အခန်း ၂၂၁

221

တည်းခိုခန်းကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုပြီးနောက် မိသားစုဝင်တစ်ဦးချင်းစီသည် မိမိတို့စိတ်ဝင်စားရာ အပန်းဖြေမှုများကို ရှာဖွေပြီး ကိုယ်ပိုင်အနားယူချိန်ကို စတင်လိုက်ကြသည်။ အဘိုးကြီးဝမ်နှင့် သူ၏ဇနီးတို့မှာ ငြိမ်သက်သော အလုပ်များကို ပိုမိုနှစ်သက်ကြသဖြင့် မီနာ၏ ရက်ကန်းအလုပ်ရုံတွင် ရိုးရာလက်မှုပညာကို ဝင်ရောက်လေ့လာရန် ရွေးချယ်လိုက်ကြ၏။ အလုပ်ရုံအတွင်း၌ ရှေးဟောင်းရက်ကန်းစင်များ၏ စည်းချက်ကျကျ အသံများ ထွက်ပေါ်နေပြီး လေထုထဲတွင်လည်း အထည်သားနံ့သင်းသင်းလေးများ ပျံ့နှံ့နေသည်။ အဘိုးကြီးဝမ်တို့ဇနီးမောင်နှံမှာ စိတ်ရှည်လက်ရှည် တန်းစီရင်း စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်လေးတစ်ခု ရှိနေကြသည်။ ၎င်းမှာ အိမ်မှ မြေးလေးအတွက် လက်ကိုင်ပဝါ သို့မဟုတ် ရင်ဖုံးပုခတ်လေးတစ်ထည်ကို ကိုယ်တိုင်ရက်လုပ်ပြီး လက်ဆောင်ပေးရန်ပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ အားအင်အပြည့်ရှိသော ရှောင်ယန်မှာ ပို၍တက်ကြွသည့် အလုပ်ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ သူသည် ဧည့်ကြိုကောင်တာသို့ ပြေးသွားကာ ရေကူးဘောင်းဘီနှင့် ရေကူးဦးထုပ်ကို အမြန်ဝယ်ယူပြီး ရေကူးကန်ဆီသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ လျှောက်လှမ်းသွားတော့၏။ ဖန်းခဲ့မှာတော့ သူမ၏ အားလပ်ချိန်ကို ပိုမိုသက်သောင့်သက်သာရှိသော နည်းလမ်းဖြင့် ကုန်ဆုံးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် တည်းခိုခန်း၏ (၆) ထပ်ရှိ အလှအပနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ထိန်းသိမ်းရေးစင်တာသို့ သွားကာ သက်သောင့်သက်သာရှိသော အနှိပ်ခုံပေါ်တွင် လှဲလျောင်းလိုက်ပြီး မျက်စိကိုမှိတ်ကာ ကျွမ်းကျင်သူ၏ နှိပ်နယ်မှုကို ခံယူရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။ ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းတွင် အချိန်များသည် တရွေ့ရွေ့နှင့်ပင် နှေးကွေးသွားသလို ခံစားရသည်။ ဝမ်မိသားစုမှာ အမျိုးမျိုးသော လှုပ်ရှားမှုများတွင် စိတ်ရောကိုယ်ပါ မြှုပ်နှံထားကြသဖြင့် အချိန်ကုန်မှန်းပင် မသိတော့ပေ။ သူတို့သည် တည်းခိုခန်းမှ မုန့်များဖြင့် ဗိုက်ဖြည့်ထားကြသဖြင့် နေ့လယ်စာအကြောင်းကိုပင် လုံးဝမေ့လျော့နေကြသည်။ ဤသာယာသော အချိန်များတွင် နစ်မျောနေကြရာမှ ဖျော်ဖြေပွဲစတော့မည့်အချိန်ကို အချက်ပေးသည့် နှိုးစက်မြည်လာသောအခါမှ အချိန်အတော်များများ ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သတိထားမိကြတော့သည်။

"သွားကြစို့ တို့တွေ ရှေ့ဆုံးတန်းမှာ သွားထိုင်ရမယ်"

