အခန်း ၁၄၀

အခန်း (၁၄၀) အမေ ရောက်လာပြီ

"ဖက်တီး... ငါတို့ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီ..."

ကျောက်လင်သည် မြင်းကိုစီးကာ ဝိညာဉ်ကြွက်လေး နေထိုင်သည့် သစ်သားအိမ်ငယ်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာပြီး လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

ထိုအခိုက်တွင် ကျောက်လင်သည် သူ့ရင်ခွင်ထဲမှ ဝိညာဉ်ကြွက်လေးကို ဆွဲယူကာ သစ်သားအိမ်ငယ်လေးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ ရှရွှယ်ချန်တောင်သို့ သွားရောက်ခဲ့သည့် ခရီးစဉ်တွင် ဤဝိညာဉ်ကြွက်လေးမှာ ကျောက်လင်ကို အလွန်အမင်း အကူအညီပေးခဲ့လေသည်။ အထူးသဖြင့် ကျန်းဖုန်း၏ လက်မောင်းကို ကိုက်ဖြတ်ပြီး ဇီးပန်းပွင့်အပ်မိုးပျံလက်နက်ကို လုယူခဲ့ခြင်းက ကျောက်လင်၏ အသက်ကိုပင် ကယ်တင်လိုက်သလို ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

"ကျွီ... ကျွီ..."

ဝိညာဉ်ကြွက်လေးသည် တဲအိမ်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ ရှေ့ခြေနှစ်ချောင်းဖြင့် ကျောက်လင်ကို ညွှန်ပြလျက် အရေးတကြီး အော်ဟစ်နေသည်။ ကျောက်လင်လည်း ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားသည်။

"မုန့်စားချင်လို့လား..."

ကျောက်လင်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။ ဝိညာဉ်ကြွက်လေးက ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

"ကောင်းပြီလေ... ဒီတစ်ခါ မင်း တော်တော်လေး ကူညီပေးထားတာဆိုတော့ ဆုချပေးရမှာပေါ့..."

"ဒီမှာ... ကိုလာ ၁၀၀ ဘူး၊ လိန်ပိ ၁၀၀ ဘူးနဲ့ ခေါက်ဆွဲခြောက်ထုပ် ၁၀၀..."

စနစ်အမှတ် ၁၀၀၀ တောင် မကုန်ဘဲ အသင့်စားမုန့်အမြောက်အမြား ဝယ်ယူလိုက်ရခြင်းမှာ ဝိညာဉ်ကြွက်ကို ယဉ်ပါးအောင် ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့အတွက်ဆိုလျှင် အလွန်တန်သည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်ကြွက်လေးမှာလည်း ကပ်စေးနည်းလှသော ကျောက်လင်ထံမှ မုန့်အမြောက်အမြားကို လိမ်ယူနိုင်လိုက်သည့်အတွက် ကျေနပ်အားရကာ အောင်ပွဲခံနေတော့သည်။

"အော်... ဟုတ်သားပဲ... နောက်ထပ် လက်ဆောင်တစ်ခု ထပ်ပေးဦးမယ်..."

ကျောက်လင်သည် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်။ ဤဝိညာဉ်ကြွက်လေးမှာ အလွန်လျင်မြန်ပြီး သူနှင့်အတူ လျှို့ဝက်တိုက်ခိုက်ရာတွင် အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ထိရောက်မှုရှိသည်။ သို့သော်လည်း ဝိညာဉ်ကြွက်လေး၏ လက်ရှိတိုက်ခိုက်ပုံမှာ ပါးစပ်ဖြင့် ကိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် ရှေ့ခြေဖြင့် မျက်လုံးကို ကုတ်ခြင်းမျှသာဖြစ်သည်။ ဤနည်းလမ်းများက ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် ထိရောက်မှု နည်းပါးသည်။

ထို့ကြောင့် ကျောက်လင်လည်း ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသည်။ သူသည် စနစ်ဈေးဆိုင်မှ လက်ကိုင်ချွန် တစ်ခုကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။

