အခန်း ၂၆၃

အခန်း (၂၆၃) ယွင်ယာ၏ မောက်မာသော ဟန်ပန်နှင့် ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်၏ အဆုံးသတ်

“သခင်လေး ရှန်ကွမ်း...”

ယွင်ယာသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့ဆီသို့ ပြေးသွားရန် ကြိုးစားသော်လည်း အခြားလူမိုက်တစ်ယောက်က ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။

“ဟူး...”

ယွင်ဟွားက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ ကြည့်မနေနိုင်တော့ပေ။ သူသည် လူမိုက်၏ တစ်ချက်တည်း ရိုက်ချက်ဖြင့် လဲကျသွားရသည်။

တတိယမင်းသားသည် လှောင်ပြောင်ရယ်မောလျက် အနားသို့ တိုးကပ်လာသည်။

“ငါ ပြောသားပဲ သူက သူတို့ကို လုံးဝ မနိုင်ဘူးဆိုတာ...”

နန်ကုန်းယွမ်သည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“သူ့အခြေအနေက ဒီလောက်ဆိုးနေပြီဆိုရင်... မင်းကတော့ ဒီထက်ပိုပြီး ဆိုးဝါးတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေလိမ့်မယ်...”

တတိယမင်းသား: ......

သူ၏ ရယ်သံများက ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။

ယွင်ဟွားသည် မကြည့်ရက်တော့ပေ။ ဤလက်အောက်ငယ်သားသည် တကယ့်ကို အသုံးမဝင်လှပေ။ သူမ လက်ကူညီရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ် သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က အလျင်အမြန်ပင် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

“ပန်းကလေး... မလုပ်နဲ့လေ... ကံကြမ္မာတွေ ထပ်ပြီး ပြောင်းလဲသွားမှာ စိုးရိမ်ရတယ်..”

ယွင်ဟွားက ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ လက်ကလေးများ ငြိမ်ကျသွားသည်။ သူမသည် ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်ကိုသာ သနားစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

တတိယမင်းသားမှာမူ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် ရယ်မောနေသည်။ အတိတ်က သူတို့နှစ်ယောက် တိုက်ခိုက်ကြသည့်အခါတိုင်းတွင် သူက အခြားတစ်ယောက်ထက် အနည်းငယ် ပိုပြီး အခြေအနေ ဆိုးလေ့ရှိသည်။

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်သည် သူ၏ ခေါင်းကို အမြဲတမ်း ကာကွယ်ထားသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထောင့်မှနေ၍ သခင်မလေးယွင် ပိတ်ဆို့ခံထားရသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် သွားများကို ကြိတ်ကာ သူ၏ အစွမ်းကုန် အားထုတ်မှုဖြင့် သူ့အပေါ် ဖိထားသော လူမိုက်ကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။

သူသည် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ကောက်ယူကာ ထိုလူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ထုချလိုက်ပြီးနောက် ယွင်ယာကို သူ၏ ကျောနောက်တွင် ကာကွယ်လိုက်သည်။

“သခင်မလေးယွင်... သခင်မလေးယွင်...ငါဒီမှာရှိတယ်... မကြောက်ပါနဲ့...”

ယွင်ယာသည် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ ဘေးတိုက်ပုံစံကို ကြည့်ကာ တစ်ခဏမျှ အတွေးနယ်ချဲ့မိသွားသည်။

“သခင်မလေးယွင်... သူတို့ကို ငါ တားထားပေးမယ် ဒီတစ်ခါ မင်းက လွတ်မြောက်ဖို့ အခွင့်အရေးကို သေချာရှာပြီး ထွက်ပြေးရမယ် နားလည်လား...”

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်၏ နဖူးတွင် အေးစက်သော ချွေးများဖြင့် ပြည့်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများတွင်မူ ပြတ်သားသော စိတ်ဓာတ်များ ထင်ဟပ်နေသည်။

သူသည် အကယ်၍ သူသာ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ခဲ့ပါက သူ၏ အစ်မကြီးက သူ့ကို သေမင်း၏ လက်ထဲမှ အသေအချာ ပြန်လည်ဆွဲထုတ်လာလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။

“ပြေးမလို့လား...”

လူမိုက်နှစ်ယောက်သည် ရက်စက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူတို့၏ တုတ်များကို တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ဆုပ်ကာ တိုးကပ်လာကြသည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး... မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ လွတ်မြောက်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

အထူးသဖြင့် ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်၏ ခေါင်းကို ထုရိုက်ခံထားရသော လူမိုက်ကြီးသည် သူ၏ မျက်နှာကို ရွံ့ရှာဖွယ် အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“ငရဲပြည်ကို သွားလိုက်စမ်း...”

