အခန်း ၂၆၂

အခန်း (၂၆၂) ဂိမ်းရှုံးသော်လည်း တိုက်ပွဲမရှုံးခြင်း

“သွားစမ်း...”

ယွင်ယာသည် သူမရှေ့တွင် ဆန့်တန်းထားသော ဝက်လက်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အမျက်ဒေါသဖြင့် မျက်နှာပျက်သွားသည်။ သူမသည် သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ကြေးအုတ်ခဲလေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး စကားမပြောဘဲ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

သူမ၌ ညီမလေးပေးထားသော အကာအကွယ်ကျောက်စိမ်းပြား ရှိသည်။ သူမနှင့် သူမ၏ အဖေတို့သည် ၎င်းကို လျှို့ဝှက်စွာ စမ်းသပ်ကြည့်ခဲ့ဖူးရာ ညီမလေးဝတ်ဆင်ထားသည့် အကာအကွယ်ဆောင်လက်ဖွဲ့နှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူနေ၏။ ထို့ကြောင့်သာ သူမသည် တစ်ယောက်တည်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လူမိုက်ကြီးသည် အနာသက်သာစေရန် တွန့်လိမ်သွားသည်။ သူသည် ထိုကဲ့သို့ နုနယ်လှသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်၌ အုတ်ခဲတစ်လုံးကို ဝှက်ထားလိမ့်မည်ဟု လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်သည် ယွင်ယာ အရေးနိမ့်တော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် တန်းမတ်စွာ ခုန်ထွက်လာသည်။

“သခင်မလေးယွင်... မကြောက်ပါနဲ့…ငါ ကာကွယ်ပေးပါ့မယ်...”

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မျက်လုံးအပြူးသားဖြစ်သွားပြီး ခြေချော်လဲလုနီးပါး ဖြစ်ကာ နောက်ဆုံးစကားလုံး “ပါ့မယ်” ကို အသာမျိုချလိုက်ရသည်။

အစ်မကြီး၏ မိသားစုဆိုသည်မှာ မထူးဆန်းပေ။ တစ်ယောက်စီတိုင်းတွင် ထူးခြားသော လက်နက်ကိုယ်စီ ရှိနေကြသည်။

တုတ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူမိုက်အချို့သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်ကို အပေါ်မှအောက်သို့ အကဲခတ်ကာ လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

“ဟေ့... ဒီရုက်ချောချောနဲ့ကောင်က ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ… ဟမ်... သူရဲကောင်းလုပ်ပြီး ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ မိန်းကလေးကို ကယ်ချင်နေတာလား...”

လူအုပ်၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူသည် လှောင်ပြောင်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။

အားနည်းလှချည်လား...

သူသည် ထိုကောင်ကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့်ပင် မြှောက်နိုင်သည်။ သူ၏ရှေ့တွင် သူရဲကောင်းလုပ်ရဲသည့်အထိ မည်သို့သတ္တိရှိရသနည်း။ သူသည် ထိုကောင်ကို ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ဝက်ဝံတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အမောဆို့သွားအောင် ရိုက်နှက်ပစ်မည်။

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်သည် သူထက် တစ်ဝက်ကျော် ပိုမြင့်သော လူမိုက်ကြီးကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း တည်ငြိမ်နေဆဲပင်ဖြစ်ပြီး နောက်သို့ တစ်လှမ်းမျှ မဆုတ်ခဲ့ပေ။

သူမသည် မည်သူဖြစ်သည်ကို သင်သိပါသလား။

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်သည် ယွင်ယာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

“မင်းတို့ မြို့တော်ထဲက ‘ခေါင်းခွဲမင်းသမီး’ အကြောင်း ကြားဖူးလား... သူမဆိုတာ လူတိုင်းကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စေတဲ့ ရက်စက်ပြီး မောက်မာတဲ့သူပဲ၊ သူမက ရွှေအုတ်ခဲတစ်လုံးတည်းနဲ့ မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ရိုက်ခွဲပစ်ခဲ့တာ...”

“ဟွန်း... သူမက မင်းတို့ရှေ့က မိန်းကလေးရဲ့ ညီမပဲ...”

“မင်းတို့ မြို့တော်ထဲကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားချင်ရင်... သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်... မဟုတ်ရင်တော့ မင်းတို့ ငါ့ရဲ့ အင်အားကို သိရလိမ့်မယ်...”

“အား...”

