အခန်း (၃၁၁-၃၁၂)

အခန်း။ ၃၁၁

နန်ဝူဓားဂိုဏ်း၏ ဘေးတွင် ပျံသန်းနေသော ဝေါယာဉ်သည် လေထဲတွင် လွင့်နေသည်။

တစ်ယောက်တည်း ဝေါယာဉ်တစ်စင်းတည်းဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ဝေါယာဉ်အတွင်း၌ လူငယ်သည် ကိုယ်ခန္ဓာကို အပန်းဖြေရင်း ပေါ့ပါးသွက်လက်စွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး အနီးရှိ အရက်ပုလင်းကို ယူကာ တစ်ငုံချင်း စုပ်သောက်နေသည်။

ထိုအရက်ပုလင်းမှာ ထူးကဲကျောက်စိမ်းတို့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး အတွင်းရှိအရက်မှာ အေးစက်သော မြူငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

အနံ့ခံလိုက်လျှင် အေးစက်စက်ဖြစ်ပြီး လည်ချောင်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ ရေခဲကဲ့သို့ အေးမြသော်လည်း ဗိုက်ထဲသို့ ရောက်သွားသည့်အခါတွင်မူ အတွင်းကလီစာများကို လှည့်ပတ်မွှေနှောက်နေသည့် ထက်မြက်သော ဓားတစ်လက်ပမာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"အဖေပြောတာ မှန်တယ်။ သူက ရိုးရိုးလက်ဖက်ရည်ကိုပဲ သောက်ပေမဲ့ အဲဒီလက်ဖက်ရည်က သာမန်မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သောက်လိုက်တော့ ရိုးရိုးပဲဖြစ်နေတယ်။ ဒါကြောင့်... ကျွန်တော့်အဆင့်ရှိတဲ့သူက ဒီလို အရက်ကောင်းမျိုးမှ သောက်မှပဲ အရသာကို အပြည့်အဝ ခံစားနိုင်မှာ"

စုန်ယန်သည် ဝေါယာဉ်အပြင်ဘက်ရှိ အဒေါ်ရှီနှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုရင်း အရက်ကို ဆက်သောက်နေသည်။

အဒေါ်ရှီက ရယ်မောကာ "အပြင်မှာ အရက်ကောင်းတွေ အများကြီးရှိသေးတယ်။ အခွင့်အရေးရရင် သိမ်းပိုက်ရအောင်" ဟု ပြောသည်။

စုန်ယန်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး "ဘာလို့ သိမ်းပိုက်ရမှာလဲ ကျွန်တော်တို့က... အဲဒီလို လူစားမျိုးတွေလား" ဟု မေးသည်။

သူသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး "ဒီမြေပေါ်မှာ ငါဘာပဲယူယူ ဒါက သူ့ကို အသိအမှတ်ပြုတာ မျက်နှာသာပေးတာပဲ။ သူက ဒီမျက်နှာသာကို မလိုချင်ဘူးဆိုရင်တော့ သူ့ကို ကောင်းကောင်းသင်ပေးရမှာပေါ့။ နောင်အခါ အရှုံးကြီး မရှုံးရအောင် မှားမှားမှန်မှန်ဆိုတာကို ပိုနားလည်အောင် သင်ပေးလိုက်မယ်" ဟု ပြောသည်။

အဒေါ်ရှီမှာ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

သူမ၏ ဖောင်းကားသော မျက်နှာကို ဘေးသို့လှည့်ကာ ကုလားကာနောက်ကွယ်မှ လူငယ်လေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