အဘိုးကြီးဝမ်မှာ အခန်းထဲပြန်လာပြီး အဝတ်အစားလဲရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ အင်္ကျီအသစ်ပေါ်က ဖားဥသဏ္ဌာန် ကြယ်သီးလေးများကို ပွတ်သပ်နေရင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ဝေစည်နေ၏။ ကျိပိုင်၏ ဖျော်ဖြေပွဲအတွက် အဘိုးကြီးဝမ်နှင့် သူ၏ဇနီးတို့မှာ အဝတ်အစားအသစ်များကိုယ်စီ ဝယ်ထားကြပြီး ဖန်းခဲ့ပင်လျှင် တရုတ်ရိုးရာ ဝတ်စုံရှည် တစ်ထည် လဲဝတ်ထားလေသည်။ ရှောင်ယန်မှာ အစပိုင်းတွင် သူ၏မိသားစုမှာ အပိုတွေလုပ်လွန်းသည်ဟု ထင်နေခဲ့သော်လည်း ဖျော်ဖြေပွဲခန်းမ အဝင်ဝသို့ ရောက်သောအခါတွင်မူ ဟန်ဖူ ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားကြသော အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး အုပ်စုကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဖျော်ဖြေပွဲတက်ရောက်လာသူများသည် ကျိပိုင်ကို အားပေးသည့်အနေဖြင့် တရုတ်ရိုးရာဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ရန် ကြိုတင်တိုင်ပင်ထားခြင်းမရှိဘဲ သဘောတူညီထားကြသလိုပင်။ ထို့ကြောင့် ဂျာကင်ဝတ်ထားသော ရှောင်ယန်မှာ လူကြားထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေတော့သည်။

ရိုးရာဝတ်စုံ မဝတ်ထားသော ဧည့်သည်အနည်းငယ်မှာ ဟိုကြည့်ဒီကြည့် လုပ်နေကြရာ သူတို့မှာ ကျိပိုင်၏ ဖျော်ဖြေပွဲကို ပထမဆုံးအကြိမ် တက်ရောက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ တည်းခိုခန်းတွင် တည်းခိုသူ မည်သူမဆို အခမဲ့ ကြည့်ရှုခွင့်ရှိသဖြင့် အထူးသဖြင့် နယ်ဝေးမှ လာသူများမှာ ကျိပိုင်ကို ကြိုတင်မသိကြသော်လည်း "ရောက်တုန်းရောက်ခိုက် ကြည့်သွားမယ်" ဆိုသည့် စိတ်ဖြင့် လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါကို မြင်ရသောအခါ ရှောင်ယန်မှာ အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွား၏။ သူ ကျိပိုင်၏ ဖျော်ဖြေမှုကို အရင်ကတည်းက သိပြီးသားလူ ဖြစ်ပါလျက်နှင့် ဘာလို့ ကျိပိုင်ကို အခုမှ သိတဲ့လူတွေနဲ့ တစ်ပုံစံတည်း အဝတ်အစား ဝတ်ထားရတာလဲ။ မိသားစုတစ်ခုလုံးမှာ အဝတ်အစားအသစ်တွေ ဝယ်ထားကြတာကို သူ့ကို ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း ချန်ထားခဲ့ကြတာလဲ။ ရှောင်ယန်မှာ အထီးကျန်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဖျော်ဖြေပွဲခန်းမ အဝင်ဝတွင် ဝန်ထမ်းများမှာ စက်များဖြင့် အခန်းကတ် များကို စကန်ဖတ်ပေးနေသည်။ တန်းစီပြီး ဝင်ခွင့်ရသည်နှင့် ဝမ်မိသားစုမှာ ရှေ့ဆုံးတန်းမှ နေရာများကို အပြေးအလွှား သွားဦးတော့၏။ နေရာရပြီးနောက် အနောက်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဖျော်ဖြေပွဲခန်းမမှာ လူပေါင်း (၂၀၀) ကျော် ဆံ့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ အလွန်အမင်း မကြီးမားသော်လည်း ခန်းမကို အလွန်ပါးနပ်စွာ ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသည်။ စင်မြင့်မှာ အထပ်လိုက် စက်ဝိုင်းပုံစံ ရှိသဖြင့် ပရိသတ်မှ မည်သည့်နေရာတွင် ထိုင်နေပါစေ စင်မြင့်ပေါ်မှ ကျိပိုင်၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့် အမူအရာတိုင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထိုဒီဇိုင်းကြောင့် နောက်ဆုံးတန်းမှ လူများပင်လျှင် ရှေ့ဆုံးတန်းကဲ့သို့ မြင်ကွင်းမျိုးကို ခံစားနိုင်မည်ဖြစ်ရာ နောက်ကျမှရောက်သဖြင့် မြင်ကွင်းမကောင်းသော နေရာရမည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။ သို့သော် ခန်းမအတွင်း နေရာလွတ်မှာ ကန့်သတ်ချက်ရှိပြီး ထိုင်ခုံများမှာ လူတစ်ယောက်စာ ကွက်တိပင် ဖြစ်သည်။ ရှောင်ယန်မှာ အလုပ်စဝင်ကတည်းက ဝလာခဲ့ရာ သူ မတ်မတ်ထိုင်လိုက်သည့်အခါ ထိုင်ခုံမှာ အနည်းငယ် ပိုကျယ်ရင် ကောင်းမှာပဲဟု နောင်တရစွာ တွေးလိုက်မိ၏။

