အခန်း ၁၃၃

အခန်း (၁၃၃) မင်းလည်း မကြာခင် သေတော့မှာပဲလေ…

"စစ်သူကြီးသုံးပါးတောင်ကြား... ဒီနေ့က မင်းတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးနေ့ပဲ..."

ယွမ်ကော်ကော်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူမ၏ တစ်သက်တာတွင် ယွမ်ကော်ကော်သည် ဤမျှလောက် အရှက်ကွဲဖူးခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ချီလင်အကယ်ဒမီမှ ဂုဏ်သတင်းကြီးမားလှသော နည်းပြများက ကြေးဝါအရေပြားနယ်ပယ်နှင့် သံမဏိအရိုးနယ်ပယ်မှ ဓားပြအုပ်စု၏ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး မီးလောင်သေဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ယခုအခါ အန္တရာယ်ကင်းသွားပြီဖြစ်၍ သူမသည် ခုနက ခံစားခဲ့ရသည့် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် ဒေါသကို ပြန်လည်ထုတ်လွှတ်လိုနေသည်။

"ဒုန်း..." ဟူသော အသံနှင့်အတူ ယွမ်ကော်ကော်၏ ဓားသည် သူ့ခြေရင်းရှိ ကျောက်တုံးကို ထိမှန်သွားသည်။

ကျောက်စရစ်ခဲလေးတစ်လုံး လွင့်စင်သွားကာ သူတို့နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လေးသမား ဓားပြတစ်ယောက်၏ ခေါင်းကို ဖောက်ဝင်သွားသဖြင့် ထိုဓားပြမှာ ချက်ချင်းပင် လဲကျသေဆုံးသွားသည်။

ရေနံစိမ်ထားသော အဝတ်အိတ်များသည် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော်လည်း ထိုလေးသမားများက မီးမရှို့ပေးလျှင် စစ်သူကြီးသုံးပါးတောင်ကြားမှ ဓားပြများမှာ သူတို့ကို မည်သို့မျှ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။ ထို့ကြောင့် ယွမ်ကော်ကော်က ပြတ်သားစွာဖြင့် အဓိက လေးသမားများကို ဦးစွာ ရှင်းလင်းပစ်လိုက်သည်။

ကျန်နည်းပြ သုံးယောက်ကလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ပြုလုပ်ကြပြီး တစ်ယောက်စီက ကျောက်စရစ်ခဲများ ပစ်လွှတ်ကာ သူတို့ရှေ့ရှိ လေးသမားများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွင်းပစ်လိုက်ကြသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး..."

မီးငြိမ်းသတ်သည့် ဗုံးကြောင့် အံ့အားသင့်နေဆဲဖြစ်သော တုန်းဖန်ရှန်းမှာ ယွမ်ကော်ကော်တို့ လေးယောက်က ဓားပြများကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ရန် ပြင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

"ညီအစ်ကိုတို့ အားလုံး ဆုတ်ခွာကြ..."

ယွီယွင်ထင်က လျင်မြန်စွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

စစ်သူကြီးသုံးပါးတောင်ကြားမှ မည်သူမျှ ယွမ်ကော်ကော်တို့ လေးယောက်ကို တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူသိသည်။ တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာမှာ အသက်ရှင်ရန် ထွက်ပြေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"ညီအစ်ကိုတို့ ပြေးကြ..."

ဗိုလ်ချုပ်ဖုန်းမှာလည်း မီးငြိမ်းသတ်သည့် ဗုံး ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသံကြောင့် ကြက်သေသေသွားသည်။ သူက ၎င်းကို ယွမ်ကော်ကော်တို့ လေးယောက် ယူဆောင်လာသည့် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်၏ လက်နက်ဟု ထင်မှတ်သွားပြီး ခုခံလိုစိတ် လုံးဝ မရှိတော့ချေ။

