အခန်း ၂၂၇

227

စုဟယ်သည် အစီရင်ခံစာကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ယွမ်ဒန်းချူးကို သွားရောက်ရှာဖွေရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ပဉ္စမထပ်ရှိ မီနာ၏ ရက်ကန်းစင်တာ အပြင်ဘက်တွင်မူ ဧည့်သည်များသည် မှန်နံရံအပြင်ဘက်မှ အထဲသို့ အလုအယက် ချောင်းကြည့်ရင်း စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။ စင်တာတံခါးဝတွင် သက်တောင့်သက်သာရှိသော ဆိုဖာများနှင့် ခုံတန်းရှည်များ ထားရှိပေးထားသော်လည်း ဧည့်သည်များမှာ ထိုင်နေခြင်းထက် မှန်နံရံကို ဝိုင်းအုံကြည့်နေရခြင်းကို ပို၍ နှစ်သက်ပုံရသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်တာ လည်ပတ်မှုအတွင်း ရရှိလာသော ဖောက်သည်များ၏ တုံ့ပြန်ချက်များအပေါ် အခြေခံ၍ မီနာသည် ရက်ကန်းစင်တာအတွက် မတူညီသော စိတ်ကူး များကို နေ့စဉ် ရွေးချယ်လေ့ရှိသည်။ ယနေ့တွင်မူ ဧည့်သည်များအနေဖြင့် လက်လုပ်ကော်ဇောငယ်များ ပြုလုပ်ခြင်းကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အတွေ့အကြုံ ယူနိုင်ကြမည်ဖြစ်၏။ စင်တာ၏ အတွင်းပိုင်းတွင်မူ အလင်းရောင်မှာ နူးညံ့ပြီး တောက်ပနေသည်။ လေထုထဲတွင် သိုးမွေးနံ့သင်းသင်းနှင့် ဆိုးဆေးများ၏ လတ်ဆတ်သော ရနံ့တို့ လွှမ်းမိုးထားကာ နံရံများပေါ်တွင်လည်း သတ်မှတ်ထားသော ဦးတည်ချက်အလိုက် အရောင်အသွေးစုံလင်သော ကော်ဇောများကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ထိုကော်ဇောတစ်ခုချင်းစီမှာ အနုပညာလက်ရာတစ်ခုကဲ့သို့ လှပနေပြီး အားလုံးမှာ မီနာကိုယ်တိုင် ရက်လုပ်ထားခြင်းဖြစ်၏။ မီနာသည် အလုပ်ခုံတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး ဧည့်သည်များအား လက်လုပ်ကော်ဇော ပြုလုပ်ပုံအဆင့်ဆင့်ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် သရုပ်ပြနေသည်။ သူမသည် ရိုးရှင်းသော ပိတ်ချောဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ကို ခပ်ချောင်ချောင် ထုံးဖွဲ့ကာ အဝတ်စတစ်ခုဖြင့် အုပ်ထားသည်။ သူမ၏ စေ့ထားသော နှုတ်ခမ်းများကြောင့် အနည်းငယ် အေးစက်စက်နိုင်ပုံရသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင်မူ သူမ၏ လက်မှုပညာအပေါ် ထားရှိသော စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် ဂုဏ်ယူမှုတို့ အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေသည်။