ရှောင်ယန် သူ၏ အနေအထားကို ပြင်ထိုင်လိုက်ရင်း အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထပ်ခိုးလေးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုထပ်ခိုးကို စက်ဝိုင်းပုံစံ ရှုခင်းကြည့် ပလက်ဖောင်းများဖြင့် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားပြီး လက်ဖက်ရည်စားပွဲများနှင့် ဆိုဖာများကို တင့်တယ်စွာ ပြင်ဆင်ထား၏။ ဆိုဖာများကို အဆင့်မြင့် အထည်သားများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး အလွန်နူးညံ့ပုံရသည်။ အကယ်၍ ဆိုဖာရှေ့မှ ပရိသတ်များမှာ ဂီတ၏ စွမ်းအားကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားကာ စည်းချက်အတိုင်း လူးလွန့်ကခုန်ချင်လာလျှင်ပင် ထိုနေရာ၌ မိမိတို့၏ စိတ်အားထက်သန်မှုများကို လွတ်လပ်စွာ ဖော်ထုတ်နိုင်ရန် လုံလောက်သော နေရာလွတ်များ ရှိသည်။ ထိုထပ်ခိုးမှာ ဂီတကို ခံစားရင်း လက်ဖက်ရည်သောက်နိုင်သည့် အထူးသီးသန့်ခန်း များ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ ရှောင်ယန်တစ်ယောက်တည်းသာ ဤအထူးခန်းကို သတိထားမိသည်မဟုတ်။ ဝတ်စုံရှည် ဝတ်ထားသော အဒေါ်ကြီးတစ်ဦးမှာ ဧည့်သည်များကို ခန်းမအတွင်း လမ်းညွှန်ပေးနေသည့် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးကို သွားရောက်မေးမြန်းနေသည်။ ဝတ်စုံရှည်နှင့် အဒေါ်ကြီး၏ အကြည့်မှာ စူးစမ်းစွာဖြင့် အပေါ်ထပ်သို့ ရောက်နေပြီး သူမ၏ အသံတွင် မျှော်လင့်ချက်နှင့် သိချင်စိတ်များ ပါဝင်နေသည်။

"အပေါ်ကဟာက အထူးသီးသန့်ခန်းလား"

ယူနီဖောင်းဝတ် ဝန်ထမ်းလေးမှာ ပြုံးကာ ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ် ဧည့်သည်တော်၊ ဒါပေမဲ့ အထူးခန်းတွေကို ဒီနေ့တော့ မဖွင့်သေးပါဘူးခင်ဗျာ၊ အထူးခန်းတစ်ခုရဲ့ ဈေးနှုန်းက တစ်ယောက်ကို ယွမ် (၅၀၀) ဖြစ်ပြီး အခန်းတစ်ခန်းမှာ အများဆုံး (၁၀) ယောက်အထိ ထိုင်လို့ရပါတယ်"

ဝတ်စုံရှည်နှင့် အဒေါ်ကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားပြီး အထူးခန်းကို တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားပုံရသည်။

