အခန်း ၂၆၉

အခန်း (၂၆၉)။ ငရဲလကျောက်၏ ဝန်ခံချက်နှင့် ဖော်ထုတ်လိုက်ရသည့် အတွင်းစိတ်

တရားသူကြီးစုတ်တံသည် သွားလေးများကို ဖြဲကာ ချွန်ထက်သော သွားစွယ်လေးများကို ပြ၍ ရယ်မောလိုက်၏။

“စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ့သွားကျိုးရင် ဟွားဟွားကို ရွှေသွားကြီး တစ်ချောင်းလောက် အစားထိုးခိုင်းလိုက်မယ်”

ငရဲလကျောက်...

သူသည် နှုတ်ခမ်းဆူကာ ချက်ချင်းပင် ငိုယိုလိုက်သည်။

“ဝါး”

“ငါ... ငါ သစ္စာဖောက်လိုက်မိပြီ နင်တို့ ငါ့ကို မအနိုင်ကျင့်နဲ့တော့..”

“ဝါး... ပန်းကလေး... ရှောင်ယိုယို... ငါ မှားမှန်းသိပါပြီ ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ..”

ငရဲလကျောက်က ယွင်ဟွား၏ ဘေးသို့ ပျံသန်းသွားပြီး ငိုယိုကာ တောင်းပန်နေ၏။

ယွင်ဟွား၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားပြီး သူမ၏ လက်ထဲရှိ ရွှေအုတ်ခဲလေးသည် အနက်ရောင် ဟွန်ယွမ်ကောင်းကင်တုန်ခါအုတ်ခဲအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အေးစက်စက် အလင်းတန်းများ ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ငရဲလကျောက်ကို အလွန် ကြောက်လန့်သွားစေသည်။

“ပန်းကလေး... အဲ့လိုမျက်နှာပေးနဲ့ မကြည့်ပါနဲ့တော့ ရှောင်ယိုယို ကြောက်တယ်... ငါ တကယ် မှားမှန်းသိပါပြီ..”

“ကြောက်တယ်”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

“ကျောက်တုံးကလေး... နင့်မှာ အမှန်တရားကို ပြောပြဖို့ အခွင့်အရေး အများကြီးရခဲ့တာကို နင် မပြောခဲ့ဘူး အခု ယမမင်းသာ ပါးစပ်လွတ်မသွားရင် နင်က ဘယ်လောက်ကြာကြာ ငါတို့ကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ ကြံစည်နေတာလဲ ဟင်”

ငရဲလကျောက်က တိုးတိုးလေး ရှိုက်ငိုလိုက်၏။

“ဝါး... ငါ... ငါ နင်တို့ကို အမှန်အတိုင်း ဘယ်လိုပြောရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားနေတာပါ... ဒါပေမဲ့... နင်တို့ ဒေါသထွက်မှာကို ကြောက်လို့ပါ…”

ယွင်ဟွားက နှုတ်ခမ်းကို စုလိုက်ပြီး ငရဲလကျောက်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ချုပ်နှောင်ထားသည့် သဘောတူညီချက် ရှိနေသဖြင့် သူမသည် သူ၏ မသက်မသာဖြစ်မှုနှင့် ရှောင်လွှဲနေမှုများကို ခံစားမိနေသည်။

ထင်ရသည်မှာ…

ဤကျောက်တုံးကလေးတွင် သူမအား ဖုံးကွယ်ထားသည့် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိနေသေးသည်။

“ပန်းကလေး... ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးမှာလား”

ငရဲလကျောက်သည် ယွင်ဟွား၏ ပါးပြင်ကို ပွတ်တိုက်ရန် ကြိုးစားရင်း အသည်းယားစရာ ကောင်းအောင် လုပ်နေသည်။

ယွင်ဟွား၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အေးစက်ပြီး ခက်ထန်နေသည်။

“ရှောင်ယိုယို... နင် ငါ့ကို ဖုံးကွယ်ထားတာ တစ်ခုခု ရှိသေးတယ်မလား”

ငရဲလကျောက်သည် လုံးဝ တောင့်တင်းသွားသည်။

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ၏ စိတ်ထဲမှ ကူးခတ်သွားသော ထိတ်လန့်မှုကို သူမ သတိမမူဘဲ မနေခဲ့ပေ။

“ကြည့်ရတာ နင် အမှန်အတိုင်း မပြောသေးဘူးပေါ့”

