အခန်း (၉၇၇-၉၇၈)

အခန်း (၉၇၇) ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားများ ၊ အင်အားစုအသီးသီး နှင့် ကမ္ဘာဦးအရိုးအပိုင်းအစ

ဤမြွေဦးခေါင်းနှင့် လူသားခန္ဓာကိုယ်ရှိသည့် အမျိုးသမီးနတ်ဘုရားရုပ်တုသည် စူးစူးရှရှ အော်ဟစ်မြည်တမ်းလိုက်တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ပါးစပ်မှ အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးဆန်းကြယ်လှသော ဘာသာစကားတစ်ခုကို ပြောဆိုလိုက်ရာ လီယန်ချူအနေဖြင့် လုံးဝနားမလည်နိုင်ချေ။

သူက မျက်ခုံးကို အနည်းငယ်ပင့်လိုက်ပြီး

"လူလိုပြောစမ်း" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဤမြွေဦးခေါင်းနှင့် လူသားခန္ဓာကိုယ်ရှိသည့် အမျိုးသမီးနတ်ဘုရားရုပ်တု၏ အော်ဟစ်သံထဲတွင် မူလဝိညာဉ်ကို ဆွဲဖြဲဖျက်ဆီးနိုင်သည့် စွမ်းအားများ ပါဝင်နေပြီး...

လူတို့၏စိတ်နှလုံးကို လှည့်စားကာ စိတ်ထဲတွင် အတွေးဆိုး အာရုံရှုပ်ထွေးမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေကြောင်း သူက ရှင်းလင်းစွာ အာရုံခံမိလိုက်သည်။

လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ပူးကပ်၍မရကြောင်း သိမြင်သွားပြီးနောက် ဤအမျိုးသမီးနတ်ဘုရားရုပ်တု၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် အရည်ပျော်သွားပြီး စီးဆင်းနေသော ရေကဲ့သို့ မြေပြင်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားတော့သည်။

"ထွက်ပြေးချင်တာလား..."

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းတစ်ချက်ရှုံ့လိုက်ပြီး ခြေဖဝါးဖြင့် မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ နင်းခြေချလိုက်တော့သည်။

ဘုန်းဘုန်းဘန်းဘန်း...

သူ့ကို ဗဟိုပြု၍ မြေပြင်ကြီးသည် ဝုန်းခနဲ ကွဲအက်ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ကျောက်ခဲများ လွင့်စဉ်သွားခဲ့ပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါက ဤအမျိုးသမီးနတ်ဘုရားရုပ်တုကို တိုက်ရိုက်ပင် အမှုန့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ရာ ပြာအဖြစ် လွင့်စဉ်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

"ဒီလိုဘီလူးကြီးတွေ ကျင့်ကြံတဲ့စနစ်က ထူးခြားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို သံချပ်ကာလို မာကျောအောင် လုပ်နိုင်တာပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုရိုင်းစိုင်းတဲ့ နတ်ဘုရားတွေကို ကိုးကွယ်ခဲ့ကြတာလဲ"

မာန်ရွှန်းကမ္ဘာကြီးထဲသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ရှိခဲ့စဉ်က ထိုနတ်ဘုရားကျောင်းဆောင်၏ အောက်ခြေတွင် အမျိုးသမီးဘီလူးကြီးတစ်ကောင်၏ အရိုးစုကို ပိတ်ဆို့ချုပ်နှောင်ထားခဲ့သည်ကို လီယန်ချူ မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤနေရာတွင် နတ်ဘုရားကျောင်းဆောင် အမြောက်အမြား ဆောက်လုပ်ထားခဲ့ပုံရပြီး... အများစုမှာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း လီယန်ချူသည် ဆယ်ခုထက်မကသော ကျောင်းဆောင်များကို ဆက်တိုက် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

အားလုံး ပျက်စီးသွားခြင်းမျိုးတော့ မဟုတ်ချေ၊ ၎င်းတို့အနက် ကျောင်းဆောင်နှစ်ခုတွင် နတ်ဘုရားအကြွင်းအကျန်များ ရှိနေသေးသဖြင့် လီယန်ချူက တိုက်ရိုက်ပင် ရိုက်သတ်ပစ်လိုက်သည်။

ကျန်ရှိနေသော ကြေးနီထည်များကိုမူ သူ သယ်ဆောင်သွားခြင်း မပြုခဲ့ချေ။ ၎င်းတို့အထဲတွင် တာအိုအရှိန်အဝါများ အလွန်အမင်း ဆုံးရှုံးနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူ၏လက်ထဲတွင် နတ်လက်နက် ပစ္စည်းအမြောက်အမြားနှင့် ပြင်းထန်လှသော ကုသိုလ်မှတ် သိန်းဂဏန်းအဆင့်ရှိ ကုသိုလ်ရတနာများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် သူ၏အမြင်မှာလည်း များစွာ မြင့်မားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤကြေးနီထည်များ၏ ပုံသဏ္ဍာန်မှာ ဆန်းကြယ်ပြီး ရိုင်းစိုင်းလှသဖြင့် သူ၏အကြိုက်နှင့် ကိုက်ညီမှု မရှိချေ။

……………………

ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ဘီလူးရွာငယ်လေးတစ်ရွာထဲတွင်...

ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အနီရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်ခုံးနှစ်ဖက်စလုံး မီးကဲ့သို့ ရဲရဲနီနေသည့် လူငယ်တစ်ဦးက ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းနေသည်။

ဤရွာငယ်လေးသည် ခြောက်သွေ့ပျက်စီးနေပြီး နေရာအနှံ့တွင် ရေညှိများ ဖုံးလွှမ်းနေကာ အိမ်များမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှသည်။

ရွာဦးတွင် မူလက ကျောက်ရုပ်တုများ စောင့်ကြပ်နေခဲ့သော်လည်း... လွန်ခဲ့သောတစ်ခေါက် မာန်ရွှန်းကမ္ဘာကြီးထဲတွင် ကျောက်ရုပ်တုများ စုစည်း၍ ထိုမိစ္ဆာသားရဲများနှင့် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့စဉ်က အမြောက်အမြား ပျက်စီးသွားခဲ့သဖြင့် ဤနေရာတွင် မူလက စောင့်ကြပ်နေသည့် ကျောက်ရုပ်တုများ မရှိတော့ချေ။

ဤလူငယ်သည် ၎င်းအထဲတွင် စူးစမ်းရှာဖွေနေပြီး တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေပုံရသည်။

ထိုအချိန်၌ ကြီးမားလှသော အနက်ရောင်ကင်းမြီးကောက်ကြီးတစ်ကောင်သည် ရွာထဲမှနေ၍ တရွေ့ရွေ့ တွားသွားထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး မျက်ဝန်းအစုံမှာ အေးစက်လှကာ ထက်မြက်လှသော အဆိပ်မြှားမြီးကြီးကို အထက်သို့ မြှောက်ထားသည်။

၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် ရှစ်မီတာ၊ ကိုးမီတာခန့် ရှိပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တိုက်ခိုက်ရန် တိုးဝင်လာတော့သည်။

မျက်ခုံးနီလူငယ်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် ဤကင်းမြီးကောက်ကြီးကို အသားစိမ်းအဖြစ်သို့ ရိုက်ခြေပစ်လိုက်သည်။

သို့သော် ချက်ချင်းပင် အခြားသော ကြီးမားလှသည့် ကင်းမြီးကောက်ကြီး ခုနစ်ကောင်၊ ရှစ်ကောင်ခန့် ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြီး အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှနေ၍ လူငယ်ထံသို့ တိုးဝင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

မျက်ခုံးနီလူငယ်က နှာခေါင်းတစ်ချက်ရှုံ့လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ပေါက်ကွဲထွက်စေကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဤကင်းမြီးကောက်ကြီးများအားလုံးသည် သူ၏လက်ဝါးအောက်တွင် သေဆုံးသွားကြရတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်ဝင်းပသော အသားအရေရှိပြီး အပြာရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ကြီးမားလှသော အိမ်ကြီးတစ်အိမ်ထဲမှ လျှောက်လှမ်းထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤအမျိုးသမီး၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ လင်းလက်တောက်ပလှပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ သွယ်လျကာ ခါးမှာ သေးကျင်လှသဖြင့် အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ တစ်ကိုယ်လုံး နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ ခန့်ညားလှပလှသည်။

မျက်ခုံးနီလူငယ်က ဤအပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ အေးဆေးစွာ ဆိုသည်။

"မင်း စောစောကတည်းက ဒီမှာ ရှိနေတာလား"

သူတို့နှစ်ဦးသည် အပြန်အလှန် သိကျွမ်းကြပုံရပြီး အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးက ပြုံး၍ ဆိုသည်။

"ဒါပေါ့... ဒီရွာထဲမှာ ဘာတန်ဖိုးရှိတဲ့အရာမှ ရှာမတွေ့ပါဘူး"

မျက်ခုံးနီလူငယ်က နှာခေါင်းတစ်ချက်ရှုံ့လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူက စောစောက ဘေးတွင် ရပ်ကြည့်နေသည့် အပြုအမူအပေါ် ဘာမှ ထပ်မံမပြောတော့ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသာဆိုလျှင်လည်း ဤကဲ့သို့ပင် ပြုလုပ်မည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးက ပြုံး၍ ဆိုသည်။

"ဒါနဲ့ ကင်ဝူ ကို မတွေ့ပါလား... နင်တစ်ယောက်တည်း လာတာလား"

ကင်ဝူ ဆိုသည်မှာ မျက်ခုံးနီလူငယ်၏ လက်အောက်ခံဖြစ်ပြီး၊ ရှေးဟောင်း ယု သားရဲကြီး၏ သွေးမျိုးဆက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကာ ပါရမီ အလွန်တရာ မြင့်မားလှသူ ဖြစ်သည်။

မျက်ခုံးနီလူငယ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားခဲ့ပြီး သူမကို အေးဆေးစွာ တစ်ချက် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ထိုက်ဝူနတ်ကျောင်းတော်ကလည်း မာန်ရွှန်းကမ္ဘာကို မျက်စိကျနေတာလား..."

သူမက ခန္ဓာကိုယ်ကို အသာအယာ လှည့်လိုက်ပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ကျယ်ပြောလှသော တောင်တန်းကြီးများကြားထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

………………

ကြီးမားလှသော တီကောင်ကြီးတစ်ကောင်သည် တစ်ကိုယ်လုံး ငွေရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေပြီး ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် မိုးကြိုးလျှပ်စီးများနှင့် မီးပန်းများ ဝန်းရံနေသည်။

ယခုအချိန်၌ ၎င်းသည် ကြီးမားလှသော ရွာကြီးတစ်ရွာ၏ အလယ်တွင် လူအနည်းငယ်၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရသည်။

ဤတီကောင်ကြီးသည် မြေလျှိုးနိုင်ရုံမျှမက မိုးကြိုးလျှပ်စီးများကိုပါ ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ သံချပ်ကာကဲ့သို့ မာကျောလှသဖြင့် ဖျက်ဆီးရန် ခက်ခဲလှသည်။

ရွာထဲရှိ အိမ်များမှာ ပြိုကျပျက်စီးနေပြီး ဖုန်မှုန့်များ တဟုန်းဟုန်း ထွက်ပေါ်နေသည်။

လူရိပ်အနည်းငယ်သည် အထက်အောက် ပျံသန်းနေကြပြီး နတ်ပညာအမြောက်အမြားကို ထုတ်ဖော်နေကြသည်။

လူတိုင်း၏ လက်ထဲတွင် အစွမ်းထက်သော ရတနာတစ်ခုစီကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး အလင်းတန်းများက ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။

ခဏမျှ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ကြီးမားလှသော တီကောင်ကြီး၏ ကာကွယ်ရေးမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး ဦးခေါင်းမှာ ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

၎င်းတို့အနက် လူတစ်ဦးက လက်ထဲတွင် အဖြူရောင် ‌အရိုးအပိုင်းအစတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး လေးနက်လှသော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။

"ဒီနေရာက မကြာခင်မှာ ပြင်ပလူတွေ ဝင်ရောက်တာကို လုံးဝပိတ်ဆို့တော့မှာပဲ၊ မပိတ်ခင်မှာ ကမ္ဘာဦးအရိုးအပိုင်းအစတွေကို အမြန်ဆုံး ရှာဖွေရမယ်"

ထိုလူစုသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဤပျက်စီးနေသော ရွာကြီးမှ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

……………………

ရှန့်ရှန်းနန်းတော်

ဤနေရာသည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး တိမ်မြူများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး တောင်စောင့်အစီရင်ဖြင့် ကာကွယ်ထားသဖြင့် ပြင်ပလူများ စူးစမ်း၍မရနိုင်ချေ။ ကျင့်ကြံသူများ ရောက်ရှိလာသည့်တိုင် ဂိတ်တံခါးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

၎င်းသည် တားမြစ်နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ပညာတတ်ဆန်သော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးသည် လူငယ်တစ်ဦးနှင့်အတူ စစ်တုရင် နေသည်။

လူငယ်သည် ပုခုံးကျယ်ပြီး ခါးသေးကာ ဒူးပေါ်တွင် ကြီးမားလှသော ရှမင်းနဂါးဓားကြီးကို တင်ထားပြီး ၎င်းမှာ ရှန့်ရှန်းနန်း‌တော် ၏ အထွေထွေမန်နေဂျာ ဝမ်ဖူဖုန်း ဖြစ်သည်။

အကွက်အနည်းငယ် ကစားပြီးနောက် ဤပညာတတ်လူလတ်ပိုင်းက အရှုံးပေးလိုက်သည်။

ဝမ်ဖူဖုန်းက ပြုံး၍ ဆိုသည်။

"ဝမ်မိတ်ဆွေ ... စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခု ရှိနေတာလား"

ဤပညာတတ်လူလတ်ပိုင်းက ဖြည်းညှင်းစွာ ဆိုသည်။

"ဝမ်မိတ်ဆွေ ‌ကို အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်... ငါ့ရဲ့ညီက ကမ္ဘာဦးအရိုးအပိုင်းအစတွေကို ရှာဖွေဖို့ မာန်ရွှန်းကမ္ဘာထဲကို ဝင်သွားတာမို့လို့ နည်းနည်း စိတ်ပူနေမိတာပါ"

ဝမ်ဖူဖုန်းက ပြုံး၍ ဆိုသည်။

"ကြားသိရတာတော့ မာန်ရွှန်းကမ္ဘာကြီးက ပျက်စီးနေပြီဖြစ်ပြီး နတ်သမီးရဲ့ မူလဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်ကလည်း မကြာခင် ပျက်စီးတော့မှာပဲ၊ မင်းညီရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ နန်းတော်ထဲက နတ်ဆရာတွေရဲ့ အကူအညီကြောင့် ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ပညာတတ်လူလတ်ပိုင်းက "အဲလိုပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

ဝမ်ဖုန်းဖုန်းက ကစားကွက်ကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူသည် ရှန့်ရှန်းနန်းတော် တွင် အဆင့်အတန်း အလွန်တရာ မြင့်မားလှသည်။

လွန်ခဲ့သောတစ်ခေါက်က ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ၏ အရှင်က သူ့ကို နောက်တောင်သို့ စေလွှတ်၍ ကျင့်ကြံစေခဲ့ပြီး ရွှေဆေးလုံးကိုပါ သောက်သုံးစေခဲ့သဖြင့် ယခုအခါ သူ၏စွမ်းအားမှာ များစွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤပညာတတ်လူလတ်ပိုင်းသည် နန်းတော်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်အထိ ဝမ်ဖူဖုန်း၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို အကဲခတ်၍ မရနိုင်သေးချေ။

လူလတ်ပိုင်းက ထပ်မံ၍ ဆိုသည်။

"ဒီတစ်ခေါက် မာန်ရွှန်းကမ္ဘာထဲကို သွားပြီး အဲဒီကမ္ဘာဦးအရိုးအပိုင်းအစကို ရှာဖွေတာက ဘာအတွက် အသုံးဝင်လဲဆိုတာ မသိဘူးပဲ"

ဝမ်ဖူဖုန်းက တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် အေးခပ်ခပ် ဆိုသည်။

"မာန်ရွှန်းကမ္ဘာထဲက ကမ္ဘာဦးအရိုးအပိုင်းအစတွေထဲမှာ ရှေးဟောင်းခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ်တွေ မှတ်တမ်းတင်ထားတာ ရှိတယ်၊ ပျက်စီးနေခဲ့ရင်တောင် အဲဒီတုန်းက ဘီလူးမျိုးနွယ်စုတွေကို နတ်ဘုရားတွေကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ အစွမ်းတွေ ပေးနိုင်ခဲ့တာပဲ။ အကယ်၍ အဲဒါတွေကို ပိုပြီး ရှာဖွေနိုင်မယ်ဆိုရင် အထဲက ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ်တွေကို ဖော်ထုတ်နိုင်လိမ့်မယ်"

ပညာတတ်လူလတ်ပိုင်းက သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ ငရဲတောင်နှင့် ချွန်းချိုးလင် တို့မှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့်...

ရှန့်ရှန်းနန်းတော် တစ်ခုတည်းသာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဆက်လက်လှုပ်ရှားနေပြီး ၎င်းတို့၏ ရည်မှန်းချက်ကို လျှို့ဝှက်နယ်မြေများဆီသို့ လှည့်ပြောင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

……………

မာန်ရွှန်းကမ္ဘာကြီးထဲတွင်...

လီယန်ချူသည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် နှစ်ရက်အတွင်းမှာပင် နတ်ဘုရားကျောင်းဆောင် လေးဆယ်ကျော်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သော်လည်း ချော်ရည်ပူရေကန်ကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် နယ်မြေမျိုးကိုမူ ထပ်မံ၍ မတွေ့ရတော့ချေ။

သူ၏ဘေးတွင် ကြေးနီဓားတစ်လက် ပျံသန်းနေပြီး ဓားအရှိန်အဝါမှာ ထက်မြက်လှသည်။

ဤဓားမှာ ထိုစဉ်က ကျောင်းဆောင်ထဲတွင် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ဖိနှိပ်ထားသည့် ကြီးမားလှသော ဓားကြီး ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ၎င်းသည် မာန်ရွှန်းကမ္ဘာထဲသို့ ထပ်မံရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး လီယန်ချူ၏ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားများ ထည့်သွင်းခြင်းခံရကာ နတ်ဘုရားကျောင်းဆောင်များကို ဖျက်ဆီးပစ်ရာတွင် အသုံးပြုနေသဖြင့်...

လူသတ်အရှိန်အဝါမှာ ပိုမို၍ ထက်မြက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက်... သူသည် ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဗုန်း... ဗုန်း...

တစ်ယောက်ယောက် တိုက်ခိုက်နေကြသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

မာန်ရွှန်းကမ္ဘာကြီးမှာ အလွန်တရာ ကျယ်ပြောလှသဖြင့် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ကျောင်းဆောင် လေးဆယ်ကျော်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သော်လည်း နယ်မြေအချို့ကိုသာ စူးစမ်းရသေးခြင်း ဖြစ်သည်။

မျက်ခုံးနီလူငယ်ကဲ့သို့သော ပြင်ပလူများနှင့် ထပ်မံ၍ ဆုံတွေ့ခြင်း မရှိသေးချေ။

လီယန်ချူ ရောက်ရှိသွားသည့်အချိန်၌ ကျယ်ပြောလှသော တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားမှာ လှပကာ မျက်ခုံးအလယ်တွင် ဟင်္သာပြဒါး တံဆိပ် ရှိသည့် အမျိုးသမီး တာအိုဆရာမတစ်ဦးကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူမသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်း၍ ပြင်ပမိစ္ဆာ ကို ဖိနှိပ်တိုက်ခိုက်နေပြီး၊ ထိုနတ်ဘုရားမှာ လူသားဦးခေါင်းနှင့် ကျားခန္ဓာကိုယ် ရှိကာ မျက်လုံးခြောက်လုံး ပါရှိသည်။

ယခုအချိန်၌ ၎င်းသည် ရုပ်တုတစ်ခု၏ ပုံစံမျိုး လုံးဝမဟုတ်တော့ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်ဖော်လျက် ပြန်လည်အသက်ရှင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဤတာအိုဆရာမကို သူ သိကျွမ်းလှသည်။ ၎င်းမှာ မာန်ရွှန်းကမ္ဘာထဲတွင် ယခင်က ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည့် ခွန်လွန်တောက် ဂိုဏ်းခွဲ အနွယ်ဝင် ယွမ်ရှုးတာအိုဆရာမ ဖြစ်သည်။

"ဘာလို့ သူ ဖြစ်နေရတာလဲ..."

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သောတစ်ခေါက် မာန်ရွှန်းကမ္ဘာတွင် ပြင်းထန်လှသော တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့စဉ်က ကျင့်ကြံသူအမြောက်အမြား ဤနေရာမှ နှင်ထုတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

"ယွမ်ရှုးက တစ်ခါမှ ထွက်မသွားခဲ့တာလား..."

လီယန်ချူက စူးစမ်းကြည့်ရှုနေစဉ်အတွင်း ယွမ်ရှုး၏ လက်ထဲတွင် လင်ချီဆေးပင်တစ်ပင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ဤဆေးပင်သည် မော်ဒန်ပန်း နှင့် တူညီလှပြီး အထက်တွင် အဝါနုရောင် အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေသည်။

ယွမ်ရှုး က ၎င်းကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး၊ သူမ၏လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသည်မှာ သစ်သားဓားတစ်လက် ဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ မူလလက်နက် မဟုတ်ချေ။

ဤသစ်သားဓားပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော မန္တန်များ ရှိနေပြီး ပြန်လည်ပြုပြင်ထားသည့် ဓားပျံတစ်လက် ဖြစ်ပုံရသည်။

အဝေးတွင် အနီရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ရှိနေပြီး မျက်နှာမှာ တည်ကြည်ကာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရသည်။

လီယန်ချူက ဤအနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် မိန်းကလေးကို မှတ်မိလိုက်သည်။ သူမမှာ ယွမ်ရှုး ၏ တပည့်ဖြစ်သူ ဇီရွှမ် ဖြစ်သည်။

"ကြည့်ရတာ သူမက ကျိုဖုန်းတောင်ထွတ်ရဲ့ ဘေးနားမှာ ဇီရွှမ်ကို ရှာတွေ့ခဲ့တာပဲ"

လီယန်ချူက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဤရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားသည် ကျားဟိန်းသံကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်ပြီး မြင်တွေ့နိုင်ခြင်းမရှိသော လေလှိုင်းများက တိုးဝင်လာတော့သည်။

ယွမ်ရှုး က လက်ထဲမှ သစ်သားဓားဖြင့် ဓားအရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်ကာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ တိုက်ခိုက်ရန် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

သို့သော် ဤရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား၏ ရှေ့မှောက် သုံးပေခန့်အကွာသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အချိန်၌ မြင်တွေ့နိုင်ခြင်းမရှိသော စွမ်းအားနံရံတစ်ခုက လေထဲတွင် တားဆီးထားလိုက်သည်။

ဤလေလှိုင်းထဲတွင် မူလဝိညာဉ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည့် စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသဖြင့်...