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော် သူ၏ ပြတ်သားသော စကားများကို မပြောခင်မှာပင် မျက်နှာကို လက်သီးဖြင့် အထိုးခံလိုက်ရသည်။

သူသည် မျက်လုံးများကို ဖုံးအုပ်ကာ နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ငါ့ကို တစ်ချက်လောက်တော့ အသိပေးပါဦးလား စမလုပ်ခင်မှာ မင်းတို့ အဲ့လောက်တောင် အလျင်လိုနေတာလား...”

ယွင်ဟွား:....

“စာအုပ်လေး... ဒီကောင်ရဲ့ မူလကံကြမ္မာက တကယ်ပဲ ငါ့ရဲ့ ဒုတိယအစ်မကို သူရဲကောင်းတစ်ယောက်လို ကယ်တင်ရမှာလား…”

သူမ မည်သို့ပင်ကြည့်ကြည့် မယုံကြည်နိုင်စရာ ကောင်းနေသည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်ပင်လျှင် ရှက်ရွံ့နေဟန်ရှိသည်။

“ဟုတ်တယ် ပန်းကလေး... မူလမှတ်တမ်းအရ သူက နင့်ရဲ့ ဒုတိယအစ်မကို ကာကွယ်ဖို့ သူ့အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ ရှေ့ဆုံးက ပြေးဖို့ ပြောခဲ့တာလေ သူက နောက်မှာ ကျန်ခဲ့ပြီး သေခါနီးအထိ ရိုက်နှက်ခံခဲ့ရတာ..”

“ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် သုံးလတိတိ လဲလျောင်းခဲ့ရပြီး အဲ့လိုအသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ ကာကွယ်ပေးခဲ့ခြင်းက သူတို့နှစ်ဦးကို ပိုမိုနီးကပ်စေခဲ့ကာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ချစ်ကြိုက်သွားစေခဲ့တာပါ..”

“သြော်…”

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး ချက်ချင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ပြောင်းလဲသွားတဲ့ ကံကြမ္မာကကော ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ..”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည် တစ်ခဏမျှ အသက်ရှူမဝ ဖြစ်သွားသည်။

“ပန်းကလေး... နင်ကိုယ်တိုင်ပဲ ကြည့်လိုက်တော့..”

ပန်းကလေးသည် ယွင်မိသားစုကို အကာအကွယ်ကျောက်စိမ်းပြားများ ပေးထားခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ယခုအခါ သူမသည် ပို၍ ရဲရင့်ပြီး ယုံကြည်မှုရှိလာကာ သူတို့နှင့် တည့်တည့်ရင်ဆိုင်ရန်ပင် ဝံ့စားလာသည်။

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်သည် အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လူမိုက်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။

“မင်းကို ငရဲပြည်မပို့ခင်မှာ မင်းရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကို အသိပေးထားသင့်တယ် မဟုတ်လား ဒါမှ သူတို့က မင်းကို လာခေါ်နိုင်မှာပေါ့...”

ထိုမျှသာပင်…

လူမိုက်အချို့သည် လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်ကြပြီး မည်သူမျှ သူ့ကို အလေးအနက် မထားကြပေ။

“ကောင်းပြီလေ...”

နာကျင်မှုရှိနေသော်လည်း ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်သည် သူ၏ ကျောကို မတ်လိုက်သည်။

သူ့တွင် ငရဲပြည်၌ အဆက်အသွယ်ရှိသည်။

“ဒါပေမယ့် မင်းတို့ပဲ အရင်သွားနှင့်လိုက်ကြပါ၊ ငါ့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကို အရင်အကြောင်းကြားပေးလိုက် မဟုတ်ရင် သူတို့က ငါ့ကို လာတွေ့ဖို့ လမ်းကို ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး...”

တိုက်ပွဲရှုံးသော်လည်း ကိုယ်ကျင့်တရားအရ အရှုံးမပေးရပေ။

အစ်မကြီး၏ ဒုတိယအစ်မလည်း ကြည့်နေသည်ဖြစ်ရာ သူသာ ကြောက်ရွံ့မှုကို အနည်းငယ်ပြသလိုက်ပါက သူမ ပိုမိုကြောက်လန့်သွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား။

“မင်းလို ငတုံးလေးက အရိုက်ခံချင်နေတာပဲ...”

