အခန်း ၂၆၄

အခန်း (၂၆၄) သင်သည် အဆိုးရွားဆုံးဖြစ်၏

လူကုန်ကူးသူများသည် နောက်ဆုံးအကြိမ် လုယက်ရန် ကြံစည်စဉ်အတွင်းတွင်ပင် အားလုံး အဖမ်းခံရလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

“မင်းသားစု... အခု စိတ်ပူနေလည်း အသုံးမဝင်တော့ပါဘူး အိမ်ရှေ့စံရဲ့ ထိမ်းမြားခြင်းကို ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် စီစဉ်ပေးရမှာပါ ဘာလို့ ငါတို့ရဲ့သမီး စီကျင်းနဲ့ ချင်းမော့ကို အရင် စီစဉ်မပေးကြတာလဲ...”

ကျန်းကျိယန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ဤသားမက်လောင်းကို အလွန်နှစ်သက်သည်။

ချန်ကျဲဟန်သည် မျက်လုံးလှန်လိုက်ပြီး စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

“မဖြစ်ပါဘူး အမတ်ကြီးကျန်း အင်ပါယာစာမေးပွဲ ပြီးတာနဲ့ အဘိုးကြီးယွင်တို့က ဒီကိစ္စကို တာဝန်ယူလိမ့်မယ်ဆိုတာ မြို့တော်တစ်ခုလုံး သိနေတာပဲ ဘာကို အလျင်လိုနေတာလဲ...”

“ကျွန်တော့်အမြင်မှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ သမီးငယ်လေးနဲ့ သူတို့မိဘတွေကြားမှာ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ စီစဉ်တာ ပိုကောင်းမယ် အဲ့ဒီ ကောင်စုတ်လေးနှစ်ယောက် ဘယ်လောက်တောင် ရင်းနှီးနေလဲဆိုတာ မင်းတို့ မမြင်ဖူးလို့ပါ သူတို့က အမြဲတမ်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်တွယ်ထားပြီး လက်မလွှတ်ကြဘူး”

သူ့သမီးငယ်လေးက အလွန်ရဲရင့်သည်။ သူမသည် ခင်ပွန်းလောင်းကို စောစောစီးစီး ရှာတွေ့ထားသဖြင့် နောက်မှ သားမက်ရွေးရမည့် ဒုက္ခမှ သူ့ဇနီးကို ကယ်တင်လိုက်သည်။

“သြော်... မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး အလျင်လိုစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝမ်သော်က အလုပ်ဝင်တာမှ မကြာသေးတာ။ သူ့ရာထူးကို အရင်ဆုံး စီစဉ်ပေးရအောင်...”

ရှန်ကွမ်းယန်သည် မျက်နှာပေါ်တွင် အရေးအကြောင်းများနှင့်အတူ ပြုံးလိုက်သည်။

ယွင်ယာသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး အရည်အချင်းရှိသော မိန်းကလေးဖြစ်သဖြင့် ထိုကောင်စုတ်ကို ထိန်းကျောင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ကြားထားသည်။

“ဟွန်း... ငါက မင်းသားပဲ ငါ့ရဲ့ အာဏာက မင်းတို့ထက် ပိုကြီးတယ် ဒီကိစ္စကို ငါပဲ ဆုံးဖြတ်မယ် ငါ့ရဲ့ သမီးချွေးမကို အရင်ဆုံး စီစဉ်ရအောင်”

မင်းသားစုသည် သူ့ရာထူးကို သုံး၍ သူတစ်ပါးကို ခြိမ်းခြောက်ရန် မတွန့်ဆုတ်ခဲ့ပေ။

ချွေ့ဝမ်ရှင်းနှင့် သူမ၏ သူငယ်ချင်းများ စုဝေးရန် အခွင့်အရေးရခဲ့ကြသည်။ မိန်းမများတွင်လည်း ဆွေးနွေးစရာ အကြောင်းအရာများရှိသဖြင့် အမျိုးသားများနှင့်အတူ အခန်းထဲတွင် မနေခဲ့ကြပေ။