ယွမ်ရှုး က တားဆီးနိုင်သော်လည်း အဝေးရှိ ဇီရွှမ်၏ မျက်နှာမှာမူ ချက်ချင်းပင် ဖြူစင်သွားခဲ့ရရှာသည်။

ယွမ်ရှုး ၏ အေးစက်လှသော အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဇီရွှမ်... ဒီနေရာကနေ မြန်မြန်ထွက်သွား၊ ဆရာက ဒီနတ်ဘုရားကို သတ်ပြီးရင် မင်းနဲ့ ပြန်ဆုံမယ်"

ဇီရွှမ်သည် အလွန်တရာ လှပချောမောသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အရှိန်အဝါမှာ ဆန်းကြယ်လှသည်။

ယခုအချိန်၌ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်တရာ ဖြူစင်နေခဲ့ပြီး နောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။

လူသားဦးခေါင်းနှင့် ကျားခန္ဓာကိုယ် ရှိပြီး မျက်လုံးခြောက်လုံး ပါရှိသည့် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားသည် ထပ်မံ၍ ကျားဟိန်းသံကြီး ပြုလုပ်လိုက်ပြန်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်၌ အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံအဝေးမှနေ၍ ရုတ်တရက် တိုးဝင်တိုက်ခိုက်လာခဲ့တော့သည်။

ကြေးနီနတ်ဓားသည် ရှေးကျပြီး ထက်မြက်လှသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွင်းပစ်လိုက်သဖြင့် အသံလှိုင်းစွမ်းအားများ ပါဝင်နေသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ယွမ်ရှုး က ချက်ချင်းပင် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လှပခန့်ညားသော လူငယ်တာအိုဆရာလေးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကြောင်အသွားခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူက သူမကို အသာအယာ ဂါရဝပြုလိုက်ရာ ယွမ်ရှုး က သစ်သားဓားကို ကိုင်ဆောင်၍ ထပ်မံတိုက်ခိုက်ရန် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

ဤရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားသည် လီယန်ချူ၏ ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ဖောက်ထွင်းခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် အရှိန်အဝါမှာ များစွာ ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီး တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ် လုံးဝမရှိတော့ဘဲ ထွက်ပြေးရန် ပြင်တော့သည်။

သို့သော် ယွမ်ရှုး ၏ ဓားအရှိန်အဝါမှာ ထက်မြက်လှပြီး မြောက်ဘက် ကြယ်ခုနစ်စင်း ဓားအစီရင်ကို ထုတ်ဖော်ကာ နောက်ဆုံး၌ ၎င်းကို သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူက ဇီရွှမ်၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး လင်ချီအလင်းတန်းတစ်ခုကို ရိုက်ထုတ်ပေးလိုက်ရာ ဇီရွှမ်၏ ဖြူဖျော့ ‌နေသော မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်နီမြန်းလာခဲ့သည်။

"လီတာအိုဆရာ... ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်"

လီယန်ချူက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ယွမ်ရှုး က ဤရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် သစ်သားဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး ပြုံး၍ ဆိုသည်။

"ပြန်ဆုံရပြန်ပြီပေါ့... လီမိတ်ဆွေ"

လီယန်ချူကလည်း အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး

"လွန်ခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် လမ်းခွဲခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်း လအနည်းငယ် ကြာသွားခဲ့ပြီပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ မိတ်ဆွေ က ဒီနေရာမှာ ရှိနေသေးတာလဲ" ဟု ဆိုသည်။

ယွမ်ရှုး က အေးဆေးစွာ ဆိုသည်။

"ငါ့ရဲ့တပည့် ဇီရွှမ်ကို ရှာဖို့အတွက် ကျိုဖုန်းတောင်ထွတ်ရဲ့ ဘေးနားမှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို ရှာဖွေနေတာ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ပျက်စီးနေတဲ့ တာအိုကျောင်းတော်တစ်ခုထဲကို မှားယွင်းဝင်ရောက်မိပြီး... ယုနန်မင်းသား လို့ ခေါ်တဲ့ လူတစ်ယောက်က ငါ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လာလုတာနဲ့ တိုက်ပွဲဖြစ်ပြီး မူလဝိညာဉ် ဒဏ်ရာရသွားခဲ့တယ်၊ အဲဒါနဲ့ ဘာဖြစ်လို့လဲမသိဘဲ ဒီနေရာကို အမှတ်မထင် ရောက်လာခဲ့တာပဲ"

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး "ချန်ရွှမ်းလီ လား..." ဟု ဆိုသည်။

ယွမ်ရှုး က ကြောင်အသွားပြီး မသိမသာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... သူပဲ၊ မိတ်‌ဆွေ ကလည်း သူ့ကို တွေ့ခဲ့တာလား"

လီယန်ချူက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

"တွေ့ခဲ့တယ်၊ အဲဒီလူက မကောင်းတဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ပြည့်နှက်နေပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လွန်းလို့... ငါ သတ်ပစ်လိုက်ပြီ" ဟု ဆိုသည်။

ယွမ်ရှုး က ပြုံး၍ ဆိုသည်။

"ဒါကြောင့်ကိုး... အဲဒီလူက မိတ်ဆွေ နဲ့ ဆုံတွေ့ရတာ သူ့ရဲ့ကံကြမ္မာဆိုးပဲ ဖြစ်ရမယ်"

လီယန်ချူက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

ယွမ်ရှုး က ထပ်မံ၍ ဆိုသည်။

"ဒီကမ္ဘာကြီးထဲကို ရောက်လာပြီးတော့မှ ငါ့ရဲ့တပည့်ကို ရှာတွေ့ခဲ့တာ၊ သူမ ပြောပြချက်အရ သူမကလည်း ဒီထဲကို မှားယွင်းဝင်ရောက်လာတာပဲ"

ဇီရွှမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

"ဟုတ် တယ်၊ ကျွန်မလည်း အဲဒီတုန်းက ပျက်စီးနေတဲ့ တာအိုကျောင်းတော်တစ်ခုထဲကို ဝင်မိတာ၊ အဲဒီမှာ အန္တရာယ်တွေ အများကြီး ရှိလွန်းလို့ ခက်ခက်ခဲခဲ ထွက်ပြေးခဲ့ရပြီးနောက်ပိုင်း... ဘာဖြစ်လို့လဲမသိဘဲ ဒီနေရာကို ရောက်လာခဲ့တာပါ" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးကြုတ်လိုက်ပြီး

"ငါလည်း တရားထိုင်နေတုန်း ဒီထဲကို မှားယွင်းဝင်ရောက်လာတာ၊ အဲလိုဆိုရင်... ငါတို့က ဒီကမ္ဘာကြီးကို ရှာတွေ့ခဲ့တာ မဟုတ်ဘဲ၊ ဒီကမ္ဘာကြီးကိုယ်တိုင်က လူတွေကို စုပ်ယူနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်" ဟု ဆိုသည်။

ဤစကား ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် နှစ်ဦးစလုံး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ကြသည်။

ယွမ်ရှုး က အေးဆေးစွာ ဆိုသည်။

"ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ခံစားရတယ်"

ဇီရွှမ်က ရုတ်တရက် ဆိုသည်။

"ဒါနဲ့... လီတာအိုဆရာ၊ ငါတို့ မနေ့က ဒီနေရာမှာ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံခဲ့သေးတယ်၊ သူမနာမည်က ချင်လော့ရွှမ်း တဲ့၊ သူမကလည်း လီတာအိုဆရာကို သိပုံရတယ်"

ချင်လော့ရွှမ်း လီယန်ချူက ကြောင်အသွားခဲ့ရပြီး၊ ထိုအဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ခြေဗလာဖြင့် သွားလာတတ်သည့် အနောက်တိုင်းအမျိုးသမီး၏ ပုံရိပ်နှင့် သူမ၏ဘေးတွင် လိုက်ပါလာတတ်သည့် သားရဲကြီးကို သတိရလိုက်သည်။

"သူမကလည်း ဒီမှာ ရှိနေတာလား..."

ဇီရွှမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး

"ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲဒီတုန်းက ကျီးကန်းနဲ့ တူတဲ့ ရက်စက်တဲ့ ငှက်ဆိုးကြီးတစ်ကောင်နဲ့ ဆုံခဲ့တာ၊ အဲဒီ ချင်အစ်မကပဲ သတ်ပစ်လိုက်တာပါ"

လီယန်ချူက "ဒီနေရာက တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

ထိုစဉ်က သူသည် ချင်လော့ရွှမ်း ၊ ရှီရှောင်မန်တို့နှင့်အတူ မြေအောက်နန်းတော်တွင် လမ်းခွဲခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်း မာန်ရွှန်းကမ္ဘာထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ မာန်ရွှန်းကမ္ဘာကြီးထဲတွင် ထပ်မံ၍ ဆုံတွေ့နိုင်ခြေ ရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိချေ။

လီယန်ချူက ကောင်းကင်ယံရှိ ကြီးမားလှသော အနက်ရောင် အပေါက်ကြီးကို အသာအယာ မော့ကြည့်လိုက်ရာ... ကောင်းကင်ကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူက ရင်ထဲတွင် 'ဒီမာန်ရွှန်းကမ္ဘာကြီးက ဒီတစ်ခေါက် ပြန်ပွင့်လာတာ... တကယ်တမ်း ဘာလုပ်ဖို့လဲ' ဟု တွေးလိုက်သည်။

သူတို့သုံးဦးသည် အတူတကွ ခရီးဆက်ခဲ့ကြပြီး၊ ယခုအခါ ယွမ်ရှုး ၏ အရှိန်အဝါမှာ ပြင်းထန်လှပြီး တတိယအဆင့် အလယ်အလတ်သို့ ရောက်ရှိရန် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် လူရှာဖွေရင်း ကံကောင်းမှု အမြောက်အမြား ရရှိခဲ့ပုံရသည်။

သူတို့သည် ဤနေရာတွင် ရေကန်ကြီးတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

ရေကန်၏ မျက်နှာပြင်မှာ အလွန်တရာ ကျယ်ပြောလှပြီး ဤနေရာတွင် ပြင်းထန်လှသော လင်ချီစွမ်းအင်များ ရှိနေသဖြင့် အခြားနေရာများထက် ဆယ်ဆမက များပြားလှကာ ကျင့်ကြံရန် အလွန်တရာ ကောင်းမွန်လှသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ရေကန်ထဲတွင် ငွေရောင်ငါးကြီးများ စီးဆင်းနေကြပြီး ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှကာ အသေးဆုံးငါးပင် ရှစ်မီတာ၊ ကိုးမီတာခန့် ရှိပြီး စင်ကြယ်သော လင်ချီစွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကုသိုလ်မှတ် သိန်းဂဏန်းအဆင့်ရှိသော ရေခွဲအဆောင် ရှိနေပြီး လက်ထဲတွင်လည်း ရေခွဲပုတီးတစ်လုံး ရှိနေသည်။

ထို့ကြောင့် ကြီးမားလှသော ငါးကြီးတစ်ကောင်ကို လွယ်ကူစွာ ဖမ်းဆီးလိုက်ပြီး လက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ၎င်း၏ဦးခေါင်းကို ရိုက်ခြေကာ ကုန်းပေါ်သို့ တင်လိုက်တော့သည်။

ဤငါးသည် သာမန်ငါးတစ်ကောင်နှင့် လုံးဝမတူဘဲ လင်ချီငါးတစ်မျိုး ဖြစ်ပုံရပြီး အသားမှာ အလွန်တရာ လတ်ဆတ်လှသည်။

ယွမ်ရှုး ၏ လက်ထဲတွင် ကျောက်စိမ်းခွက် ရတနာတစ်ခု ရှိပြီး ၎င်းသည် လင်ချီရည်များနှင့် ဆေးပင်များကို သိမ်းဆည်းရန် အသုံးပြုသည့်အရာ ဖြစ်သည်။

၎င်းကို ထုတ်ဖော်လိုက်သောအခါ မီတာအနည်းငယ်ခန့် ကြီးမားသွားသဖြင့် အိုးကြီးတစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ အရသာရှိသော ငါးစွပ်ပြုတ်တစ်အိုးကို ချက်ပြုတ်လိုက်တော့သည်။

သူတို့သုံးဦး စားသုံးပြီးနောက် အလွန်တရာ ချီးကျူးမိကြပြီး ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် ပူနွေးလာကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မဖော်ပြနိုင်လောက်အောင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိသွားခဲ့ရသည်။

ယွမ်ရှုး က အေးဆေးစွာ ဆိုသည်။

"လီမိတ်ဆွေ ‌ မှာ ဒီလိုလက်ရာမျိုး ရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူးပဲ"

လီယန်ချူက ပြုံး၍

"ပစ္စည်းက ကောင်းလွန်းလို့ပါ၊ လက်ရာကတော့ အဓိက မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ဇီရွှမ်ကမူ ဘေးတွင် ပုံစံကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ငါးစွပ်ပြုတ်ကို တမြိန်မြိန် သောက်သုံးနေတော့သည်။

ဤငါးစွပ်ပြုတ်မှာ အလွန်တရာ အရသာရှိလှပြီး မာန်ရွှန်းကမ္ဘာကြီးထဲတွင် ဤကဲ့သို့သော ကျင့်ကြံမှုကောင်းသည့် နေရာမျိုးနှင့် ဆုံတွေ့ရခြင်းမှာ တကယ့်ကို ရှားပါးလှသည်။

