အခန်း ၂၄၀

240

"ဘယ်လိုအလုပ်မျိုးက ရေသူထီးတစ်ယောက်အတွက် အဆင်ပြေမလဲ"

စုဟယ်သည် သူမမေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း အလေးအနက် စဉ်းစားနေမိသည်။ ချန်းကို ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်နုနယ်လွန်းလှပြီး လမ်းလျှောက်တတ်ရန်လည်း လိုသေးသဖြင့် အလုပ်တစ်ခုခုကို ရွေးချယ်ပေးရာတွင် သူမ အလွန်ဂရုစိုက်ဖို့ လိုအပ်နေ၏။ စုဟယ်သည် ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းရှိ လစ်လပ်နေရာများကို တစ်ခုချင်းစီ ခေါင်းထဲတွင် စစ်ထုတ်ကြည့်နေ၏။ ချန်းသည် ဤအခြေအနေကို သိသိသာသာပင် အထင်မှားသွားခဲ့သည်။ စုဟယ်၏ တိတ်ဆိတ်နေမှုမှာ သူ၏တန်ဖိုးကို သက်သေပြရန် လိုအပ်နေသည်ဟု သူက ယူဆလိုက်မိခြင်းပင်။ သူ အသက်ရှင်ချင်သည်။ တစ်ကျော့ပြန် အသက်ရှင်ခွင့် ရရှိလာခြင်းကို ချန်းသည် အလွန်တန်ဖိုးထားမိ၏။ သူသည် အတိတ်ကလို ငိုကြွေးနေရသည့် ဖယောင်းတိုင် အဖြစ်သို့ တစ်ဖန်ပြန်၍ မပြောင်းလဲချင်တော့ပါ။

အတိတ်ကို ပြန်တွေးမိသည်နှင့် ချန်းသည် တုန်ရင်သွားရသည်။ သူ၏ နှလုံးသားမှသည် ရိုးတွင်းခြင်ဆီအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသော အေးစိမ့်မှုကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ယင်လာခဲ့ရ၏။ တကူးတက ဖန်တီးယူစရာမလိုဘဲ ချန်း၏မျက်ရည်များသည် အလိုအလျောက် စီးကျလာတော့သည်။ မျက်ရည်စက်များသည် ကြည်လင်တောက်ပနေပြီး သူ၏ပါးပြင်ပေါ်သို့ တစ်လိမ့်ချင်း စီးဆင်းသွားကြသည်။ ချန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်မှာ အထင်အသား ပေါ်လွင်နေ၏။ သူ၏ မျက်ခုံးအစုံကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ကြုံ့ထားပြီး နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း ကြီးမားသော နာကျင်မှုကို အောင့်အည်းသည်းခံနေရသကဲ့သို့ တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေသော်လည်း ထိုမျက်ရည်များထက် ပို၍ နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုနှင့် ကူကယ်ရာမဲ့မှုတို့မှာ ပို၍ သိသာနေသည်။ မျက်ဝန်းထဲမှ အရောင်အဝါများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်ကာ လမ်းပျောက်နေသော အကြည့်များဖြင့်သာ အစားထိုးဝင်ရောက်လာတော့သည်။

ပူနွေးသော မျက်ရည်စက်များသည် ချန်း၏ပါးပြင်ပေါ်မှတစ်ဆင့် သူ၏တုန်ယင်နေသော လက်ဖဝါးပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ကျဆင်းသွားကြသည်။ ထိုမျက်ရည်စက်များသည် ချန်း၏ အရေပြားနှင့် ထိတွေ့လိုက်ရသည့် ခဏ၌ပင် သက်ရှိဝိညာဉ် ဝင်လာသကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားကြ၏။ ၎င်းတို့သည် တဖြည်းဖြည်း ခဲသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဝိုင်းစက်ချောမွေ့သော ပုလဲများအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားလေတော့သည်။ ထိုပုလဲတစ်လုံးစီမှ နူးညံ့သော အရောင်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ၎င်းတို့သည် အရွယ်အစား မတူညီကြသော်လည်း အားလုံးမှာမူ အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် ဝိုင်းစက်ပြီး အနာအဆာ ကင်းစင်လှသည်။ အနာအဆာကင်းသော ပင်လယ်ရေထွက် ပုလဲစစ်စစ်များသည် အမြဲတမ်း တန်ဖိုးကြီးမြင့်လှသည် မဟုတ်ပါလား။ ချန်းသည် သူ့မျက်ဝန်းထဲမှ မျက်ရည်များကို ဖုံးကွယ်ရန် အကြည့်ကို အောက်သို့ချလိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ ပုလဲများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ သူ စုဟယ်ကို ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ မျက်ရည်တွေက ပုလဲတွေ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"