မင်းသားစု စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းက တံခါးကို ကန်ဖွင့်ကာ အထဲသို့ အော်ဟစ်ဝင်ရောက်လာသည်။

“စီစဉ်တာပဲကြည့်စမ်း လက်ရှိဧကရာဇ်ဖြစ်တဲ့ ငါတောင်မှ အဲ့ဒီ အရူးတတိယမင်းသားအတွက် ဘာမှ မစီစဉ်ပေးရသေးဘူး မင်းတို့က အိပ်မက်မက်နေတာပဲ”

“နန်ကုန်းလင်ကျန့်... မင်းက ပိုပြီး မောက်မာလာပြီနော်။ မြို့တော်ထဲမှာ စစ်တပ်တွေကို စုရုံးခိုင်းတယ် မင်းတို့က ပြည်သူတွေကို ကြောက်လန့်အောင် လုပ်ရမှာ မကြောက်ဘူးလား...”

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် ပြောလေလေ ဒေါသထွက်လေဖြစ်ပြီး သူအမြဲဆောင်ထားသော တုတ်ကို ထုတ်ကာ သူ၏ တင်ပါးကို စတင်ရိုက်နှက်လေသည်။

အားလုံးက ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

မင်းသားစု တကယ်တမ်း စစ်တပ်များကို စုရုံးစေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

“အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီး... စိတ်လျှော့ပါ ကျွန်တော်မျိုးက ပြန်ပေးဆွဲသမားတွေကို မြန်မြန်ဖမ်းဖို့ လုပ်တာပါ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ လူတွေက သူတို့အားလုံးကို နာရီဝက်မကြာခင်မှာပဲ ဖမ်းမိခဲ့တယ်လို့ အစီရင်ခံထားပါတယ်...”

“တရားရေးရာရုံးတော်နဲ့ တရားစီရင်ရေးဌာနကိုသာ အပ်ထားရင် ဘယ်လောက်ကြာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမလဲ...”

မင်းသားစုက မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်။ သူလုပ်တာ ဘယ်သူ့အတွက်လဲ။

ချန်ကျဲဟန်နှင့် ရှန်ကွမ်းယန်: ......

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းမှာ ဒေါသထွက်လွန်းပြီး ရယ်မောမိသည်။

“ဘာလဲ…မင်းက မင်းကိုယ်မင်း မှန်တယ်လို့ ထင်နေတုန်းလား သူတို့နှစ်ယောက်ကို ရာထူးကနေ ထုတ်ပယ်ပြီး မင်းကိုပဲ အကုန်လုံး လုပ်ခိုင်းလိုက်ရမလား...”

“မ...မလိုပါဘူး”

မင်းသားစုသည် စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ရုံမှလွဲ၍ ဘာမှမလုပ်တတ်သည့် လူရမ်းကားတစ်ယောက်သာဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံကာ ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်သွားသည်။

မင်းသားစုကို ကိုင်တွယ်ပြီးနောက် ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် အခြားသူနှစ်ဦးဆီသို့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

“မင်းသားစုက ယုံကြည်လို့မရတဲ့ အရူးပဲ..မင်းတို့နှစ်ယောက်မှာ ဦးနှောက်မရှိဘူးလား..ဘာလို့ သူ့ကို မတားနိုင်ရတာလဲ.. ငါသာ ပညာရှိတဲ့ ဘုရင်မဟုတ်ရင် မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ဆွဲခေါ်သွားပြီး ခေါင်းဖြတ်လိုက်တာကြာပြီ။”

ချန်ကျဲဟန်နှင့် ရှန်ကွမ်းယန်တို့သည် နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြသည်။

“အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးတို့ အပြစ်ကို ဝန်ခံပါတယ်”