စုန်ယန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ရှေးဟောင်းကျင်းနိုင်ငံမှာတုန်းက ယွီဆိုတဲ့ မိန်းမပျိုလေးရဲ့ ကျော်ကြားမှုကို ကြားဖူးတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ရာအတွင်း ရှေးဟောင်းကျင်းနိုင်ငံမှာ အလှဆုံးအမျိုးသမီးလို့ ပြောကြတယ်။ အဒေါ်ရှီကို မညာပါဘူး။ အိပ်ခါနီးတိုင်း ဆယ်ရက်မှာ ငါးရက်လောက် သူမအကြောင်း တွေးမိတယ်။ သူမမျက်နှာ ဘယ်လောက်လှမလဲ ခြေထောက်တွေ ဘယ်လောက်ရှည်မလဲ။ ရင်သားတွေ ဘယ်လောက်ကြီးမလဲ ဆိုတာကိုပေါ့။ ဟားဟားဟား ဒီနေ့ပဲ ဆန္ဒပြည့်ဝလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး"

လူငယ်သည် တဟားဟား ရယ်မောရင်း အရက်ကို ဆက်သောက်ကာ သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ညည်းဆိုနေသည်။

သူသည် ကုလားကာအပြင်ဘက် လေထဲတွင် ရပ်နေသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့် ကျင့်ကြံသူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

အဒေါ်ရှီ၏ ပဲစေ့ခန့် မျက်လုံးလေးများကလည်း သူနှင့်ဆုံသွားပြီး "ယွီဆိုတဲ့ မိန်းမပျိုလေးက အယောင်ဆောင် နန်းတော်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ။ သခင် သူမနဲ့ အနီးကပ် နေတဲ့အခါ သတိထားပါ... သူမရဲ့ အထိခိုက်မခံရအောင်ပေါ့" ဟု တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။

အယောင်ဆောင် နန်းတော်ဆိုသည်မှာ ထူးကဲနှလုံးသားကို သုံး၍ ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့်သို့ အစပိုင်း တက်လှမ်းနိုင်သော်လည်း ထူးကဲနှလုံးသားထဲတွင် ဆက်လက်မနေနိုင်ဘဲ ကျောက်စိမ်းများကို အလွန်အကျွံသုံး၍ အဆင့်ကို ထိန်းထားရခြင်းပင်။

ဤအဆင့်တွင် ကျင့်ကြံသူ၏ အဆင့်မှာ အလွန်မတည်ငြိမ်ဘဲ တစ်ချက်မှားရုံဖြင့် ခရမ်းရောင်နန်းတော် နယ်ပယ်ကိုးခုအဆင့်သို့ ပြန်ကျသွားနိုင်သည်။

သက်တမ်းမှာ နှစ်ထောင်အထိ တိုးလာသော်လည်း ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့်၏ စွမ်းအားကို လုံးဝ အသုံးမပြုနိုင်ပေ။

စုန်ယန်က "အင်း" ဟုသာ ပြောပြီး မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။

သူ အနည်းငယ် စဉ်းစားနေမိသည်။

"ဒီအဒေါ်ရှီဆိုတဲ့ မိန်းမက တကယ်တော့ ဘာတွေ ကြံစည်နေတာပါလိမ့်။ ငါ့နောက်ကွယ်မှာ ဘာတွေ ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ"

သူမသည် သူ့ကို အန္တရာယ်ပြုမည့်သူ မဟုတ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အပြုအမူမျိုးမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။

ယနေ့တွင် သူသည် အလွန်ပင် ပေါ့ပျက်ပျက် ပြုမူနေသည်။ ကျင့်ကြံခြင်း မရှိသလို အမျိုးသမီးကိုသာ ရှာဖွေနေပြီး အခြားမျိုးနွယ်စုများနှင့်လည်း ပဋိပက္ခဖြစ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

သို့သော် အဒေါ်ရှီက ဒေါသတစ်ချက်မျှ မထွက်သလို စက်ဆုပ်ရွံရှာခြင်း မရှိဘဲ ဆုံးမခြင်းလည်း မရှိပေ။

"ဘာလို့လဲ။ ဒီလောကကြီးမှာ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ဖြစ်လာတဲ့ ချစ်ခြင်း၊ မုန်းခြင်းဆိုတာ ဘယ်တော့မှ မရှိဘူး။ အရာတိုင်းမှာ အကြောင်းရင်းဆိုတာ ရှိကိုရှိရမယ်"

