အခန်း ၂၆၆

အခန်း (၂၆၆) ကျောက်တုံးလေး၏ သစ္စာဖောက်မှုနှင့် ငရဲမင်း၏ ဒေါသ

ကျောက်တုံးလေးက သူသည် သခင်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ပြီဟု ပြောလိုက်လေသည်။ ငရဲလကျောက်သည် ယမမင်းရောက်ရှိနေကြောင်း ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားပြီး သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်ထဲမှ အပြင်သို့ ပျံထွက်သွား၏။

"ပန်းကလေး... ထတော့... ယမမင်း ရောက်လာပြီ..."

ယွင်ဟွားသည် နားထဲတွင် တဝီဝီမြည်နေသော အသံကြောင့် အိပ်မက်ကောင်းများ ပျက်စီးသွားရသည်။ သူမသည် သေးငယ်သော လက်ကလေးကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထိုအသံကို ပုတ်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။

ကျောက်တုံးလေးမှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး သူမ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့နှင့် စတင်ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။

"နာတယ်... နာတယ်... နာတယ်..."

ယွင်ဟွား၏ အိပ်မက်များမှာ တစစီဖြစ်သွားပြီး အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်ရီလျက် ထိုင်လိုက်မိသည်။

"ကျောက်တုံးစုတ်လေး... ငါ့ကို ကျေနပ်လောက်တဲ့ အကြောင်းပြချက် မပေးနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့... နင့်ကို ငါတို့သုံးယောက်ပေါင်းပြီး အနိုင်ကျင့်ပစ်မယ်..."

"မှန်တယ်... ပန်းကလေးကို အနိုင်ကျင့်လို့ရတာ ရှူးရှူးတစ်ယောက်ပဲ ရှိရမယ်... ကျောက်တုံးလေး... နင် အရမ်း မောက်မာနေပြီနော်..."

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က သူမ၏ ခါးကို ထောက်ကာ ထိုကျောက်တုံးအား ပြင်းပြင်းထန်ထန် လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ပန်းကလေးကို အနိုင်ကျင့်တဲ့သူမှန်သမျှ... ပေပေ့က ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူး..."

တရားသူကြီးစုတ်တံက မောက်မာစွာ ပြောဆိုပြီး သူမ၏ ကိရိယာများကို စတင်ထုတ်ယူနေလေသည်။

သူတို့သုံးဦး စည်းလုံးညီညွတ်စွာဖြင့် ရန်လိုနေသည်ကို မြင်သောအခါ ငရဲလကျောက်မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။

"နင်တို့က စေတနာကို နားမလည်ကြဘူး... ယမမင်းက ဒီမှာ ရောက်နေပြီလေ... မင်းတို့အမေ ဆောက်ပေးထားတဲ့ ငရဲခန်းမထဲမှာ..."

သူတို့သုံးဦး၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် အရောင်လက်သွားသည်။ ယွင်ဟွားသည် အိပ်ရာမှ လူးလဲထကာ အဝတ်အစားများကို အမြန်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

"ပန်းကလေး... လက်နက်တွေ ထုတ်ထားဖို့ ပြင်ထား..."

တရားသူကြီးစုတ်တံသည် အသေးစား အမြောက်တစ်လက်ကို သယ်ဆောင်ကာ မည်သူ့ထက်မဆို ပိုမြန်မြန် ပျံသန်းသွားသည်။ သို့သော် သူမ၏ တောင်ပံများကို သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က ဖမ်းဆုပ်ထားလိုက်၏။

"အရူးရဲ... မင်က ယွင်အိမ်တော်ကို ဖျက်ဆီးမလို့လား..."

စနစ်ထံမှ ရရှိထားသော ပစ္စည်းများမှာ အလွန်အစွမ်းထက်သဖြင့် ဤနေရာတွင် ထုတ်သုံးရန် မသင့်တော်ပေ။

တရားသူကြီးစုတ်တံမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားပြီး ၎င်းကို တိတ်ဆိတ်စွာပင် သိုလှောင်နယ်မြေထဲသို့ ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။

ထို့နောက်...

ချက်ချင်းပင် သစ်ခုတ်လွှစက်တစ်လက်ဖြင့် အစားထိုးလိုက်၏။

ယွင်ဟွားသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားသော်လည်း ငရဲလကျောက်က တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ သူမ၏ နောက်မှ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ပန်းကလေး... ရှောင်ယွမ်ယွမ် မရှိဘူး... ငါတို့က နောက်ပိုင်းမှာ သူ့ကို ဘယ်လို ခြောက်လှန့်ကြမလဲ..."