ထို့ကြောင့် စစ်သူကြီးသုံးပါးတောင်ကြားမှ ဓားပြများအားလုံး လှည့်ထွက်ပြေးကြပြီး ကျောက်တောအတွင်းရှိ လျှို့ဝှက်လမ်းများထဲသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝင်ရောက်ကာ မြေအောက်ကျောက်ဂူများမှတစ်ဆင့် လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် စစ်သူကြီးသုံးပါးတောင်ကြားအပြင်ဘက်၌ စောင့်ကြပ်နေသည့် ယွီရွှေတပ်စခန်းမှ စစ်တပ်မှာလည်း တောင်ကြားထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်လာကြသည်။ မီးငြိမ်းသတ်သည့် ဗုံး ပေါက်ကွဲသံကို ကြားရသဖြင့် တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပွားနေကြောင်း ချန်းဖန်ဟိုင် သိလိုက်ရသည်။ စစ်သူကြီးသုံးပါးတောင်ကြားမှ ဓားပြများ ပေါ်လွင်သွားပြီဟု သဘောပေါက်လိုက်သောအခါ သူသည် နောက်ထပ် စောင့်ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ စစ်သည်များအားလုံးကို တောင်ကြားထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဓားပြများကို အမြစ်ဖြတ် သုတ်သင်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်း ဖြစ်နေသော ယွမ်ကော်ကော်တို့ လေးယောက်မှာလည်း ဓားပြများကို မနားတမ်း လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေကြသည်။

မီးငြိမ်းသတ်သည့် ဗုံးကို ပစ်ပေါက်ပြီးနောက် ကျောက်လင်သည် လမ်းမြှောင်ထဲသို့ ချက်ချင်း ပုန်းအောင်းလိုက်ကာ တစ်ဖက်ကို အာရုံစိုက်နေသည်။

"ယွမ်ကော်ကော်တို့ ဘာလို့ စစ်သူကြီးသုံးပါးတောင်ကြားမှာ ဝိုင်းရံခံရတာလဲဆိုတာ ခုမှ နားလည်တော့တယ်..."

"စစ်သူကြီးသုံးပါးတောင်ကြားရဲ့ ရတနာဂိုဒေါင်က ဒီနေရာမှာပဲကိုး..."

ကျောက်လင်သည် ကျောက်သားအလွှာများကို ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်း ရှိသည့်အတွက် မနီးမဝေးတွင် သဘာဝ ကျောက်ဂူကြီးတစ်ခုရှိနေကြောင်း အာရုံခံမိသည်။ ထို့နောက် အကြောင်းရင်းကို ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျောက်လင်သည် ကျောက်နံရံကို လက်ဖြင့် ထိကာ ကျောက်တုံးများကို စုဆောင်းလိုက်ပြီး အချိန်တိုအတွင်း ကျောက်ဂူကြီးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

လင်းယုန်မျက်လုံးဖြင့် ကျောက်လင်သည် ပေပေါင်းများစွာ အကွာတွင် ထားရှိသော ကောက်နှံအိတ်များနှင့် သစ်သားသေတ္တာများကို ချက်ချင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ မည်သို့မျှ မတွန့်ဆုတ်တော့ဘဲ ကျောက်လင်သည် ကောက်နှံအိတ်များနှင့် သေတ္တာအားလုံးကို ချက်ချင်း စုဆောင်းလိုက်သည်။

ရတနာများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ကျောက်လင်သည် တောင်ကြားမှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ကျောက်လင်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပုန်းခိုနေသော ဝိညာဉ်ကြွက်လေးမှာ ရုတ်တရက် စူးစူးဝါးဝါး အော်မြည်လိုက်ပြီး ဂူ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာကို ရှေ့ခြေသည်းဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီနေရာမှာ တန်ဖိုးရှိတဲ့အရာ တစ်ခုခု ရှိနေတာလား..."

ဝိညာဉ်ကြွက်လေး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို ကျောက်လင် သိထားပြီးဖြစ်၍ စိတ်ထဲတွင် ထိုသို့ တွေးလိုက်မိသည်။ ဝိညာဉ်ကြွက်လေး၏ လမ်းပြမှုဖြင့် ကျောက်လင်သည် ကျောက်ဟယ်ရွှမ်း ပုန်းအောင်းနေသည့် ဂူ၏ အခွဲလမ်းဆီသို့ အမြန် ရောက်ရှိသွားသည်။

"အင်း..."