စုန်ယန်က "အဒေါ်ရှီ ကျွန်တော် အခုပဲ သူမကို လိုချင်တယ် နောက်ထပ် တစ်မိနစ်တောင် မစောင့်နိုင်တော့ဘူး" ဟု ပြောသည်။

အဒေါ်ရှီက ဘာမျှမပြောဘဲ "အင်း" ဟုသာ ညည်းသည်။

နန်ဝူဓားဂိုဏ်းတွင် မြေနီရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ယွီရွှမ်းဝေသည် တောင်ကြီးတစ်လုံး ဖိချထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ လေပြင်းများက မြေကြီးကို ပြိုကျလုနီးပါး ဖိနှိပ်ထားပြီး ထိုကြောက်မက်ဖွယ် လူသားပုံစံ သားရဲကြီးက သူမရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။

အဒေါ်ရှီက "ဂိုဏ်းချုပ်ယွီ ဝေါယာဉ်ထဲမှာ စကားပြောရအောင်" ဟု အသံမာမာဖြင့် ပြောသည်။

ယွီရွှမ်းဝေက အံတင်းတင်းကြိတ်ထားလိုက်ပြီး "စီနီယာ ဒီမြေမှာ ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စု မဟာမိတ်အဖွဲ့ ရှိပါသေးတယ်။ သူတို့က ကျွန်မကို ကတိပေးထားပါတယ်..." ဟု ပြောသည်။

အဒေါ်ရှီက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ "အဲဒီအချိန်တွေ ကုန်လွန်ခဲ့တာ ကြာလှပြီ။ ဘယ်သူကမှ ဒီလိုအရေးမပါတဲ့ ကိစ္စတွေကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ ငါ့သခင်နဲ့ အတူရှိရတာက မင်းအတွက် ကံကောင်းခြင်းပဲ ကျေးဇူးကန်းမနေနဲ့။ နှစ်မျိုးရွေး ဝေါယာဉ်ပေါ် တက်လာမလား ဒါမှမဟုတ် ဓားဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးပြီး မင်းကို အင်္ဂါချို့ယွင်းအောင်လုပ်ပြီး ဝေါယာဉ်ထဲ ဆွဲခေါ်သွားရမလား" ဟု ခြိမ်းခြောက်သည်။

ယွီရွှမ်းဝေမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ညဘုရင်မျိုးနွယ်စုမှလူများပင် သူမကို သည်းခံနေခဲ့သည်။

အဒေါ်ရှီက "ဂိုဏ်းချုပ်ယွီလို့ ခေါ်တာက ငါ့သခင်ကို မျက်နှာသာပေးတာ။ အကောင်းပြောတဲ့အခါ နားထောင်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယွီရွှမ်းဝေမှာ ညဘုရင်မျိုးနွယ်စုမှ လူယုတ်မာက အနည်းငယ် ပိုကောင်းသေးသည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

သို့သော် သူမတွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

"ကျွန်မ လိုက်ပါ့မယ်"

ခဏအကြာတွင် ဓားရောင်ခြည်တစ်ခု ဝေါယာဉ်ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။ ယွီရွှမ်းဝေ စကားမပြောခင်မှာပင် ဝေါယာဉ်ကုလားကာ ပွင့်သွားပြီး လက်တစ်ဖက်က သူမကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဝေးလံသော ကောင်းကင်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါတို့ ညဘုရင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ နယ်မြေကို လာပြီး ငါတို့မိန်းမကို လုယူရဲတာ မိတ်ဆွေ... ငါတို့ ညဘုရင်မျိုးနွယ်စုကို အလေးမထားတာလား"

