အခန်း ၁၃၁

အခန်း (၁၃၁) ကြယ်အမြုတေလက်စွပ်နှင့် ကျောက်ဟယ်ရွှမ်း၏ ကံကြမ္မာ

"ဒီလောက်ကျယ်ပြောတဲ့ တောင်ကြားက တကယ့်ကို ကျောက်တောင်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပဲ..."

ယွမ်ကော်ကော်သည် တောင်ကြားထဲတွင် မိနစ်သုံးဆယ်ခန့် ခုန်ပေါက်လှည့်လည်ကြည့်ရှုခဲ့သော်လည်း ဓားပြတစ်ယောက်မျှ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။ သူက ရှုံးနိမ့်ကြောင်း ဝန်ခံရတော့မည် ဖြစ်သည်။

စတုရန်းကီလိုမီတာ ဆယ်ဂဏန်းခန့် ကျယ်ဝန်းသော ထိုတောင်ကြားထဲတွင် ထူးဆန်းသော ကျောက်တုံးကြီးများက မတ်မတ်ရပ်တည်နေပြီး ၎င်းတို့ကြားတွင် ကျောက်လမ်းမြှောင်ပေါင်းများစွာ ရောယှက်နေသည်။ ထိုဓားပြများသာ ကျောက်ဂူထဲတွင် ပုန်းအောင်းသွားပါက ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ်ရှိသူများပင် သူတို့အား ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

အခြားနည်းပြသုံးယောက်ကလည်း တောင်ကြား၏ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးသို့ လှည့်လည်ရှာဖွေခဲ့ကြသော်လည်း အရာမထင်ခဲ့ချေ။

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းသည် ကျောက်တောအုပ်ထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်နေပြီး ကျောက်လမ်းမြှောင်များတစ်လျှောက် မောပန်းခြင်းမရှိဘဲ ဖြတ်သန်းသွားလာနေ၏။

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်း၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ လည်ပင်းတွင် ဆွဲထားသော ကြယ်ပုံသဏ္ဍာန် ကျောက်စိမ်းရတနာတစ်ခုက အဖြူရောင်အလင်းတန်းများကို တဖျတ်ဖျတ် ထုတ်လွှတ်နေသည်။

"ကြယ်အမြုတေလက်စွပ်... ဒီတစ်ခါတော့ မင်းကိုပဲ အားကိုးရတော့မယ်... စစ်သူကြီးသုံးပါးတောင်ကြားထဲက ရတနာဂိုဒေါင်ရှိတဲ့နေရာကို ရှာပေးပါ..."

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းက ညင်သာစွာ ရေရွတ်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက အပေါ်သို့ ကွေးညွတ်သွား၏။

ဤကြယ်အမြုတေလက်စွပ်သည် ကျောက်ဟယ်ရွှမ်း၏ မိသားစု အမွေအနှစ်ဖြစ်သည်။ ကျောက်ဟယ်ရွှမ်း အရွယ်ရောက်သည့်နေ့တွင် ဘိုးဘွားရိပ်သာသို့ သွားရောက်ဂါရဝပြုရင်း ဘိုးဘေးရုပ်တုထဲမှ မတော်တဆ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို ကြယ်အမြုတေလက်စွပ်၏ အကူအညီဖြင့် ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းသည် သူ၏ ဇာတိရွာ နောက်တောင်တန်းတွင် ဝိညာဉ်သစ်သီးတစ်လုံးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းကို စားသုံးပြီးနောက် သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အလွန်ခိုင်မာသော အရည်အချင်းကို ရရှိခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းကို စစ်တပ်သို့ အတင်းအကျပ် စုဆောင်းခြင်းခံရသည်။ ကြယ်အမြုတေလက်စွပ်၏ အကူအညီဖြင့်သာ ဝိညာဉ်သစ်သီးများစွာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး သူ၏ စစ်ရေးစွမ်းရည် တိုးတက်လာကာ စွမ်းဆောင်ရည်များကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် ရာစုတပ်မှူး ရာထူးသို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျားသစ်နက်စစ်တပ် ဖျက်သိမ်းခံရသောအခါ ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းသည် သူ၏ မြင့်မားလှသော ကျင့်ကြံခြင်း အရည်အချင်းကြောင့် ချီလင်အကယ်ဒမီသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းသည် စစ်သူကြီးသုံးပါးတောင်ကြားသို့ တစ်ယောက်တည်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် ကြယ်အမြုတေလက်စွပ်ကို အသုံးပြုကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှုပ်ခတ်မှုများကို အာရုံခံပြီး စစ်သူကြီးသုံးပါးတောင်ကြား၏ ဂိုဒေါင်တည်နေရာကို တိုက်ရိုက် ရှာဖွေနိုင်ရန် မျှော်လင့်ထားသည်။

