အခန်း ၁၃၈

အခန်း (၁၃၈) ကျွန်မတို့ ရှင့်ကို အရမ်းလွမ်းနေတာ…

နံနက်ခင်းအချိန်၌။

ရှန်ချန်းရွှယ်သည် စောစီးစွာ ထပြီးနောက် ဂူအခန်းထဲမှ ထွက်လာ၏။ သူမသည် အနက်ရောင် ထင်းရှူးတောင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ တောင်တန်းနက်ကြီးထဲသို့ သစ်ခုတ်ရန် သွားမည့် ဒုက္ခသည် အမျိုးသားများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ပိုင်ဝမ်ချင်းလည်း ကိုယ်လက်ဆန့်ထုတ်ရင်း အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

"အစ်မရှန်း... ဒီနေ့ နောက်ထပ်တစ်ရက်သာ ထပ်လုပ်လိုက်ရင် ကျွန်မရဲ့ ဝိညာဉ်စိုက်ခင်းကို ရှင်းလင်းပြီးသွားတော့မှာ..."

ပိုင်ဝမ်ချင်း၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်နေသည်။

ကျောက်လင်သည် ရှရွှယ်ချန်တောင်သို့ မသွားမီကပင် ဝိညာဉ်စိုက်ခင်းရှိ သစ်ပင်အားလုံးကို ခုတ်လှဲပြီးပါက ကျန်ရှိသော ကိစ္စရပ်များကို သူကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူမည်ဟု မှာကြားခဲ့သည်။ ယခုတွင် ပိုင်ဝမ်ချင်းသည် ကျောက်လင် ပြန်လာမည့်အချိန်ကိုသာ စောင့်မျှော်နေခြင်းဖြစ်သည်။

"ဝမ်ချင်း... နင့်ရဲ့ ဝိညာဉ်စိုက်ခင်း မူ (၁၀၀) က အနာဂတ်မှာ ငါမိသားစုရဲ့ အဓိက ဝင်ငွေအရင်းအမြစ် ဖြစ်လာမှာမို့လို့ ကြိုးစားရမယ်နော်..."

"ခင်ပွန်းကလည်း နောင်တစ်ချိန်မှာ နင့်ကို အချစ်ဆုံး ဖြစ်လာမှာ သေချာပါတယ်..."

ရှန်ချန်းရွှယ်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

ပိုင်ဝမ်ချင်း၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းပင် နီရဲသွား၏။ သူမသည် အချို့သော မြင်ကွင်းများကို ပြန်လည်တွေးမိလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"အစ်မရှန်းကလည်း... ကျွန်မကို စနောက်နေပြန်ပြီ... အစ်မနဲ့ မပြောတော့ဘူး... ဝိညာဉ်စိုက်ခင်းမှာ ဆောက်လုပ်ရေးကို ကြီးကြပ်ပေးလိုက်ဦးမယ်..."

ပိုင်ဝမ်ချင်းသည် ကျောက်လင်က သူ့၏ မယားများကို မည်ကဲ့သို့ အချစ်ပိုသည်ဟူသော အကြောင်းအရာကို ရှန်ချန်းရွှယ်နှင့် အသေးစိတ် ဆွေးနွေးရန် ရှက်ရွံ့နေသည်။

ပိုင်ဝမ်ချင်း ပြေးထွက်သွားပြီးနောက် လျှို့ဝှက်လုပ်ကြံသူ ယဲ့လင်အာလည်း ဂူထဲမှ ထွက်လာ၏။

"အစ်မရှန်း... ဒီနေ့တော့ ကျွန်မ စုယောင်နဲ့အတူ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေကို အမဲလိုက်ဖို့ တောင်ထဲသွားတော့မယ်..."

"မနေ့က ခင်ပွန်းဆီကနေ အမျိုးသမီး (၅၀) ထပ်ရောက်လာတော့ ကျွန်မတို့ မိသားစုက လူတစ်ရာလောက် ဖြစ်သွားပြီ... နေ့တိုင်း အသားဘယ်လောက်တောင် စားရမလဲ..."

"ခင်ပွန်းက အိမ်မှာမရှိဘူး... ကျွန်မနဲ့ စုယောင်ပဲ သားရဲတွေကို အမဲလိုက်နိုင်တာမို့လို့ ကျွန်မ အကူအညီပေးရမှာပဲ..."

"မဟုတ်ရင်တော့ ခင်ပွန်းက ကျွန်မကို ကုတင်ပေါ်မှာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ပြီး သတ်ပစ်လိုက်မှာ ကြောက်တယ်..."

