အခန်း ၂၁၀

အခန်း (၂၁၀)

အလွန်အမင်း ပူပြင်းခြင်း (၁)

ဟွမ်ကျိဟွေးက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ မေးလိုက်လေသည်။

"အစ်မယောင်ရန်...၊ ကျွန်မနဲ့ တန်ချီချီ ဘာဖြစ်ကြတာလဲ...။"

ယောင်ရန်က၊

"အောက်ဆီဂျင် ပြတ်လပ်မှု ဖြစ်တာပါ...၊ ကျွန်မကိုယ်တိုင်လည်း ခုနတင် အဲလိုလက္ခဏာတွေကို ခံစားခဲ့ရလို့ ရှင်တို့ကို လာကြည့်တာ...။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုံယုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ ယောင်ရန်၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။ သူက သူမအား ဘာဖြစ်နေသနည်းဟု မေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ အလျင်စလို တံခါး ခေါက်သံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"မယောင်ရန်...၊ အထဲမှာ ရှိလား...။"

ယောင်ရန်သည် ချွမ်ယွမ်ဝေ့၏ အသံဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိလိုက်ကာ သူ၏ အဘိုးနှင့် အဖွားတို့ တစ်ခုခု ဖြစ်ပွားခဲ့ ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သံသယဝင်မိလေသည်။ အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ သူမသည် သူ့အား တွေ့ဆုံရန် အပြင်သို့ အလျင် အမြန် ထွက်လာခဲ့တော့၏။

ချွမ်ယွမ်ဝေ့သည် ဆောင်းတွင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ချွေးစေးများ ထွက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ (၁၉) ထပ်ရှိ သက်ကြီးရွယ်အိုများလည်း အောက်ဆီဂျင် ပြတ်လပ်မှု ခံစားနေရနိုင်ကြောင်း ယောင်ရန် ခန့်မှန်းမိ လိုက်ပေသည်။

သူမသည် သူ့ထံသို့ လျှောက်သွားကာ ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုချွမ်...၊ အပူလျှပ်တာကို ကာကွယ်ဖို့ ပါးလွှာတဲ့ အဝတ်အစားတွေ အရင်ဆုံး သွားလဲလိုက်ပါ...။ ကျွန်မ ဆေးသေတ္တာ သွားယူလိုက်ဦးမယ်...။"

သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ချွမ်ယွမ်ဝေ့သည် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။

သူ ထွက်သွားပြီးနောက် ယောင်ရန်သည် သူမ၏ တိုက်ခန်းသို့ ပြန်ဝင်ကာ ဆေးသေတ္တာကို ထုတ်ယူပြီး ကျောပိုး အိတ်အတွင်းသို့ ရေငုပ်ရာတွင် အသုံးပြုသော အောက်ဆီဂျင်ဘူးငယ် လေးဘူးကို ထည့်ကာ (၁၉) ထပ်သို့ ဦးတည် ထွက်ခွာခဲ့လေသည်။

သူမ အပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ လုံယုသည် အပြင်ဘက်၌ စောင့်ဆိုင်းနေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူက သူမ၏ ကျောပိုးအိတ်နှင့် ဆေးသေတ္တာကို လှမ်းယူလိုက်ကာ ပြောလိုက်၏။

"သွားကြစို့..."

(၁၉) ထပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ယောင်ရန်သည် လုံယုအား အောက်ဆီဂျင်ဘူး နှစ်ဘူး ကမ်းပေးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မ အရင်ဆုံး အဘိုးချွမ်နဲ့ အဖွားချွမ်တို့ကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်...၊ ရှင် ဒီအောက်ဆီဂျင်ဘူးတွေကို ယူပြီး စီမာယွမ်ကို သွားရှာလိုက်ပါ...။ တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက် အသက်ရှူရ ခက်ခဲနေမယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံး နှစ်မိနစ်လောက် အောက်ဆီဂျင်ပိုက်ကနေ အသက်ရှူခိုင်းလိုက်နော်...။"

လုံယုက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ အောက်ဆီဂျင်ဘူးများကို ယူဆောင်ပြီး အခန်းအမှတ် (၁၉၀၁) ၏ တံခါးကို ခေါက် လိုက်လေသည်။ အပြင်ဘက်မှ တံခါးခေါက်သံကို ကြားရသောအခါ ချွမ်ယွမ်ဝေ့သည် တံခါးကို အလျင်အမြန် ဖွင့်ပေးခဲ့လေ၏။

