အခန်း ၁၉၅

အခန်း (၁၉၅)

အပိုဆောင်း ကူညီထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းများ

ရင်ထိုးတံဆိပ်၊ သယ်ဆောင်ရလွယ်ကူသော အပူပေးစက်နှင့် ကြိုးများကို ကောက်ယူလိုက်ပြီးနောက်၊ ယောင်ရန် သည် နံရံပေါ်ရှိ စာသားကို နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်ကာ ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။ အထပ် (၂၀) သို့ ပြန် ရောက်သောအခါ သူမသည် လုံယုကို သွားရောက်ရှာဖွေလိုက်၏။

"ယောင်ယွဲ့ချွမ် ထွက်ပြေးသွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သူ စာတစ်စောင် ချန်ထားခဲ့တယ်...။ သူ ကောက်ရှုဝေကို ရှင်းပြီးရင် ကျွန်မကို ပြန်လာရှာမယ်လို့ ရေးထားတယ်...။"

ယောင်ရန်သည် လုံယု၏ တိုက်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်လာရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

သူမ၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို သတိပြုမိသဖြင့် လုံယုက မေးလိုက်၏။

"မင်း သူ့ကို သွားရှာပေးစေချင်လို့လား...။"

ယောင်ရန်က ခေါင်းခါပြရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"မလိုပါဘူး...၊ သူ လာရှာမယ်လို့ ပြောထားမှတော့ ကျွန်မတို့ စောင့်ရုံပဲပေါ့...။"

သူမသည် ယောင်ယွဲ့ချွမ်အတွက် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ လုံယုက ခေါင်းငြိမ့် ပြကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆို မနက်စာ အတူတူ စားကြရအောင်...။"

"ဒီနေ့ ဘာစားကြမလဲ...။"

ယောင်ရန်က အိပ်ခန်းဘက်သို့ လျှောက်သွားရင်း မေးလိုက်လေသည်။

လုံယုက သူမနောက်မှ လိုက်လာရင်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဒီနေ့တော့ ပူပူစပ်စပ် တစ်ခုခု စားကြတာပေါ့...။"

ခဏမျှ ဆွေးနွေးပြီးနောက် သူတို့သည် အမဲသားစပ်စပ် ခေါက်ဆွဲပြုတ်ကို သုံးဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြလေ သည်။ နံနက်စာ စားပြီးနောက်တွင်မူ ၎င်းတို့၏ နေ့စဉ် လေ့ကျင့်ခန်းများကို စတင်ကြတော့၏။

စစ်တပ်က လင်းယွမ်တိုက်ခန်းအဆောက်အအုံ ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ကတည်းက၊ ယောင်ရန်နှင့် သူမ၏ သူငယ် ချင်းများသည် အိမ်၌ပင်နေ၍ နေ့စဉ် လေ့ကျင့်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ကြလေသည်။ လုံယု၏ သင်ကြားပြသမှုကြောင့် ယောင်ရန်၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့လေသည်။

တိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ်များနှင့် ကိုယ်ကာယ ကြံ့ခိုင်မှုများအပြင်၊ ယောင်ရန်နှင့် လုံယုတို့သည် ၎င်းတို့၏ အထူး စွမ်းအားများကိုလည်း နေ့စဉ် လေ့ကျင့်ခဲ့ကြလေသည်။ ယောင်ရန်၏ ရေကန်မှ ရေများကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး သည် နောက်ဆုံးတွင် အဆင့် (၁) သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

အချိန်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရာ၊ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း (၁၅) ရက်မျှ ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယောင်ရန်နှင့် လုံယုတို့ နေ့စဉ်လေ့ကျင့်ခန်း ပြီးစီးသည့်အချိန်မှာပင် ချွမ်ယွမ်ဝေ့သည် အထပ် (၂၀) သို့ ရောက်ရှိ လာခဲ့လေသည်။

သူ၏ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ဟွမ်ချန်က မေးလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုချွမ်...၊ ကြည့်ရတာ စိတ်ကြည်လင်နေပုံပဲ၊ သတင်းကောင်းများ ရှိလို့လား...။"

ချွမ်ယွမ်ဝေ့က ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ပြန်ဖြေ၏။

"ဟုတ်တယ်...၊ အစိုးရက အပိုဆောင်း ကူညီထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းတွေ ပေးမယ်လို့ ခုလေးတင် ကြေညာလိုက် တယ်...။ ဒီနေ့ ရပ်ကွက်ကော်မတီ ရုံးမှာ နိုင်ငံသားကတ်ပြပြီး သွားယူလို့ရတယ်...။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှီရွှမ်းက မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး အပိုဆောင်း ပစ္စည်းတွေ ပေးရတာလဲ...။ အစိုးရက တစ်နေရာရာကနေ ရိက္ခာတွေ ရလာလို့လား...။"