ယဲ့လင်အာက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သော်လည်း ပြောရင်းဆိုရင်းပင် အကြောင်းမဲ့ မျက်နှာရဲလာပြန်သည်။

ရှန်ချန်းရွှယ်က ယဲ့လင်အာကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဤလုပ်ကြံသူ အမျိုးသမီးမှာ ယခုအခါ အိပ်ခန်းတွင်း ကိစ္စရပ်များကိုပင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောဆိုနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ခင်ပွန်းက နင့်ကို စနောက်တာ မကြိုက်ဘူးလား..."

ရှန်ချန်းရွှယ်က ပြုံး၍ မေးလိုက်၏။

ယဲ့လင်အာ၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းပင် ပို၍ နီရဲသွားသည်။

ကျောက်လင်သည် သူမအား နေ့တိုင်း မည်ကဲ့သို့ ညှဉ်းပန်းခဲ့သည်ကို တွေးလိုက်ရုံဖြင့် ယခင်က လုပ်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သည့် ယဲ့လင်အာမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ပူထူလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း ယဲ့လင်အာမှာ ထိုအရသာကို မြည်းစမ်းဖူးပြီး အကျိုးကျေးဇူးကို ခံစားရပြီးဖြစ်၍ ကျောက်လင် ပြန်လာမည့်အချိန်ကို အလွန်ပင် မျှော်လင့်နေသည်။ သူမသည် နေ့ရောညပါ ကျောက်လင်နှင့်အတူ ရှိနေလိုလှသည်။

ယဲ့လင်အာတွင် ကျောက်လင်နှင့် တစ်ခါတရံလောက် ပိုမိုထိတွေ့ဖြစ်လျှင် သူမ၏ ငွေရောင်ရိုးတွင်းခြင်ဆီနယ်ပယ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနိုင်မည်ဟု ကြိုတင်အာရုံခံမိသည်။

ထိုအချိန်တွင် စုယောင်လည်း ဂူထဲမှ ထွက်လာသည်။

"အို... အစ်မရှန်း လင်အာ... နင်နှစ်ယောက်လုံး အရမ်းစောစော ထနေကြတာပဲ..."

စုယောင်က ထွက်လာသည်နှင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ရှန်ချန်းရွှယ်နှင့် ယဲ့လင်အာတို့က စုယောင်ကို အပေါ်အောက် ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ အကြည့်များမှာ သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်၌ ရပ်တန့်သွားကြ၏။

"နင်တို့… ရှက်တတ်ကြပါဦး”

စုယောင်က ချက်ချင်းပင် ရှက်ရွံ့သွားသည်။

"အစ်မယောင်... အစ်မ ခင်ပွန်းကို လွမ်းနေတာလား... သူ့ရဲ့ လွတ်လပ်ပြီး ထိန်းချုပ်မှုမရှိတဲ့ လက်တွေကို မျှော်လင့်နေတာလား..."

"ကျွန်မ မှတ်မိသေးတယ်... ခင်ပွန်းက တစ်ယောက်ယောက်ကို ထိကိုင်ရတာ အနှစ်သက်ဆုံးပဲ..."

ယဲ့လင်အာက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အိုး... နင်တို့တွေ တကယ့်ကို ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ..."

စုယောင်သည် မခံနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ယဲ့လင်အာထံမှ ထိုရှက်စရာ စကားလုံးများ ထွက်မလာစေရန် အမြန် တားလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... နောက်ထပ်မစတော့ဘူး..."

"မနေ့က ခင်ပွန်း မိန်းမ (၅၀) ခေါ်လာခဲ့တယ်... ဒီနေ့တော့ ကျွန်မတို့ တောင်ထဲမှာ အမဲလိုက်ပြီး တောကောင်တွေကို ပိုသတ်မှ သူတို့ ပိုကောင်းကောင်း စားရမှာ..."

ယဲ့လင်အာက အောင်နိုင်သူကဲ့သို့ လျှောက်လာပြီး စုယောင်၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

စုယောင်လည်း ဤအကြောင်းကို သိရှိပြီး ဖြစ်သည်။

မနေ့က ယောင်ဟွဲ့သောက်နှင့် သူ၏ အဖော် (၆) ယောက်တို့သည် ယွီဝမ်ချန်နှင့် အခြား (၅၀) ဦးကို လိုက်ပါပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ ယနေ့တွင် မိသားစုအတွက် ပြင်ဆင်ရမည့် အစားအစာပမာဏမှာ နှစ်ဆတိုးသွားပြီဖြစ်၍ တောကောင်များကို အမဲလိုက်ရန် လိုအပ်သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ... အခုပဲ ထွက်သွားကြမယ်..."