စင်တာအတွင်းရှိ ဧည့်သည်များသည် သူတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ ရက်ကန်းစင်များရှေ့တွင် ထိုင်နေကြပြီး မီနာ ပြင်ဆင်ပေးထားသော ထူထဲသည့် သိုးမွေးချည်များကို ကိုင်ထားကြသည်။ ဤချည်မျှင်များမှာ လက်ညှိုးတစ်ချောင်းစာခန့် ထူထဲပြီး လုံးဝန်းကာ ဖောင်းကြွနေသဖြင့် အမြင်အာရုံ အားနည်းသော ဧည့်သည်များပင်လျှင် အလွယ်တကူ ရက်လုပ်နိုင်ကြ၏။ ချည်မျှင် ထူထဲမှုကြောင့် လုပ်ဆောင်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းပြီး အစပြုသူများနှင့် သင့်တော်သည့်အပြင် လက်လုပ်ကော်ဇောများ၏ ထူးခြားသော အထိအတွေ့နှင့် သုံးဖက်မြင် ပုံသဏ္ဌာန်ကို ပိုမို ပေါ်လွင်စေသည်။ မီနာ သရုပ်ပြသပြီးနောက်တွင် ဧည့်သည်များမှာ ရက်လုပ်ရန် စတင်ကြိုးစားကြသည်။ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း ချည်စွန်းများကို ရက်ကန်းစက်ငယ် ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲကာ အသာအယာ လှုပ်ယမ်းလိုက်ကြသည်။ စက်ကလေး လှုပ်ယမ်းသွားသည်နှင့်အမျှ ထူထဲသော ချည်မျှင်များသည် စနစ်တကျ ရောယှက်သွားပြီး သပ်ရပ်သော ကွင်းဆက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေ၏။ ကော်ဇော၏ အောက်ခံအရောင်ကို ရက်လုပ်ပြီးနောက်တွင် ဧည့်သည်များသည် သူတို့နှစ်သက်ရာ အရောင်များကို ရွေးချယ်ကြပြီး စိတ်ကူးထဲမှ ပုံစံများကို အောက်ခံပေါ်တွင် စတင်ပုံဖော်ကြတော့သည်။ ဤအဆင့်မှာ ဖန်တီးနိုင်စွမ်းနှင့် စိတ်ကူးစိတ်သန်း ပိုမိုလိုအပ်သည်။ သူတို့သည် စိတ်ကူးထဲတွင် ပုံစံကို ကြိုတင်စဉ်းစားကြပြီးနောက် အရောင်ပါသော ချည်မျှင်များကို ရက်ကန်းစင်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထိုးသွင်းကာ စတင်ရက်လုပ်ကြသည်။

အချိန်ကုန်လွန်သွားသည်နှင့်အမျှ ဧည့်သည်များ၏ လက်ထဲတွင် လက်လုပ်ကော်ဇောလေးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပုံပေါ်လာသည်။ အချို့ဧည့်သည်များမှာ ရိုးရာပုံစံများကို ရွေးချယ်ကြပြီး အချို့မှာမူ ကိုယ်ပိုင်ဒီဇိုင်းများကို ရက်လုပ်ရန် ကြိုးစားကြ၏။ ပို၍ ဖန်တီးနိုင်စွမ်းရှိသော ဧည့်သည်များမှာမူ အဖြူနှင့် အမည်းလိုင်းများကို အကူးအပြောင်းသုံးကာ စိတ်ကူးယဉ် အနုပညာပုံစံ များကို ကော်ဇောပေါ်တွင် ရေးဆွဲကြသည်။ တစ်ခုချင်းစီမှာ ကိုယ်ပိုင်ဟန်နှင့် ဖန်တီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မီနာသည် ဧည့်သည်များကြားတွင် အမြဲမပြတ် လှည့်လည်သွားလာရင်း သူတို့ကို အားပေးလမ်းညွှန်ပေး နေ၏။ ဧည့်သည်များ အခက်အခဲနှင့် ကြုံရတိုင်း မီနာသည် ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိလာတတ်သည်။ သူမ၏ သွက်လက်သော လက်များမှာ ဧည့်သည်၏ လက်ထဲမှ ချည်မျှင်ကို အသာအယာ ယူလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ လက်ချောင်းများမှာ ချည်မျှင်များကြားတွင် မှော်ပညာ တစ်ခုကဲ့သို့ ကခုန်သွားသည်။ ရှုပ်ထွေးနေပြီဖြစ်နေသော ချည်ထွေးကြီးမှာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ပြန်လည် စနစ်တကျ ဖြစ်သွားတော့သည်။ အပြင်ဘက်တွင် တန်းစီစောင့်ဆိုင်းနေသော ဧည့်သည်များမှာလည်း ပျင်းရိခြင်း မရှိကြပေ။ သူတို့သည် မှန်နံရံကနေတစ်ဆင့် ချောင်းကြည့်ရင်း ကြိုတင်လေ့လာနေကြသလို စိတ်ထဲမှာလည်း လှုပ်ရှားမှုများကို လေ့ကျင့်နေကြ၏။