“ဘာလဲ နင် အခုထိ မရိုးသားသေးဘူးပေါ့လေ”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည် ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ဆွဲယူကာ ဆီပူအိုးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

“ငါတို့အဖွဲ့ထဲမှာ လျှို့ဝှက်ချက်ဆိုတာ မရှိဘူး... အပြင်လူကိုတော့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဖျက်ဆီးလိုက်ကြတာပေါ့”

“ရှူးရှူး... ကောင်းလိုက်တာ”

တရားသူကြီးစုတ်တံသည် မီးကို ပိုမို ပြင်းထန်အောင် လုပ်လိုက်ရာ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေသော အနီရောင်အလင်းတန်းများကြောင့် ငရဲလကျောက်သည် ရုန်းကန်နေရသည်။

“ငါ ပြောမယ်..ငါ အကုန်လုံး ပြောပြမယ်”

ငရဲလကျောက်သည် မျက်ရည်၊ နှပ်ရည်များ စီးကျလျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ သေရမှာပဲ။ စောစောသေ နောက်ကျသေသေ အတူတူပါပဲ။

စောစောဝန်ခံမှသာ သားသမီးရဖို့ ခွင့်ပြုပေးလိမ့်မည်။

“ပန်းကလေး... နင် ဒေါသထွက်မနေနဲ့နော်”

ယွင်ဟွား းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ဒါဆို... ဒါဆို အရင်ဆုံး အသက်ရှူလမ်းကြောင်းကို ပြင်ဆင်လိုက်... စိတ်ကို ငြိမ်ထားပေးပါ... နောက်ပြီး... ခဏနေရင် အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားမသွားပါနဲ့နော်... ရှောင်ယိုယို တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး..”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ယွင်ဟွား၏ နှလုံးသားမှာ ချက်ချင်း တင်းကြပ်သွားသည်။

ငရဲလကျောက်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ယွင်ဟွားကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် သူ အချိန်အတော်ကြာ ကြောက်လန့်နေခဲ့သည့် လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထုတ်ဖော်ပြောပြလိုက်သည်။

“ပန်း... ပန်းကလေး... ငါ... ငါ့မှာ စွမ်းအားတစ်ခု ရှိတယ်... နားထောင်ခြင်း စွမ်းအားပေါ့... အစကတော့ အပြင်က အသံတွေကို နားထောင်ဖို့ ရည်ရွယ်တာပါ... ဒါပေမဲ့... ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က... ပြန်မကောင်းလာသေးတော့... ဒါကြောင့်... ဒါကြောင့်မို့လို့လေ..”

ယွင်ဟွား၏ ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

“ဒါကြောင့် ဘာဖြစ်လဲ”

ငရဲလကျောက်သည် မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ နောက်ဆုံးစကားလုံးများကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဒါကြောင့် လူတိုင်းက ငါတို့ ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာကို ကြားနေရတာ”

“ဝုန်း”

လျှပ်စီးတစ်ခုက ယွင်ဟွားနှင့် အခြားသူများကို ထိမှန်သွားသကဲ့သို့ သူတို့အားလုံးမှာ ရေငုံနှုတ်ပိတ် ဖြစ်သွားကြသည်။

ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဆူးပါသော တုတ်တိုကို ဆွဲယူကာ ငရဲလကျောက်၏ ဘေးသို့ ပျံသန်းသွားသည်။

သူသည် မတွန့်ဆုတ်ဘဲ သူ၏ လက်သီးဖြင့် ထုချလိုက်၏။

“နင် ဘာပြောလိုက်တယ် နင် ရဲရင် နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြောကြည့်စမ်း”

“ဝါး... နာတယ်... အရမ်းနာတယ် ရှောင်ရှူးရှူး... ရပ်လိုက်တော့”

ငရဲလကျောက်သည် လေထဲတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ ပျံသန်းနေပြီး သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီးစုတ်တံတို့သည်လည်း သူတို့၏ လက်နက်များကို သုံးကာ အစွမ်းကုန် ရိုက်နှက်နေကြသည်။

ယွင်ဟွားသည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာဖြင့် ရပ်နေမိပြီး ကြာရှည်သည်အထိ စိတ်မသက်သာ ဖြစ်နေရသည်။

သူတို့သည် ငါတို့၏ အတွင်းစိတ်အသံတွေကို ကြားနေရတာလား။

ငါတို့ရဲ့ အသံတွေ။

ငါရဲ့ ရင်ထဲက စကားတွေ။

ငရဲလကျောက်၏ အော်ဟစ်သံများမှာ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး ယွင်ဟွား၏ သွေးများပင် အေးစက်သွားကာ သူမ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