"တကယ်ပဲ ကျောက်တုံးတွေနဲ့ ပိတ်ထားတာပဲ... အတွင်းမှာ တကယ်လူရှိနေပုံပဲ..."

ဂူဝကို အသစ်တဖန် ပိတ်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို ကျောက်လင် ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျောက်လင်သည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဂူဝရှိ ကျောက်တုံးအားလုံးကို စုဆောင်းလိုက်သည်။

ထိုအခါ ဂူထဲတွင်ရှိနေသည့် ကျောက်ဟယ်ရွှမ်း၏ ပုံရိပ်မှာ ကျောက်လင်၏ လင်းယုန်မျက်လုံးအောက်တွင် ပေါ်လာတော့သည်။

"ဟော... ကျောက်ဟယ်ရွှမ်း၊ မင်းလည်း ဒီဂူထဲ ရောက်နေတာပဲ... အဂ္ဂိရတ်ဆေးလုံးတွေကို ရထားပြီး ဒီနေရာမှာပဲ ကျင့်ကြံပြီး အဆင့်တက်ဖို့ ကြံရွယ်နေတာပေါ့လေ..."

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းက တရားထိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကျောက်လင် ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းက ရုတ်တရက် ပါးစပ်ကို အကျယ်ကြီး ဖွင့်လိုက်သည်။

"ကောင်းလိုက်တာ... ဝိညာဉ်ဆေးလုံး ငါးလုံးကို မျိုချလိုက်တာနဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့်ကို ရောက်သွားပြီ..."

"ငါ ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ်ကို ရောက်သွားပြီ..."

"ချီလင်အကယ်ဒမီကို ပြန်ရောက်တာနဲ့ နည်းပြရာထူးအတွက် ချက်ချင်း လျှောက်ထားရမယ်..."

"အဲ့ဒီကျောက်လင်ဆိုတဲ့ကောင်... ငါ ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ်ကို အားလုံးထက် အရင် ရောက်သွားပြီဆိုတာ မင်း ခန့်မှန်းမိမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"နောက်တစ်ဆင့်ကတော့ ကျောက်လင်ကို ရှာပြီး ညဘက်မှာ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ကာ သူ့ခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်ရမယ်..."

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းမှာ ဤကျောက်ဂူထဲတွင် ဝိညာဉ်ဆေးလုံး ငါးလုံးကို အသုံးပြုကာ ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ်သို့ အတင်းအကျပ် တက်လှမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ စွမ်းအား တိုးတက်လာပြီးနောက် ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူ အလုပ်အများဆုံး လုပ်ချင်သည့်အရာ နှစ်ခုကို ပြောထုတ်လိုက်မိသည်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ်..."

ရုတ်တရက် ကျောက်လင်၏ အသံ

ပေါ်ထွက်လာသည်။

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းတွင် လင်းယုန်မျက်လုံး မရှိသဖြင့် မှောင်မိုက်နေသည့် ဂူထဲတွင် ကျင့်ကြံနေစဉ် ပတ်ဝန်းကျင်ကို မမြင်နိုင်ပေ။ ကျောက်လင်က ဂူဝရှိ ကျောက်တုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်သည့်အခါတောင် ကျောက်လင် ရှိနေမှန်း မသိလိုက်ပေ။ သို့သော် ရင်းနှီးနေသည့် အသံ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းမှာ ချက်ချင်းပင် ထရပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

"ကျောက်လင်..."

"မင်း... မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ် တွေ့သွားတာလဲ..."

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မီးခြစ်ဖြင့် မီးရှို့လိုက်သည်။ အလင်းရောင်မှိန်မှိန်အောက်တွင် ဂူဝ၌ ရပ်နေသည့် ကျောက်လင်ကို နောက်ဆုံးတော့ မြင်လိုက်ရသည်။

"ငါ မေးပါရစေ... မင်းက ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလောက်ထိ သတ်ချင်နေရတာလဲ..."

"ဒီအကြောင်းကို ငါ အကြာကြီး စဉ်းစားခဲ့ပေမဲ့ အဖြေရှာမရဘူး... ငါ ကျောက်လင်က မင်းကို ဘာများပြစ်မှားမိလို့လဲ..."