ချွမ်ယွမ်ဝေ့က အသံကို နှိမ့်၍ ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော့်အစ်ကိုနဲ့ မရီဆီက ကြားတာတော့၊ အစိုးရက အလွန်အမင်း အေးစက်တဲ့ ရာသီဥတုမှာ ရှင်သန်နိုင်တဲ့ အပင်အချို့ကို မျိုးဗီဇပြောင်းလဲ စိုက်ပျိုးနိုင်ခဲ့ပြီလို့ သိရတယ်...။"

"သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက စိုက်ပျိုးရေးနယ်မြေမှာ အလုပ်လုပ်တာဆိုတော့ အတွင်းသတင်း ရလာတာပေါ့...။ ဒါပေမဲ့ အခုထိတော့ အစိုးရက မှန်လုံအိမ်တွေမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ လူတွေကိုပဲ ငှားရမ်းနေသေးတာဆိုတော့၊ ကျွန်တော့်အစ်ကိုကလည်း ဒီသတင်းက ဘယ်လောက်အထိ မှန်ကန်မလဲဆိုတာ မသေချာသေးဘူး...။"

ယောင်ရန်နှင့် လုံယုတို့ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြ၏။

၎င်းတို့၏ အတိတ်ဘဝတွင် အပင်များ မျိုးဗီဇမပြောင်းလဲမီအချိန်အထိအအေးဒဏ်ခံနိုင်သော အပင်များ လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။

အစိုးရအနေဖြင့် နှစ်လမပြည့်မီသော အချိန်အတွင်း ဤအပင်များကို သုတေသနပြု၍ ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အလွန်ပင် အံ့သြစရာ ကောင်းလှပေသည်။

ယောင်ရန်သည် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ကိုချွမ်...၊ အစိုးရက ဒီအအေးဒဏ်ခံအပင်တွေကို ဘယ်အချိန်ကတည်းက သုတေသန စလုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ သိလား...။"

ချွမ်ယွမ်ဝေ့က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ပြန်ဖြေလေသည်။

"အတိအကျတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးလလောက်ကတည်းက ဖြစ်လိမ့်မယ်...။"

သူ ပြောလိုက်သည်နှင့် ယောင်ရန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ လှုပ်ခတ်သွားတော့သည်။ သူမသည် လုံယုကို ကြည့်လိုက် ရာ သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများတွင်လည်း သံသယများ အရိပ်ထင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ယောင်ရန်သည် အကြည့်ကို အောက်သို့ ချလိုက်ရင်း တွေးတောမိလေသည်။

*ငါတို့လိုပဲ ပြန်လည်မွေးဖွားလာတဲ့သူ နောက်တစ်ယောက် ရှိနေတာလား...။*

သူမ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ချွမ်ယွမ်ဝေ့က ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော် ယနေ့ အာယွမ်တို့၊ ကိုစီမာဟောက်တို့နဲ့ သွားမလို့...၊ အားလုံးပဲ အတူတူ သွားကြမလား...။"

စစ်သည်များက လင်းယွမ်တိုက်ခန်းအဆောက်အအုံ ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ကတည်းက၊ ထိုဧရိယာအတွင်း လူမိုက် များ မရှိတော့ဘဲ လုယက်မှုများလည်း ရပ်တန့်သွားခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း ရပ်ကွက်ကော်မတီ ရုံးသို့ သွားရန်အတွက် လူနေရပ်ကွက် အချို့ကို ဖြတ်ကျော်ရမည် ဖြစ်သဖြင့်၊ ဘေးကင်းစေရန် အတူတကွ သွားကြခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေသည်။

လုံယုက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပါပြီ...။"

သူ သဘောတူပြီးနောက် ယောင်ရန်က မေးလိုက်လေသည်။

"ကိုချွမ်...၊ အစိုးရက ဒီနေ့ ဘယ်လို ပစ္စည်းမျိုးတွေ ဝေငှမှာလဲဆိုတာ သိလား...။"

ချွမ်ယွမ်ဝေ့က ခေါင်းခါပြရင်း ပြောလိုက်၏။

"မသိဘူး...၊ ကျွန်တော့်အစ်ကိုက အအေးဒဏ်ခံအပင်တွေအကြောင်းပဲ ပြောတာ၊ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေအ ကြောင်းတော့ ဘာမှ မသိဘူး...။"

"အစိုးရက အဲဒီအပင်တွေကို အများပြည်သူဆီ ဝေငှပေးဖို့ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား...။ အဲဒီအပင်တွေကို ပြန်စိုက်လို့ ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် မျိုးစေ့အဖြစ် သုံးလို့ရမလား...။"

ယောင်ရန်က ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်ပြန်၏။

ရှီရွှမ်းက သူမကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"မင်း အဲဒီအပင်တွေကို ပြန်စိုက်ချင်လို့လား...။"