ဤလက်ကိုင်ချွန်မှာ ၃ လက်မခန့် ရှည်လျားပြီး အဖျားတွင် တစ်စင်တီမီတာသာ အချင်းရှိသော သွယ်လျသည့် တြိဂံပုံစံဖြစ်သည်။ အပေါ်ဘက်တွင် ဝိညာဉ်ကြွက်လေး၏ လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်နိုင်မည့် လက်ကိုင်တစ်ခု ပါရှိသည်။ ၎င်းကို ပြင်းအားမြင့် သတ္တုစပ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသဖြင့် ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ် သို့မဟုတ် ကျောက်စိမ်းခန္ဓာနယ်ပယ်မှ ကျင့်ကြံသူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကိုပင် အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်နိုင်သည်။

ကျောက်လင်သည် ထိုလက်ကိုင်ချွန်ကို ဝိညာဉ်ကြွက်လေးထံ ပစ်ပေးလိုက်၏။ မကြာမီပင် ဝိညာဉ်ကြွက်လေးမှာ ၎င်းကို အသုံးပြုပုံကို ကျွမ်းကျင်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။

"ကဲ... မုန့်တွေ စားတော့... ငါ အလုပ်သွားလုပ်ဦးမယ်..."

ကျောက်လင်သည် အနည်းငယ် ပြုံးကာ မြင်းကိုစီး၍ ထွက်ခွာသွားသည်။ မကြာမီပင် ဝိညာဉ်စိုက်ခင်း တည်ရှိရာ တောင်တန်းဒေသသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ပိုင်ဝမ်ချင်း၏ ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် ဒုက္ခသည် အမျိုးသား ၃၀ တို့သည် သစ်ပင်များကို ခုတ်လှဲပြီး ပေါင်းမြက်များကို ရှင်းလင်းနေကြသည်။ ရက်အတော်ကြာ အားသွန်ခွန်စိုက် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြပြီးနောက် မြေဧက ၁၀၀ ခန့်ကို ရှင်းလင်းပြီး ဖြစ်သည်။

"ဒီရက်ပိုင်းမှာ သူတို့တွေ ပျင်းရိမနေကြဘူးပဲ..."

"ဒီဒုက္ခသည်တွေကို ငါ ခွင့်ပြုပေးထားတာလေ..."

"ဆီးနှင်းတောင်က ဓားပြဂိုဏ်းတွေဆီကနေ ခိုးယူလာတဲ့ ဝိညာဉ်အရည်တွေကို ဒီလူတွေကို ခွဲဝေပေးပြီး သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို ပုံသွင်းပေးရင် တတိယအဆင့် ငွေရောင်ရိုးတွင်းခြင်ဆီနယ်ပယ်အထိ ရောက်ဖို့ ခက်ခဲမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျောက်လင်သည် မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်လျက် အလုပ်လုပ်နေသူများကို ကြည့်ရင်း တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်နေမိသည်။ ဓားပြဂိုဏ်း ၁၀ ခုဆီမှ ရရှိလာသော ဝိညာဉ်အရည်များကို ချင်းပေါင်စံအိမ်သို့ မရောင်းထုတ်ဘဲ ကိုယ်ပိုင်စစ်တပ်ကို တည်ဆောက်ရန်အတွက်သာ အသုံးပြုမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်းက အမြဲတမ်း အကျိုးရှိသည်။

ဆေးပင်ဥယျာဉ်ကို စတင်တည်ထောင်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ဝင်ငွေကောင်းမည့် ဆေးပင်များကိုသာ အဓိကထား စိုက်ပျိုးသွားမည်ဖြစ်သည်။ ထိုဥယျာဉ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ကိုယ်ပိုင်လက်နက်ကိုင်တပ်ကို မဖြစ်မနေ မွေးထုတ်ရမည်ဖြစ်သည်။

"အိုး... ခင်ပွန်း..."