စီမာဟောက်သည် လုံယုကို အထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုရန် တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ချွမ်ယွမ်ဝေ့သည် ယောင်ရန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မယောင်ရန်...၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ အဘိုးနဲ့ အဖွားကို ကြည့်ပေးပါဦး...။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် သူမအား အိပ်ခန်းမကြီးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ယောင်ရန်သည် အိပ်ခန်းအ တွင်းသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းဝင်လိုက်ရာ လေထုမှာ မွန်းကျပ်နေကြောင်း ခံစားမိလိုက်သည်။

သူမက ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး တံခါးကို အကျယ်ကြီး ဖွင့်ထားပေးပါ...။"

ချွမ်ယွမ်ဝေ့သည် တံခါး ပွင့်နေစေရန် တံခါးဂျက်ကို အလျင်အမြန် ဖြုတ်ထားပေးလိုက်သည်။ သူသည် ကုတင် ဘေး သို့ လျှောက်သွားကာ ယောင်ရန်က သူ၏ အဘိုးနှင့် အဖွားတို့အား အောက်ဆီဂျင်မျက်နှာဖုံးများ တပ်ဆင် ပေးနေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့၏။

ထို့နောက် သူမသည် ဆေးသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်ကာ ဆေးရည်ချိတ်အိတ် နှစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူပြီး ပြောလိုက်၏။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ဆေးရည်အိတ်တွေ ချိတ်ဆွဲဖို့ တစ်ခုခု ရှာပေးပါဦး...။"

ချွမ်ယွမ်ဝေ့သည် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ မကြာမီမှာပင် သူသည် အဝတ်ချိတ်စင်တစ်ခုကို ကိုင် ဆောင်ကာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ ကုတင်ဘေးတွင် ၎င်းကို တပ်ဆင်လိုက်ရင်း သူက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မယောင်ရန်...၊ ဒါနဲ့ အဆင်ပြေပါ့မလား...။"

ယောင်ရန်သည် ဆေးရည်အိတ်များကို သူ့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ကာ၊

"ရပါတယ်...၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ချိတ်ပေးပါဦး...။"

အဘိုးချွမ်နှင့် အဖွားချွမ်တို့အား ဆေးရည်များ သွင်းပေးပြီးနောက် ယောင်ရန်သည် သူမ၏ ဆေးသေတ္တာကို သိမ်းဆည်းလိုက်ကာ၊

"ကျွန်မ အခု အဘိုးစီမာနဲ့ အဖွားစီမာတို့ကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်...။ ဆေးရည်အိတ်တွေကို ဂရုစိုက်ကြည့်ပေး ပြီး ကုန်သွားရင် ကျွန်မကို လာပြောပါ...။ ရှင့်ရဲ့ အဘိုးနဲ့ အဖွားက မကြာခင်မှာ နိုးလာပါလိမ့်မယ်...။"

စိတ်သက်သာရာ ရသွားသဖြင့် ချွမ်ယွမ်ဝေ့က ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မယောင်ရန်...။"

ယောင်ရန်သည် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ထွက်ခွာခဲ့လေသည်။ အခန်းအမှတ် (၁၉၀၂) ၏ အပြင်ဘက်တွင် သူမသည် အခန် အမှတ် (၁၉၀၁) ၏ တံခါး ပွင့်နေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် တန်းဝင်သွားလိုက်လေသည်။ သူမ ရောက်ရှိ သွားသောအခါ လုံယုနှင့် စီမာဟောက်တို့သည် ဧည့်ခန်းအတွင်း စကားပြောနေကြပေသည်။

စီမာဟောက်သည် သူမအား ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မယောင်ရန်...၊ ရောက်လာပြီပဲ...။"

သူ၏ အဘိုးအဖွားများနှင့် မိဘများကို ထိုနေရာတွင် မတွေ့ရသဖြင့် ယောင်ရန်က မေးမြန်းလိုက်၏။

"ရှင့်ရဲ့ အဘိုးအဖွားတွေနဲ့ မိဘတွေ ဘယ်လိုနေလဲ...။"

စီမာဟောက်က၊

"မယောင်ရန် ပံ့ပိုးပေးခဲ့တဲ့ အောက်ဆီဂျင်ဘူးတွေကြောင့် သူတို့တွေ အဆင်ပြေပါတယ်...။ အခုတော့ အိပ်ခန်းထဲ မှာ အနားယူနေကြပါပြီ...။"

ယောင်ရန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်မ အရင်ဆုံး သွားကြည့်လိုက်ပါဦးမယ်...။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် အိပ်ခန်းမကြီးဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့ရာ စီမာယွမ်သည် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်နေ သည်ကို တွေ့ရ၏။

သူမသည် အိပ်ခန်းအတွင်းသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းဝင်ရင်း မေးလိုက်လေသည်။