လီယန်ချူက ရေခွဲပုတီး၏ အစွမ်းကို ထပ်မံထုတ်ဖော်၍ ကြီးမားလှသော ငါးကြီးအချို့ကို ထပ်မံဖမ်းဆီးလိုက်သည်။

၎င်းတို့ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး ဝေမြို့သို့ ပြန်လည်သယ်ဆောင်ရန် ပြင်လိုက်သည်၊ ဤငါးများကို ဆိုင်ရှင်မအား မြည်းစမ်းကြည့်ခိုင်းရန် အတော်ပဲ ဖြစ်သည်။

မာန်ရွှန်းကမ္ဘာကြီးထဲတွင် ညဉ့်နက်သွားသောအခါ နယ်မြေ တစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်သွားခဲ့ပြီး ဘာအလင်းရောင်မျှ မရှိချေ။

ကောင်းကင်ယံတွင် မူလက တည်ရှိနေသော လမင်းကြီးသည်လည်း ယခုအခါ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယွမ်ရှုး က ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် တရားထိုင်နေပြီး ဝတ်စုံက လေထဲတွင် အနည်းငယ် လှုပ်ခါနေကာ ခေါင်းတွင် နတ်ဦးဆောင်းကို ဆောင်းထားပြီး မျက်ခုံးအလယ်တွင် ဟသင်္ာပြဒါးတံဆိပ် ရှိသဖြင့် အရှိန်အဝါမှာ ဆန်းကြယ်လှသည်။

ဇီရွှမ်ကလည်း ထိုနည်းတူစွာပင် ဆရာဖြစ်သူနှင့် တူညီသော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ဘေးတွင် တရားထိုင်နေသည်။

ဤငါးသားထဲတွင် စင်ကြယ်သော လင်ချီစွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ၎င်းတို့ကို အရည်ပျော်စေပြီးနောက် ကျင့်ကြံမှုအတွက် များစွာ အကျိုးရှိစေကာ တိုးတက်မှု မြန်ဆန်စေသည်။

သို့သော် လီယန်ချူကမူ ဘေးရှိ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကို ရှာဖွေ၍ လှဲလျောင်းအိပ်စက်နေပြီး ကျင့်ကြံရန် စိတ်ကူး လုံးဝမရှိချေ။

မူလကတည်းက သူ၏ အိပ်စက်မှုပုံစံမှာ စနစ်တကျ ရှိလွန်းလှသဖြင့် တရားထိုင်ခြင်းဖြင့် အိပ်စက်ခြင်းကို အစားထိုးလေ့ မရှိချေ။

သန်းခေါင်ယံအချိန် ကုန်ဆုံး၍ မိုးလင်းစအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ယွမ်ရှုး နှင့် ဇီရွှမ်တို့သည် ဆက်တိုက်ဆိုသလို ကျင့်ကြံခြင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်ကြသည်။

မျက်ဝန်းအစုံတွင် နတ်ပညာအလင်းတန်းများ လင်းလက်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် လင်ချီစွမ်းအင်များ စီးဆင်းနေသည်။

ဇီရွှမ်က လီယန်ချူကို ကြည့်ရှုရင်း ဆရာဖြစ်သူအား တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။

"ဆရာ... လီတာအိုဆရာ က တကယ့်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်တာပဲနော်"

ယွမ်ရှုး က အေးဆေးစွာ ဆိုသည်။

"လူတစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ တာအိုလမ်းစဉ်က မတူညီကြဘူး၊ ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းလည်း မတူဘူး၊ မင်း ဒီအဆင့်ကို ရောက်တဲ့အခါကျရင်လည်း စားချင်သလိုစား၊ အိပ်ချင်သလို အိပ်လို့ရပါတယ်"

ဇီရွှမ်က လျှာလေးထုတ်လိုက်ပြီး... သူမအနေဖြင့် ဘယ်အချိန်ကျမှ တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည်ကို မသိသေးသလို၊ တက်လှမ်းပြီးသည့်တိုင်အောင် ဤလီတာအိုဆရာ၏ အဆင့်အတန်းသို့ ဘယ်အချိန်ကျမှ ရောက်ရှိနိုင်မည်ကိုလည်း မသိနိုင်ချေ။

လီယန်ချူ နိုးထလာသည့်အခါတွင်မူ စိတ်အာရုံများ ကြည်လင်လန်းဆန်းနေသည်။

ဤနေရာ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လှပဆန်းကြယ်လှသဖြင့် ဤမာန်ရွှန်းကမ္ဘာကြီးထဲတွင် ရှားပါးလှသော ရေမြေတောတောင် လှပသည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

မကြာမီအချိန်မှာပင်...

ရေကန်ထဲတွင် ရုတ်တရက် လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ရေကန်ထဲရှိ လင်ချီငါးများသည် ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် လန့်ဖျတ်ကာ ခုန်တက်လာကြတော့သည်။

ယွမ်ရှုး က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အေးဆေးစွာ ဆိုသည်။

"ရေထဲကို တစ်ခုခု ရောက်လာပြီလား..."

ဇီရွှမ်က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မျက်လုံးကြီးများ ပြူးကာ ရေကန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဤလင်ချီငါးများ၏ အရှိန်အဝါမှာ ပြင်းထန်လှသဖြင့် သူမ၏ လက်ရှိကျင့်ကြံမှုအဆင့်ဖြင့် ဆိုပါက အကောင်အငယ်လေးတစ်ကောင်ကို ရင်ဆိုင်ရန်ပင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်၌ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အကောင်ရေ ဆယ်ဂဏန်းမက ရှိနေပြီး တစ်ခုခုကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ထွက်ပြေးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကြီးမားလှသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခုသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ကူးခတ်လာခဲ့သည်။

လီယန်ချူက တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ရေခွဲပုတီးကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။

ရေကန်ကြီးသည် ဘေးနှစ်ဖက်သို့ လွင့်စဉ်သွားခဲ့ပြီး ကြီးမားလှသော အက်ကွဲကြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာကာ...

ထိုကြီးမားလှသော သတ္တဝါကြီးကို ထွက်ပေါ်လာစေတော့သည်။

ဤအရာသည် ခန္ဓာကိုယ်အလျား မီတာ ဆယ်ဂဏန်းခန့် ရှိသော အနက်ရောင် ငါးကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် နတ်အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေသည်။

လီယန်ချူက ရေကန်ကို ခွဲပစ်လိုက်သည့်တိုင်အောင် ဤငါးကြီးသည် ဘာလှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိဘဲ ရေမျက်နှာပြင်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး လေထဲတွင် အဆက်မပြတ် ပျံသန်းနေသဖြင့် အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှသည်။

ဤငါးကြီးက ပါးစပ်ကို ဟကာ စုပ်ယူလိုက်ရာ ငွေရောင်ငါးကြီး နှစ်ကောင်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်း၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုငါးကြီးနှစ်ကောင်သည် စင်ကြယ်သော လင်ချီစွမ်းအင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် လုံးဝဥဿုံ အရည်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ရေကန်ထဲရှိ လင်ချီငါးများသည် နေရာအနှံ့သို့ ထွက်ပြေးနေကြသော်လည်း ဤအနက်ရောင်ငါးကြီးက ၎င်းတို့ကို ဆက်တိုက်ဆိုသလို ဝါးမြိုနေသဖြင့် ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဆယ်ကောင်၊ အကောင်နှစ်ဆယ်ခန့် ဝါးမြိုခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

လီယန်ချူက စိတ်ဝင်စားစွာ ကြည့်ရှုနေပြီး ဇွတ်အတင်း မလှုပ်ရှားသေးချေ။

ဤအနက်ရောင်ငါးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပြင်းထန်လှသော အသက်စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေပြီး ငါးအမြောက်အမြားကို ဝါးမြိုပြီးနောက်တွင်မူ ပိုမို၍ အစွမ်းထက်လာကြောင်း သူက ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

'ကြည့်ရသည်မှာ ဝါးမြိုခြင်းအားဖြင့် ကျင့်ကြံနေခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်' ဟု လီယန်ချူက ရင်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

ယွမ်ရှုး က အံ့ဩစွာဖြင့် ဆိုသည်။

"ဒီငါးရဲ့ အရှိန်အဝါက ငါ့ထက်တောင် ပိုပြီး ပြင်းထန်သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အထဲမှာ စိတ်ဝိညာဉ်ဉာဏ်ပညာကို မခံစားရဘူး၊ ကြည့်ရတာ ဒီရေကန်ထဲကနေ သဘာဝအရ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ရတနာတစ်မျိုး ဖြစ်ရမယ်"

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ်... တကယ့်ကို အဲလိုပဲ" ဟု တိုးတိုးဆိုသည်။

ဇီရွှမ်က မျက်လုံးကြီးများ ပြူးကာ ဤငါးကြီးကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုရင်း အံ့ဩစွာ ဆိုသည်။

"ဒီငါးက တကယ့်ကို လှတာပဲနော်"

သေချာပါသည်... ဤငါးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ယခုအခါ သက်တန့်ရောင်ခြည် အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်နေသဖြင့် အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှပြီး ကြည့်ရှု၍ ကောင်းလှသည်။

ထိုအချိန်၌ လူရိပ်အနည်းငယ်သည် ကုန်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ၎င်းတို့အနက် လူတစ်ဦးက အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ဆိုသည်။

"တကယ့်ကို ပြင်းထန်လှတဲ့ အသက်စွမ်းအားတွေပါလား၊ ဒီနေရာမှာ ဒီလိုရတနာမျိုး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားဘူး"

ထိုလူများသည် ကုန်းပေါ်တွင် ရပ်နေသည့် လီယန်ချူ၊ ယွမ်ရှုး တို့ သုံးဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ကြသည်။

စောစောက အော်ဟစ်လိုက်သည့် လူက ဘေးပတ်ပတ်လည်မှ လူများနှင့် အပြန်အလှန် စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

၎င်းတို့အနက် လူတစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားလိုက် ပြီး စိမ်းစိုလင်းလက်နေသော ဘူးသီးတစ်လုံးကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ဘူးသီးသည် လေထဲတွင် တဝီဝီ မြည်ဟီးလျက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မီတာဆယ်ဂဏန်းခန့် ကြီးမားသွားတော့သည်။

သူက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သိမ်းဆည်းစမ်း... "

စကားဆုံးသည်နှင့် ဤငါးကြီးကို ဘူးသီးထဲသို့ တိုက်ရိုက် သိမ်းဆည်းရန် ပြင်တော့ရာ... လီယန်ချူတို့ သုံးဦးကို လုံးဝ မျက်စိထဲပင် ထည့်မထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အလင်းတန်းများ ကျရောက်လာခဲ့ပြီး နူးညံ့လှသော စွမ်းအားတစ်ခုက ဤငါးကြီးကို ဖုံးအုပ်ထားလိုက်သည်။

ဤငါးကြီးသာမက ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ လင်ချီငါးအားလုံးသည်လည်း ၎င်းအထဲတွင် ဖုံးအုပ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

သူ၏ ဤရတနာမှာ လင်ချီရတနာများကို သိမ်းဆည်းရန်အတွက် အသုံးပြုသည့်အရာ ဖြစ်ပုံရသည်။

ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ရတနာများကို အစွမ်းထက်သူများက ပိုင်ဆိုင်လေ့ရှိကြပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခြင်းမှာလည်း လုယူရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူအနေဖြင့် ၎င်းကို ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း...