အကယ်၍ ယမမင်းသာ သိုင်းကျင့်ဝတ်မဲ့စွာဖြင့် သူတို့အားလုံးကို အတင်းအကျပ် ဖမ်းဆီးသွားမည်ဆိုပါက သူ၏သခင်မှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားမည် မဟုတ်ပါလား။

"စိတ်မပူပါနဲ့... အဆိုးဆုံးဆိုရင်တော့... နန်ကုန်းယွမ်ရဲ့ အိမ်တော်ကို ရောက်အောင် စည်းရုံးပြီး လှည့်စားလိုက်မယ်..."

ယွင်ဟွားမှာ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေသည်။ သူမ၏ လှည့်စားခြင်းစွမ်းရည်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်၏။

ငရဲခန်းမ၌

ယမမင်းသည် သူ၏ ရုပ်တုကိုကြည့်ကာ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ အလိုအလျောက် ကော့တက်သွားသည်။

ဖယောင်းတိုင်များမှာ လင်းထိန်နေဆဲဖြစ်ပြီး အမွှေးနံ့သာများမှာလည်း မပြတ်မလပ် တောက်လောင်နေသည်။ လိုအပ်သည်မှာ ပူဇော်သက္ကာရများသာ ဖြစ်သည်။

"ကျစ်... ကျစ်... ကျစ်..."

"ဒီကပ်ဘေး... အဟွတ် အဟွတ်... အနည်းဆုံးတော့ ဒီမိန်းကလေးမှာ အသိတရား ရှိပါသေးတယ်... လူ့ပြည်မှာ ဒီမင်းအတွက် ပူဇော်သကာတွေ ပြုလုပ်ပေးဖို့ သိတယ်..."

ယမမင်းမှာ အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားပြီး သူ၏ မှိုင်းညှိုနေသော မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ယွင်ဟွားသည် ငရဲမင်း၏ အဆူအဆဲကို ခံရမည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော်လည်း အပြုံးဖြင့်သာ ကြိုဆိုခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ယွင်ဟွားသည် သူ၏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော အမူအရာကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။

"ယမမင်း... ယမမင်း..."

သူက တစ်စုံတစ်ရာ မကောင်းကြံနေခြင်းများလား။

"အဟမ်း... ပုလဲလေး... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်... ငါ့ကို လွမ်းနေလား..."

ယွင်ဟွားမှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စိမ့်ကနဲ ဖြစ်သွားသည်။

သူမသည် ယမမင်းကို သတိထားကာ စိုက်ကြည့်နေစဉ် သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ တရားသူကြီးစုတ်တံက ကြီးမားသော သစ်ခုတ်လွှစက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ပန်းကလေးကို အနိုင်ကျင့်ရဲရင်... နင့်ကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ပစ်မယ်..."

ယမမင်းက တရားသူကြီးစုတ်တံကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

ကျွမ်ခနဲ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တရားသူကြီးစုတ်တံ၏ လက်ထဲမှ သစ်ခုတ်လွှစက်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး ချက်ချင်းပင် အလွန်နာခံတတ်သွားကာ ဟွားဟွား၏ မျက်နှာကို ဖက်တွယ်ထားပြီး သူမ၏ ဆံပင်များဖြင့် ပတ်ထားလိုက်၏။

ငရဲလကျောက်မှာ ယမမင်းက သူ၏ အထောက်အထားကို ဖော်ထုတ်ပစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ခဏတာ ပုန်းကွယ်သွားသည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်မှာ လည်ပင်းကို ကုပ်ထားကာ ခြေဖျားထောက်လျက် ဝင်လာသည်။ ယမမင်းထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖိနှိပ်မှု အရှိန်အဝါကြောင့် ပုံမှန်အားဖြင့် မောက်မာတတ်သည့် ထိုအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ငုံးလေးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

“ယမမင်း... မတွေ့ရတာ ကြာပြီ..."