မကြာမီပင် ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းသည် တောင်ကြား၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဆယ်မီတာမြင့်သော ကျောက်တုံးကြီးကို အမှန်တကယ်ပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

"ကြယ်အမြုတေလက်စွပ်က တုန်ခါနေပြီ..."

"ဒီကျောက်တုံးကြီးနောက်မှာ ဝိညာဉ်ဆေးပင်အမြောက်အမြား ရှိနေရမယ်..."

"စန်းကျန်းချောက်ကမ်းပါးရဲ့ ဂိုဒေါင်က ဒီနေရာမှာပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းက သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ တုန်ခါနေသော ကြယ်အမြုတေလက်စွပ်ကို လက်ဖြင့် ဖိထားရင်း ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းသည် ကျောက်တုံးကြီးနောက်တွင် ဝှက်ထားသော ယန္တရားကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်။

"ကျောက်တံခါးကို ဖွင့်ဖို့အတွက် လူသုံးယောက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခလုတ်နှိပ်ရမယ်ပေါ့..."

ခဏတာ စမ်းသပ်ရှာဖွေပြီးနောက် ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းသည် ယန္တရားကို မည်သို့ဖွင့်ရမည်ကို သိရှိသွားသော်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်မိလိုက်သည်။

“ရပြီ…”

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းသည် အဖြေတစ်ခုကို အမြန်ပင် စဉ်းစားလိုက်သည်။

သူသည် တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေသော်လည်း လက်နှစ်ဖက်နှင့် ခြေထောက်တစ်ဖက်တို့ကို အသုံးပြုကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထူးဆန်းသော ပုံစံဖြင့် လိမ်ချိုး၍ ယန္တရားကို လှုပ်ရှားစေနိုင်ခဲ့သည်။

ဆယ်မီတာမြင့်သော ကျောက်တုံးကြီးက ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာသည်။

“အဲ့ဒီအသံက ဘာလဲ…”

တောင်ကြားထဲတွင် ခုန်ပေါက်နေသော နည်းပြလေးယောက်လုံးသည် စိတ်စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ကျောက်တုံးပွင့်လာသည်ကို အားလုံး အာရုံခံမိလိုက်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် ယွမ်ကော်ကော်နှင့် ကျန်သုံးယောက်တို့သည် တောင်ကြား၏ အလယ်ဗဟိုသို့ အပြေးအလွှား သွားကြသည်။

တစ်ဖက်တွင် တောင်ထိပ်မှ စောင့်ကြည့်နေသော တုန်းဖန်ရှန်း၊ ယွီယွင်ထင်နှင့် ဗိုလ်ချုပ်ဖုန်းတို့သည် ယွမ်ကော်ကော်တို့အဖွဲ့၏ လှုပ်ရှားမှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

"အိုး... ကျောက်တံခါးကို ရှာတွေ့သွားပြီ..."

သူတို့သုံးယောက်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... သူတို့က ကျောက်တံခါးတည်နေရာကို ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ ပြီးတော့ အဲ့ဒါကို ဖွင့်ဖို့ နည်းလမ်းကိုရော ဘယ်လိုလုပ် ရှာတွေ့သွားတာလဲ..."

ယွီယွင်ထင်က သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

"ငါတို့ ဘာကို စောင့်နေကြတာလဲ... သွားပြီးတော့ သူတို့ကို သတ်ပစ်ကြမယ်..."

ဗိုလ်ချုပ်ဖုန်းသည် ရတနာဂိုဒေါင် လုယက်ခံရခြင်း၏ ဆိုးကျိုးကို မတွေးဝံ့ဘဲ စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

တုန်းဖန်ရှန်းက သူတို့ကို ချက်ချင်း ဆွဲတားလိုက်သည်။

"ငါတို့ သုံးယောက်က အဲ့ဒီနည်းပြလေးယောက်ကို အနိုင်ယူဖို့ စွမ်းအားရှိလို့လား..."