စဉ်းစားခန်းဝင်နေသော စုဟယ်မှာ လန့်ဖျပ်သွားရသည်။ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျက်ရည်စက်များ လက်ကျန်ရှိနေသေးသော ချန်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမသည် တစ်ရှူးထုပ်ကို ကိုင်ကာ အပြေးအလွှား ရောက်သွားပြီး ချန်းကို အလောတကြီး ကမ်းပေးလိုက်၏။

"မြန်မြန် မြန်မြန်သုတ်လိုက်"

သူမ၏ အသံတွင် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေပြီး ချန်းကို အတတ်နိုင်ဆုံး နှစ်သိမ့်ပေးချင်နေမိသည်။

'အို ဒီကလေး ငိုနေတာ ကြည့်ရတာ တကယ့်ကို သနားစရာလေး'

စုဟယ်သည် တစ်ရှူးအစုလိုက်အပြုံလိုက်ကို အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် ဆွဲထုတ်လိုက်မိသည်။ သူမလက်ချောင်းများမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း မသေမသပ် ဖြစ်နေ၏။ ကျန်းမာသန်စွမ်းသော လူသားစစ်စစ် တစ်ဦးအနေဖြင့် တစ်ပါးသူ ငိုနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ ခံစားရသည်မှာ သနားကရုဏာ သက်မိခြင်းပင်။ သူမ ဘာလုပ်ပေးရမှန်း မသိသဖြင့် ချန်းကို နွေးထွေးမှုနှင့် ဂရုစိုက်မှုများ ပေးနိုင်ရန်သာ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားနေမိတော့သည်။ သူမသည် တစ်ရှူးများကို ချန်းအား ညင်သာစွာ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်လျှံနေလျက် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"မငိုနဲ့နော် မငိုပါနဲ့"

ထိုအချိန်တွင် တစ်ရှူးကိုကိုင်ထားရင်းမှပင် ချန်း၏လက်ထဲရှိ ပုလဲများကို သူမ သတိပြုမိသွားသည်။ ဒါက ချန်း၏ ထူးခြားသောစွမ်းရည်မျက်ရည်မှ ပုလဲဖြစ်ခြင်းလား။ စုဟယ်သည် ပုလဲများကို မြင်လိုက်ရသည့်အတွက် ဝမ်းသာခြင်းမရှိဘဲ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်နေမိဆဲ ဖြစ်သည်။ တစ်ပါးသူ ငိုနေသည်ကို မြင်ရခြင်းကို သူမ တကယ်မခံစားနိုင်ပါ။ ချန်းကို သူ့မျက်ရည်မှ ပုလဲဖြစ်ခြင်းစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုခိုင်းပြီး တည်းခိုခန်းအတွက် အလုပ်လုပ်ခိုင်းခြင်းမှာ လုံးဝကို စိတ်နှလုံးမည်းမှောင်သော အရင်းရှင်တစ်ဦး၏ လုပ်ရပ်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ကိုးနှစ်တာ မဖြစ်မနေ ပညာသင်ကြားမှုစနစ် အောက်တွင် ကြီးပြင်းလာပြီး အလံနီအောက်တွင် ရှင်သန်လာသူဖြစ်သည့်အလျောက် သူမသည် ထိုကဲ့သို့သော အလုပ်မျိုးကို လုံးဝ လုပ်ဆောင်မည် မဟုတ်ပေ။ စုဟယ်သည် ချန်း၏ ပုလဲများကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

"ချန်း၊ ဒီပုလဲတွေကို နင်ပဲသိမ်းထားလိုက်ပါ၊ ငါ နင့်အတွက် သေတ္တာတစ်လုံး ရှာပေးမယ်၊ အဲဒီထဲမှာ စုထားလိုက်နော်"

