်ကြီးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏လက်များမှာ ရပ်တန့်မသွားပေ။

"ဒီရွှေအုတ်ခဲလေးက လှလိုက်တာ... ဒါလေးက ငါ့သူငယ်ချင်းအတွက် တကယ့်ကို လိုက်ဖက်မှာပဲ..."

"အိုး... ဒီအထည်က ဘုရင်ကို ဆက်သတဲ့အရာပဲ... ပန်းရောင်လေးက တကယ်လှတာပဲ... မိန်းကလေးငယ်လေးတွေနဲ့ လိုက်ဖက်မှာ..."

"အထိန်းတော်ကူ... ဒီအဝတ်အစားနဲ့ ငါ့ကို ပိုငယ်တယ်လို့ မထင်ဘူးလား... ဟွားဟွားလေးနဲ့ ညီအစ်မလို မဖြစ်သွားဘူးလား..."

အထိန်းတော်ကူ:......

အခြားတစ်ဖက်တွင်။

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်သည် ယွင်ယာ၏ နောက်ကပ်လျက် လိုက်ပါသွားပြီး အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေသည်။ သူမသည် အကြီးဆုံးအစ်ကို၏ ဒုတိယညီမဖြစ်ပြီး သူမက ယခင်က ထိုကောင်လေးအကြောင်းကို တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

မီးအိမ်ပွဲတော်မှာ ရှုပ်ထွေးနေပြီး ယွင်မိသားစု၏ ဒုတိယသခင်မလေးအတွက် စိုးရိမ်သဖြင့် သူ နောက်မတွန့်ဘဲ လိုက်ပါခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် အတားအဆီးများစွာကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

“ခွေးဥ... ကောင်းလိုက်တာ ဒီတစ်ခါတော့ တကယ့် သခင်မလေးတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာနိုင်ခဲ့တယ်... ပြန်ရောက်ရင် ဆုချီးမြှင့်ခံရမယ်”

ထိုလူကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ ယွင်ယာ၏ မျက်နှာကို လောဘတကြီး ငေးကြည့်ရင်း တောက်ပလာသည်။

ခွေးဥက ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့်

"အကြီးအကဲ... ကြည့်ထားပါ... နောက်ထပ် လူတွေကို ကျွန်တော် ဆွဲခေါ်လာဦးမယ်... သူတို့တွေက သိပ်ကို အပြစ်ကင်းစင်တာ... ကျွန်တော်သာ သနားစရာကောင်းအောင် လုပ်ပြလိုက်ရင် သူတို့တွေ သနားစိတ်တွေနဲ့ အပြည့်ဖြစ်လာမှာ..."

ပြောပြီးနောက် သူသည် လှည့်ထွက်ပြေးသွားသည်။ သို့သော် သူ အကွေ့သို့ ရောက်သည်နှင့် ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်က သူ၏လည်ပင်းကို လက်ဖြင့် ခုတ်ချလိုက်သဖြင့် သတိမေ့သွားသည်။

"လှလိုက်တာ"

ယွင်ဟွားမှာ ချီးကျူးသံလေး ထွက်မိသွားသည်။

"အကြီးအကဲ... သူ့ရဲ့ အသွင်အပြင်ကို မယုံပါနဲ့... သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာက ကျွန်တော့်လိုပဲ... အတူတူလောက်ပဲ..."

တတိယမင်းသားက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူ့ရှေ့တွင် ခွန်အားကြီးမားသော လူငါးယောက် ရှိနေသည်။

သူ၏ ပိန်လှီသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် တစ်ချက်တည်းနှင့် လဲကျသွားနိုင်လောက်သည်။ နန်ကုန်းယွမ်က မီးဖိုမှ ထွက်လာသည့် ဖက်ထုပ်ကို ဂရုတစိုက် မှုတ်ပေးပြီး ယွင်ဟွား၏ ပါးစပ်သို့ ပို့ပေးလိုက်သည်။

"သူ့ကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့... သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက အပျော်တမ်းသမားတွေသာ ဖြစ်ပေမယ့် ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်က သူထက် ပိုတော်ပါသေးတယ်..."

တတိယမင်းသားမှာ စိတ်မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော်လည်း ယွင်ဝေ၏ ကျောက်စိမ်းအုတ်ခဲလေးကို ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

"ဒါနဲ့ ဟွားဟွားလေး... ဖက်ထုပ်က နည်းနည်းပူတယ်... သတိထား..."

ယွင်ဟွားက တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်၏။ အပေါ်ယံအသားမှာ ပျော့အိနေပြီး အသားအဆာပလာမှာ လတ်ဆတ်ကာ အရသာရှိလှသည်။ သူမ နောက်တစ်ကိုက် ကိုက်ရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် လူကြီးတစ်ယောက်၏ စကားတစ်ခွန်းကြောင့် ယွင်ဟွား၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

"လှပတဲ့ သခင်မလေး... မင်းကို အရင်ဆုံး ငါတို့ ကိုင်တွယ်ကြည့်ရင်ကော..."