ပိုင်ဝမ်ချင်းသည် ဒုက္ခသည်များကို အလုပ်ပေးနေစဉ် ကျောက်လင်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ ကျောက်လင်လည်း မြင်းကိုနှင်ကာ ရှေ့သို့ တိုးသွား၏။

"ဇနီး... ဒီရက်ပိုင်းမှာ ပင်ပန်းနေမှာပေါ့..."

"ဒီအတိုင်းဆိုရင်တော့ ဒီနေ့ပဲ သစ်ပင်နဲ့ ပေါင်းမြက်တွေ အကုန်ရှင်းလင်းပြီးသွားမှာပါ... မနက်ဖြန်ကျရင် ဒီဝိညာဉ်စိုက်ခင်းကို အပြည့်အဝ စိုက်ပျိုးနိုင်အောင် လူတွေကို စေခိုင်းလိုက်မယ်..."

"ပြီးတော့... ငါ နှစ်တစ်ရာ ကျောက်စိမ်းရိုးတွင်းခြင်ဆီ နို့ရည်တွေကို ရထားတယ်..."

ကျောက်လင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ ယခု ငွေကြေးအလုံအလောက် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ စနစ်အမှတ်များ လဲလှယ်၍ နှစ်တစ်ရာ ကျောက်စိမ်းရိုးတွင်းခြင်ဆီ နို့ရည် ၆၀၀၀ ကို ဝယ်ယူနိုင်သည်။ ကျောက်စိမ်းရိုးတွင်းခြင်ဆီ နို့ရည် တစ်စက်တည်းဖြင့် မြေတစ်ဧကကို ဝိညာဉ်မြေအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်သည်။ အရင်ဆုံး အစက်တစ်ရာ ဝယ်ယူ၍ ဤမြေလွတ်မြေရိုင်း တစ်ခုလုံးကို ဝိညာဉ်မြေအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဆေးပင်မျိုးစေ့များ စိုက်ပျိုးမည်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပိုမိုအားကောင်းလာစေရန် ဆက်လက်၍ ဝယ်ယူဖြည့်တင်းသွားမည်ဖြစ်သည်။

"ခင်ပွန်း... ရှင်က တကယ့်ကို ထူးချွန်တာပဲ..."

နှစ်တစ်ရာ ကျောက်စိမ်းရိုးတွင်းခြင်ဆီ နို့ရည်ရရှိကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ ပိုင်ဝမ်ချင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"ကောင်းပြီ... အလုပ်တွေကို ဆက်ကြီးကြပ်ပေးထားပါဦး... ငါ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်လောက် သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်..."

ကျောက်လင်က ပြုံးပြသည်။ ပိုင်ဝမ်ချင်းသည် ကျောက်လင်ကို မတွေ့ရသည်မှာ ရက်အတော်ကြာပြီဖြစ်၍ စကားပြောချင်သော်လည်း အချိန်အခါ မသင့်တော်သေးပေ။ ညအချိန်တွင် ကျောက်လင်နှင့် အတူရှိရန်သာ မျှော်လင့်နေမိတော့သည်။

ကျောက်လင်လည်း မြင်းကိုစီးကာ ဝိညာဉ်စိုက်ခင်းဘက်မှ ထွက်ခွာလာပြီး တောင်ခြေတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"ဓားပြဂိုဏ်း ၁၀ ခုဆီက ရလာတဲ့ ကောက်နှံတွေကို ထင်းရှူးနက်တောင်မှာ သိမ်းထားဖို့ မသင့်တော်ဘူး..."

"ဒီကျောက်တောင်မှာပဲ ကျောက်ဂူရတနာဂိုဒေါင်တစ်ခု တူးရမယ်..."