*ဝါး... ရှောင်ယွမ်ယွမ်ဆိုတဲ့ အာဏာရှင်ကြီး မရှိဘူး... အားကိုးစရာ မရှိတော့ဘူး…*

ယမမင်းသည် ထိုနှစ်ဦးကို လျစ်လျူရှုကာ ယွင်ဟွားအပေါ်၌သာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ယင်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ကုသိုလ်စွမ်းအားများဖြင့်လည်း ခြံရံထားသည်။ ဤမိန်းကလေးသည် လူ့ပြည်တွင် မည်သို့သော အံ့ဖွယ်လုပ်ရပ်များကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သနည်း။

*ဒါတွေကတော့ ထားပါတော့…*

ကမ္ဘာလောကကို အန္တရာယ် မဖြစ်စေသဖြင့် သူ စိတ်အေးနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

မှန်ပေသည်။

ဤကမ္ဘာ၏ တာဝန်များကို သူမအား ပေးအပ်ထားနိုင်ပေသည်။

"ပုလဲလေး... ငါကတော့ မင်းကို ငရဲပြည်ကို ပြန်ခေါ်သွားဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာပါ... ဒါပေမယ့် မင်းက အခု သိုင်းလမ်းကြောင်းပေါ်ကို လျှောက်လှမ်းနေပြီဖြစ်လို့... ဒီအကြံကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပါတော့မယ်..."

ယမမင်း၏ မျက်ခုံးကြားတွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူတို့၏ ပူဇော်သက္ကာရကို ထောက်ထား၍ သူမကို လွှတ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယွင်ဟွားနှင့် အပေါင်းအပါတို့မှာ အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားကြသော်လည်း သူတို့၏ အပြုံးများ မပျောက်ကွယ်မီ ယမမင်း၏ စကားတစ်ခွန်းကြောင့် သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်များ ချက်ချင်း ကျဆင်းသွားရသည်။

"မင်းတို့ လူ့ပြည်မှာ ဆက်နေနိုင်ပါတယ်... ဒါပေမယ့် အဲဒီနှစ်ခုကတော့..."

ပတ်ဝန်းကျင်ကို လျင်မြန်စွာ စစ်ဆေးပြီးနောက် ယမမင်းမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ အဲဒီငရဲလကျောက်... အဲဒီသုံးခုလုံး ငါနဲ့အတူ ငရဲပြည်ကို ပြန်လိုက်ခဲ့ရမယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီးစုတ်တံတို့မှာ ဒေါသကြောင့် မျက်နှာများ နီရဲသွားကြသည်။

"မလိုချင်ဘူး..."

"ငါ ပန်းကလေးကို မခွဲသွားချင်ဘူး..."

ငရဲလကျောက်မှာ မပုန်းကွယ်တော့ဘဲ ဒေါသတကြီး ပျံထွက်လာပြီး "မင်း ငါ့ကို ပြန်ခေါ်လို့ မရဘူး..." ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ယမမင်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

သူသည် သူတို့ကို သည်းခံနေမည် မဟုတ်ပေ။ အင်အားသာလျှင် အဓိကဖြစ်ပြီး သူတို့သည် သူ၏ လက်ထဲမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဟု သူ မယုံကြည်ပေ။

အထူးသဖြင့် ငရဲလကျောက်ကို ပြန်ခေါ်သွားရမည်။

ဖုန်းတုဧကရာဇ် ပြန်ရောက်တော့မည် မဟုတ်ပါလား။

သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါ ငရဲလကျောက်မှာ သူ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။ ထိုကျောက်တုံးမှာ အလျင်စလိုဖြင့် "မင်း အဓမ္မသမား... ငါ့ကို လွှတ်လိုက်စမ်း... မဟုတ်ရင် မင်း နောင်တရလိမ့်မယ်..." ဟု ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

ယွင်ဟွားမှာ အလွန်အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူမ တုံ့ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ယမမင်းက သူမကို အေးခဲသွားစေပြီး သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီးစုတ်တံတို့မှာလည်း လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

"ယမမင်း... ရှောင်ယိုယိုကို လွှတ်ပေးလိုက်... သူက ငါ့ဟာ..."

ယွင်ဟွားမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ သွေးပင် အန်တော့မတတ် ဖြစ်နေသည်။ သူက မကောင်းတာတစ်ခုခု လုပ်တော့မည်မှာ အသေအချာပင်။

"မင်းဟာ..."

ယမမင်းသည် အသံကို ချက်ချင်း မြှင့်လိုက်ပြီး ယွင်ဟွားကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"မင်းလို ကောင်မစုတ်လေးက သေချင်နေတာလား... သူက ပိုင်ရှင်ရှိတယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား..."