"ဪ အဲဒါဆို တစ်ထပ်လုံးကို ဘိုကင်ယူချင်ရင်ရော"

ဝန်ထမ်းလေးမှာ စိတ်ရှည်စွာ ရှင်းပြသည်။

"အကယ်၍ အထပ်တစ်ခုလုံးကို ဘိုကင်ယူချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ယွမ် (၅၀၀၀) ကျသင့်မှာဖြစ်ပြီး အထဲမှာ လက်ဖက်ရည်နဲ့ မုန့်တွေကိုပါ ဝန်ဆောင်မှု ပေးသွားမှာပါခင်ဗျာ"

အဒေါ်ကြီးမှာ ထိုဝန်ဆောင်မှုကို ကျေနပ်သွားကာ ခေါင်းညိတ်ရင်း အနည်းငယ် စိတ်မရှည်သလို မေးလိုက်ပြန်သည်။

"အဲဒါဆို ဘယ်တော့လောက် ဘိုကင်တင်လို့ ရမလဲ"

ဝန်ထမ်းလေးမှာ ပြုံးရင်း ခန်းမအပြင်ဘက်က အသိပေးဘုတ်ကို ညွှန်ပြသည်။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တရားဝင် ဝက်ဘ်ဆိုက်မှာ ကြည့်ပြီး ဘိုကင်တင်နိုင်ပါတယ်ခင်ဗျာ၊ အထူးခန်းတွေ တရားဝင်ဖွင့်တဲ့အခါ ခန်းမအဝင်ဝမှာလည်း ကြေညာပေးသွားမှာပါ၊ အခြေအနေပေးရင် အထူးခန်းက ဧည့်သည်တွေကို ဆရာကျိပိုင်နဲ့ လူချင်းတွေ့ဆုံစကားပြောခွင့် လည်း စီစဉ်ပေးသွားမှာပါ"

"ဆရာကြီးကျိပိုင်နဲ့ စကားပြောခွင့် ဟုတ်လား"

ဝတ်စုံရှည်နှင့် အဒေါ်ကြီးမှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားသဖြင့် ပါးစပ်ပင်မစေ့နိုင်တော့ပေ။

"ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်၊ အထူးခန်းတွေ ဖွင့်ရင် ငါ့ကို ကြိုပြီး အသိပေးနော်"

ဝန်ထမ်းလေးမှာ အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ကာ ကြိုဆိုကြောင်း ပြသလိုက်သည်။

"ရပါတယ် ဧည့်သည်တော်၊ ခန်းမအတွင်းမှာ ပျော်ရွှင်စရာ အတွေ့အကြုံတွေ ရရှိပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်ခင်ဗျာ"

အဒေါ်ကြီး မေးမြန်းနေစဉ်အတွင်း ခန်းမအတွင်းရှိ ဧည့်သည်အားလုံးမှာ နားစွင့်နေခဲ့ကြသည်။ အထူးခန်းမှာ ထိုင်ရင် ကျိပိုင်နှင့် စကားပြောခွင့် ရနိုင်တယ်ပေါ့။ ဘုရားရေ ရှောင်ယန်၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားသည်။ သူသည် စိတ်ကူးယဉ်နေမိပြီဖြစ်၏။ အကယ်၍ သူသာ ကျိပိုင်နှင့် စကားပြောခွင့်ရရင် ကျိပိုင်ကို သူ ဘယ်လောက် လေးစားကြောင်း ပြောပြမည်။ ပြီးတော့ ကျိပိုင်ကို ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား သီချင်းကို နှစ်ခါလောက် ပြန်ဆိုပြခိုင်းမည်ဟုပင်။ ခန်းမအတွင်းမှ မီးများမှာ ရုတ်တရက် စုဆုံသွားပြီး စင်မြင့်ပေါ်သို့ အလင်းတန်းတစ်ခု ကျရောက်လာသည်။ အထူးခန်းအကြောင်း ဆူညံနေသော ပရိသတ်မှာလည်း ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားကြကာ ရသကို ခံစားရန် စင်မြင့်ပေါ်သို့ အကြည့်များကို ပို့ထားလိုက်ကြသည်။ ကျိပိုင်သည် ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ကာ စင်မြင့်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှိးစွာ လျှောက်လှမ်းလာသည်။ သူသည် ညင်သာစွာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ကုချင်း ကြိုးများကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်၏။