"အဲ့ဒီကို သွားတာက သေတွင်းကို တိုးဝင်တာနဲ့ အတူတူပဲ..."

တုန်းဖန်ရှန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ယွီယွင်ထင်နှင့် ဗိုလ်ချုပ်ဖုန်းတို့မှာ ခဏတာ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားကြသည်။

မှန်ပေသည်။ ယွမ်ကော်ကော်တို့ နည်းပြလေးယောက်သည် ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ်တွင် ရှိနေကြပြီး သူတို့၏ ကိုယ်ခံပညာကလည်း မိမိတို့ထက် သာလွန်သည်။ သူတို့သာ ပေါ်လာပါက ထိုလေးယောက်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေချာပေါက် သေဆုံးရပေလိမ့်မည်။

"ခေါင်းဆောင်... အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ..."

"သူတို့ ရတနာတွေကို လုယူသွားတာကို ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေမှာလား..."

ဗိုလ်ချုပ်ဖုန်းက အလွန်အမင်း စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ သိုလှောင်ထားတဲ့ ရေနံတွေက တောင်ကြားထဲကို အတင်းဝင်လာမယ့် ယွီရွှေစခန်းက စစ်တပ်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလေ..."

"ယွီရွှေစခန်းက စစ်သည်တွေ တောင်ကြားထဲ မဝင်လာတော့ဘူး ပြီးတော့ ဒီလူတွေက ငါတို့ရဲ့ ရတနာတွေကို လုယူချင်နေတယ်ဆိုရင် ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ်က ကျင့်ကြံသူတွေကို ရေနံနဲ့ပဲ ရင်ဆိုင်လိုက်မယ်..."

"ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ်ဆိုတာ မရှုံးနိုင်ဘူး ထင်နေပြီး ငါတို့ရဲ့ စစ်သူကြီးသုံးပါးတောင်ကြားထဲကို အတင်းဝင်လာရဲတယ်ဆိုရင်တော့ ဒီလူတွေကို ရေနံနဲ့ပဲ ပြာကျသွားအောင် မီးရှို့ပစ်မယ်..."

တုန်းဖန်ရှန်း၏ မျက်လုံးများတွင် ရူးသွပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ချေ။

"ကောင်းပြီ..."

"ဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ကြမယ်..."

ယွီယွင်ထင်နှင့် ဗိုလ်ချုပ်ဖုန်းတို့သည်လည်း သဘောတူလိုက်ကြသည်။

ချက်ချင်းပင် ထိုလူသုံးယောက်သည် ပုန်းအောင်းနေသော ဓားပြများကို စုစည်းကာ လျှို့ဝှက်နေရာမှ ရေနံများကို သယ်ယူရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဧရာမ ကျောက်တံခါးကြီး ရွေ့လျားသွားပြီးနောက် လူတစ်ယောက် ဖြတ်သွားနိုင်သည့် နေရာလွတ်ရသဖြင့် ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းသည် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ကျောက်ဂူထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ မကြာမီ သူသည် ရတနာများ ထားရှိရာ နေရာသို့ ရောက်ရှိသွား၏။

"အစားအသောက်နဲ့ ငွေကြေးတွေက ငါ့အတွက် အရေးမကြီးဘူး..."

"အစားအသောက်နဲ့ ငွေကြေးဆိုတာ လိုချင်တဲ့အချိန်မှာ ရနိုင်တာပဲ..."

"ဒီသေတ္တာတွေထဲက ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေနဲ့ ကျောက်စိမ်းပုလင်းထဲက ဆေးလုံးတွေက ငါ လိုချင်တဲ့အရာတွေပဲ..."

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းသည် ကြယ်အမြုတေလက်စွပ်ကို အသုံးပြုကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှုပ်ခတ်မှုရှိသော သစ်သားသေတ္တာများကို အာရုံခံလိုက်သည်။ သူသည် သေတ္တာငါးလုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ၊ ဝိညာဉ်အရည်များနှင့် ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများကို တွေ့ရှိရသည်။