သူသည် တုတ်ကို အားပြင်းစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ခေါင်းကို ရည်ရွယ်လိုက်သည်။ ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်က ယွင်ယာ ထိခိုက်မှာကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်၍ သူမကို ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားသည်။

ယွင်ယာသည် ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်နှင့် နေရာချက်ချင်း လဲလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်လုံးများ ဆုံမိသွားကြပြီး ယွင်ယာ၏ မျက်တောင်များ တုန်ခါသွားသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ အလင်းရောင်သည် သူ၏ နှလုံးသားကို ထိမှန်သွားသကဲ့သို့ပင်။

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်၏ နှလုံးသားက ခုန်ပေါက်နေသော်လည်း ယွင်ယာ၏ အပေါ်သို့ တုတ်ကျလာမည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူသည် ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“သတိထား...”

“ဘုန်း” ဟူသော အသံနှင့်အတူ...

အကာအကွယ်ကျောက်စိမ်းပြားက တောက်ပသွားပြီး တုတ်မှာ နှစ်ပိုင်းကျိုးသွားသည်။

လူမိုက်နှစ်ယောက်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ မျက်စိကို မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်ကာ တုန်ရီနေသော အသံများဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

“မင်း... မင်းက ဘယ်လိုနတ်ဆိုးမလဲ...”

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်က အကြောင်းရင်းကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

*ဒါဟာ အစ်မကြီးက သခင်မလေးယွင်ကို ပေးထားတဲ့ ရတနာပဲ ဖြစ်ရမယ်*

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယွင်ယာသည် ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်ကို သူမ၏ နောက်သို့ ပို့လိုက်ပြီး လူနှစ်ယောက်ကို စူးရှသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“ပန်းကလေး... စတုတ္ထမောင်လေး သူ့ကို ကြည့်နေတဲ့ အကြည့်ကို ကြည့်ဦး... သူက နင့်ရဲ့ ဒုတိယအစ်မရဲ့ ရဲရင့်မှုနဲ့ အရှိန်အဝါကြောင့် စွဲလမ်းသွားတာပဲ…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က ယွင်ဟွား၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ထိုင်လျက် မိခင်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုံးပြနေသည်။

အခုဆိုရင် အားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီ၊ ဟွားဟွားရဲ့ မိခင်အနေနဲ့ သူမရဲ့ သားသမီးတွေအတွက် အဖော်ကောင်း မရမှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။

“ဟွန်း... သူ သက်သာရာရသွားတာပဲ..”

ယွင်ဟွားသည် နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်သော်လည်း သူမ၏ ဒုတိယအစ်မအတွက် သူ့အသက်ကိုပင် ပဓာနမထားဘဲ စွန့်စားခဲ့သည်ကို ထည့်တွက်ကာ သူမကို တုန့်ဆိုင်းစွာဖြင့် လက်ခံလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း...

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ယွင်ဟွားက ယွင်ယာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ယင်စွမ်းအင်အနည်းငယ်ကို ပို့လွှတ်လိုက်ပြီး သူမထံသို့ စကားသံကို ပေးပို့လိုက်သည်။

“ဒုတိယအစ်မ... ညီမ အစ်မခန္ဓာကိုယ်ထဲကို စွမ်းအားအချို့ ပေးလိုက်မယ် ရိုက်ချလိုက်ပါ ယွင်မိသားစုရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ပြသပြီး အစ်မစိတ်ကြိုက် ရိုက်နှက်လိုက်ပါ”

ယွင်ဟွားသည် ရှောင်ယွမ်ယွမ်၏ လက်ထဲမှ ကြက်သားတုံးကို ကိုက်စားလိုက်သည်။ သူမသည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဒုတိယအစ်မကို ပိုမိုသန်မာစေချင်သဖြင့် အနာဂတ်တွင် ဘယ်သူမှ သူမကို အနိုင်မကျင့်နိုင်တော့ပေ။

အကယ်၍ စတုတ္ထမောင်လေးသာ အနည်းငယ်မျှ မကြိုက်မနှစ်သက်တာကို ပြသလာပါက သူမကိုယ်တိုင်ပင် ဤအနီရောင်ကြိုးကို ဖြတ်တောက်ပစ်မည် ဖြစ်သည်။

ယွင်ယာက တစ်ခဏမျှ အံ့သြသွားသည်။ သူမသည် သူမ ညီမငယ်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြီးမားသည့် စွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ လက်ထဲမှ ကြေးအုတ်ခဲလေးကို ချိန်တွယ်လိုက်ရင်း သူမ၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြမှုများဖြင့် တောက်ပသွားသည်။

သူမက မောက်မာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“နင်တို့က ခုနက သူ့ကို ရိုက်တာ ပျော်နေကြတာပေါ့လေ...”