ဖျော်ဖြေပွဲခန်းမ၏ မျက်နှာကြက်ကို အကွေးပုံစံ ဖြင့် အနုစိတ် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသည်။ ဤဒီဇိုင်းမှာ အလှအပအတွက်သာမက အသံလှိုင်းများ ပျံ့နှံ့မှုအတွက်ပါ အလွန်အရေးပါလှသည်။ အကွေးပုံစံ မျက်နှာကြက်သည် အသံကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ပဲ့တင်ထပ်စေပြီး ဂီတသံစဉ်များကို ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း လွတ်လပ်စွာ စီးဆင်းစေကာ ဝေးလွင့်သောအသံ ကို ဖြစ်ပေါ်စေ၏။ ခန်းမအတွင်း၌ ကျိပိုင်သည် မည်သည့် အသံချဲ့စက်ကိုမျှ အသုံးမပြုပေ။ ကုချင်းသံသည် ခန်းမ၏ တည်ဆောက်ပုံကြောင့်သာ ပဲ့တင်ထပ် ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤဒီဇိုင်းကြောင့် ခန်းမအတွင်းမှ ဖျော်ဖြေမှုမှာ ထိုနေ့မနက်ရင်ပြင်တွင် စပီကာဖြင့် တီးခတ်မှုထက် များစွာ သာလွန်သွားစေ၏။ ဂီတသံစဉ်တိုင်း၊ တေးသွားတိုင်းသည် အကွေးပုံစံ မျက်နှာကြက်နှင့် နံရံများကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေကာ ကုချင်းသံကို သာ၍ သန့်စင်စေသည်။ကြည်လင်စေသည်။ အရသာ အလွှာပေါင်းစုံ ပေါ်လွင်စေ၏။ ပရိသတ်များသည် မိမိတို့နေရာတွင် ထိုင်နေကြရင်း သိမ်မွေ့လှသော ဂီတသံစဉ်တိုင်း၏ ပြောင်းလဲမှုကို ထင်ရှားစွာ ခံစားနေကြရသည်။ ထိုအသံများသည် ကျိပိုင်၏ လက်ဖျားမှတစ်ဆင့် စမ်းရေကဲ့သို့ စီးထွက်လာပြီး ခန်းမအတွင်း ဝေ့ဝဲကာ နောက်ဆုံးတွင် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားဆီသို့ ညင်သာစွာ စီးဝင်သွားလေသည်။

ဖျော်ဖြေမှု ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ရှောင်ယန်မှာ လက်ခုပ်တီးလွန်းသဖြင့် လက်ဝါးများပင် နီရဲနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မိသားစုကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့အားလုံးမှာလည်း မျက်လုံးများ နီမြန်းကာ လက်ခုပ်များကို အားရပါးရ တီးနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ စကားမပြောတတ်သေးသော ပေါင်ပေါင်လေးပင်လျှင် မျက်လုံးလေးများ တောက်ပနေကာ လိုက်ပြီး လက်ခုပ်တီးနေလေသည်။ စင်မြင့်ပေါ်သို့ ပန်းစည်းများစွာ ကျရောက်လာသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ကျိပိုင်၏ ဖန်များ ပြင်ဆင်လာကြခြင်းဖြစ်၏။ ရှောင်ယန်မှာ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို နှိုက်ကြည့်သော်လည်း ပန်းတစ်ပွင့် သို့မဟုတ် စာတစ်စောင်မျှပင် မတွေ့ပေ။ လူအများအပြားမှာလည်း သူကဲ့သို့ပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေကြသော်လည်း သူတို့မှာ ရှောင်ယန်ထက် ပို၍ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ကြတော့သည်။ ခပ်ဖောင်းဖောင်းပိုက်ဆံအိတ်တစ်ခုသည် လေထဲတွင် အဝိုက်လိုက် ပျံတက်သွားပြီး စင်မြင့်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေတော့၏။