လူမိုက်တစ်ယောက်သည် မောက်မာနေသော ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်ကိုကြည့်ကာ ရက်စက်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ ကြွက်သားထူထဲသော ကိုယ်ခန္ဓာသည် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် တုန်ခါနေပြီး သူ၏လက်ထဲမှ တုတ်ကို အားပြင်းစွာ ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ လေတိုးသံပင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ခေါင်းဆောင်... သူ့ကို အပိုတွေပြောမနေပါနဲ့တော့ သူ့ကို ငါပဲ အရင်ရှင်းလိုက်မယ်...”

လမ်းကြားသည် အဆုံးမဟုတ်ပေ။ ယွင်ဟွားတို့ ပုန်းနေသော ထွက်ပေါက်အပြင် အခြားထွက်ပေါက်တစ်ခုလည်း ရှိသေးသည်။

သူ တိုးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ...

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်သည် သူ့ကို သတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်ကာ ယွင်ယာကို မည်သို့ အရင်ဆုံး လွတ်မြောက်အောင် လုပ်ပေးရမည်ကို စဉ်းစားနေသည်။

ရုတ်တရက်…

ဆိတ်သုဉ်းနေသော လမ်းကြားထဲတွင် စည်းချက်မညီသော ခြေသံအချို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး အထူးသဖြင့် ရုတ်တရက်ဆန်လှသည်။

လူမိုက်များနှင့် ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်၏ နှလုံးသားများ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသော်လည်း ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ထိုသူတို့သည် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

“ခေါင်းဆောင်... ခေါင်းဆောင်... မကောင်းတဲ့အရာတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ၊ မြို့တော်မှာ ရုတ်တရက် စစ်အုပ်ချုပ်ရေး ကြေညာလိုက်ပြီ၊ အရှင်သခင်က ကျွန်တော်တို့ကို ချက်ချင်း ပြန်ဆုတ်ခွာဖို့ ပြောနေတယ်...”

ထိုသူသည် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏အသံတွင် အရေးတကြီးဖြစ်မှုများပင် ပါဝင်နေသည်။

“မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်...”

လူအုပ်၏ ခေါင်းဆောင်သည် သတင်းယူလာသူ၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူတို့သည် လုပ်ငန်းကို စတင်ရုံသာ ရှိသေးပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုပင် ပြန်မရသေးမီ လမ်းခွဲရတော့မည်လား။

သတင်းယူလာသူ၏ မျက်နှာက ထိတ်လန့်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူမည်မျှ စိုးရိမ်နေသည်ကို မြင်သာစေသည်။

“ခေါင်းဆောင်... မေးခွန်းတွေ မမေးပါနဲ့တော့၊ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြရအောင်..အဲ့ဒါကစစ်တပ်ပဲ တော်ဝင်ရုံးတော်က ကျွန်တော်တို့ကို ဖမ်းဖို့ စစ်တပ်ကြီး လွှတ်လိုက်ပြီ သူတို့က မြို့တံခါးနှစ်ခုကို ပိတ်ထားလိုက်ပြီ၊ နောက်ကျရင် ဘယ်သူမှ မြို့တော်ကနေ ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

ထိုအချိန်တွင် လူမိုက်များက သိသိသာသာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

“သွားကြစို့...”

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူသည် မကောင်းသော အတိတ်နိမိတ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ နောက်သို့ လှည့်ကာ အနည်းငယ် ပြေးသွားသော်လည်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်ရုံရှိသေးသော ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်မှာ ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားသည်။

“သွား..မင်းတို့နှစ်ယောက် အဲ့ဒီအလှလေးကို အရင်ဖမ်း၊ ငါ မင်းတို့ကို လမ်းကြားထွက်ပေါက်မှာ စောင့်နေမယ်...”

ဤတစ်ခါ ဘာမှမရခဲ့ပေမယ့် ရထားတဲ့ အလှလေးကိုတော့ လက်လွတ်ခံလို့ မဖြစ်ပေ။

“ဟုတ်ကဲ့...”

