အခန်း ၂၂၈

228

ရှေးဟောင်းနည်းသုံး အသားဖြူဆေးဖက်ဝင်ဆပ်ပြာ ဖြစ်စေ ရှေးဟောင်းနည်းသုံး အသားဖြူ ရေချိုးဆပ်ပြာ ဖြစ်စေ ထိုပစ္စည်းနှစ်မျိုးလုံး၏ အဓိကအကျဆုံး အနှစ်သာရမှာ ယွမ်ဒန်းချူး ဖော်စပ်ထားသော ဆေးရည်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုပင်မဆေးရည်မှလွဲလျှင် ဆပ်ပြာထဲတွင် ပါဝင်သော အခြားပစ္စည်းများမှာ ပုံမှန်အသုံးပြုနေကြ ဆီလီကွန်များနှင့် အဆီ များသာ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ပြင် ဤဆေးရည်၏ အဓိကကျသော ဖော်စပ်မှုလုပ်ငန်းစဉ်ကို ယွမ်ဒန်းချူး တစ်ဦးတည်းသာ အောင်မြင်အောင် ဆောင်ရွက်နိုင်၏။ ရှေးဟောင်းနည်းသုံး အသားဖြူဆေးဖက်ဝင်ဆပ်ပြာနှင့် ရေချိုးဆပ်ပြာတို့တွင် ပါဝင်သော ပင်မဆေးရည် ဖော်မြူလာကို ယွမ်ဒန်းချူးမှ ရှေးဟောင်းဆေးဖော်ပညာရပ်များကို အခြေခံ၍ ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းရှိ ထိရောက်သော တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပင်များကို ရွေးချယ်ကာ ဓာတုဗေဒကုန်ကြမ်းများနှင့် ပေါင်းစပ်ပြီး ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် မွမ်းမံဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖော်မြူလာ သေချာဖြစ်သွားသည်နှင့် နောက်ဆက်တွဲအလုပ်မှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းသွားတော့သည်။ သတ်မှတ်ထားသော ဟင်းချက်နည်းအတိုင်း ကုန်ကြမ်းများကို ပြုပြင်ပြီး ဆေးရည်ဖော်စပ်ရန်သာ လိုတော့၏။ သန့်စင်ခန်း၏ အပြင်ဘက်တွင် ဝတ်စုံဖြူများ ဝတ်ဆင်ထားသော ဓာတ်ခွဲခန်းဝန်ထမ်းများမှာ ဤအလုပ်ကို လုပ်ကိုင်နေကြသူများဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ် ဤအလုပ်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူလှသည်။ ဘွဲ့တစ်ခုခု ရရှိထားပြီး သက်ဆိုင်ရာ စမ်းသပ်မှု အတွေ့အကြုံရှိသူ မည်သူမဆို အလွယ်တကူ ဆောင်ရွက်နိုင်၏။ သို့သော်လည်း ရန်လီယွမ်မှာ အလုပ်ခေါ်စာ တင်လိုက်သည့်အခါ ကိုယ်ရေးရာဇဝင် ပေးပို့လာသူ (၅၀) အနက် (၃၀) မှာ မဟာဘွဲ့ရ များ ဖြစ်နေကြသည်။ ကျန်းရှန့်နန်ပင်လျှင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း၏ အခြားရာထူးများဖြစ်သော ဧည့်ကြိုမန်နေဂျာနှင့် အခမ်းအနားဝန်ထမ်းများအတွက် လစာမှာ ယွမ် (၈,၀၀၀) မှ စတင်သော်လည်း လျှောက်ထားသူမှာ (၅၀) ပင် မပြည့်ခဲ့ပေ။ ဘွဲ့ရရှိထားသူပင် ရှားပါးလှရာ မဟာဘွဲ့ရများအကြောင်းကိုမူ ဆိုဖွယ်ရာမရှိတော့ပေ။

ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းက ခေါ်ယူနေသော ရာထူးမှာ သုတေသနလက်ထောက် ဖြစ်သည်။ ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းမှာ အမြတ်အစွန်း အဆမတန်ရနေသည့် လုပ်ငန်းကြီးတစ်ခုမဟုတ်သလို ခိုင်မာသော သုတေသနနောက်ခံရှိသည့် အထူးပြုအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလည်း မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ လျှောက်ထားသူများပြားရသည်ကို ရန်လီယွမ်နှင့် ကျန်းရှန့်နန်တို့ နှစ်ဦးလုံး နားမလည်နိုင်ခဲ့ကြချေ။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် လျှောက်ထားသူများထဲမှ အတော်ဆုံး ဝန်ထမ်းသုံးဦးကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုသုံးဦးကို အစမ်းခန့်စဉ်တွင် ရန်လီယွမ်မှာ ဤအလုပ်မှာ ရာထူးတိုးလမ်းကြောင်းမရှိကြောင်း အစမ်းခန့်ကာလ (၃) လတွင် လစာ ယွမ် (၆,၀၀၀) သာရမည်ဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းဖြစ်သွားလျှင်ပင် လူမှုဖူလုံရေးနှင့် အိမ်ရာရန်ပုံငွေများ နှုတ်ပြီးပါက ယွမ် (၈,၀၀၀) သာ ရမည်ဖြစ်ကြောင်း အထပ်ထပ်အခါခါ အလေးပေးပြောကြားခဲ့သည်။ သူမ သူတို့ကို သေချာစဉ်းစားရန် တိုက်တွန်းခဲ့သော်လည်း ထိုသုံးဦးမှာမူ မဆိုင်းမတွပင် စာချုပ်၌ လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့ကြသည်။

ကျိုးရှို့မှာ ထိပ်တန်း (985) တက္ကသိုလ်တစ်ခုမှ ဘွဲ့နှင့် မဟာဘွဲ့ ရရှိထားသူဖြစ်ပြီး ဓာတုဗေဒ အထူးပြုခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူမသည် ယခင်က ရှန်ဟိုင်းရှိ စာရင်းဝင်ကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင် အော်ဂဲနစ်ဒြပ်ပေါင်းသုတေသနနှင့် ဖွံ့ဖြိုးရေး ရာထူးဖြင့် အလုပ်လုပ်ခဲ့၏။ နှစ်နှစ်ခန့် လုပ်ကိုင်ပြီးနောက်တွင်မူ သူမ အလုပ်ထွက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ရှန်ဟိုင်းကုမ္ပဏီမှာ သူမကို တစ်လလျှင် လစာ ယွမ် (၁၃,၀၀၀) ပေးသော်လည်း စားစရိတ်နှင့် နေစရိတ် မပါဝင်ပေ။ ကျိုးရှို့သည် မြေအောက်ရထားဘူတာနှင့် နီးသော စတူဒီယိုတိုက်ခန်းလေးတစ်ခုအတွက် ယွမ် (၄,၀၀၀) ပေးချေရပြီး ထိုမျှ အကုန်အကျခံထားရသည့်တိုင် နေ့စဉ် အလုပ်သွားရန် မိနစ် (၃၀) ခရီးနှင်ရသေးသည်။ သို့သော် ရှန်ဟိုင်းကဲ့သို့ မြို့ကြီးတွင် မိနစ် (၃၀) ခရီးမှာ ကံကောင်းသည်ဟုပင် ဆိုရမည်။ သို့သော် ရှန်ဟိုင်း၏ လူနေမှုစရိတ်မှာ မြင့်မားလွန်းလှရာ သူမ မည်မျှပင် ချွေတာပါစေ နေ့စဉ် စားစရိတ်နှင့် သွားလာစရိတ်မှာ ယွမ် (၁၀၀) ခန့် ကုန်ကျသည်။ ထို့အပြင် အော်ဂဲနစ်ဒြပ်ပေါင်း သုတေသနလုပ်ငန်းခွင်မှာ ကျန်းမာရေးအတွက် ဘေးဥပါဒ်ရှိနိုင်သဖြင့် ကျိုရှော့သည် အလုပ်ထွက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လျိုနန မှာမူ ပတ်ဝန်းကျင်သိပ္ပံနှင့် အင်ဂျင်နီယာဘာသာရပ်ကို လေ့လာခဲ့ပြီး ပြည်ပပညာသင် အတွေ့အကြုံရှိသူ ဒေသခံတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမမှာ အိမ်နှင့်နီးသော အလုပ်ကိုသာ ရှာဖွေချင်နေခြင်းဖြစ်၏။ ယုံမြစ်နားတွင် သင့်တော်သောအလုပ်မှာ ရှားပါးလှပြီး ပတ်ဝန်းကျင်သိပ္ပံ အထူးပြုသူများကို ခေါ်ယူသောနေရာအများစုမှာ စက်ရုံအလုပ်ရုံများသာ ဖြစ်သည်။ လျိုနနမှာ ရုံးခန်းထဲတွင် အလုပ်လုပ်ချင်သဖြင့် ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ လီရှီး မှာမူ ဒုတိယတန်းစား တက္ကသိုလ်တစ်ခုမှသည် ထိပ်တန်း (211) မဟာဘွဲ့ရသည်အထိ ကြိုးစားခဲ့ရုံသာမက နိုင်ငံတော်အဆင့်ဆုပင် ရရှိခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူသည် ပစ္စည်းသိပ္ပံနှင့် အင်ဂျင်နီယာဘာသာရပ်ဖြင့် ကျောင်းဆင်းခဲ့ပြီး အမြဲတစေ ဖိအားများအောက်တွင် နေထိုင်ရသဖြင့် အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် တက္ကသိုလ်တက်ကတည်းမှ မဟာဘွဲ့ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲများနှင့် ပြိုင်ပွဲအမျိုးမျိုးအတွက် ပြင်ဆင်ခဲ့ရပြီး မဟာဘွဲ့တက်သည့်အခါတွင်လည်း ကျမ်းပြုစုရန်အတွက် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ခက်ခဲစွာ ရုန်းကန်ခဲ့ရသည်။ သူက ပိတ်ရက်အပြည့်အဝရပြီး ဘဝကို ကောင်းကောင်းအနားယူနိုင်မည့် အလုပ်တစ်ခုကိုသာ လိုလားနေ၏။ သူသည် ကုမ္ပဏီအများအပြားသို့ ကိုယ်ရေးရာဇဝင် ပေးပို့ခဲ့သော်လည်း ယခုခေတ်တွင် ပိတ်ရက်ရရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ လစာအတန်အသင့်ကောင်းသော ကုမ္ပဏီတိုင်းမှာ အချိန်ပိုဆင်းရပြီး အချို့မှာ "ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ် အလုပ်ချိန်" ဟု နာမည်လှလှပေးထားသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ အချိန်အကန့်အသတ်မရှိ အလုပ်လုပ်ရခြင်းကို ဆိုလိုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း၏ အလုပ်ခေါ်စာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လီရှီးသည် မဆိုင်းမတွပင် ကိုယ်ရေးရာဇဝင် တင်ခဲ့တော့၏။

ရည်မှန်းချက်ကိုယ်စီဖြင့် ရောက်ရှိလာကြသော ထိုသုံးဦးမှာ ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းသို့ ရောက်ပြီးနောက်တွင် အလုပ်ပြောင်းရန် စိတ်ကူးကို လုံးဝစွန့်လွှတ်လိုက်ကြသည်။ ဤအလုပ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် မှန်ကန်သော ရွေးချယ်မှု ဖြစ်ခဲ့၏။ လစာမှာ အမှန်ပင် မမြင့်မားသော်လည်း တည်းခိုခန်းမှ ဝန်ထမ်းအဆောင်နှင့် ထမင်းကို အခမဲ့ ကျွေးမွေးသည်။ တည်းခိုခန်း၏ ဆန်ပြုတ်အရသာကို မြည်းစမ်းကြည့်ပြီးနောက် အဆောင်တွင် မနေသော လျိုနနပင်လျှင် မနက်စာစားရန် တည်းခိုခန်းသို့ စောစောစီးစီး ရောက်လာတတ်သည်။ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ ဤအလုပ်မှာ စောစောထရန် လိုအပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မနက် (၈) နာရီတွင် အလုပ်စတင်ရပြီး ယွမ်ဒန်းချူး ပေးထားသော ဆေးရည်ဖော်မြူလာအတိုင်း ကုန်ကြမ်းများကို ပြုပြင်ကာ ယွမ်ဒန်းချူး၏ အလုပ်ရုံသို့ ပေးပို့ရသည်။ ထို့နောက် သန့်စင်ခန်းအတွင်းရှိ အလိုအလျောက်စက်များထဲသို့ ဆီလီကွန်နှင့် အဆီကဲ့သို့သော ကုန်ကြမ်းများကို ထည့်သွင်းပေးရသည်။ ဤပုံမှန်တာဝန်များ ပြီးဆုံးသွားလျှင် ထိုသုံးဦးအတွက် လုပ်စရာ ဘာမှမရှိတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းမှ သတ်မှတ်ပေးထားသော အလုပ်ချိန်မှာ မနက် (၈) နာရီမှ (၁၁) နာရီအထိနှင့် နေ့လယ် (၂) နာရီမှ ( နာရီအထိ ဖြစ်သည်။ တစ်ရက်လျှင် (၅) နာရီသာ အလုပ်လုပ်ရခြင်းမှာ လီရှီး ချက်ချင်း အလုပ်လျှောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်၏။ သူသည် အလုပ်အကိုင်စျေးကွက်တွင် အလုပ်ရှာဖွေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း အလုပ်ခေါ်စာထဲတွင် အလုပ်ချိန်ကို ဤမျှပွင့်လင်းစွာ ရေးသားထားသော ကုမ္ပဏီမျိုး တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။ နေ့လယ်ပိုင်းတွင်မူ သူတို့အဖွဲ့သည် ယွမ်ဒန်းချူး ဖော်စပ်ပြီးသော ပင်မဆေးရည်များကို ဟိုတယ်၏ (၆) ထပ်ရှိ အလှအပနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ထိန်းသိမ်းရေး စင်တာအတွက် လိုအပ်သော မရှိမဖြစ်အဆီများ သို့မဟုတ် မျက်နှာပေါင်းတင် Mask များထဲသို့ ရောစပ်ပေးရသည်။ ဤအလုပ်မှာလည်း ဝန်မလေးလှပေ။ ထို့အပြင် ယွမ်ဒန်းချူးမှာ လူတွေ အားနေသည်ကို မကြည့်နိုင်သည့် အလုပ်ရှင်မျိုး မဟုတ်ပေ။ သူသည် သူတို့ကို အိမ်စောစောပြန်ရန်နှင့် အပြင်ထွက် လမ်းလျှောက်ရန် မကြာခဏ တိုက်တွန်းတတ်သည်။

အစပိုင်းတွင် ထိုအဖွဲ့မှာ အနားမယူရဲကြသော်လည်း ဆရာယွမ်သည် ဓာတ်ခွဲခန်းကို အပြည့်အဝ တာဝန်ယူထားကြောင်း သိရှိသွားသည့်အခါ သူတို့သုံးဦး တိုင်ပင်လိုက်ကြသည်။ အလုပ်မများသည့် အချိန်တွင် နေ့လယ်ပိုင်း၌ တစ်ဦးချင်းစီ အလှည့်ကျ အနားယူကြပြီး ဓာတ်ခွဲခန်းထဲတွင် နှစ်ဦးသာ အသင့်စောင့်နေရန် သဘောတူလိုက်ကြ၏။ ထိုသုံးဦးမှာ တရုတ်နိုင်ငံတွင် လေးရက်အလုပ်လုပ် သုံးရက်နားရသည့် အရသာကို အချိန်မတိုင်မီပင် ကြိုတင်ခံစားနေကြရပြီ ဖြစ်သည်။ ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း၏ လုပ်ငန်းခွင် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကောင်းမွန်ပြီး စားသောက်မှုမှာလည်း ပြည့်စုံသည်။ ရာထူးတိုးရန် အခွင့်အလမ်း မရှိသော်လည်း လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များအကြား ပြိုင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်မှုမရှိဘဲ ဓာတ်ခွဲခန်း အကြီးအကဲ ယွမ်ဒန်းချူးမှာလည်း စိတ်သဘောထား အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သုံးဦးမှာ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန်ပင် ဝန်လေးနေကြ၏။

ယခုအခါ ကျိုးရှို့သည် သုတေသနလုပ်ငန်းအပေါ် ထားရှိသော သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် မူလရည်မှန်းချက်ကို ပြန်လည်ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ စိတ်ဝင်စားသည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး စာတမ်းအချို့ ရေးသားရန် ပြင်ဆင်နေကာ အားလပ်ချိန်တွင် အချိန်ပိုင်း ပါရဂူဘွဲ့ တက်ရန်အတွက်လည်း ပြင်ဆင်နေ၏။ လျိုနနမှာမူ မကြာသေးမီက မုန့်ဖုတ်ရခြင်းကို စွဲလမ်းနေသည်။ သူမသည် နေ့တိုင်း အိမ်ပြန်ရန် မလောတော့ဘဲ နေ့လယ်ပိုင်း အားလပ်ချိန်ရသည်နှင့် အချိုပွဲအရောင်းပြတင်းပေါက်တွင် သွားရောက်သင်ယူခြင်း သို့မဟုတ် ဒုတိယထပ်ရှိ ဘား တွင် ကော်ဖီအနုပညာ သင်ယူခြင်းများကို ပြုလုပ်နေသည်။

လီရှီး၏ 'ကြိုးစားချင်စိတ်' မှာမူ ပြန်လည်နိုးကြားလာခဲ့သည်။ သူသည် ပိုက်ဆံပိုရရန်အတွက် အွန်လိုင်းတွင် အချိန်ပိုင်းအလုပ်တစ်ခု ရှာဖွေလုပ်ကိုင်နေ၏။ ဆေးရည်များကို ရောစပ်နေသော ထိုသုံးဦးမှာ စုဟယ် ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားကြပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အလုပ်ရှင် လာစစ်ဆေးချိန်၌ သူတို့ အလုပ်လုပ်နေခြင်းမှာ ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျိုးရှို့မှာမူ အထူးပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ သူမသည် ယခင်က အလုပ်လုပ်ဖူးသဖြင့် အလုပ်ရှင်များမှာ ဝန်ထမ်းများ အားနေသည်ကို မနှစ်သက်ကြောင်း ကောင်းကောင်း သိထားသောကြောင့် ဖြစ်၏။ စုဟယ်မှ ပြုံးပြီး သူတို့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ယွမ်ဒန်းချူးမှာ သူတို့၏ အခြေအနေကို ပြောပြထားပြီးဖြစ်ရာ စုဟယ်အနေဖြင့် လူသုံးဦးခန့်ထားခြင်းမှာ လူအင်အား ဖြုန်းတီးခြင်းဟု မယူဆပေ။ ဆေးရည်ရောစပ်ခြင်းအပြင် ထိုသုံးဦး၏ အရေးကြီးဆုံး အလုပ်မှာ ယွမ်ဒန်းချူးကို အထူးပြုပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဗဟုသုတများ ပိုမိုနားလည်လာစေရန် ကူညီပေးခြင်းပင်ဖြစ်သည်။