ရုတ်တရက် ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဝိညာဉ်ဆေးလုံး ငါးလုံး ပါဝင်သည့် ကျောက်စိမ်းပုလင်းငါးလုံးကို လုယူလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် ယွမ်ကော်ကော်နှင့် နည်းပြသုံးယောက်တို့၏ အငွေ့အသက်များ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ကျောက်ဟယ်ရွှမ်း အာရုံခံမိလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းသည် ကျောက်စိမ်းပုလင်းငါးလုံးကို ယူကာ ဂူ၏ အတွင်းပိုင်းသို့ အမြန်ပြေးဝင်သွားတော့၏။

မကြာမီပင် ယွမ်ကော်ကော်နှင့် နည်းပြသုံးယောက်တို့သည် ရတနာသိုလှောင်ရာနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သစ်သားသေတ္တာအားလုံးကို အမြန်ဖွင့်ကြည့်ကြသည်။

"ဒါတွေက ပထမအဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေပဲ၊ ဝိညာဉ်အရည်ကလည်း အရိုးခိုင်မာစေဖို့ပဲ သုံးတာ... ဒါတွေက ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ်မှာရှိတဲ့ ငါတို့အတွက် ဘာမှ အသုံးမဝင်တော့ဘူး..."

နည်းပြတစ်ယောက်သည် သေတ္တာထဲက ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများကို အထင်အမြင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဤနည်းပြများသည် စတုတ္ထအဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များနှင့် ဆေးလုံးများကိုသာ စိတ်ဝင်စားကြပြီး ထိုရတနာများမှသာ သူတို့၏ စွမ်းအားကို တိုးတက်စေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"နေပါဦး... ဒီသေတ္တာက ဘာလို့ ဗလာဖြစ်နေတာလဲ... ဒီထဲမှာ ဆေးလုံးတွေ ရှိနေသင့်တာ..."

"ငါ သဘောပေါက်ပြီ... ကျောက်တံခါးကို ဖွင့်တဲ့ကောင်က ဒီဆေးလုံးတွေကို ယူသွားတာပဲ..."

ရုတ်တရက် ယွမ်ကော်ကော်က တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိပြုမိကာ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်နည်းပြသုံးယောက်တို့လည်း ဘာဖြစ်နေသည်ကို သဘောပေါက်သွားကြသည်။

ဝူး...

ယွမ်ကော်ကော်နှင့် နည်းပြသုံးယောက်တို့က ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းကို ဖမ်းဆီးရန် ဂူ၏ အတွင်းပိုင်းသို့ အပြေးအလွှား လိုက်သွားကြသည်။

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းမှာမူ ဂူအတွင်းရှိ လမ်းခွဲတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပြီး အတွင်းသို့ ပုန်းအောင်းကာ ကျောက်တုံးများဖြင့် ပိတ်ထားလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ကြယ်အမြုတေလက်စွပ်က ဒီဝိညာဉ်ဆေးလုံးငါးလုံးမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှုပ်ခတ်နေတာကို အာရုံခံမိတယ်၊ ဒါတွေက ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်..."

"ငါ အမြန်ဆုံး ကျင့်ကြံပြီး အဆင့်တက်ရမယ်... စွမ်းအား တိုးတက်လာမှသာ ကျောက်လင်ကို သတ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိလိမ့်မယ်..."

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းသည် ကျောက်တုံးတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ယွမ်ကော်ကော်နှင့် ကျန်သုံးယောက်တို့သည် စိတ်ဖြင့် အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိကြသော်လည်း ကျောက်သားအလွှာကို ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။ သူတို့သည် မှောင်မိုက်နေသော လမ်းမြှောင်ထဲတွင် အလျင်အမြန် ပြေးလွှားရင်း ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းကို လွဲချော်သွားကြသည်။

နှစ်လီခန့် ပြေးပြီးနောက် ထိုလေးယောက်သည် ဂူလမ်းကြောင်းကို ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့လေးယောက် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ကျောက်တံခါးကို ဖွင့်တဲ့ကောင်က ဂူထဲကနေ ထွက်သွားတာများဖြစ်မလား..."

ယွမ်ကော်ကော်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူတို့လေးယောက်သည် လာရာလမ်းအတိုင်း ပြန်လှည့်ကာ ကျောက်ဂူ၏ အဝင်ဝသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးသွားကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့နောက်ရှိ ကျောက်တုံးကြီးမှာ သူ့အလိုလို ပြန်ပိတ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနံ့ဆိုးတစ်ခုက လေထဲတွင် ပျံ့နှံ့လာ၏။