ကုလားကာ ပွင့်သွားကာ ယွီရွှမ်းဝေသည် ဝေးလံသော ကောင်းကင်မှ လူဆယ်ဂဏန်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ ခေါင်းဆောင်မှာ ဆံပင်ဖြူသော သတ်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားဖြစ်ပြီး မျက်လုံးကို အနက်ရောင်အဝတ်ဖြင့် စည်းနှောင်ထားသည်။

အခန်း။ ၃၁၂

"ယဲ့ဖူ"

ယွီရွှမ်းဝေမှာ ကယ်တင်ရှင်ကို တွေ့လိုက်ရသည့်အလား အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ မျက်လုံးကို အနက်ရောင်အဝတ်ဖြင့် စည်းနှောင်ထားသော လူငယ်လေးမှာ ယဲ့ဖူပင်။

ယဲ့ဖူသည် ယွီရွှမ်းဝေ၏ အသံမှ အရာရာကို ကြားသိလိုက်ရသည်။ သူသည် မိန်းမပျိုလေးယွီက တစ်နေ့တွင် သူ့အကူအညီကို တောင်းခံလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

ဝေါယာဉ်ထဲမှ အသွင်မဲ့ ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စု၏ အရူးအမူးဖြစ်သူက မည်မျှ ရက်စက်ပြီး လူယုတ်မာဖြစ်မည်ကို သူ ခန့်မှန်းမိသည်။

စုန်ယန်သည် ယွီရွှမ်းဝေ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို မလွှတ်ဘဲ ကိုင်ထားသည်။ သူသည် ခြေထောက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆန့်တန်းကာ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ပြီး အားဖြင့် ဆွဲလိုက်ရာ ထိုမိန်းမပျိုလေးမှာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ လဲကျသွားပြီး သူ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် မလိုလားဘဲ ထိုင်

လိုက်ရသည်။

စုန်ယန်သည် သူမ၏ တင်ပါးများမှ ပျော့အိအိ ခံစားမှုကို ရရှိသည်။ သူသည် အပြင်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ စိန်ခေါ်သကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်နေသည်။

သူသည် ယနေ့တွင် သူ၏ ခရမ်းရောင်နန်းတော်အတွက် အကာအကွယ်ပေးသည့် အကြံအစည်ကို ပြန်လည်ရယူရန် လာရုံသာမက အဒေါ်ရှီ၏ အဆုံးအဖြတ်ကို စမ်းသပ်ရန်နှင့် ဖြစ်နိုင်ပါက အသွင်မဲ့အဆောင်ထဲရှိ ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာကို စမ်းသပ်ရန် လာခဲ့ခြင်းပင်။

ယွီရွှမ်းဝေမှာ သူစိမ်းယောက်ျားတစ်ယောက်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ထိုင်နေရသဖြင့် မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေသည်။ သူမတွင် လူသတ်လိုသည့်စိတ် ပေါက်ဖွားလာသော်လည်း အဒေါ်ရှီ၏ စကားကို သတိရကာ မလှုပ်ရဲဘဲ သည်းခံနေရသည်။

"မဟုတ်ဘူး"

ယဲ့ဖူက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဘေးရှိ ဆံပင်ဖြူသော သတ်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားကို ကြည့်ကာ "ဒုတိယဦးလေး ဒုတိယဦးလေး" ဟု ခေါ်သည်။

ထိုအမျိုးသားက ပြန်မဖြေဘဲ ဝေါယာဉ်ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် အဒေါ်ရှီကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး "ဒါက မင်းသမီးရှီအစစ်လား" ဟု အေးဆေးစွာ မေးသည်။

အဒေါ်ရှီက ဘာမျှမပြောဘဲ "တိုက်မလား မတိုက်ဘူးလား" ဟု အေးစက်စက် မေးသည်။

"ကျွန်တော်က ယဲ့ရွှမ်ချန်ပါ..."