ယွင်ယာသည် သူတို့ဆီသို့ ခြိမ်းခြောက်ဟန်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသည်။ သူမ၏ ညီမငယ်၏ နောက်ခံကြောင့် သူမသည် မိဖုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါများဖြင့် ရွှန်းလဲ့နေသည်။

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်သည် ချက်ချင်းပင် ကြက်သေသေသွားပြီး သူ၏ ခုန်ပေါက်နေသော နှလုံးသားကို ဖိကိုင်လိုက်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးလာသည်။

သူ တွေးလိုက်သည်။

သူ တကယ်ကို အဆုံးသတ်သွားပြီ။

နန်ကုန်းယွမ်သည် သူ၏ အရူးပုံစံကို မနှစ်သက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူက သူတို့ကို တကယ်ကို အရှက်ခွဲနေတာပဲ

“မင်း... မင်း အဝေးမှာ နေစမ်း...”

လူဆိုးက သူမထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရပြီး ချွေးများပင် ပြန်လာခဲ့သည်။

“ဘာလို့လဲ…”

သူမသည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လုံးဝ လူတစ်ယောက်လို ပြောင်းလဲသွားသလိုပဲ။

“နောက်ကျသွားပြီ...”

ယွင်ယာသည် သူမ၏ ပုံမှန် နုနယ်သော အမူအရာကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ညီမငယ်၏ အကူအညီဖြင့် သူတို့ကို အလွယ်တကူ မြှောက်ကာ နံရံဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် တူညီသော အုတ်ခဲတစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထုချလိုက်သည်။

သူမသည် လူမိုက်နှစ်ယောက်ကို သူတို့ တုန့်ပြန်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ရိုက်နှက်လိုက်သည်။

“လူကုန်ကူးတဲ့ လူယုတ်မာတွေ... အားလုံးပဲ သေစမ်း...”

“နင်တို့က ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်ဖို့ ကြံစည်ရဲတယ်ပေါ့... ငါက ဘယ်သူ့ရဲ့ အစ်မလဲဆိုတာတောင် စုံစမ်းဖို့ မလုပ်ကြဘူးလား...”

သူမ၏ ဗိုက်ကို ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ပြည့်သွားသည့်အခါ တရားသူကြီးစုတ်တံသည် ယွင်ဟွား၏ ဘေးသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် သေလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးငယ်လေးများ ရုတ်တရက် တောက်ပသွားသည်။

“သရေစာ... သရေစာ... ငါ့ရဲ့ သရေစာလေးတွေ ပြန်ရောက်လာပြန်ပြီ…”

တရားသူကြီးစုတ်တံက မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး မီးကို ဆက်လက်ထွန်းညှိကာ အိုးကို တည်လိုက်သည်။

ယွင်ချင်းဟန်၏ မြင်ကွင်းက ဝေဝါးသွားပြီး သူသည် ယွင်ဟွားကို ရုတ်တရက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်း လုပ်လိုက်တာပဲ...”

ဒါဟာ မေးခွန်းမဟုတ်ပါ၊ အတည်ပြုချက်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဒုတိယအစ်မသည် ထိုမျှလောက်သော အားမရှိသည်မှာ သေချာသည်။

ယွင်ဟွားက ယွင်ချင်းဟန်ကို စကားမပြောဘဲ ပြုံးပြလိုက်သည်။

နန်ကုန်းယွမ်သည် သူ၏ အနာဂတ်ယောက်ဖဖြစ်မည့်သူ၏ အကြည့်ကို ပိတ်ပင်ရန် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

“ရှောင်ဟွားဟွား... သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပါ၊ ငါတို့ ရှိုးကို ဆက်ကြည့်ပြီး စားကြရအောင်...”

ယွင်ချင်းဟန်သည် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အောင့်သက်သက်ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ အနာဂတ်ဇနီးဖြစ်သူဆီသို့ အားကိုးရာရှာရန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ကျန်းအာ... မင်းကတော့ ကိုယ့်ရဲ့ ညီမငယ်လိုမျိုး ဘယ်တော့မှ မဖြစ်ရဘူးနော်...”