ထိုအချိန်တွင် ကျောက်လင်က အေးဆေးစွာပင် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"မင်း သိချင်တာလား..."

"ငါ မပြောပြဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းကလည်း မကြာခင် သေတော့မှာပဲလေ..."

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းမှာ ယခုအခါ ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်နေပြီဖြစ်၍ ကျောက်လင်ကို အလွယ်တကူ သတ်ပစ်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။ သူသည် လက်ရှိတွင် အလွန် ဂုဏ်ယူနေ၏။

"အော်... အဲ့လိုလား..."

"ကောင်းပြီလေ... မင်း အမှန်တရားကို မပြောချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ငါလည်း မသိချင်တော့ပါဘူး..."

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... မင်းကလည်း မကြာခင် သေတော့မှာပဲလေ..."

ကျောက်လင်က အနည်းငယ် ပြုံးလျက် အတူတူပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟား ဟား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းမှာ ပို၍ပင် ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ကျောက်လင်က နှုတ်ခမ်းကို အသာကွေးလိုက်သည်။

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ရယ်မောခွင့် ပေးလိုက်ပါဦးမည်။

"ကျောက်လင်... ငါက ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့်ကို ရောက်နေပြီဆိုတာ မင်း သိသလား..."

"မင်းရဲ့ ငွေရောင်ရိုးတွင်းခြင်ဆီနယ်ပယ် စွမ်းအားနဲ့ ငါ့ကို ဘာများ ယှဉ်နိုင်မှာလဲ..."

"ဒီဂူက မင်းရဲ့ သင်္ချိုင်းဖြစ်သွားမှာ..."

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းက မာန်ပါပါနှင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျောက်လင်၏ ဘေး၌ ထူးဆန်းသော ကိရိယာတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် အသံလှိုင်း လက်နက် ဖြစ်သည်။

အလုပ်လုပ်ရန် မိနစ်ဝက်သာ လိုတော့သဖြင့် ကျောက်လင်သည် စွမ်းအင်ကို အလဟဿ မဖြုန်းတီးလိုတော့ဘဲ ဤလက်နက်ကို အသုံးပြုကာ ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းကို အဆုံးစီရင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကျောက်လင်က အသံလှိုင်း လက်နက်ကို ထုတ်လိုက်သည့်အခါ ချက်ချင်းပင် စတင်သည့် ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျောက်လင်က ဂူဝမှ အဝေးသို့ ခုန်ထွက်သွားသည်။

"ဟင်... ထွက်ပြေးဖို့ ကြံနေတာလား..."

ကျောက်လင်က သူ့ကို မယှဉ်နိုင်မှန်း သိ၍ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးမည်ဟု ကျောက်ဟယ်ရွှမ်း ထင်လိုက်သည်။ ကျောက်ဟယ်ရွှမ်း ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ပြင်းထန်သော မအီမသာဖြစ်မှုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

အမျိုးမျိုးသော နာကျင်မှုများက ဦးခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသဖြင့် ကျောက်ဟယ်ရွှမ်း မခံနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းကို ကိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်၌ လူးလှိမ့်နေတော့သည်။

"ငါ့ရဲ့ ကလီစာတွေ အကုန်လုံး ပဲ့တင်ထပ်နေသလိုပဲ... အရမ်းကို ခံရခက်တာပဲ..."

အဓိက ပြဿနာမှာ အသံလှိုင်းလက်နက်မှာ ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းနှင့် အလွန်နီးကပ်နေခြင်း (ပေတစ်ဒါဇင်ကျော်သာ ကွာဝေးခြင်း) ကြောင့် ဖြစ်သည်။ အသံလှိုင်း၏ စွမ်းအင်မှာ အလွန် ပြင်းထန်ပြီး စူးရှနေသည်။

"ကျောက်လင်... မင်း ငါ့ကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ..."

"မင်း ဘာတွေလုပ်လိုက်တာလဲ..."

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းမှာ ခေါင်းကွဲမတတ် နာကျင်နေသော်လည်း ကျယ်လောင်စွာ မေးခွန်းထုတ်မိဆဲပင် ဖြစ်သည်။