စုယောင်တွင် အမဲလိုက်ကျွမ်းကျင်မှုရှိပြီး ယဲ့လင်အာ၏ ကိုယ်ခံပညာမှာလည်း တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။ ထိုနှစ်ယောက်မှာ တောင်ထဲတွင် သားရဲများကို အမဲလိုက်ရန် အကောင်းဆုံး အတွဲအဖက်များဖြစ်ကြသည်။

ယဲ့လင်အာက သတ္တုစပ်ဓားကောက်ကို ယူလိုက်ပြီး စုယောင်က ကျောက်လင်ပေးထားသော ပေါင်းစပ်လေးကို လွယ်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ယောက်သည် ငွေရောင်ဦးချို သံမဏိကြံ့၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ကြ၏။

ရှန်ချန်းရွှယ်သည် ထိုနှစ်ယောက်နှင့် သားရဲကောင် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

မကြာမီပင် ဂူထဲမှ အမျိုးသမီး အုပ်စုကြီးတစ်ခု ထွက်လာကြ၏။ သူတို့မှာ ယွီဝမ်ချန်နှင့် သူမ၏ အဖော်များ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့သည် မနေ့က မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ထင်းရှူးနက်တောင်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး တစ်ညတာ အနားယူကာ အားအင်များ ပြည့်ဝသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဤအမျိုးသမီးများသည် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာတွင် ဆက်နေနိုင်ရန်အတွက် မိမိတို့၏ တန်ဖိုးကို ပြသရမည်ဖြစ်ပြီး ပျင်းရိ၍ မရကြောင်း နားလည်သွားကြသည်။

ယွီဝမ်ချန်သည် မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို တပ်လိုက်ပြီး အသက် (၄၀) အရွယ် အမျိုးသမီးအဖြစ် ထပ်မံ ပေါ်လာပြန်သည်။

သူမ၏ အစစ်အမှန်ကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်လျှင် ကျောက်လင်၏ ဇနီးများ၏ သတိထားမှုနှင့် မနာလိုမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်ဖြစ်ပြီး သူမအတွက် ပြဿနာများ တက်လာလိမ့်မည်ကို သူမ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။ ထို့ကြောင့် ကျောက်လင် ပြန်မလာမီအထိ ယွီဝမ်ချန်သည် ထိုအမျိုးသမီးပုံစံဖြင့်သာ အမြဲတမ်း ပေါ်လာလိမ့်မည်။

"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ… သခင်မ..."

ထိုအမျိုးသမီးများသည် ရှန်ချန်းရွှယ်ထံ ချဉ်းကပ်လာပြီး နှုတ်ဆက်ကြသည်။

မနေ့က ယောင်ဟွဲ့သောက်နှင့် အခြားသူ (၆) ယောက်တို့က သူတို့ကို ဤနေရာသို့ လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပြီး ရှန်ချန်းရွှယ်၏ အထောက်အထားကိုလည်း မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ သဘာဝကျစွာပင် သူတစ်ပါးအိမ်ခေါင်မိုးအောက်တွင် နေထိုင်နေရသော ဤအမျိုးသမီးများသည် ရှန်ချန်းရွှယ်ကို လေးစားရပေလိမ့်မည်။

"ရှင်တို့... ကျွန်မ နံနက်စာကို ချက်ပြုတ်ခိုင်းထားပြီးပြီ... ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး..."

"ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကို ရောက်လာတာမို့လို့ ဒီအချိန်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာပြီး မြေပြင်အနေအထားကို ရင်းနှီးအောင် လုပ်ထားကြပါ..."

ရှန်ချန်းရွှယ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ယွီဝမ်ချန်သည် ရှန်ချန်းရွှယ်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူမသည် ရှန်ချန်းရွှယ်၏ မျက်နှာကို ရင်းနှီးနေသော်လည်း မေးမြန်းရန် မလွယ်ကူပေ။

“သခင်မ... ကျွန်မတို့ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာမှာ သခင်မရဲ့ ကျေးဇူးကြီးမားမှုကို ခံယူထားရပါတယ်..."

“သခင်မ... ကျွန်မတို့ကို ဘာများကူညီပေးရမလဲဆိုတာ ပြောပြပေးပါဦး..."