သူ၏ မိဘများမှာ တကယ့်ကို စိတ်ထိခိုက်ရတော့မည်။

သမီးသုံးယောက်တွင် နှစ်ယောက်မှာ ကယ်တင်၍ မရတော့ပေ။

သူတို့ကို နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ ဒုတိယညီမ ဖြစ်သော်လည်း သူမပါ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ လူတွေကို ရိုက်နှက်သည့်အခါတွင် သူမသည်လည်း တတိယညီမနှင့် အငယ်ဆုံးညီမတို့လိုပင် ပြင်းထန်လွန်းသည်။

ကျန်းစီကျင်းသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

သူမသည် ယွင်ယာ လူတွေကို ရိုက်နေသည်ကို မြင်သည့်အခါ အဘယ်ကြောင့် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားနေရသနည်း။

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်မှာမူ အပြည့်အဝ စွဲလမ်းသွားသည်။ သူ၏ အကြည့်သည် ယွင်ယာပေါ်တွင်သာ တည်နေပြီး သူမ၏ နှာခေါင်းပေါ်ရှိ ချွေးစက်များနှင့် သူမ၏ ခေါင်းမာသော အမူအရာလေးကို မြင်ကာ စွဲလန်းနေသည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က အံ့သြသံလေး ထွက်လာသည်။

“ပန်းကလေး... ဘာလို့ နင်တို့ ညီအစ်မ သုံးယောက်လုံးက အမျိုးတစ်ခုတည်းက အမျိုးသားတွေနဲ့ပဲ ညားကြတာလဲ..”

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ ခေါင်းကလေးကို ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် မြှောက်လိုက်သည်။

“အင်း... ငါ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ငါတို့က မိသားစုဆိုတော့ အမျိုးသားရွေးချယ်တဲ့ အရသာကလည်း တူတယ် လူတွေကို ရိုက်နှက်တဲ့ အပြုအမူကလည်း တူမှာပေါ့”

“ငါတို့က ခေါင်းခွဲတတ်တဲ့ ညီအစ်မ သုံးယောက်လေ..”

“ပြီးတော့ ငါပြန်ရောက်ရင် အုတ်ခဲတွေ အများကြီး လုပ်ဦးမယ် ငါ့ရဲ့ အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်းတွေဖြစ်တဲ့ မယ်တော်ကြီး၊ ဧကရီ၊ အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော် မင်းသားစုရဲ့ ကြင်ယာတော်နဲ့ ငါ့ရဲ့ အစ်မဖြစ်သူအတွက် တစ်ယောက်ကို တစ်လုံးစီ ပေးမယ်။ ငါတို့က သူတို့ကို 'အုတ်ခဲ မိဖုရားများ' လို့ ခေါ်မယ် သူတို့က အခုကစပြီး မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားလိမ့်မယ်”

အားလုံး: ......

စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် နန်ကုန်းယွမ်က သူလည်း သူ၏ လက်နက်ကို ပြောင်းလဲသင့်သည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ယွင်ယာသည် သူတို့ကို မသတ်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ဝိညာဉ်သည် တရားသူကြီးစုတ်တံ၏ မှော်ဆန်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး ယခုအခါတွင် သူမသည် မည်သူ့ကိုမျှ မကြောက်တော့ပေ။

“စာအုပ်လေး... နင် တစ်ခုလိုချင်လား... ငါ နင့်အတွက် တစ်ခု ချန်ထားပေးမယ်လေ”

“လိုချင်တယ်”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်လိုက်သည်။ သူ မစားရတာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

လူအုပ်သည် ဆီအိုးကို မမြင်နိုင်ကြသော်လည်း ဆီပူတွင် ကြော်နေသည့် အသံကိုတော့ ကြားနိုင်ကြသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့်...

သူတို့အားလုံးမှာ ကောင်းသောသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ နာကျင်မှုများကို မေ့ပျောက်သွားပြီး ယွင်ယာ၏ နောက်သို့ အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုံးလျက် လိုက်ပါသွားကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ လက် နာလား... ငါ့မှာ ဆေးရှိတယ်၊ ခဏနေရင် လူလွှတ်ပြီး မင်းဆီ ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်လေ...”

နန်ကုန်းယွမ်နှင့် တတိယမင်းသားတို့က ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။