ယခုအချိန်၌ မိမိက ရေကန်ကို ခွဲပေးထားသဖြင့် ဤလူများသည် သိသိသာသာပင် အလကား အကျိုးအမြတ် လာယူလိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"နှစ်ပေါင်းများစွာ ငှက်ပစ်လာခဲ့တာ... ဒီနေ့မှ ငှက်က ပြန်ဆိတ်တာ ခံရတော့မှာလား"

လီယန်ချူက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ရေခွဲပုတီးကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ရာ... ရေကန်ကြီးသည် ဝုန်းခနဲ ပြန်လည်ပိတ်ဆို့သွားတော့သည်။

အခန်း (၉၇၈) ဆန်းကြယ်သော အနက်ရောင်ငါးကြီး ၊ နတ်ဘုရား သက်ဆင်းလာခြင်း ၊ အသူရာလမ်းစဉ်

ဤကဲ့သို့ တစ်ချက်ချင်း အပြန်အလှန် လှုပ်ရှားမှုအတွင်း... စိမ်းစိုလင်းလက်နေသော ဘူးသီးထဲသို့ ငွေရောင်ငါးကြီး တစ်ကောင်တည်းသာ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရပြီး၊ ထိုအနက်ရောင် ငါးကြီးမှာမူ ရေထဲသို့ ငုပ်လျှိုးကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသလို ကျန်ရှိနေသော ငွေရောင်ငါးများလည်း ရေထဲသို့ ပြန်လည်ကျဆင်းသွားကြတော့သည်။

ထိုအချိန်၌ အနက်ရောင်ငါးကြီးသည် ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ဦးခေါင်းပြန်ဖော်လာပြီး ခပ်ဖွဖွလေး တစ်ချက်မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ... ရေတိုင်ကြီးတစ်ခုသည် စိမ်းစိုလင်းလက်နေသော ဘူးသီးဆီသို့ ဝုန်းခနဲ တိုးဝင်သွားတော့သည်။

ဗုန်း...

ပြင်းထန်လှသော ရေလှိုင်းများ တဟုန်းဟုန်း တုန်ခါသွားခဲ့ပြီး ဘူးသီးကြီးမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရကာ... အနက်ရောင်ငါးကြီးမှာမူ ချက်ချင်းပင် ကူးခတ်ထွက်ပြေး၍ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

နောက်မှ ရောက်ရှိလာကြသော ထိုလူစုသည် လီယန်ချူကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ ကျောက်စိမ်းဘူးသီးကို ထုတ်ဖော်ခဲ့သည့်လူက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကောင်လေး... မင်း နှောင့်ယှက်နေတာလား"

လီယန်ချူက အံ့ဩဟန်ဖြင့်

"အဲဒါ ထူးဆန်းလို့လား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုလူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မသိမသာ တုန်ခါသွားခဲ့ပြီး မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားကာ... ဒေါသအလွန်ထွက်သွားသဖြင့် ရယ်မောလျက် ဆိုသည်။

"မင်းပြောတာ မှန်တယ်၊ ဒီနေရာကို လာတာက မူလကတည်းက ရတနာလုဖို့ပဲ၊ မထူးဆန်းပါဘူး"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါများမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ရာ... ဤလူသည် တကယ့်ကို တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူ၏အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်နှင့် မြေပြင်ကြီးသည် ဝုန်းခနဲ ကွဲအက်ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး သူ၏နောက်ကွယ်တွင် မြင့်မားထည်ဝါလှသော နတ်တောင်ကြီးတစ်ခု၏ တာအိုပုံရိပ် ထင်ဟပ်ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။

သို့သော် လူတစ်ဦးက သူ့ကို တားဆီးလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

"ခဏလောက် လက်မပါပါနဲ့ဦး၊ သေသေချာချာ မေးမြန်းပြီးမှ လက်လှုပ်ရှားရင်လည်း မနှောင်းပါဘူး"

စကားပြောလိုက်သူမှာ နတ်သက်ကြွေထားသည့်အလား ခန့်ညားလှသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံး အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ကြင်နာသနားတတ်သည့် အပြုံးမျိုး ရှိသည်။

ဤအဘိုးအို စကားပြောလိုက်သည်နှင့် စောစောက လှုပ်ရှားရန် ပြင်နေသည့်လူသည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ကျင့်ကြံမှု စွမ်းအားများကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်တော့သည်။

နတ်သက်ကြွေထားသည့်အလား ခန့်ညားလှသော အဘိုးအိုက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

"မိတ်ဆွေ... ခွင့်လွှတ်ပါ၊ မင်းရဲ့လက်ထဲမှာ ရှိနေတာ ရေခွဲပုတီးလား"

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

"ဟုတ်ပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

ထိုအဘိုးအိုက ထပ်မံ၍ ဆိုသည်။

"မိတ်ဆွေ အနေနဲ့ ဒီရေခွဲပုတီးကို ငါတို့ကို လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးချင်ရဲ့လား"

လီယန်ချူက အံ့ဩတသဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး

"မင်းပြောတာက လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးရမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တန်ဖိုးချင်း လဲလှယ်ရမှာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဤအဘိုးအိုက ပြုံး၍

"သဘာဝကျကျပဲ... လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးရမှာပါ" ဟု ဆိုသည်။

ယွမ်ရှုးတာအိုဆရာမက အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

"အပြင်ပန်းက ကြင်နာသယောင်နဲ့ တကယ့်ကို ကောက်ကျစ်တဲ့လူပဲ၊ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ မျက်နှာကို တကယ့်ကို အရှက်ခွဲနေတာပဲ"

နတ်သက်ကြွေထားသည့်အလား ခန့်ညားလှသော အဘိုးအို၏ အရိပ်အယောင်မှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ ယွမ်ရှုးတာအိုဆရာမကို အေးဆေးစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လီယန်ချူဘက်သို့ ပြန်လည်လှည့်၍ ဆိုသည်။

"မိတ်ဆွေ... ငါ့ကို ဘယ်လိုပြန်ဖြေမလဲ ဆိုတာ မပြောရသေးဘူးနော်"

လီယန်ချူက ဆန်းကြယ်ဟန်ဖြင့်

"စောစောက မင်းက သူ့ကို မလှုပ်ရှားဖို့ တားလိုက်တုန်းက... ငါ့ကို လာပြီး အကျိုးအကြောင်း အမှန်တရား ပြောမလို့မှတ်တယ်၊ မထင်မှတ်ဘဲ ချက်ချင်းပဲ ငါ့ရဲ့ရေခွဲပုတီးကို တောင်းတာကိုး" ဟု ဆိုသည်။

အဘိုးအိုက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

"အဖိုးကြီးက သဘာဝကျကျ အမှန်တရားကို လက်ခံတဲ့လူပါ၊ စောစောက ငါ မင်းရဲ့အသက်ကို တစ်ချက် ကယ်တင်ပေးခဲ့တာပဲ၊ ဒီတော့ ရေခွဲပုတီးကို လက်ဆောင်ပေးတာက မင်းလုပ်သင့်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူးလား"

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး

"ဒီလိုဆိုရင်လည်း ဘာဖြစ်လို့ ဗြောင်မလုတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

အဘိုးအိုက ပြုံး၍

"နားထောင်လို့ မကောင်းလို့ပါ" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူ : "………………"

ခဏမျှ ကြာပြီးနောက် သူက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွ မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

"မင်းတို့က တကယ့်ကို စည်းစနစ်ကြီးတာပဲ"

စောစောက ကျောက်စိမ်းဘူးသီးကို ထုတ်ဖော်၍ လှုပ်ရှားရန် ပြင်ခဲ့သည့်လူက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကောင်လေး... မင်း ဘာလို့ စကားတွေ အများကြီး ပြောနေတာလဲ၊ ရေခွဲပုတီးကို ချက်ချင်း အပ်စမ်း "

သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ချေ၊ သူ၏ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ လူအနည်းငယ်သည်လည်း ၎င်းတို့၏ အရှိန်အဝါများကို ပြိုင်တူ ပေါက်ကွဲထွက်စေခဲ့ရာ... ဤလူအားလုံးသည်လည်း တကယ့်ကို တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်နေကြသည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ကြီးမားထည်ဝါလှသော နတ်တောင်ကြီး၏ တာအိုပုံရိပ် ထင်ဟပ်လာခဲ့သလို...

ရွှေရောင်လင်းလက်နေသော အရှိန်အဝါဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ဓားကြီးတစ်လက်လည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ကြီးမားထည်ဝါလှသော ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ အစောင့်အရှောက်နတ်ဘုရား ပုံရိပ်နှင့် တာအိုဂိုဏ်း၏ နတ်စစ်သူကြီး ပုံရိပ်များလည်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

လီယန်ချူ အနေဖြင့်လည်း ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် မိမိကိုယ်တိုင် လုယက်ခြင်း ခံရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိချေ။

ထို့အပြင် ကြည့်ရသည်မှာ ၎င်းတို့အားလုံးက တကယ့်ကို နာမည်ကျော် ဂိုဏ်းကြီးများမှ လူများနှင့် တူညီနေခဲ့သည်။

လီယန်ချူက သူ၏မျက်ဝန်းအစုံတွင် ကျင့်ကြံမှု စွမ်းအားများကို ထည့်သွင်း၍ ဤလူစုကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ခုံးကို မသိမသာ ပင့်လိုက်မိသည်။

ထိုတာအိုနတ်စစ်သူကြီး ပုံရိပ်ဖြစ်စေ၊ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ အစောင့်အရှောက်နတ် ပုံရိပ်ဖြစ်စေ... ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် မကျေနပ်ချက် နာကျည်းမှု အငွေ့အသက်များနှင့် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ဝန်းရံဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။

ယွမ်ရှုးတာအိုဆရာမက ရုတ်တရက် ၎င်းတို့အနက် လူတစ်ဦးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ဆိုသည်။

"ခွန်လွန်တောင်တန်းက တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ 'ရှင်းလီ' ပဲ"

သူမ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည့်လူမှာ တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ် မြင့်မားထည်ဝါလှသော တာအိုဆရာတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထိုလူက ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးလိုက်ပြီး

"ယွမ်ရှုးမိတ်ဆွေ... မဆုံရတာ ကြာပြီပဲ၊ မင်းရဲ့ အလှအပက အရင်ကထက်တောင် ပိုပြီး တိုးလာပါလား" ဟု ဆိုသည်။

ယွမ်ရှုးတာအိုဆရာမ၏ မျက်ခုံးလှလှလေးများမှာ ကြုတ်သွားခဲ့ရသည်။

ဤခွန်လွန်တောင်တန်းမှ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ ရှင်းလီနှင့် သူမသည် ယခင်က အနည်းငယ် ဆုံတွေ့ဖူးခြင်း ရှိခဲ့သည်။

သူသည် တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သော်လည်း ဆိုးယုတ်မှုများကို ပြုလုပ်လေ့မရှိဘဲ လူအများအပေါ် တည်ငြိမ်လေးနက်စွာ ဆက်ဆံတတ်သူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်၌ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရချိန်တွင်မူ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသလို... သူ၏အမူအရာမှာလည်း အလွန်တရာ ပေါ့ပျက်ပျက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"မင်းက လွန်ခဲ့တဲ့အချိန်ကတည်းက သက်တမ်းကုန်ဆုံးတော့မှာမို့လို့ မိတ်ဆွေတွေကို ဖိတ်ကြားပြီး သောက်ပွဲတည်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘာဖြစ်လို့ ဒီနေရာကို ရောက်နေရတာလဲ"

ယွမ်ရှုးတာအိုဆရာမက မျက်မှောင်ကြုတ်၍ မေးလိုက်သည်။

"တတိယအဆင့်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်ရင် သက်တမ်း တိုးမြှင့်နိုင်တာပဲ၊ မိတ်ဆွေ က ပါရမီထူးချွန်တဲ့လူပဲကို... ဒီအချက်လေးကိုတောင် မတွေးမိဘူးလား"

တာအိုဝတ်စုံဝတ် တာအိုဆရာက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

ယွမ်ရှုးတာအိုဆရာမ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရသည်။

ဤလူသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်ကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့သင့်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်၌ ဤနေရာတွင် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိချေ။

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားခဲ့ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

"မသေမျိုး အသက်ရှည်ခြင်း ရှန့်ရှန်းနန်းတော် လား"

နတ်သက်ကြွေထားသည့်အလား ခန့်ညားလှသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအိုက ပြုံး၍ ဆိုသည်။

"မိတ်ဆွေ က ငါတို့ရဲ့ နောက်ခံကို သိနေတာပဲ၊ ဒီလိုဆိုရင်တော့ အလုပ်လုပ်ရတာ ပိုပြီး လွယ်ကူသွားပြီ၊ ရေခွဲပုတီးကိုသာ အပ်နှံလိုက်ပါ... ဒီကိစ္စကို ငါတို့ ညှိနှိုင်းလို့ရပါတယ်"

ငါ့နှယ်... လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး

"ဒါက တကယ့်ကို အပ်နဖားပေါ်ကို နှမ်းစေ့ကျသလိုပဲ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ... အဘိုးအို ကြောင်အသွားခဲ့ပြီး ဆန်းကြယ်ဟန်ဖြင့်

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

"တိုက်ဆိုင်လွန်းလို့ပါ"

မိမိက ရှန့်ရှန်းနန်းတော်မှ လူများနှင့် ဆုံတွေ့ရသဖြင့် ဘာမှ ထပ်မံပြောဆိုနေရန် မလိုတော့ချေ။ လီယန်ချူက လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လက်သီးတစ်ချက် ဝုန်းခနဲ ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရသည်။

ဤအဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအို၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အလွန်တရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီး၊ ဤလက်သီးချက်ထဲတွင် ပါဝင်နေသော စွမ်းအားများမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ထို့အပြင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ပြင်းထန်လှသော သွေးအရှိန်အဝါများကို သူက ရှင်းလင်းစွာ အာရုံခံမိလိုက်သည်။

ဘုန်း...