သူမ၏ လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားနေသော ငရဲလကျောက်သည် ယွင်ဟွား၏ လက်ထဲသို့ ချက်ချင်း ပြုတ်ကျလာသည်။

ငရဲလကျောက်သည် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ပန်းကလေးကို ကြည့်ကာ တုန်ယင်နေသည်။

“ပန်းကလေး... နင် ဒေါသထွက်တော့ဘူးလို့ ကတိပေးထားတယ်လေ ရှောင်ယိုယို တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး ငါ ကိုယ်တိုင်လည်း အခုမှ အမှန်တရားကို သိတာပါ ကျိန်ဆိုပါတယ်”

မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး အမှားကို ဝန်ခံသည့် အမူအရာကောင်းမွန်သော်လည်း ဤပန်းကလေးမှာ အတော်လေး ကြောက်စရာကောင်းနေသည်။

“ရှင်းပြစမ်း”

“နင့်ရဲ့ နောက်ခံအကြောင်းအရင်းကို အစအဆုံး အကုန်ပြောပြ”

ယွင်ဟွား၏ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါသည် ငရဲလကျောက်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားပြီး ဟွန်ယွမ် ကောင်းကင်တုန်ခါအုတ်ခဲက သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ပျံဝဲနေသည်။

“နားထောင် နင် စကားတစ်လုံးလောက် ဖုံးကွယ်ထားရင်တောင် နင် လေထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်”

ငရဲလကျောက်က ပခုံးတွန့်ကာ အကုန်လုံးကို ဝန်ခံပြောဆိုလိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ မူလပုံစံက အရွက်ကိုးရွက်ပါ သွေးသလင်းကျောက်ပါ... အပြင်လူတွေကတော့ အရွက်ကိုးရွက်ပါ နှင်းပွင့်ကျောက်စိမ်းလို့ ပြောကြတယ် ငါက ကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်တဲ့အချိန်မှာ မိုးကြိုးပစ်ခံရတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ့သခင် ဖုန်းတုဧကရာဇ်က ငါ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်…”

“မေ့လျော့ခြင်းမြစ်ကမ်းနားမှာ မူလက ဝိညာဉ်ဆိုတာ မရှိဘူး နင်တို့ကို စွမ်းအားအရှိဆုံး ပန်းကလေးအဖြစ် ဖန်တီးပေးခဲ့တာက နတ်ဘုရားနယ်ပယ်ကနေ ပြန်လာတဲ့ ငါ့သခင်ပါ... သခင်က နင့်ရဲ့ ပုံစံပေါ်ကို ဝိညာဉ်စမ်းရေတွေ လောင်းချပေးခဲ့တာ... ဒါကြောင့် နင်က ငရဲပြည်မှာ နှစ်သန်းပေါင်းများစွာအတွင်း ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ရှိတဲ့ပန်း ဖြစ်လာခဲ့တာလေ”

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမ၏ လက်ကလေးများမှာ အင်္ကျီလက်အတွင်း၌ အလိုလို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်မိသွားသည်။

“ငါ နင့်ကို အရင်ကတည်းက သတိထားမိပြီး ငရဲပြည်ကို ခေါ်ဆောင်လာချင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ သခင်က အေးချမ်းမှုကို ကြိုက်တဲ့အတွက် ငါ ခိုးပြီး ငရဲပြည်ကို လာကြည့်ရတာ အဲ့ဒီအချိန်မှာ သခင်က ကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်နေပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခခုနစ်ပါးကို ခံစားနေရတယ်... ငါက အဲ့ဒီအချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး နင်တို့ကို သိကျွမ်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ”

“ဒါပေမဲ့ ယမမင်းက နင့်ကို ပြန်လည်မွေးဖွားဖို့ စေလွှတ်တော့မယ်ဆိုတော့ နင်က သခင်နဲ့ ကံကြမ္မာအရ ဆက်စပ်နေပြီးသားမို့ ငါ ခိုးဝင်ပြီး ရှောင်ရှူးရှူးကို..”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏ အသံမှာ တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဒါဆို နင် ငါ့ဆီကို အလိုလို ရောက်လာတာပေါ့... စာအုပ်ကို ခိုးယူသွားတဲ့ အဲ့ဒီမိန်းမကြောင့် မဟုတ်ဘူးပေါ့”