ကောင်လေးတစ်ယောက်ဆိုလျှင် မှန်နံရံမှာ ကပ်နေပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း လိုချင်တပ်မက်မှုများဖြင့် တောက်ပနေသည်။ သူသည် သူ့မိဘတွေကို စက်ရုပ်ပုံစံ ကော်ဇောရက်ပေးဖို့ တဂျီဂျီ လုပ်နေရှာ၏။ သူ့မိဘများမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ မျက်လုံးများထဲတွင် မတတ်သာသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေသည်။ အရောင်တစ်မျိုးတည်း ကော်ဇောများမှာ ရက်ရတာ အမြန်ဆုံးနှင့် အလွယ်ဆုံးဖြစ်ပြီး စက်ရုပ်ပုံရက်ဖို့ဆိုသည်မှာ အရမ်းကို ရှုပ်ထွေးလွန်းလှသဖြင့် သူတို့ တကယ်ပင် မလုပ်တတ်ကြပေ။ သို့သော်လည်း ကလေးငယ်၏ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နှင့် မျက်ဝန်းများကို မြင်ရသောအခါသူတို့ မငြင်းရက်ကြပေ။ ရက်ကန်းစင်ရှေ့တွင် အစွမ်းထက်လှသော ဆရာမ မီနာကိုသာ အားကိုးတကြီး မျှော်လင့်နေကြရတော့သည်။ မီနာကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် စုဟယ်သည် ရက်ကန်းစင်တာ၏ နောက်ဘက်သို့ လှည့်ပတ်လျှောက်လာခဲ့သည်။

ပဉ္စမထပ်ရှိ ရက်ကန်းစင်တာနှင့် ဂီတခန်းမတို့မှာ သာမန်ဧည့်သည်များအတွက် ဆွဲဆောင်မှု လုံလောက်နေပြီဖြစ်သလို အခြား အခန်းလွတ်အချို့မှာလည်း လုပ်ဆောင်ချက်များအတွက် အစီအစဉ်ဆွဲထားပြီးဖြစ်ရာ ဧည့်သည်များမှာ ဤပဉ္စမထပ်သည် အခြားအထပ်များထက် အနည်းငယ် ပိုကျဉ်းနေသလို ဖြစ်နေသည်ကို သတိမထားမိကြပေ။ စုဟယ်သည် ရက်ကန်းစင်တာကို ပတ်လျှောက်လာပြီးနောက် သတိမမူမိနိုင်သော ထောင့်တစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ကတ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူ၍ မမြင်နိုင်သော တံခါးတစ်ခု၏ ဘေးတွင် ဆွဲလိုက်သည်။ မမြင်နိုင်သော တံခါးမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်သွားပြီး တည်းခိုခန်း၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် ဝှက်ဖုံးထားသော နယ်မြေအသစ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဒါကတော့ ပဉ္စမထပ်ရဲ့ နောက်ထပ် ကမ္ဘာတစ်ခုပါပဲ။ တံခါးအပြင်ဘက်မှ တည်းခိုခန်း၏ နွေးထွေးသော အလင်းရောင်နှင့် မတူဘဲ ဤနေရာ၏ အလင်းရောင်မှာ အေးစက်ပြီး တောက်ပနေသည်။ ပြင်းအားမြင့် အအေးရောင်မီးများမှာ အတွင်းပိုင်းတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်နေစေ၏။ စားပွဲတန်းများကို သပ်ရပ်စွာ စီထားပြီး သတ္တုရောင်များဖြင့် တလက်လက် တောက်ပနေကာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ခေတ်ဆန်လှသည်။ စားပွဲများပေါ်တွင် အမျိုးမျိုးသော တူရိယာပစ္စည်းများ တင်ထားပြီး အချို့မှာ တီတီနှင့် မြည်သံများ ပေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤအဆင့်မြင့်နည်းပညာ နယ်မြေထဲတွင် လူအနည်းငယ်မှာ စားပွဲများကြားတွင် အမြဲမပြတ် လှုပ်ရှားသွားလာနေကြ၏။ သူတို့သည် ဓာတ်ခွဲခန်းဝတ်စုံအဖြူများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်အိတ်နှင့် မျက်မှန်များ တပ်ဆင်ထားကာ လက်ထဲမှ စာရွက်များကို ကြည့်ရင်း သူတို့၏ တာဝန်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ စနစ်တကျ လုပ်ဆောင်နေကြသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သန့်စင်သော ထုတ်လုပ်မှု အခန်းတစ်ခုရှိသည်။ နံရံများကို အဖြူရောင်ဖျော့ဖျော့ ဆေးသုတ်ထားပြီး ကြမ်းပြင်ကိုမူ သန့်ရှင်းရလွယ်ကူသော ဆီများ သုတ်လိမ်းထားသည်။ တစ်ခန်းလုံးတွင် ပိုးသတ်ဆေးနံ့ သင်းသင်းလေး ပျံ့နှံ့နေ၏။ သန့်စင်ခန်းအတွင်းတွင် အလိုအလျောက်စက်ငယ် အချို့ရှိနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် တဝီဝီမြည်သံလေးများ ပေးကာ ထိရောက်စွာ အလုပ်လုပ်နေကြသည်။ ပြင်ဆင်ထားသော ဆပ်ပြာရည်များကို စက်ထဲသို့ တိကျစွာ ပေးပို့လိုက်ပြီးနောက် ၎င်း၏ အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း ခရီးစဉ်ကို စတင်လိုက်သည်။ စက်အတွင်း၌ ဆပ်ပြာရည်ကို အဆက်မပြတ် မွှေနှောက်နှိပ်နယ်ပေးသည်။ အမျိုးမျိုးသော ပါဝင်ပစ္စည်းများသည် တိကျသော အပူချိန်နှင့် အရှိန်အောက်တွင် ဓာတ်ပြုကြပြီး ဆပ်ပြာရည်မှာ စတင်ခဲလာကာ ပုံသဏ္ဌာန် ပေါ်လာ၏။ ဤခဲသွားသော ဆပ်ပြာတုံးများကို စက်၏ တိကျသော ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် သပ်ရပ်သော ဆပ်ပြာခဲလေးများအဖြစ် ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ ပုံသဏ္ဌာန် မှန်ကန်သော ဤဆပ်ပြာခဲလေးများသည် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးစက် ပေါ်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ရွေ့လျားသွားရာ အဆုံး၌ အလုပ်သမားတစ်ဦးမှာ ထိုလတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ထွက်လာသော ဆပ်ပြာများကို စောင့်ကြိုနေသည်။