ကျောက်လင်သည် တောင်ခြေရှိ ကျောက်ဆောင်ထူထပ်သော နေရာကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ နေရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်ပြီး ကျောက်ဆောင်ပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်သည်။ တစ်စတုရန်းမီတာရှိသော ကျောက်သားအလွှာများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စနစ်နေရာလွတ်ထဲသို့ ရောက်သွား၏။

မကြာမီပင် အမြင့် ၂ မီတာ၊ အကျယ် ၁ မီတာရှိသော ကျောက်ဂူဝတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ၅ မီတာခန့် အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ နေရာလွတ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး စတုရန်းမီတာ ၁၀၀ နီးပါး ကျယ်ဝန်းသည်။ ထို့နောက် ကျောက်လင်သည် သစ်ပင်အချို့ကို ခုတ်လှဲ၍ အခေါက်များခွာကာ ကျောက်ဂူထဲတွင် အစိုဓာတ်မစိမ့်ဝင်စေရန် ကြမ်းခင်းလုပ်လိုက်သည်။ အကာအကွယ်များ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ကောက်နှံအိတ် ၄၅၃ အိတ်လုံးကို သေသပ်စွာ စီတန်းထားလိုက်သည်။

ကျောက်ဂူဝတွင်လည်း သစ်သားတံခါးကို ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်တပ်ဆင်လိုက်သည်။

"ဒီတောင်တန်းတစ်ခုလုံးက ငါ့ပိုင်နက်ပဲ..."

"ဒီအချိန်ကစပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒီတောင်တန်းထဲ ဝင်ခွင့်မပြုတော့ဘူး... ဒါကြောင့် ကောက်နှံတွေ အခိုးခံရမှာကို ပူစရာမလိုတော့ဘူး..."

ကျောက်လင်က စိတ်ချလက်ချ ပြောလိုက်သည်။ ထိုအလုပ်များ ပြီးစီးသွားသောအခါ ကျောက်လင်သည် မြင်းပေါ်ခုန်တက်ကာ ထင်းရှူးနက်တောင်ဘက်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ နေ့လယ်အချိန်တွင် တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ယွီဝမ်ချန်နှင့် အသစ်ရောက်လာသော အမျိုးသမီး ၅၀ တို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရှန်ချန်းရွှယ်၏ စီစဉ်မှုအောက်တွင် သူတို့သည် ကြက်၊ ဘဲ၊ ယုန်နှင့် ငါးများကို ကျွေးမွေးနေကြပြီး ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောဆိုနေကြသည်။

ဤအမျိုးသမီးများသည် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာ၏ ဘဝကို အသားကျနေကြပြီဖြစ်သည်။ ကျောက်လင်လည်း မြင်းကိုစီး၍ တဲကြီးဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ ထိုင်လိုက်သည်နှင့် ကျောက်လင်၏ လင်းယုန်မျက်လုံးများက အဝေးလမ်းမပေါ်တွင် တဲကြီးဆီသို့ ဦးတည်လာနေသော အရိပ်နှစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးမှာ အဝေးကြီးမှ လမ်းလျှောက်လာပုံရပြီး အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေဟန်ရှိသည်။ ကျောက်လင်က ဂရုတစိုက် ကြည့်လိုက်မိသည်။

ရုတ်တရက် ကျောက်လင်မှာ ထခုန်လိုက်သည်။

"အမေ..."

ကျောက်လင်က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ မူလပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များအရ သူ့အမေ ဖြစ်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ မင်ချွမ်မြို့မှ ကုန်ပစ္စည်းအစောင့်အဖွဲ့ဆီသို့ စာပို့ခဲ့စဉ်က မူလပိုင်ရှင်၏အမေအတွက် ရွေးချယ်စရာနှစ်ခု ပေးထားခဲ့သည်။ ရွာဟောင်းတွင် ဆက်နေပြီး လစဉ် ငွေနှစ်ပြား ပို့ပေးမည် သို့မဟုတ် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာသို့ ပြောင်းရွှေ့လာမည်။

ယခုမူ အဖြေပေါ်လာပြီဖြစ်သည်။ မူလပိုင်ရှင်၏အမေသည် သားဖြစ်သူနှင့် အတူနေလို၍ ဤနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။