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် ဟွန်းခနဲ အသံပြုလိုက်ပြီးနောက် ယွင်ရှောင်ထျန်းကို ကြည့်ကာ လက်ညှိုးထိုးပြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။

“ပြီးတော့ မင်း အရပ်ဘက်အရာရှိတွေရဲ့ ခေါင်းဆောင် မင်းက တကယ်ကို နမူနာကောင်း မပြနိုင်ဘူး သမီးလေးတစ်ယောက် ရှိတာကိုပဲ ဂုဏ်ယူနေတာမဟုတ်လား သူမက ငါ့ရဲ့ မင်းသမီးလေး ငါ့ရဲ့ သမီးလိုပဲ ငါတောင် မမောက်မာသေးဘူး မင်းကတော့ မောက်မာနေပြီပေါ့”

“ဒီမိသားစု စုဝေးပွဲက ဘာလဲဆိုတာမသိတဲ့သူဆိုရင် မင်းတို့က ငါ့ကို ပုန်ကန်ဖို့ ကြံစည်နေတယ်လို့ ထင်သွားလိမ့်မယ်”

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သူတို့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါပြောမယ်၊ ငါ့အမိန့်မပါဘဲ ဘယ်သူမှ လက်မထပ်ရဘူး”

*ဟွန်း…သူက မိသားစုဝင်တစ်ယောက်ဖြစ်လျက်နဲ့ သူ့ကို မပါဝင်ခိုင်းကြဘူး*

“မင်းသားစုက ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ စစ်တပ်ကို စုရုံးတယ် ဒါဟာ အကြီးမားဆုံး ရာဇဝတ်မှုပဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်က တရားရေးရာရုံးတော်က တစ်ယောက်က တရားစီရင်ရေးဌာနက မင်းတို့ တာဝန်ပျက်ကွက်မှုတွေကြောင့် မင်းသားစုက လုပ်ချင်တိုင်း လုပ်နေတာပဲ။”

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် ရယ်သံကို မနည်းထိန်းထားရင်း နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်သည်။ ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

“ပြီးတော့ မင်း… ယွင်ရှောင်ထျန်း..မင်းရဲ့ ကြီးကြပ်မှုမှာ ချို့ယွင်းချက်တွေ ရှိတယ်။ မင်းက ဘာအသုံးဝင်လဲ.. ကောင်မလေး ပြောတာ မှန်တယ်လို့ ငါထင်တယ်… မင်းကို ရာထူးကနေ ဖယ်ရှားလိုက်တာထက် သူမကို ဝန်ကြီးချုပ်ဖြစ်ခိုင်းတာ ပိုပြီး ယုံကြည်ရမယ်”

ယွင်ရှောင်ထျန်း: …

“မနက်ဖြန်ကစပြီး မင်းရဲ့ လစာခြောက်လကို ဒဏ်ငွေဆောင်ရမယ်။”

လူလေးယောက်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ကန့်ကွက်ရန် မဝံ့ရဲကြပေ။

“အရှင်မင်းကြီး ကျွန်တော်မျိုးတို့ နာခံပါတယ်”

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ကျေနပ်သွားသည်။

“ပြီးတော့ မင်းတို့ ဒီနေ့ ဖြစ်ပွားစေတဲ့ ပြဿနာတွေကြောင့် ငါ လန့်သွားပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ် ငါ့ကျန်းမာရေး ထိခိုက်သွားပြီ။”

“ဒါကြောင့်......”