ချန်းသည် စုဟယ်၏ရှေ့တွင် ရပ်နေရင်း သူ့မျက်ရည်မှ ဖြစ်တည်လာသော ပုလဲများကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ တစ်လုံးချင်းစီမှာ နူးညံ့သော အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေ၏။ သူ့မျက်ဝန်းများတွင် ကူကယ်ရာမဲ့မှုအရိပ်အယောင်လေး တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သူ့လှုပ်ရှားမှုများမှာ အနည်းငယ် ထုံထိုင်းနေသော်လည်း ဇွဲမလျှော့သောပုံစံမျိုး ရှိနေသည်။ သူ စုဟယ်ထံသို့ သူ့လက်ကိုထပ်မံကမ်းပေးလိုက်ပြီး သူ၏စိတ်ရင်းမှန်ကို ဤနည်းဖြင့် ဖော်ပြချင်နေပုံရသည်။ သို့သော်လည်း စုဟယ်သည် ပုလဲများ၏ လှပမှုတွင် စိတ်ယိုင်မသွားခဲ့‌ပေ။ သူမမျက်လုံးများတွင် ပြတ်သားသော အလင်းရောင်များ တောက်ပလာပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

"ချန်း ဒီပုလဲတွေကို ငါ အသုံးမပြုပါဘူး"

စုဟယ်၏ စကားများမှာ ရှင်းလင်းပြတ်သားလှပြီး သူမရပ်တည်ချက်မှာလည်း ဝေခွဲစရာမလိုဘဲ ခိုင်မာလှသည်။ ဤပုလဲများသည် အလွန်တန်ဖိုးရှိသော်လည်း ၎င်းတို့၏ နောက်ကွယ်ရှိ အဓိပ္ပာယ်မှာ ပိုအရေးကြီးကြောင်း စုဟယ် သိထား၏။ သူမသည် ချန်းကို ဤနည်းလမ်းဖြင့် တည်းခိုခန်းတွင် အလုပ်မလုပ်စေချင်ပါ။ သူ၏ မျက်ရည်များကို ငွေရှာသည့် ကိရိယာတစ်ခုအဖြစ် မပြောင်းလဲစေချင်ပါ။ လူတိုင်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် တန်ဖိုးမှာ ငွေကြေး သို့မဟုတ် စနစ်ထက် ပို၍ အရေးကြီးသည်။ အကယ်၍ သူမသည် စနစ်၏ တာဝန်ကို ပြီးမြောက်ရန်အတွက် ဤကဲ့သို့သော ရွေးချယ်မှုကို လုပ်ခဲ့မည်ဆိုပါလျှင် နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် စနစ်မှပေးသော စွမ်းအားများကြားတွင် လမ်းပျောက်သွားပေလိမ့်မည်။

"ချန်း၊ နင့်ရဲ့ အလုပ်ကို ဒီလိုနည်းနဲ့ လဲလှယ်စရာ မလိုပါဘူး"

စုဟယ်၏ အသံမှာ နူးညံ့သော်လည်း တည်ကြည်ပြတ်သားနေသည်။ ချန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွား၏။ စုဟယ် ဤကဲ့သို့ ငြင်းပယ်လိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပုံရသည်။ သူ၏ လက်များမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း အောက်သို့ ကျဆင်းသွားပြီး လက်ထဲမှ ပုလဲများသည် လွတ်ထွက်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တချောက်ချောက် အသံမြည်လျက် ကျသွားကြတော့သည်။ သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် အားငယ်စိတ်များ ဖြတ်ပြေးသွား၏။ သူသည် နှုတ်ခမ်းကို တစ်ချက်လှုပ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် သူ၏အင်္ကျီကော်လာကို ဆွဲဟပြလိုက်ရာ အမာရွတ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဆီကို အမြဲတမ်းလောင်ကျွမ်းနေတဲ့ ဆီမီးအိမ်လုပ်ဖို့ သုံးလို့ရပါတယ်"

သူသည် အနည်းငယ်ကြောက်လန့်နေသော်လည်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပင် ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်ကြိမ်လျှင် အဆီအနည်းငယ်စီသာ ထုတ်ယူမည်ဆိုပါက သူ အသက်ရှင်နိုင်ပါသေးသည်။ ရေသူထီးများသည် အလွန်ခံနိုင်ရည်ရှိကြသည် မဟုတ်ပါလား။ စုဟယ်၏ ခေါင်းမှာ ပေါက်ကွဲတော့မတတ်ဖြစ်သွားရသည်။