"တိုက်မလား မတိုက်ဘူးလား"

"မင်းသမီးရှီ ရှိနေတော့လည်း... ထားလိုက်ပါတော့"

"မထားနဲ့ တိုက်ကြမယ်"

ထိုစကားအဆုံးတွင် မင်းသမီးရှီက ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်။ သူမ၏ အဆီလွှာများမှာ ပွက်ပွက်ဆူနေသော ရေပူကဲ့သို့ လှုပ်ခတ်နေသည်။

သူမ၏ ကြံ့ခိုင်သော ခြေထောက်များက အာကာသထဲတွင် အားဖြင့် ဆောင့်နင်းလိုက်သည်။ ထိုနင်းချက်ကြောင့် အာကာသတစ်ခုလုံး ကွဲအက်သွားပြီး အကြံစည်၏ စွမ်းအားဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော နဂါးဆင်ခြေထောက်ကြီး ပေါ်လာသည်။

ခြေထောက်ကြီးမှာ မပြည့်စုံသော်လည်း အလွန်ပင် စွမ်းအားကြီးလှသည်။ သူမ မနင်းခင်ပင် အောက်ရှိ တောင်နှင့် ချိုင့်ဝှမ်းများမှာ လေမုန်တိုင်းတွင် ပါသွားသည့် စက္ကူအိမ်လေးများကဲ့သို့ ပြိုကျကုန်သည်။

ယဲ့ရွှမ်ချန်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး အားဖြင့် ပြန်လည် ခုခံသည်။ သို့သော် ထိုနဂါးဆင်ခြေထောက်နှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် သူသည် သံပြားဖြင့် ရိုက်ထုတ်ခံလိုက်ရသော ငှက်တစ်ကောင်ပမာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

မြေပြင်တွင် ဆယ်ကိုက်ခန့် နက်သည့် တွင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။

မင်းသမီးရှီက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "ပျင်းစရာကောင်းလိုက်တာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

တွင်းထဲမှ ယဲ့ရွှမ်ချန်မှာ အဝတ်အစားများ ပြဲပြဲစုတ်စုတ်ဖြင့် ပြန်ထွက်လာသည်။

မင်းသမီးရှီက သူ့ကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်ကာ "မင်းတို့က ညမှပဲ စွမ်းတာ ဘာလို့ ညအထိ မစောင့်နိုင်ရတာလဲ" ဟု ပြောသည်။

ယဲ့ရွှမ်ချန်က ပြန်မဖြေဘဲ မျက်လုံးကို မှိတ်ကာ တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် အဆက်အသွယ် လုပ်နေပုံပင်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "မင်းသမီးရှီ ခရမ်းရောင်နန်းတော် နောက်ဆုံးပိုင်းကို တက်လှမ်းဖို့ တိုက်ပွဲကို အသုံးပြုတာပေါ့လေ။ ကျွန်တော် မလိုက်နိုင်ပါဘူး။ လင်ဘိုမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဒီဆင်းသက်လာသူက အမွေအနှစ်လည်း မရှိတော့တဲ့ သာမန်မိန်းမပဲ။ ကျွန်တော်တို့အတွက် အသုံးမဝင်ပါဘူး။ မင်းသမီးရှီ လိုချင်ရင် ယူသွားပါ" ဟု ပြောသည်။

အဒေါ်ရှီကို စောင့်မနေဘဲ သူသည် ယဲ့ဖူကို "အကြီးအကဲတွေကို ခေါ်ပြီး ပြန်မယ်" ဟု ခေါ်သည်။

သူသည် ခဏအတွင်းမှာပင် အခြေအနေကို တွက်ချက်လိုက်သည်။ မင်းသမီးရှီဆိုသည့် အရူးမသည် အဆင့်တက်ရန်အတွက် ရန်ရှာနေခြင်းဖြစ်ပြီး သူသည် မလိုအပ်ဘဲနှင့် အဖိုးတန် အရာများကို ဆုံးရှုံးမခံနိုင်ပေ။