ထိုအချိန်တွင် လှပသောအမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ဦးဆောင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

အခြားအမျိုးသမီးများလည်း ရှန်ချန်းရွှယ်ကို စောင့်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့ကို တစ်ခုခု လုပ်ခိုင်းလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေကြသည်။

ယခု ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာသို့ ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ပျင်းရိနေလို့ မရပေ။

ပျင်းရိပြီး အလုပ်မလုပ်ချင်ဘူးလား။ လောကကြီးမှာ အလကားရတဲ့ အစားအစာဆိုတာ မရှိဘူးလေ။

ရှန်ချန်းရွှယ်သည် အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် ကျေနပ်နေမိသည်။

ဤလူတွေက တော်တော်လေးကို သဘောပေါက်ကြသားပဲ။

မိသားစု၏ အိမ်ထောင်ရှင်မတစ်ဦးအနေဖြင့် ရှန်ချန်းရွှယ်သည် အိမ်တွင်းရေး ကိစ္စရပ်အားလုံးကို စီမံခန့်ခွဲရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှန်ချန်းရွှယ်သည် ဤအမျိုးသမီးများကို မည်သို့ စီမံရမည်ကို တွေးတောနေသည်။

ဆန်စပါးပင်များမှာ ပေါက်လာပြီဖြစ်၍ နောက်နှစ်ရက်နေလျှင် ပျိုးထောင်လို့ ရတော့မည်။ ကြက်၊ ဘဲနှင့် တောယုန်များကို မွေးမြူရာတွင်လည်း လူအား လိုအပ်သည်။ ငါးကန်ထဲသို့ ငါးပေါက်ကလေးများ ထောင်ပေါင်းများစွာကို ထည့်ထားပြီးဖြစ်ရာ ငါးစာအတွက် မြက်ခုတ်ပေးမည့်သူများ လိုအပ်သည်။

စားသောက်သူ များပြားလှသဖြင့် အိမ်ဖော်မလေးနှစ်ဦးတည်းနှင့် မနိုင်ပေ။ လူ (၁၀) ဦးကို အုပ်စုဖွဲ့၍ လုပ်ကိုင်စေရန် စီစဉ်ရမည်။ ထို့အပြင် ထျန်ကျီလင်သည် လက်ဝတ်ရတနာ ပြုလုပ်နည်းများကို လေ့လာထားပြီး ထုတ်လုပ်မှု စံနှုန်းများကို စိတ်ကူးယဉ်ထားရာ လူအများအပြား လိုအပ်မည်ဖြစ်သည်။

အသေအချာ တွေးတောပြီးနောက် ရှန်ချန်းရွှယ်တွင် အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိလာသည်။

ဤအမျိုးသမီး (၅၀) ကို တာဝန်အမျိုးမျိုး ခွဲဝေပေးနိုင်ပေသည်။

ရှန်ချန်းရွှယ်သည် သူမ၏ အစီအစဉ်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်တွင်ပင် စကားမပြောရသေးမီ အဝေးမှ မြင်းတစ်ကောင် လျင်မြန်စွာ ပြေးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမ နေ့ရောညပါ လွမ်းဆွတ်နေရသော ပုဂ္ဂိုလ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။

"ခင်ပွန်း….”

ရှန်ချန်းရွှယ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ခေါ်လိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယွီဝမ်ချန်နှင့် အခြားသူများမှာ အံ့သြသွားကြ၏။

'ခင်ပွန်း' ဟူသော စကားလုံးမှာ မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်နည်း။

ကျောက်လင်သည် မြင်းပေါ်မှ လျင်မြန်စွာ ဆင်းလာပြီး မြင်းမရပ်မီမှာပင် ရှန်ချန်းရွှယ်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီး (၅၀) တို့မှာ တစ်ဖန်ပြန်၍ အံ့သြသွားကြသည်။

ဤကဲ့သို့ ရဲဝံ့စွာ ချစ်ခင်မှုကို ပြသခြင်းမှာ ဤကမ္ဘာလောကတွင် ကိုယ်ကျင့်တရားအရ မသင့်လျော်လှပေ။

"ကျွန်မရဲ့ ဇနီးလေး... ကိုယ် မင်းကို အရမ်းလွမ်းနေတာ..."

"အခန်းထဲသွားပြီး မင်းကို လွမ်းတဲ့စိတ်တွေကို အဆုံးသတ်လိုက်ကြရအောင်..."

ကျောက်လင်သည် အမျိုးသမီးများ၏ ထူးဆန်းသော အကြည့်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်ချန်းရွှယ်၏ နုနယ်သော ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ပျော့ခွေသွားတော့၏။