'ဘာလဲ သူမက လူသားစားသောမိစ္ဆာတစ်ကောင် ဒါမှမဟုတ် နှလုံးသားမရှိဘဲ ခေါင်းပုံဖြတ်တတ်တဲ့ အကျင့်ပျက် အလုပ်ရှင်တစ်ဦးနဲ့ ဒိလောက်အထိတူနေလို့လား'

စုဟယ်သည် အခန်း၏ထောင့်တစ်နေရာသို့ လျှောက်သွားပြီး နံရံပေါ်ရှိ ခလုတ်ကို အသာနှိပ်လိုက်သည်။ အသံလေးနှင့်အတူ အခန်းတွင်းရှိ မီးချောင်းများ လင်းထိန်လာပြီး အမှောင်ထုကို မောင်းထုတ်ကာ နွေးထွေးမှုနှင့် တောက်ပမှုကို ယူဆောင်လာပေး၏။ သူမသည် နောက်သို့လှည့်ကာ အခန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ငြိမ်သက်စွာ ချိတ်ဆွဲထားသော မီးဆိုင်းကို လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဒါက အမြဲတမ်းလောင်ကျွမ်းနေတဲ့ ဆီမီးအိမ်ပဲလေ၊ ခေတ်သစ်က မီးအိမ်တွေက လျှပ်စစ်နဲ့လည်ပတ်တာ"

စုဟယ် ပြောလိုက်ပြီး ချန်း၏လက်ကို ဆွဲကာ ခလုတ်ကို ထိတွေ့စေပြီး ခေတ်သစ်ယဉ်ကျေးမှု၏ စွမ်းအားကို ခံစားစေလိုက်သည်။ ချန်းသည် ခလုတ်ကိုနှိပ်ကြည့်လိုက်ရာ မီးငြိမ်းသွားပြီး ပို၍ ခပ်ပြင်းပြင်း ထပ်နှိပ်လိုက်သည့်အခါ မီးပြန်လင်းလာသည်။ လျှပ်စစ်မီးလုံးမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းရောင်မှာ နူးညံ့ပြီး ညီညာလှသည်။ မျက်စိမကျိန်းစေသလို၊ မမှောင်လွန်းဘဲ အခန်းတစ်ခန်းလုံးကို လင်းထိန်စေရန် အနေတော်ပင် ဖြစ်သည်။ စုဟယ် ဆက်လက် ရှင်းပြသည်။

"လျှပ်စစ်ရှိနေသရွေ့တော့ ဒီမီးက အမြဲတမ်း လင်းနေနိုင်မှာပဲ"

သူမသည် လျှပ်စစ်၏လုပ်ဆောင်ပုံကို လျင်မြန်စွာ ရှင်းပြပေးလိုက်သည်။ ဤခေတ်တွင် လူသားများသည် လျှပ်စစ်မှပေးသော အဆင်ပြေမှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုတို့ကို ကျင့်သားရနေကြပြီဖြစ်ရာ လေတိုက်လျှင် ငြိမ်းတတ်ပြီး ခဏခဏ လဲလှယ်နေရသော ဖယောင်းတိုင်များကို အားကိုးနေစရာ မလိုတော့ပေ။ ချန်းမှာ ပို၍ပင်ဝေခွဲမရဖြစ်သွားရသည်။ သူသည် အမြဲတမ်းလောင်ကျွမ်းနေသော ဆီမီးအိမ်ဖြစ်ရန် အရည်အချင်းပင်မရှိတော့ဘူးလား။ ဒါဆို သူ ဘာများလုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ။ စုဟယ်သည် ချန်းကို ထပ်မံစဉ်းစားရန် အချိန်မပေးတော့‌ပေ။ ချန်းဟုခေါ်သော ဤကလေးမှာ အခြေခံဗဟုသုတများ အကြီးအကျယ် လိုအပ်နေပြီး ကောင်းမွန်သော ပညာပေးမှုတစ်ခု လိုအပ်နေကြောင်း သူမ သတိပြုမိသွားသည်။ စုဟယ်၏ နှလုံးသားတွင် တာဝန်သိစိတ်နှင့် လုပ်ငန်းတာဝန်များ ပြည့်လျှံလာတော့သည်။ သူမသည် ချန်း၏ အားနည်းချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန်နှင့် ကောင်းမွန်သော နိုင်ငံရေးနှင့် ဥပဒေသင်ခန်းစာများကို သင်ကြားပေးရန်အတွက် လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့၏။