ယဲ့ဖူသည် ဝေါယာဉ်ကို လှမ်းကြည့်သည်။ စုန်ယန်က ဝေါယာဉ်ကုလားကာကို တမင်ဖွင့်ထားသည်။ လူငယ်လေးမှာ အလှမယ်တစ်ဦးကို ပွေ့ဖက်ရင်း ရယ်မောကာ သောက်စားနေသည်။

ယဲ့ဖူက "ဒုတိယဦးလေး" ဟု အော်ခေါ်သည်။

"မင်းသမီးရှီကိုပဲ ခေါ်နေတာမဟုတ်ဘူးလား"

ယဲ့ရွှမ်ချန်က ဒေါသဖြင့် ဆုံးမသည်။

"မိန်းမတစ်ယောက်ကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ရင် မင်းဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ"

ယဲ့ဖူက ဒေါသဖြင့် "မဟုတ်ဘူး ဒုတိယဦးလေး ဒီမှာ တရားမျှတမှု မရှိဘူးလား..." ဟု ပြောရင်း ရုတ်တရက် သူ့အပေါ် သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ပဲစေ့ခန့်ရှိသော မျက်လုံးနှစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုမျက်လုံးတို့မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ယဲ့ဖူမှာ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် "အ... ဂုဏ်သရေရှိ စီနီယာရှီ..." ဟု အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် "ဒီဝေါယာဉ်ထဲမှာ ဘယ်သူလဲ..." ဟု မေးသည်။

မင်းသမီးရှီက ပြန်မဖြေဘဲ နှုတ်ခမ်းကိုသာ ကော့ညွှတ်လိုက်သည်။ ယဲ့ဖူမှာ ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ထွက်ပြေးသွားသည်။

မင်းသမီးရှီသည် စုန်ယန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး "သခင် ကျွန်မကို စမ်းသပ်ဖို့ လူငယ်လေးလို ဟန်ဆောင်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်မမှာ တောင်းဆိုစရာ ရှိတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ နဂါးဆင်မျိုးနွယ်စု ဒါမှမဟုတ် ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်။ ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုဝင်ဖြစ်တဲ့ သခင်လည်း ဒီဘေးအန္တရာယ်ကနေ လွတ်မြောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သခင်က အနက်ရောင်နဂါးရဲ့ စောင့်ကြည့်ခြင်းကို ခံခဲ့ရတယ်။ ဒါက အသွင်မဲ့မျိုးနွယ်စုရဲ့ ပါရမီရှင်တွေမှာတောင် မတွေ့ဖူးတဲ့ အဆင့်ပါ။ ကျွန်မ သခင်ကို နောက်လိုက်တာက အခုလက်ရှိ သခင်ကြောင့်မဟုတ်ဘဲ အနာဂတ်မှာ ဖြစ်လာမယ့် သခင်ကြောင့်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် မျက်လုံးကို အနည်းငယ်မှိတ်ပြီး "သုံးထောင်နှစ်တစ်ကြိမ် အပြောင်းအလဲဖြစ်တယ်။ အခုဆိုရင် နှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင် တစ်ရာ့တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ် ရှိသွားပြီ။ အချိန်သိပ်မရှိတော့ဘူး။ သခင် အရမ်း စဉ်းစားမနေပါနဲ့ စမ်းသပ်မနေပါနဲ့။ အစွမ်းထက်အောင် မြန်မြန် ကြိုးစားပါ" ဟု ပြောသည်။

သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပေါ်သွားသော်လည်း စုန်ယန် မအံ့ဩပေ။

သူသည် ထန်ရှောင်ခုန်း၏ စကားကို သတိရလိုက်သည်။

"ငါတို့ အသွင်မဲ့ ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုက မွေးကတည်းက မွေးရာပါ နတ်ဘုရား ဝိညာဉ်လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်နဲ့ အသွင်မဲ့မျက်နှာဖုံးကို အမွေရထားခဲ့တာပဲ..."