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ရတနာအလင်းတန်းများ ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး တာအိုပုံရိပ်များလည်း လွင့်စဉ်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကာ... လီယန်ချူ၏ လက်သီးတစ်ချက်ကြောင့် ရင်ဘတ်အရိုးများ ချိုင့်ဝင်သွားခဲ့ရပြီး ချက်ချင်းပင် အသက်ပျောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

လူတိုင်း အလွန်တရာ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ကြသည်။

ဤအဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် အဘိုအို၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ ၎င်းတို့အထဲတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံး မဟုတ်သော်လည်း...

ရှေးဟောင်း ကြီးမားလှသော သတ်ဖြတ်ခြင်း နတ်ပညာတစ်ခုကို အမွေဆက်ခံထားသူ ဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်းကိုပင် ထုတ်ဖော်ခွင့်မရလိုက်ဘဲ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ရိုက်သတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ နတ်ပညာနှင့် ရတနာများကို ထုတ်ဖော်လိုက်ကြပြီး ကြီးမားထည်ဝါလှသော တာအိုပုံရိပ်များဖြင့် တိုးဝင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ဆိတ်အုပ်ထဲသို့ ကျားတစ်ကောင် တိုးဝင်သွားသည့်အလား ရှန့်ရှန်းနန်းတော်မှ လူစုထဲသို့ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

လက်သီး၊ လက်ဝါး၊ တံတောင်၊ ခြေထောက် တိုက်ကွက်တိုင်းတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကြီးကို တုန်ခါစေကာ သွေးအရှိန်အဝါများမှာ ပင်လယ်ပြင်ကြီးကဲ့သို့ ကျယ်ပြောလှသည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် နတ်တောင်ကြီးများ ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး၊ ရတနာဓားကြီးများ ကျိုးပြတ်သွားခဲ့ကာ၊ အစောင့်အရှောက်နတ်များနှင့် နတ်စစ်သူကြီး ပုံရိပ်အားလုံး လွင့်စဉ်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ရှန့်ရှန်းနန်းတော်မှ တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြားအနက် လူနှစ်ဦး၏ မူလဝိညာဉ်သာ ခက်ခက်ခဲခဲ ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် နှစ်ရောင်စပ် ရှေးဟောင်းပုလင်းတစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ယင်နှင့်ယန် အလင်းတန်းများက ဤနယ်မြေတစ်ခုလုံးကို ပိတ်ဆို့ချုပ်နှောင်ထားလိုက်သဖြင့်...

ထိုလူနှစ်ဦးသည်လည်း ရုန်းထွက်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

၎င်းတို့အနက် ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပညာတတ်တစ်ဦးက ထိတ်လန့်ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းက... ဘယ်သူလဲ"

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

"ငါ့ရဲ့ နာမည်ကို မင်းတို့ မေးဖို့ မထိုက်တန်ပါဘူး"

ဤဝတ်စုံရှည်ဝတ် ပညာတတ်သည်... ရှန့်ရှန်းနန်းတော်တွင် ဝမ်ဖူဖုန်းနှင့်အတူ စစ်တုရင်ကစားနေခဲ့သည့် စုချင်ဆရာကြီး ၏ ညီအရင်း ခေါက်ခေါက် ဖြစ်သည်။

သူသည် ယခုအချိန်၌ လက်ထဲတွင် ကျောက်စိမ်းရတနာတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး တိုက်ရိုက်ပင် ညှစ်ခြေပစ်လိုက်ကာ...

ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါတို့က ရှန့်ရှန်းနန်းတော်က လူတွေမှန်း သိသိကြီးနဲ့... ဒီလောက်အထိ ရဲတင်းရတာလား၊ တကယ့်ကို ဒီလောကကြီးထဲမှာ မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ အစွမ်းထက်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား "

အခြားတစ်ဦးကလည်း အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မှန်တယ်... ငါတို့ ရှန့်ရှန်းနန်းတော်မှာ ကျွမ်းကျင်သူ တွေ တိမ်တိုက်တွေလို အမြောက်အမြား ရှိတယ်၊ အကယ်၍ မင်းက သေသည်အထိ ရန်ငြိုးမဖွဲ့ချင်ဘူးဆိုရင်... ငါတို့နှစ်ယောက်ကို အမြန်ဆုံး လွှတ်ပေးစမ်း "

လီယန်ချူက ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးလိုက်ပြီး

"ချွန်းချိုးလင်ရဲ့ အဘိုးအိုကိုတောင် ငါ သတ်ပစ်ခဲ့တာပဲ၊ မင်းတို့ ရှန့်ရှန်းနန်းတော်မှာ ဘယ်လိုလူကြီးလူကောင်းတွေ ရှိနေသေးလို့လဲ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

နှစ်ဦးစလုံး အလွန်တရာ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ကြပြီး၊ ပထမဆုံး အတွေးမှာ လီယန်ချူက ကြွားဝါပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် လီယန်ချူကမူ ၎င်းတို့နှင့် စကားအများကြီး ထပ်မံပြောဆိုခြင်း မပြုတော့ချေ။

ရှန့်ရှန်းနန်းတော်မှ လူများ၏ မူလဝိညာဉ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော တားမြစ်ချက်မန္တန်များ ရှိနေသဖြင့် စစ်ဆေးမေးမြန်း၍ ရနိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

ဒါကြောင့် လီယန်ချူက ဤတစ်ကြိမ်တွင် တိုက်ရိုက်ပင် သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်ရာ... မူလဝိညာဉ်နှစ်ခု လွင့်စဉ်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီး

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လီယန်ချူသည် ကုသိုလ်မှတ် သုံးသိန်းကို ရရှိလိုက်တော့သည်။။

ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် ယွမ်ရှုးတာအိုဆရာမနှင့် ဇီရွှမ်တို့မှာမူ ကြောင်အသွားခဲ့ကြပြီး မျက်နှာတွင် အံ့ဩတသခြင်းများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ရသည်။

ဤလူများသည် တကယ့်ကို တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြပြီး... မူလဝိညာဉ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည့်အပြင် သုံးဦးမှာ တတိယအဆင့် အလယ်အလတ်သို့ ရောက်ရှိနေသူများ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤလီတာအိုဆရာ၏ လက်ထဲတွင်မူ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

ဇီရွှမ်က လျှာလေးထုတ်လိုက်ပြီး အံ့ဩဟန်ဖြင့်

"တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ..." ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းသော လူတစ်ဦးသည်... မနေ့က မိမိတို့နှင့်အတူ ငါးစွပ်ပြုတ်ကို တမြိန်မြိန် သောက်သုံးနေခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် ဇီရွှမ်အား ဝေဝေဝါးဝါး ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် ဤလူများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှပစ္စည်းများ ကို စုဆောင်းလိုက်ရာ... ၎င်းတို့အထဲတွင် သိုလှောင်အိတ် ရတနာအချို့ ပါဝင်နေခဲ့သည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် စစ်ဆေးကြည့်ရှုခြင်း မပြုသေးဘဲ၊ ယွမ်ရှုးတာအိုဆရာမနှင့် ဇီရွှမ်တို့ဘက်သို့ လှည့်၍ ဆိုသည်။

"စောစောက အနက်ရောင်ငါးကြီးမှာ လင်ချီစွမ်းအင်တွေ အလွန်အမင်း ပြည့်နှက်နေတာမို့လို့... ငါ သွားပြီး ဖမ်းဆီးလိုက်ဦးမယ်"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီး ရေကန်ကြီးကို တိုက်ရိုက်ပင် ခွဲပစ်လိုက်တော့သည်။

ရေခွဲပုတီးသည် သူ၏လက်ထဲတွင် အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်ပေးခဲ့သော်လည်း... ရေကန်ကြီးကို ခွဲပစ်လိုက်သည့်တိုင်အောင် ထိုအနက်ရောင်ငါးကြီး၏ အရိပ်အယောင်ကို ချက်ချင်း ရှာမတွေ့သေးချေ။

သို့သော် လီယန်ချူသည် ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ခြေလှမ်းကျယ်ကျယ်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းလိုက်ရာ ပြင်းထန်လှသော ရေလှိုင်းကြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် ထိုအနက်ရောင်ငါးကြီးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့တော့သည်။

ဤအနက်ရောင်ငါးကြီးသည် ရေထဲမှ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး လေထဲတွင် ဝဲပျံနေခဲ့သည်။

၎င်းက ပါးစပ်ကို ဟကာ နတ်အလင်းတန်းတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး... လီယန်ချူကို ၎င်းအထဲသို့ စုပ်ယူရန် ပြင်တော့သည်။

လီယန်ချူက လက်သီးတစ်ချက် ဝုန်းခနဲ ထိုးနှက်လိုက်ရာ... ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါရှိသည့် ဤအနက်ရောင်ငါးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး၊

လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဤငါးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားစေခဲ့တော့သည်။

၎င်း၏ အပြင်ပန်းအရေပြားမှာ လုံးဝဥဿုံ ပြည့်စုံနေသေးသော်လည်း... အတွင်းပိုင်းရှိ အရိုးများအားလုံး အမှုန့်ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး၊

အသက်စွမ်းအားများ ပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ သူက ၎င်းကို ကမ္ဘာဦးသိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး...

'ဒီငါးကို သေသေချာချာ သန့်စင်လိုက်ရင်... တကယ့်ကို အဖိုးတန်လှတဲ့ နတ်ဆေးလုံးတစ်လုံး ရရှိနိုင်မှာပဲ' ဟု လီယန်ချူက ရင်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေခဲ့ပြီး၊ သူ၏တာအိုဝတ်စုံမှာ လေထဲတွင် ခပ်ဖွဖွ လှုပ်ခါနေကာ တကယ့်ကို ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။

ယွမ်ရှုးတာအိုဆရာမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ မသိမသာ လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပြီး အသက်ရှူပင် အောင့်ထားမိရှာသည်။

ဇီရွှမ်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ဆရာ... ဒီလီတာအိုဆရာက ယခုအခါ ဘယ်လိုကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ရောက်နေပြီလဲဟင်"

ယွမ်ရှုးတာအိုဆရာမကလည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့်

"အနည်းဆုံးတော့ တတိယအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်နေပြီ" ဟု ဆိုသည်။

ဇီရွှမ်က အံ့ဩတသဟန်ဖြင့်

"ကျင့်ကြံမှုအဆင့် အနည်းငယ်ပဲ ကွာခြားတာကို... ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်ပြန်သည်။

ယွမ်ရှုးတာအိုဆရာမက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

"ကွာခြားချက် ရှိတာတော့ မှန်ပေမယ့်... ဒီလောက်အထိ ချဲ့ကားလွန်းတာမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး၊ အင်း…… ကြည့်ရတာ သူကိုယ်တိုင်ကပဲ ပိုပြီး အစွမ်းထက်နေတာ ဖြစ်ရမယ်"

ဇီရွှမ် ကြောင်အသွားခဲ့ရပြီး မျက်လုံးလေးကလယ်ကလယ်ဖြင့် စဉ်းစားလိုက်မှ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

အော်... တတိယအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့် ကျင့်ကြံသူတိုင်းက ဤကဲ့သို့ အစွမ်းထက် တိုက်ခိုက်နိုင်ကြခြင်း မဟုတ်ချေ။