ယွင်ဟွားမှာ ကြက်သေသေသွားသည်။ ရှောင်ယိုယိုက ဤအကြောင်းကို တစ်ခါမှ ပြောပြမထားခဲ့ပေ။

ငရဲလကျောက်မှာ မရပ်မနား ရုန်းကန်နေပြီး ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

"ဒီကျောက်တုံးသခင်က သခင်ကို သစ္စာဖောက်လိုက်ပြီ... ငါ့သခင်အသစ်က ပန်းကလေး..."

သူမသည် မှန်ကန်သောဘက်တွင် ရပ်တည်ပြီး သစ္စာရှိမှုကို ပြသရန် လိုအပ်သည်။ သို့မှသာ သူ၏သခင်မှာ အနာဂတ်တွင် ပန်းကလေး၏ စကားကို နားထောင်လိမ့်မည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယမမင်းမှာ သူ၏လက်ထဲတွင် ရုန်းကန်နေသော ငရဲလကျောက်ကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။

"အရူး..."

အဲဒီကောင်စုတ်လေးက ဘယ်လိုတွေ သင်ပေးလိုက်လို့ ဒီလောက်ထိတောင် "သစ္စာဖောက်ခြင်း" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောထွက်ရတာလဲ။

"ကောင်းလိုက်တာ..."

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အသစ်လေ့ကျင့်ထားတဲ့ အဖော်ဆိုတော့လည်း ဒီလောက်တော့ ရှိရမှာပေါ့..."

"ဟုတ်တယ်... ပန်းကလေးနောက်ကို လိုက်တာက အမြတ်အစွန်း အသေအချာပဲ..."

တရားသူကြီးစုတ်တံက ခေါင်းပြူလာပြီးနောက် ပြန်ရုပ်သွားသည်။ ပန်းကလေး၏ ဆွဲဆောင်မှုမှာ ငြင်းမရနိုင်အောင် ရှိပေသည်။

"ယမမင်း... ကြားလိုက်တယ် မဟုတ်လား... ရှောင်ယိုယိုက သူ့သခင်ကို သစ္စာဖောက်သွားပြီ... အခုချက်ချင်း ငါ့ကို ပြန်ပေးလိုက်... မဟုတ်ရင် နင် နောင်တရလိမ့်မယ်..."

ရှောင်ယွမ်ယွမ်ဆိုသည့် အားကိုးရာကို လက်ကိုင်ထားသဖြင့် သူမမှာ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေသည်။

ယမမင်းမှာ ဒေါသနှင့်အတူ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းလို ကောင်စုတ်လေးက သူ့ရဲ့ တကယ့်ပိုင်ရှင်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိလို့လား..."

ဧကရာဇ်ထံမှ ကျောက်တုံးတစ်ခုကို လုယူရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ဤပန်းကလေးကို ချိုးဖျက်နိုင်သလို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပေသည်။

ယွင်ဟွားမှာ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိပေ။ သူမ လှုပ်ရှားမရသော်လည်း သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာ အားကောင်းနေဆဲဖြစ်သည်။

"သူက ဘယ်သူဖြစ်ဖြစ် ငါ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး... ငါ့နောက်က ဘယ်သူရှိလဲဆိုတာသိလား..."

လူကြီးမင်းတို့၏ နောက်ခံအရှိန်အဝါအကြောင်း ပြောနေတာ မဟုတ်ပါလား။

ရှောင်ယွမ်ယွမ်၏ အထောက်အထားမှာ အကြောက်ဆုံးပင်။

"မောက်မာလိုက်တာ..."

ယမမင်းသည် အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး နက်ရှိုင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူ့သခင်က ဖုန်းတုဧကရာဇ်ပဲ..."

“ဟမ်... ဘာပြောလိုက်တယ်”

ယွင်ဟွားမှာ သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီးစုတ်တံတို့နှင့်အတူ လုံးဝ ထိတ်လန့်သွားရသည်။

ငရဲလကျောက်မှာ ပို၍ တက်ကြွစွာ ခုန်ပေါက်နေ၏။

"ဖူး... ဖုန်းတုဧကရာဇ်က ဘာမှမဟုတ်ဘူး... သူက ပန်းကလေးလောက် နောက်ခံမရှိဘူး..."

*ဒီသေနာကြီးကို ငါ အရင်ဆုံး သခင်ဆီ ခေါ်သွားမယ်... ပြီးရင် မယ်တော်ကြီးရဲ့ နန်းဆောင်ကို လှည့်စားခေါ်သွားမယ်*

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ယမမင်းမှာ လုံးဝ ထိတ်လန့်သွားရတော့သည်။