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းက သူတို့ကို ထူးဆန်းစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

သူတို့လေးယောက်လုံးသည် ရုတ်တရက် ကျောရိုးထဲတွင် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် ယွင်ရှောင်ထျန်း၏ လက်ဟန်ကို အတုယူကာ လက်နှစ်ချောင်းကို ပွတ်လိုက်သည်။

“ငါ့ခန္ဓာကိုယ် ပြန်ကောင်းဖို့နဲ့ စိတ်သက်သာရာရဖို့ ရှောင်ကျင်းဇီ လိုအပ်တယ် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက မင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်တာလေ အများကြီး မဟုတ်ပါဘူး တစ်ယောက်ကို သုံးထောင်တေးလ်စီပဲ”

“ဘာ”

မင်းသားစုသည် အရင်ဆုံး ခုန်ထွက်လာပြီး သူ၏ အသံမှာ နှလုံးသားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး ကျွန်တော်မျိုးကိုသာ ရောင်းလိုက်ပါတော့… ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အိတ်ကပ်ထဲမှာ တပြားမှ မရှိတော့ဘူး အတိုချုပ်ပြောရရင် ကျွန်တော်မျိုး ဒေဝါလီခံရတော့မှာ”

သူ့တွင် လျှို့ဝှက်ငွေတောင်မရှိရာ ငွေကို ဘယ်ကရမလဲ။ သူ့ဇနီးက သူ့အသုံးစရိတ်ကို ဖြတ်တောက်နေတာကို ပြောစရာတောင် မလိုတော့ပေ။

“အရှင်မင်းကြီး ကျွန်တော်မျိုးအိမ်မှာ ယိုစိမ့်နေတဲ့ ဂွမ်းအင်္ကျီလို သမီးလေးတစ်ယောက် ရှိနေတာလေ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ လျှို့ဝှက်ငွေတောင် သိမ်းထားဖို့ ခက်ခဲတယ်”

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် မျက်ရည်ကို သုတ်လိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ဝှက်ထားသမျှ ငွေစေ့အားလုံးကို ထုတ်ပေးရတော့မည်။

“အရှင်မင်းကြီး ကျွန်တော်မျိုး ငွေမရှိတော့တာကို ရှက်မိပါတယ်”

ကျန်းကျိယန်သည် ဒုက္ခရောက်နေသည့်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။ သူလည်း ဆင်းရဲနေသည်။

“အင်း..အရှင်မင်းကြီး ကျွန်တော့်ဇနီးက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ညီမပါ သူမက နည်းနည်း တင်းကျပ်လွန်းတယ် အမတ်ချန်ဆီ သွားပါလား သူ့ဇနီးက ရက်ရောတယ် အမတ်ချန်မှာ သူ့ကိုယ်ပိုင် ဘဏ္ဍာတိုက်ရှိတယ်လို့ ကြားမိတယ်”

ရှန်ကွမ်းယန်သည် လိမ္မာပါးနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ချန်ကျဲဟန်ကို အရိုအသေပေးရန် လှည့်လိုက်သည်။

“အမတ်ချန် ကျွန်တော်တို့အားလုံးက မိသားစုဝင်တွေပဲ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်အတွက် အတူတူ ပေးဆပ်ဖို့ ကူညီပါလား”

အခြားသုံးယောက်စလုံးသည် သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ချန်ကျဲဟန်: … မဟုတ်ဘူး သူတို့က ဘာလို့ သူ့ကိုပဲ ပစ်မှတ်ထားနေကြတာလဲ

“အရှင်မင်းကြီး ကျွန်တော်မျိုး အရင်က ချမ်းသာပေမဲ့ အခု ကျွန်တော့်ဇနီးက သမီးငယ်လေးရဲ့ တင်တောင်းငွေအတွက် သိမ်းထားလိုက်ပြီ”

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် သူတို့၏ အကြောင်းပြချက်များကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ့ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲတွင် ရွှေစကလေးများ မရှိလျှင် သူသည် အခြားနေရာတွင်ရအောင် ရှာမည်ဖြစ်သည်။ ဒါဟာ သူလာလမ်းမှာကတည်းက စီစဉ်ထားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

“သြော်... ရှောင်ဟွားအာကို ခွဲခွာရမှာ တကယ်ကို မခံစားနိုင်ဘူး ငါ စဉ်းစားပြီးပြီ၊ သူမ အသက်နှစ်ဆယ်အထိ ဘာလို့ မထားထားရမှာလဲ”