လူမိုက်နှစ်ယောက်သည် အမိန့်ကို လက်ခံလိုက်ပြီး ယွင်ယာကို ရက်စက်စွာ ရယ်မောပြလိုက်သည်။ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ရှင်းပစ်ရတာ လွယ်ကူသော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

နန်ကုန်းယွမ်သည် ရှောင်ရှင်းဟွာဘက်သို့ လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်…

သူမသည် မိန်းကလေးငယ်၏ လက်အိတ်အတွင်းမှ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

တောက်ပနေသော ရွှေအုတ်ခဲလေးများ ချက်ချင်း ပျံထွက်လာပြီး အခြားသူများ ထွက်ပေါက်သို့ မရောက်ခင်မှာပင် လေထဲတွင် ပေါ်လာသော ရွှေအုတ်ခဲကြီးများက သူတို့ကို အလွန်ကြောက်ရွံ့သွားစေကာ အေးစက်သော ချွေးများပင် ထွက်လာခဲ့သည်။

သူတို့ အော်ဟစ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ခင်မှာပင် ရွှေအုတ်ခဲကြီးက သူတို့ကို အနည်းငယ် ရိုက်နှက်ရုံဖြင့် သေစေခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ၏ ခေါင်းမှာ ပြားကပ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှောင်ရှင်းဟွာနှင့် သူမ၏ အုပ်စုမှာ ကြောက်ရွံ့စွာ တုန်ခါနေကြသည်။

ပို၍ ဒေါသထွက်စရာကောင်းသည်မှာ ရွှေအုတ်ခဲလေးသည် သူတို့ကို ပွတ်တိုက်ပြီး သွေးစက်များကို သုတ်လိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်ပြီး သူသည် ရွှေအုတ်ခဲလေး သူတို့ဆီသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းကို အံ့သြစွာ ခံစားမိလိုက်ရသည်။

လှောင်ပြောင်ခြင်းလား…ဟဲဟဲဟဲ…

“အလောင်းကို အရင်ဖယ်လိုက်...”

ရှောင်ရှင်းဟွာက သူ၏ နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ယုံအန်းမင်းသမီး၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဝိညာဉ်များထဲတွင် ကြင်နာတတ်သူ မည်သူမျှ မရှိပေ။

တရားသူကြီးစုတ်တံသည် လေကို ရှူရှိုက်လိုက်ပြီး ယင်စွမ်းအင် အနည်းငယ်ကိုရရှိကာ ပန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အတောင်ပံများကို ခတ်ကာ ပျံသန်းသွားသည်။

အံ့သြမှင်သက်နေသော တစ္ဆေအချို့ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူသည် နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်ပြီး သူ၏ဗိုက်ထဲသို့ လက်နှိုက်ကာ ဝိညာဉ်ချည်နှောင်ကြိုးကို မြန်မြန်ထုတ်ယူ၍ သူတို့ကို ချည်နှောင်လိုက်သည်။

အိုးထဲတွင် ဆီကို ပူအောင်တည် အရသာကို ရွေးချယ်ပြီး တစ်ခါတည်း ချက်ပြုတ်လိုက်သည်။

“သခင်မလေးယွင်... သူတို့ကို ငါ တားထားပေးပါ့မယ် မင်း အရင်ဆုံး ငါ့ရဲ့ အစ်မကြီးကို ရှာပါ...”

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ယခင်က လူမိုက် ငါးယောက်ကိုကြည့်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို မယုံကြည်နိုင်သလောက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုမူ သူတို့နှစ်ယောက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ သူတို့ကို တားထားနိုင်မည်ဆိုလျှင် အောင်နိုင်ရန် အခွင့်အရေး အလွန်များသည်။

သူ ယုံကြည်မှုရှိ၏။

လူမိုက်နှစ်ယောက်၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ရက်စက်နေသည်။

“ကောင်လေး... မင်းကိုယ်မင်း ဘာလို့ ထင်နေတာလဲ...”

ယွင်ယာသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ညီမလေး ပေးထားသော အကာအကွယ်ကျောက်စိမ်းပြားကို ကြည့်လိုက်သည်။

“သခင်မလေး ရှန်ကွမ်း... ရှင် ကျွန်မအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး ရှင်ကိုယ်တိုင်သာ ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပါ...”

သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်က သူတို့ဆီသို့ အပြေးသွားလိုက်သည်။

“သခင်မလေးယွင်... ပြေးပါ...”

ချက်ချင်းပင် ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်၏ အော်ဟစ်သံများသည် ယွင်ဟွားနှင့် အခြားသူများ၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

“နာတယ်... အလွန်နာတယ် နာလို့ သေတော့မယ်...”

“မျက်နှာကို မရိုက်ပါနဲ့ ငရဲပြည်ရဲ့ စည်းကမ်းတွေကိုရော သိရဲ့လား…”