ယောင်ရန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ၊

"ဟုတ်တယ်...။ ကျွင်းချန်မြို့ မှာ တိုင်ဖုန်းမုန်တိုင်း တိုက်ခတ်ကတည်းက ထုတ်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းတွေ ရပ်နားထား တာ သုံးလကျော်သွားပြီ၊ ရိက္ခာတွေကလည်း တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ နည်းပါးလာနေတာ...၊ တကယ်လို့ အအေး ဒဏ်ခံအပင်တွေကို ပြန်စိုက်ပျိုးနိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ကိုယ်တိုင် ဖူလုံသွားမှာပဲ...။"

သူမ၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်ကြလေသည်။ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျှော်လင့်ချက်နှင့် မရေရာမှုများ ရောယှက်နေသည်ကို တွေ့မြင်နိုင်၏။

လုံယုက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်လေသည်။

"အစိုးရက ယနေ့ အပင်တွေ ဝေမဝေ မသိသေးတော့၊ ငါတို့ဆီက ရိက္ခာအချို့ကို ယူသွားကြတာပေါ့...။ တကယ် လို့ သူတို့ မျိုးစေ့တွေ ပေးခဲ့ရင်၊ စိုက်ပျိုးဖို့ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေရအောင် ကုန်သွယ်ရေးစင်တာကို တိုက်ရိုက် သွားလို့ရတာပေါ့...။"

အခြားသူများကလည်း သဘောတူကြသဖြင့် ချွမ်ယွမ်ဝေ့က ၊

"ဒါဆို ကျွန်တော် အရင်ပြန်ပြီး ပြင်ဆင်လိုက်ဦးမယ်...။" ဟု ဆိုကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ချွမ်ယွမ်ဝေ့ ထွက်သွားပြီးနောက် ယောင်ရန်နှင့် သူမ၏ သူငယ်ချင်းများသည် အိမ်သို့ ပြန်၍ ရိက္ခာအချို့ကို ထုပ် ပိုးကာ လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်လျက် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့ကြ၏။ အထပ် (၁၉) သို့ ရောက်သောအခါ ချွမ်ယွမ်ဝေ့၊ စီမာယွမ်၊ စီမာဟောက်နှင့် ရွမ်ယင်းတို့မှာ အဆင်သင့် စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ လုံယုက ပြောလိုက်လေသည်။

"သွားကြရအောင်...။"

လူ (၁၁) ဦးသည် ကျောပိုးအိတ်များနှင့် လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်လျက် လင်းယွမ်တိုက်ခန်းအဆောက်အအုံ မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြလေသည်။

အခြားနေထိုင်သူများသည် သူတို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ အဆောက်အအုံ (၃) ဘက်သို့ တိတ်တ ဆိတ် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြလေသည်။ လူကြီးများနှင့် ကလေးငယ်များသာ အိမ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်းမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှပေသည်။ ကင်းလှည့်နေသော စစ်သည်များသာ မရှိပါက၊ အချို့သူများသည် အထပ် (၁၉) နှင့် (၂၀) ရှိ ဝှက်ထားသော ရိက္ခာများကို လုယက်ရန် အခွင့်အရေး ယူကြမည်မှာ အသေအချာပင်။

ရပ်ကွက်ကော်မတီ သို့ ရောက်ရှိသောအခါ၊ ယောင်ရန်သည် ယခင်တစ်ခေါက်နှင့် မတူဘဲ တဲ (၁၀) လုံးခန့် ဆောက်လုပ်ထားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်၏။

တဲတစ်လုံးစီတွင် စစ်သည်နှစ်ဦးစီ စောင့်ကြပ်နေပြီး၊ ဝန်ထမ်းနှစ်ဦးက အမည်စာရင်း မှတ်ပုံတင်လျက် ပစ္စည်း များ ဝေငှပေးနေကြလေသည်။ များပြားလှသော စစ်သည်များသည်လည်း ထိုဧရိယာအတွင်း ကင်းလှည့်နေ ကြပြီး ပြဿနာရှာသူများကို နှိမ်နင်းနေကြ၏။

အများပြည်သူအတွက် တန်း (၁၀) တန်းအထိ ဖွင့်လှစ်ပေးထားသဖြင့် ပစ္စည်းဝေငှခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်မှာ ယခင်က ထက် များစွာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာခဲ့လေသည်။ မကြာမီမှာပင် ယောင်ရန်၏ အလှည့်သို့ ရောက်ရှိလာတော့၏။

သူမသည် သူမ၏ နိုင်ငံသားကတ်ကို ဝန်ထမ်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ရာ၊ အခြားဝန်ထမ်းတစ်ဦးက သူမအား ထုပ်ပိုးထားသော အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ပေးလိုက်လေသည်။ ပထမဝန်ထမ်းက သူမ၏ အမည်နှင့် နိုင်ငံသားကတ် နံပါတ်ကို မှတ်တမ်းတင်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"နောက်တစ်ယောက်...၊ ကျေးဇူးပြုပြီး...။"