သူသည် သန့်ရှင်းသော အလုပ်ရုံဝတ်စုံနှင့် လက်အိတ်များကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆပ်ပြာခဲလေးများကို စင်များပေါ်သို့ အသာအယာနှင့် သွက်လက်စွာ တင်ပေးနေသည်။ စင်ပေါ်သို့ တင်ပြီးနောက်တွင် ဆပ်ပြာများသည် အချောသပ်ခြင်းအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်ရမည်ဖြစ်သည်။ အချောသပ်ခြင်းသည် ဆပ်ပြာ၏ အထိအတွေ့ကို ပိုမိုနူးညံ့ပြီး ညီညာစေရန် ပြုလုပ်ပေးသော အရေးကြီးသည့် အဆင့်တစ်ခုဖြစ်၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားစက်တစ်ခုတွင် ဆပ်ပြာရည်၏ အခြားတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ပိုမိုပျစ်သော အရည်တစ်ခုအဖြစ် ရောစပ်လိုက်သည်။ ဤအရည်ကိုမူ ခန္ဓာကိုယ်တိုက်ဆပ်ပြာရည် ထုတ်လုပ်ရန် အသုံးပြုမည် ဖြစ်သည်။ ပျစ်ချွဲနေသော အရည်မှာ စက်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် အလိုအလျောက် ဗူးထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ စီးဝင်သွားသည်။ ဤသန့်စင်ခန်းမှာ အလွန်မကျယ်ဝန်းသော်လည်း ကန့်သတ်ထားသော နေရာအတွင်း၌ စက်များကို စနစ်တကျ စီစဉ်ထားပြီး တစ်ခုချင်းစီမှာ အမြင့်ဆုံး စွမ်းဆောင်ရည်ဖြင့် လည်ပတ်နေကြ၏။

ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား နေ့စဉ် ထုတ်လုပ်နိုင်သော ပမာဏမှာမူ ကန့်သတ်ချက် ရှိနေဆဲပင်။ သို့သော်လည်း ယွမ်ဒန်းချူး၏ အစပိုင်းက လက်လုပ်သက်သက် ထုတ်လုပ်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်မူ ဤထုတ်လုပ်မှု အရှိန်မှာ များစွာ ပိုမိုမြန်ဆန်လှပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသန့်စင်ခန်းငယ်လေးထဲတွင် တစ်ရက်လျှင် ဆပ်ပြာခဲ (၅၀၀) ထုတ်လုပ်နိုင်သော်လည်း ဆပ်ပြာမှာ အချောသပ်ခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်ကို စောင့်ဆိုင်းရန် လိုအပ်သဖြင့် တစ်ရက်လျှင် ဆပ်ပြာခဲ (၃၀၀) သာ ထုပ်ပိုးမှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်၏။ ကိုယ်တိုက်ဆပ်ပြာ ထုတ်လုပ်မှုမှာမူ ပို၍ပင် ထိရောက်သည်။ ဆပ်ပြာခဲနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကိုယ်တိုက်ဆပ်ပြာ ထုတ်လုပ်မှု လုပ်ငန်းစဉ်သည် ရှည်လျားသော အချောသပ်ခြင်း အဆင့် မလိုအပ်သဖြင့် ထွက်နှုန်းမှာ ပို၍ မြင့်မားသည်။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဤသန့်စင်ခန်းငယ်လေးသည် ထုပ်ပိုးပြီးသား ကိုယ်တိုက်ဆပ်ပြာဗူးပေါင်း (၁၀၀၀) အထိ ထုတ်လုပ်နိုင်သည်။

ဤအထွက်နှုန်းမှာ စက်ရုံကြီးများတွင်ဆိုလျှင် ခဏချင်းအတွင်း ပြီးစီးနိုင်သော ပမာဏ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လက်ဖြင့် သက်သက်လုပ်မည်ဆိုလျှင်လည်း အလုပ်သမား အနည်းငယ်မှယ မနက်ခင်းတစ်ခုလုံး အပြင်းအထန် လုပ်ကိုင်ပါလျှင် ပြီးစီးနိုင်ပေသည်။ ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း၏ သန့်စင်ခန်းထဲတွင်မူ အလုပ်သမား တစ်ဦးနှင့် စက်ငယ်အချို့မှာသာ ဤထုတ်လုပ်မှု နယ်မြေ၏ အဓိက အနှစ်သာရ ဖြစ်၏။ ဤနေရာမှ အလုပ်လုပ်ပုံ အရှိန်အဟုန်မှာ အလွန်ပင် အေးအေးဆေးဆေး ရှိလှပုံရသည်။ အလုပ်သမားသည် စက်များကြားတွင် အေးဆေးစွာ လှည့်လည်သွားလာရင်း အရာအားလုံး ပုံမှန် လည်ပတ်နေစေရန် လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုချင်းစီကို စစ်ဆေးနေသည်။ ခဏအကြာတွင် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး စက်ရှေ့တွင် ထိုင်ကာ ဆပ်ပြာများကို စင်ပေါ်သို့ ရွှေ့ပေးသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ တည်ငြိမ်ပြီး အလျင်စလို မရှိပေ။ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း သက်သောင့်သက်သာရှိသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေကာ လက်ရှိအလုပ်ကို အမြန်အဆန် ပြီးစီးအောင် လုပ်နေပုံ မရပေ။ သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့ အေးဆေးစွာ အလုပ်လုပ်နေခြင်းမှာ အလုပ်သမား၏ ပျင်းရိမှု သို့မဟုတ် စွမ်းဆောင်ရည် ညံ့ဖျင်းမှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ သန့်စင်ခန်းသို့ နေ့စဉ် ပေးပို့လာသော ကုန်ကြမ်းပမာဏမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကန့်သတ်ထားသောကြောင့်သာဖြစ်သည်။