လီယန်ချူသည် ရှန့်ရှန်းနန်းတော်မှ တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ သိုလှောင်ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်ရာ... ၎င်းတို့အထဲတွင် နတ်ဆေးလုံးများ၊ လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာများနှင့် ရတနာပစ္စည်းများ ပါရှိနေခဲ့သည်။

'ရှန့်ရှန်းနန်းတော်က လူတွေက တကယ့်ကို စည်းစနစ်ကျတာပဲ၊ ဟိုမိစ္ဆာမျိုးနွယ် လူငယ်ကတော့ တကယ့်ကို လူလိုမနေဘူး၊ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ဘာသိုလှောင်အိတ်မှ သယ်မလာဘူး' ဟု လီယန်ချူက ရင်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်။

သို့သော် ရှန့်ရှန်းနန်းတော်မှ ကျွမ်းကျင်သူ များသည်... မဟာရှမှ ကျင့်ကြံသူများနှင့် ယှဉ်လျှင် အနည်းငယ် ကွာခြားလှသည်။

၎င်းတို့သည် မူလက နာမည်ကျော် ဂိုဏ်းကြီးများ သို့မဟုတ် တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြပြီး ယင်ဝိညာဉ် အထွတ်အထိပ်တွင် ပိတ်ဆို့နေခဲ့ကြသဖြင့်... ရှန့်ရှန်းနန်းတော်၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံရကာ မိစ္ဆာကျင့်စဉ်များကို လေ့ကျင့်၍ သက်ရှိလူသားများကို သတ်ဖြတ်ကာ သွေးအဆီအနှစ် များကို လုယူခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့် ၎င်းတို့၏ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ ဤမျှအထိ နက်ရှိုင်းလှခြင်း မရှိချေ။

သို့သော် လီယန်ချူကတော့ သူ၏ကောင်းမွန်သော အလေ့အထအတိုင်း အားလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

…………

ရှန့်ရှန်းနန်းတော်ထဲတွင်...

ပညာတတ်ဝတ်စုံဝတ် လူလတ်ပိုင်းသည် ဝမ်ဖူဖုန်းထံသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး...

"ဝမ်မိတ်ဆွေ... ငါ့ရဲ့ညီ သေသွားပြီ " ဟု စုချင်ဆရာကြီးက လေးနက်လှသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

ဝမ်ဖူဖုန်းသည် ရှန့်ရှန်းနန်းတော်တွင် အထွေထွေမန်နေဂျာအဖြစ် ရှိနေသော်လည်း... လူတိုင်းနှင့် မိတ်ဆွေ ဟုသာ အပြန်အလှန် ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။

နန်းတော်ထဲရှိ လူအားလုံးမှာ ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်ထားကြသူများ ဖြစ်ပြီး၊ နန်းတော်၏ အမိန့်တော်အရ တောင်အောက်သို့ ဆင်း၍ အလုပ်လုပ်ခြင်းမှလွဲ၍ ပုံမှန်အားဖြင့် နန်းတော်ထဲတွင်သာ အပတ်တကုတ် ကျင့်ကြံနေကြပြီး...

နတ်ပညာများနှင့် လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာများထဲတွင် စိတ်ဝင်စားနေကြသူများ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ဖူဖုန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး

"ငါလည်း ဒီကိစ္စကို သိရှိပြီးပါပြီ" ဟု ဆိုသည်။

စုချင်ဆရာကြီးက လေးနက်စွာ ဆိုသည်။

"ဝမ်မိတ်ဆွေ... ငါ မာန်ရွှန်းကမ္ဘာကြီးထဲကို သွားဖို့အတွက် ခွင့်ပြုချက် တောင်းခံချင်ပါတယ်၊ သူ သေခါနီးမှာ ငါ့ကို သတင်းပို့ခဲ့တယ်၊ သူ့ကို သတ်တဲ့လူက လူငယ်တာအိုဆရာလေး တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်တယ်"

ဝမ်ဖူဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားခဲ့ပြီး

"လူငယ်တာအိုဆရာ ဟုတ်လား..." ဟု ဆိုသည်။

စုချင်ဆရာကြီးက လေးနက်စွာ ဆိုသည်။

"ဟုတ်တယ်... ငါ့ရဲ့ညီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ငါ ပေးထားတဲ့ ကျောက်စိမ်းရတနာ ရှိတယ်၊ သူ သေခါနီးမှာ သတင်းစကားကို ပြန်ပို့ခဲ့တာပဲ"

ဝမ်ဖူဖုန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး

"ဒီကိစ္စကို ဇွတ်အတင်း မလုပ်သင့်ဘူး၊ မင်းရဲ့ညီတင် မဟုတ်ဘူး... ဒီတစ်ခေါက် မာန်ရွှန်းကမ္ဘာထဲကို ဝင်သွားတဲ့လူတွေအားလုံးရဲ့ သက်စောင့်အဆောင်တွေဟာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ အားလုံး တပြိုင်နက်တည်း ကွဲအက်ပျက်စီးသွားခဲ့တာ" ဟု ဆိုသည်။

စုချင်ဆရာကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး

"ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ အားလုံး ပျက်စီးသွားတာ ဟုတ်လား..." ဟု လေးနက်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ဝမ်ဖူဖုန်းသည် သတင်းစကားကို တိုက်ရိုက်မရရှိခဲ့သဖြင့် ၎င်းတို့ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့်လူက မည်သူမှန်း မသိသော်လည်း... ယခုအချိန်၌ အခြေအနေကို ကောင်းစွာ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

ထိုလူငယ်တာအိုဆရာသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ရှန့်ရှန်းနန်းတော်မှ တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ဝမ်ဖူဖုန်းက နှစ်သိမ့်လျက် ဆိုသည်။

"ဒီကိစ္စကို ဇွတ်အတင်း မလုပ်ပါနဲ့၊ မဟုတ်ရင် အလကားနေရင်း အသက်ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်"

စုချင်ဆရာကြီး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ဆိုသည်။

"ဒါဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... ဒီကိစ္စကို ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ရမှာလား"

ဝမ်ဖုန်းဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

"ဒီလူက ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အတွင်းမှာ တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြားကို သတ်ဖြတ်နိုင်တယ်ဆိုရင်... အချိန်တိုအတွင်းမှာ ဘယ်သူ့ကို စေလွှတ်စေလွှတ် အလကား အသက်သွားပေးတာနဲ့ တူတူပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

သူက ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထပ်မံ၍ ဆိုသည်။

"အခုအခါ နတ်ဘုရားကံကြမ္မာ ရောက်ရှိတော့မှာဖြစ်ပြီး... အဲဒီအချိန်ကျရင် နတ်ဘုရားတွေ လောကထဲကို သက်ဆင်းလာလိမ့်မယ်၊ အဲဒီအချိန်ကျမှ မင်းရဲ့ညီအတွက် လက်စားမချေ နိုင်မှာကို စိုးရိမ်နေသေးတာလား"

စုချင်ဆရာကြီး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရသည်၊ ဝမ်ဖူဖုန်း ပြောပြချက်မှာ လုံးဝမှန်ကန်လှသည်။

တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သူသည် အနည်းငယ် အိုမင်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့ရရှာသည်။

သူနှင့် သူ၏ညီသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ပါရမီထူးချွန်သည့် ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း ယင်ဝိညာဉ် အထွတ်အထိပ်တွင် ပိတ်ဆို့နေခဲ့ကြရာ... နောက်ပိုင်းတွင် ရှန့်ရှန်းနန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး မိမိတို့၏ စိတ်ဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်ကာ အပြစ်မဲ့သော အရပ်သားများကို သတ်ဖြတ်၍ သွေးအဆီအနှစ်များကို လုယူခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး တတိယအဆင့်သို့ အောင်မြင်စွာ ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ကြပြီး၊ ယခုအခါ သူသည် တတိယအဆင့် အလယ်အလတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ဖောက်ထွက်ရန် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေခဲ့သည်။

ယခုအချိန်၌မူ အောင့်အီးသည်းခံနေရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ရုတ်တရက်...

ဝမ်ဖူဖုန်းသည် နန်းတော်အရှင်၏ စိတ်အာရုံ သတင်းစကားကို လက်ခံရရှိလိုက်သည်။

ရှန့်ရှန်းနန်းတော် အရှင်၏ ကြီးမားထည်ဝါလှသော အသံကြီးသည် သူ၏ရင်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး...

ခဏမျှ ကြာပြီးနောက်...

ဝမ်ဖုန်းဖုန်းက စုချင်ဆရာကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

"အခု အခွင့်အရေးတစ်ခု ရှိလာခဲ့ပြီ၊ မင်း အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ချင်ရဲ့လား... မင်းရဲ့ညီအတွက် ကံကြမ္မာ ချေဖျက်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်"

စုချင်ဆရာကြီးက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး

"ဘာအခွင့်အရေးလဲ..." ဟု အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

သူတို့၏ အဆင့်အတန်းအထိ ကျင့်ကြံပြီးနောက်တွင်မူ... လူသားတို့၏ စိတ်ခံစားမှုများမှာ အလွန်တရာ အေးစက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး လူ့အသက်ကို မြက်ပင်ကျောက်ခဲကဲ့သို့ သဘောထားတတ်ကြသည်။

သို့သော် ငယ်စဉ်ကတည်းက အတူတကွ ကြီးပြင်းလာခဲ့သည့် ဤညီဖြစ်သူကိုသာ စိတ်မချနိုင်ခဲ့သဖြင့်... ယခုအချိန်၌ စုချင်ဆရာကြီးသည် ထိုလူငယ်တာအိုဆရာအပေါ် ရန်ငြိုးများ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်နေခဲ့သည်။

ဝမ်ဖုန်းဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

"နန်းတော်အရှင်က နတ်မင်းကြီးတစ်ပါးကို ဖိတ်ခေါ်နိုင်ပြီး... မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ခေတ္တငှားရမ်းပြီး မာန်ရွှန်းကမ္ဘာကြီးထဲကို သွားပြီးတော့... ဒီလူငယ်တာအိုဆရာကို သတ်ဖြတ်ပေးလိမ့်မယ်"

စုချင်ဆရာကြီး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး... ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရင်ထဲတွင် မသိမသာ လှုပ်ရှားသွားခဲ့ကာ၊ ထို့နောက်တွင်မူ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ငှားရမ်းဖို့ ဘယ်လောက်အထိ အချိန်လိုမလဲ"

ဝမ်ဖူဖုန်းက ပြုံး၍

"လောကရဲ့ စည်းမျဉ်းတားမြစ်ချက်တွေကြောင့်... နတ် ဘုရားတွေဟာ လောကထဲမှာ အချိန်အကြာကြီး မရှိနိုင်ဘူး၊ အခု ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး... တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ငှားရမ်းပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ထုတ်ဖော်မှာ ၊ မာန်ရွှန်းကမ္ဘာရဲ့ ကိစ္စရပ်တွေ ပြီးဆုံးသွားတာနဲ့... ခန္ဓာကိုယ်ကို မင်းဆီ ပြန်အပ်လိမ့်မယ်" ဟု ဆိုသည်။

ထို့နောက် ဝမ်ဖူဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ထပ်မံဆိုသည်။

"ဘယ်လိုလဲ... အကယ်၍ မင်း မသွားချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ငါ တခြားလူကို ရှာတွေ့နိုင်တာပဲ"

စုချင်ဆရာကြီး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရသည်။

ဝမ်ဖူဖုန်းက ဆိုသည်။

"နတ်ဘုရားက မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ တည်ရှိနေမှာ ဖြစ်လို့... ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အတိုင်းမသိ အကျိုးကျေးဇူးတွေ ရှိစေလိမ့်မယ်၊ နတ်အရှိန်အဝါတွေ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို စိမ့်ဝင်သွားတာနဲ့အမျှ... နောက်ပိုင်းကျရင် နတ်မင်းကြီးရဲ့ အရှိန်အဝါကိုပါ စုစည်းနိုင်လိမ့်မယ်"

စုချင်ဆရာကြီးက သွားကို အံတင်းတင်းကြိတ်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ဆိုသည်။

"ကောင်းပြီ... ငါ သွားမယ်"