ငရဲလကျောက်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်မှာ အလွန်ဒေါသထွက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ရိုက်နှက်ရန် ကြိုးစားသည်။

“ရှူးရှူး... စိတ်လျှော့ပါ စိတ်လျှော့ပါ အရင်ဆုံး ဒီကျောက်တုံးကလေး ပြောတာကို အဆုံးထိ နားထောင်ပြီးမှ ဆက်ရိုက်ကြတာပေါ့”

တရားသူကြီးစုတ်တံက သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်၏ ကိုယ်ထည်ကို ကိုင်ထားရင်း ရူးကြောင်ကြောင် ရယ်မောလိုက်သည်။

စာအုပ်လေးက အရမ်း နူးညံ့တာပဲ..

ငရဲလကျောက်သည် ရက်စက်သော သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်ကြောင့် ကြောက်လန့်သွားပြီး ယွင်ဟွား၏ ဘေးသို့ ပိုမို ကပ်လိုက်သည်။

“ပန်းကလေး... ယမမင်းက နင့်ကို တိရစ္ဆာန်ဘုံကို ပို့ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာပါ... ဒါပေမဲ့ ငါက နင်တို့နှစ်ယောက်လုံးကို ချည်နှောင်ပြီး ဒီကမ္ဘာကို ခေါ်လာခဲ့တာလေ”

“ငါက နင်တို့ကို ငါ့သခင်နဲ့ လိုက်ဖက်အောင် လုပ်ပေးချင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ငါ့စွမ်းအားတွေ ကုန်ခမ်းသွားပြီး ဆယ်နှစ်ကျော်လောက် နက်ရှိုင်းစွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့တယ်။ နင် နန်းတွင်းမှာ အရာရှိအဖြစ် စပြီး တာဝန်မထမ်းဆောင်ခင်လေးမှာပဲ ငါ ပြန်နိုးလာတာ”

“ပန်းကလေး..”

“ငါ ပြောသင့်သမျှ အကုန်ပြောပြပြီးပြီ ငါ နင့်ကို သခင်လေးတစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးထားတဲ့အပေါ်မှာပဲ ခွင့်လွှတ်ပေးပါနော်”

“ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ငါ့ရဲ့ နားထောင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေကို ဆက်ပြီး သုံးလို့ရသေးလားဆိုတာတော့ ငါ တကယ် မသိဘူး”

ယွင်ဟွားက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

“ဒါဆို... သူတို့က ငါ နိုးလာပြီးမှ ငါ့အတွေးတွေကို ကြားနိုင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အရင်ကတည်းက ကြားနေတာလား”

ငရဲလကျောက်သည် ဘာကိုမှ မဖုံးကွယ်ရဲတော့ဘဲ အသံကို တိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ငါ မှားမတွေးမိရင်... ငါတို့ နှစ်ယောက် ချည်နှောင်မိတဲ့ အချိန်ကစပြီး နင် ငါ့ရဲ့ သက်ရောက်မှုကို ခံနေရတာ... သူတို့က နင် မွေးဖွားလာတဲ့အချိန်ကတည်းက နင့်အတွေးတွေကို ကြားနေရတာ ဖြစ်နိုင်တယ်”

ယွင်ဟွား: ….

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်: ….

“ဆိုလိုတာက... သူတို့က ငါ့ရဲ့ အစစ်အမှန်ဘဝကို အရင်ကတည်းက သိနေတာပေါ့... ပြီးတော့ ရှောင်ရှူးရှူးနဲ့ ရှောင်ပေပေ့တို့ ရှိနေတာကိုလည်း သိနေတာပေါ့”

ငရဲလကျောက်က မျက်ရည်များဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူ ဝန်မခံချင်သော်လည်း ဤသည်မှာ အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။

ယွင်ဟွားက ဒေါသကြောင့် သွားများကို ကြိတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“သေစမ်း”

“ဒီကျောက်တုံးကလေး…”

“အသေပဲ”

သူမသည် နေ့တိုင်း ဧကရာဇ်နှင့် အပေါင်းအပါများကို လှည့်ဖြားကာ ဆရာကြီးအတိုင်း ဟန်ဆောင်နေမိသည့်အတွက် သူမကိုယ်သူမ ဂုဏ်ယူနေခဲ့မိသည်။

*ပြီးရော...သူတို့က ငါ့ရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုတွေကို နေ့တိုင်း ထိုင်ကြည့်နေကြတာပေါ့လေ…*