“ချင်းမော့က ကျောင်းသားကောင်းတစ်ယောက်ပါ ယွင်မိသားစုခေါင်းဆောင်က သူ့ကို အထူးစာသင်ပေးတယ်လို့ ကြားတယ် ဒီစာမေးပွဲမှာ သူ အောင်မြင်တဲ့ ကျောင်းသားစာရင်းထဲမှာ ပါလာမှာ သေချာတယ်လို့ ငါထင်တယ်”

“ဝန်ကြီးယွင် ငါ သူ့ကို မြို့တော်ပြင်ပမှာ နှစ်နှစ်လောက် တာဝန်ပေးလိုက်မယ် သူ အောင်မြင်မှုတွေ ရပြီးတာနဲ့ ငါ သူ့ကို ရာထူးကြီးကြီး ပေးမယ်”

“ပြီးတော့ အမတ်ကြီးကျန်း မင်းရဲ့သမီးလေးအတွက် နောက်ထပ် နှစ်နှစ်လောက် စောင့်ရလိမ့်မယ်ထင်တယ်။”

“မိဘတွေနဲ့ လူကြီးတွေက အိမ်ထောင်ရေးကို စီစဉ်ပေးရမယ်လို့ ပြောကြပေမဲ့ မင်းတို့ရဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်က ငယ်လွန်းတယ် သူတို့ ကြီးလာရင် သူတို့သဘောကျတဲ့သူနဲ့ တွေ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ အဲ့ဒါ သူတို့ကို ထိခိုက်စေတာ မဟုတ်ဘူးလား”

သူတို့လေးယောက်စလုံးက သွားများကို ကြိတ်ထားကြသည်။

*ခွေးကောင်..မင်းက အဆိုးရွားဆုံးပဲ*

အလံခတ်သံကို ကြားရသဖြင့် အခြားမိသားစုများမှ အမျိုးသမီးအချို့ အပြေးရောက်လာပြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

“ကျွန်တော်မျိုးမတို့ ပေးပါ့မယ်”

“အစ်ကိုကြီး ကျွန်မ သင့်အတွက် ထပ်ထည့်ပေးရမလား၊ ငါးထောင်တေးလ် ဖြစ်သွားအောင်လေ… ဒါမှ ယာအာနဲ့ ဝမ်သော်ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို တတ်နိုင်သလောက် မြန်မြန်စီစဉ်လို့ရမှာ။”

မင်းသမီးတန်ရှားက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ သားသည် ယွင်မိသားစုနှင့် ပတ်သက်မှု ရရှိအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် အနည်းငယ် ပိုပေးရသည်ကို မကန့်ကွက်ပေ။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်မလည်း ငါးထောင်တေးလ် ပေးပါ့မယ်”

ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် အကယ်၍ သူမ နောက်ကျသွားပါက သူမ၏ သမီးများ ကြွေးမြီနှင့် ထပ်ပတ်မိမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

စကားမပြောဘဲ သခင်မချန်သည် ဘေးမှ အစေခံကို ခေါ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အခု ပြန်သွားပြီး ငါ့ရဲ့ သိုလှောင်ခန်းထဲက တေးလ်တစ်သောင်းကို ချက်ချင်း ယူခဲ့”

သူမမိသားစုသည် အချမ်းသာဆုံးဖြစ်ရာ ဤငွေပမာဏသည် သူမအတွက် ဘာမှ မဟုတ်ပေ။

အရှုံးမပေးလိုသဖြင့် မင်းသားစု၏ဇနီးက ကြေညာလိုက်သည်။

“ကျွန်မလည်း တေးလ်တစ်သောင်း ထည့်ဝင်ပါ့မယ်”

သူမ၏ ငွေအားလုံးသည် ရှောင်ဟွားဆီသို့ ရောက်သွားမည်ဖြစ်ရာ ဤငွေကို အဖေနှင့် သား၏ အကောင့်များမှ ဖြတ်လိုက်ရအောင်။