ဝမ်ဖူဖုန်းက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

"ဒီလိုဆိုရင်တော့... ငါ မင်းအတွက် စီစဉ်ပေးပါ့မယ်" ဟု ဆိုသည်။

စုချင်ဆရာကြီးက လက်နှစ်ဖက်ကို ဂါရဝပြုလိုက်ပြီး

"ဝမ်မိတ်ဆွေကို အလုပ်ရှုပ်စေမိပါပြီ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

……

စုချင်ဆရာကြီးသည် ဝမ်ဖူဖုန်းနှင့် ထပ်မံဆုံတွေ့ရချိန်တွင်မူ... ရှန့်ရှန်းနန်းတော်၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော ခန်းမဆောင်ကြီးထဲတွင် ဖြစ်သည်။

စုချင်ဆရာကြီးသည် ယခင်က ဤနေရာသို့ ရောက်ဖူးခြင်း မရှိသော်လည်း... နန်းတော်အရှင်သည် ဤနေရာတွင် အပတ်တကုတ် ကျင့်ကြံနေကြောင်းကို သိရှိထားသည်။

ခန်းမဆောင်ကြီးထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ... ဤခန်းမဆောင်ကြီး၏ မြင့်မြတ်လှသော အရှိန်အဝါများကို ပိုမို၍ ခံစားမိလိုက်ရသည်။

ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရား သုံးဆယ့်ခြောက်ပါး၏ ရုပ်တုများကို ကိုးကွယ်ထားပြီး ပုံသဏ္ဍာန်အမျိုးမျိုးဖြင့် အလွန်တရာ ရှေးကျလှသည်။

သူက ခန်းမဆောင်၏ အလယ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ရိုသေသမှုဖြင့် အလေးပြုလိုက်သည်။

"နန်းတော်အရှင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ရှန့်ရှန်းနန်းတော်အရှင်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်၍ ရပ်နေခဲ့ပြီး... သူ၏နဖူးအလယ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထိုးဖောက်ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ရှိနေခဲ့ကာ၊ ၎င်းအထဲမှတစ်ဆင့် သူ၏နောက်ကွယ်မှ အလင်းတန်းကိုပင် မြင်တွေ့နိုင်ရသည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည့်တိုင်အောင်... သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါများကိုမူ လျစ်လျူရှု၍ မရနိုင်ချေ။

ရှန့်ရှန်းနန်းတော်အရှင်သည် ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အသက်လေးဆယ်ကျော်ခန့် ရှိကာ ဆံပင်နှစ်ဖက်စလုံး မသိမသာ ဖြူနေခဲ့ပြီး အလွန်တရာ ခန့်ညားလှသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူ၏နဖူးပေါ်တွင် ဤထိုးဖောက်ဒဏ်ရာကြီး မရှိပါက... လောကထဲတွင် လျှောက်လှမ်းသွားချိန်၌ အပြစ်မဲ့သော အမျိုးသမီးငယ် အမြောက်အမြား၏ စိတ်နှလုံးကို ဖမ်းစားနိုင်မည့်သူ ဖြစ်သည်။

ရှန့်ရှန်းနန်းတော်အရှင်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

"ခဏကျရင် စိတ်အာရုံကို လျှော့ချထားလိုက်ပါ... နတ်မင်းကြီး သက်ဆင်းလာတာက မင်းရဲ့ ကံကောင်းခြင်းပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

ရှန့်ရှန်းနန်းတော်အရှင်၏ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားမှာ အလွန်တရာ မြင့်မားလှသဖြင့်... သာမန် ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် ကွာခြားချက် ကြီးမားလှသည်။

သူ၏စကားအနည်းငယ်ထဲတွင်ပင် ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေပြီး မည်သူမျှ မလွန်ဆန်ရဲချေ။

စုချင်ဆရာကြီးက တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေခဲ့ပြီး ရိုသေစွာဖြင့်

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

ခဏမျှ ကြာပြီးနောက်... ရှန့်ရှန်းနန်းတော်အရှင်သည် ကြီးမားလှသော အမွှေးတိုင်အိုးကြီးထဲသို့ အဝါရောင်အမွှေးတိုင် သုံးတိုင်ကို စိုက်ထူလိုက်ပြီး၊ ထို့နောက်တွင်မူ အဝါရောင် အဆောင်တစ်ခုကို မီးရှို့လိုက်ကာ ပါးစပ်မှလည်း မန္တန်များကို ဆက်တိုက် ရွတ်ဆိုနေတော့သည်။

သူ၏ဘာသာစကားမှာ အလွန်တရာ ရှေးကျပြီး ရှုပ်ထွေးလှသဖြင့်... စုချင်ဆရာကြီးအနေဖြင့် နားမလည်နိုင်ရုံမျှမက၊

ရှန့်ရှန်းနန်းတော်တွင် အဆင့်အတန်း မြင့်မားလှသော ဝမ်ဖူဖုန်းပင်လျှင် နားမလည်နိုင်ချေ။

အမွှေးတိုင်အငွေ့များ တဟုန်းဟုန်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ခပ်ဖွဖွလေး ကုသိုလ်ကံ အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာကာ... နတ်ရုပ်တုများ ပြန်လည်အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး မျက်ဝန်းအစုံကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လှစ်လိုက်ကြသော်လည်း ဘာလှုပ်ရှားမှုမျှ ထူးခြားစွာ မရှိသေးချေ။

ဒီကိစ္စကို ကြိုတင်စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်သလို လူရွေးချယ်မှုကိုလည်း ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့် ၎င်းတို့အနက် ရှေးဟောင်းနတ်ရုပ်တုတစ်ခုသည် အလွန်တရာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာခဲ့ပြီး ကုသိုလ်အငွေ့များကို သူ၏မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ ပါးစပ်ထဲသို့ စုပ်ယူလိုက်တော့သည်။

စုချင်ဆရာကြီးသည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားကြီးကို အာရုံခံမိလိုက်ရပြီး... ၎င်းမှာ မိမိ၏ရှေ့မှောက်ရှိ ရှန့်ရှန်းနန်းတော်အရှင်ထက် ဆယ်ဆ၊ အဆတစ်ရာမက ပိုမိုပြင်းထန်လှသည်။

သူသည် ဤနတ်ဘုရားရုပ်တု၏ ရှေ့မှောက်တွင် အလွန်တရာ သေးငယ်လှသည်ဟု ခံစားလိုက်ရရှာသည်။

ရုတ်တရက်... စုချင်ဆရာကြီး၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

သူသည် ဤနတ်ဘုရားရုပ်တုပေါ်မှနေ၍... နတ်အလင်းတန်းများ ဝန်းရံဖုံးလွှမ်းနေသော လူရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို မရေမရာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူက ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာသည်နှင့်အမျှ... စုချင်ဆရာကြီး၏ စိတ်အာရုံများမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝေဝါးသွားခဲ့ရပြီး၊ နောက်ဆုံး၌ မျက်ဝန်းအစုံ မှောင်မိုက်သွားကာ ဘာကိုမျှ မသိရှိတော့ချေ။

ဤနတ်မင်းကြီးသည် စုချင်ဆရာကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ သက်ဆင်းပူးကပ်လိုက်သည့်အချိန်၌...

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် စုချင်ဆရာကြီး၏ အရှိန်အဝါများမှာ ရူးသွပ်မတတ် မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေလှိုင်းကြီးတစ်ခု ဘေးပတ်ပတ်လည်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့တော့သည်။

သို့သော် ဤရှေးဟောင်း ခန်းမဆောင်ကြီးထဲတွင် ထပ်ဆင့် တားမြစ်ချက်မန္တန်များ ရှိနေသဖြင့်... ဤလေလှိုင်းမှာ ပြင်းထန်လှသော်လည်း ခန်းမဆောင်ကြီးထဲရှိ ပစ္စည်းများကိုမူ ပျက်စီးစေခြင်း မရှိချေ။

ရှန့်ရှန်းနန်းတော်အရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေခဲ့သော်လည်း...

ဝမ်ဖူဖုန်းမှာမူ အနည်းငယ် ခက်ခဲစွာ တောင့်ခံထားရရှာသည်။

အရာအားလုံး ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက်... စုချင်ဆရာကြီးသည် မျက်ဝန်းအစုံကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လှစ်လိုက်ရာ၊ တစ်ကိုယ်လုံး၏ အရှိန်အဝါမှာ ယခင်ကထက် လုံးဝဥဿုံ ကွာခြားသွားခဲ့ပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအလား ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

သူက ဖြည်းညှင်းစွာ ပါးစပ်ဟ၍ ဆိုလိုက်သည်။

" ကန်ယွမ်ကမ္ဘာ…… ငါ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီပဲ"

ထိုအသံမှာ အလွန်တရာ ရှေးကျပြီး အက်ကွဲလှသည်။

ရှန့်ရှန်းနန်းတော်အရှင်နှင့် ဝမ်ဖူဖုန်းတို့က ရိုသေသမှုဖြင့်

"နတ်မင်းကြီး သက်ဆင်းလာတာကို ကြိုဆိုပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်ကြသည်။

စုချင်ဆရာကြီး၏ ယခုမျက်ဝန်းအစုံမှာ အလွန်တရာ အေးစက်လှပြီး တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

"ဒီကိစ္စကို မင်းတို့ ကောင်းကောင်း ဆောင်ရွက်ခဲ့တာပဲ"

ရှန့်ရှန်းနန်းတော်အရှင်က လေးနက်စွာ ဆိုသည်။

"နတ်မင်းကြီးအတွက် အလုပ်လုပ်ရတာ... ခန္ဓာကိုယ်အမှုန့်ဖြစ်ပါစေ၊ အသက်ကိုပင် စွန့်လွှတ်ရပါစေ လုပ်ဆောင်မှာပါ"

စုချင်ဆရာကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ထားသည့် နတ်မင်းကြီးက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

"ငါ အခုပဲ မာန်ရွှန်းကမ္ဘာကို သွားမယ်"

စကားဆုံးသည်နှင့် ဤနတ်မင်းကြီးသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ ကောင်းကင်ယံအဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

စုချင်ဆရာကြီး၏ မူလဝိညာဉ်သည်... ဤနတ်မင်းကြီး သက်ဆင်းလာခဲ့သည့် အချိန်ကတည်းက လုံးဝဥဿုံ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး ဝါးမြိုခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့် သူသည် အခြားလူများ၏ လမ်းညွှန်မှုကို ခံယူရန်မလိုဘဲ မိမိဘာသာ ကျိုဖုန်းတောင်တန်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့တော့သည်။

ကျိုဖုန်းတောင်တန်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ကျရောက်လာခဲ့ပြီး ပညာတတ်ဝတ်စုံဝတ် လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ကာ၊ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခန့်ညားပြီး မျက်ဝန်းအစုံမှာ အေးစက်လှသည်။

သူ ဤနေရာသို့ လျှောက်လှမ်းလာရုံမျှဖြင့်... ပြင်းထန်လှသော တုန်ခါမှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ကျောက်ခဲများ လွင့်စဉ်သွားခဲ့ရသဖြင့်...

ဤနေရာရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံး အလွန်တရာ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ကြရတော့သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ဤပညာတတ်လူလတ်ပိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကျိုဖုန်းတောင်တန်းထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။

မာန်ရွှန်းကမ္ဘာကြီးထဲတွင်...

စုချင်ဆရာကြီးသည် ကောင်းကင်ယံရှိ ကြီးမားလှသော အနက်ရောင် အပေါက်ကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး...

ထို့နောက် ဘေးပတ်ပတ်လည်သို့ စိစစ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခေါက် လောကအောက်ခြေကို သက်ဆင်းလာတာ... ကန်ယွမ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးမှ ဒီစွန့်ပစ်နယ်မြေကို ရောက်လာတာပဲ၊ ပထမဆုံးအနေနဲ့ အသူရာလမ်းစဉ်ရဲ့ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံ အကြွင်းအကျန်တွေကို စုစည်းရမယ်၊ ပြီးမှ အပြစ်သားကို ရှာဖွေပြီး... ရွှေနဂါးကတ်ကြေး ကို လုယူရမယ်"

စကားဆုံးသည်နှင့် ထိုနတ်မင်းကြီး၏ လူရိပ်သည် မာန်ရွှန်းကမ္ဘာကြီးထဲတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။