"သူတို့ ဘယ်လိုနေလဲ...။"

စီမာယွမ်သည် မော့ကြည့်လိုက်ကာ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့၏။

"သူတို့ အခု အိပ်ပျော်နေကြပြီ...။"

ယောင်ရန်သည် သူမ၏ ဆေးသေတ္တာနှင့် ကျောပိုးအိတ်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ချလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ စစ်ဆေးကြည့်ပါရစေ...။"

စီမာယွမ်သည် သူမအား သူ၏ထိုင်ခုံနေရာကို ဖယ်ပေးလိုက်ကာ ဘေးဘက်တွင် မတ်တပ်ရပ်၍ စောင့်ကြည့်နေ ခဲ့၏။

သူတို့၏ သွေးခုန်နှုန်းနှင့် အသက်ရှင်သန်မှု လက္ခဏာများကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ယောင်ရန်က ပြောလိုက်လေ သည်။

"သူတို့ အဆင်ပြေပါတယ်...၊ နိုးလာတဲ့အခါ ရေများများ သောက်ဖို့ပဲ ဂရုစိုက်ပေးပါ...။"

စီမာယွမ်သည် စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ကာ၊

"ကောင်းပါပြီ...။"

လူတိုင်း အဆင်ပြေကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ယောင်ရန်နှင့် လုံယုသည် (၂၀) ထပ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် အခန်းအမှတ် (၂၀၀၁) ၏ ဧည့်ခန်းအတွင်း စုဝေးမိကြချိန်တွင် အပူချိန်မှာ သုံးဆယ့်ငါးဒီဂရီ ဆဲလ်စီး ယပ်စ်အထိ မြင့်တက်နေပြီဖြစ်ပြီး လူတိုင်းသည် ပါးလွှာသော နွေရာသီဝတ်စုံများကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားကြပြီ ဖြစ်သည်။

လူအယောက်ခုနစ်ဦးသည် စားပွဲပုလေး၏ ပတ်လည်၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေကြပေသည်။

ရှည်လျားစွာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကျားရှန်းက နောက်ဆုံးတွင် စကားစလိုက်၏။

"ယောင်ရန်...၊ ခုနက ဘာဖြစ်တာလဲ...။"

ဟွမ်ကျိဟွေး၊ တန်ချီချီနှင့် (၁၉) ထပ်ရှိ သက်ကြီးရွယ်အိုများ ခံစားခဲ့ရသော လက္ခဏာများကို သူမ ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ယောင်ရန် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူမက ရှင်းပြလိုက်၏။

"သူတို့ အောက်ဆီဂျင် ပြတ်လပ်တာကို ခံစားခဲ့ရတာပါ...။"

အခြားသူများမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြပြီး ဟွမ်ချန်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ကျွင်းချန်မြို့က အမြင့်ပိုင်းမှာ တည်ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလေ...။ သူတို့ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အောက်ဆီဂျင် ပြတ်လပ် မှုကို ခံစားနေရတာလဲ...။"

ယောင်ရန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားကာ ရှင်းပြခဲ့၏။

"မြေကမ္ဘာ ကျောက်ဖျာချပ်တွေ ရွေ့လျားမှု ကြောင့် ကျွင်းချန်မြို့ရဲ့ အမြင့်ပိုင်း တည်နေရာ ပြောင်းလဲသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်...။ ဒီရွေ့လျားမှုက လေထုဖိအားနဲ့ အောက်ဆီဂျင် ပမာဏကို ထိခိုက်စေနိုင် တယ်...။ အနိမ့်ပိုင်း အရပ်ဒေသတွေမှာ နေထိုင်လေ့ရှိတဲ့ လူတွေအတွက်တော့ ဒီလို ရုတ်တရက် အပြောင်းအ လဲက သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာအပေါ် သိသိသာသာ သက်ရောက်မှု ရှိစေတာပေါ့...။"

အနာဂတ်အကြောင်းကို ကြိုတင်သိရှိထားပြီးဖြစ်သော လုံယုမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသောလူများမှာ တုန်လှုပ်ခြောက် ခြားသွားကြပေသည်။

ရှီရွှမ်းသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"တကယ်လို့ မြေကမ္ဘာ ကျောက်ဖျာချပ်တွေ ရွေ့လျားနေတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ငလျင်လှုပ်တာ ဒါမှမဟုတ် ဆူနာမီ ဖြစ်ပေါ်လာတာမျိုးတွေအတွက် ပြင်ဆင်ထားဖို့ လိုအပ်လိမ့်မယ်ထင်တယ်...။"

ယောင်ရန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ၊

"ဒါတင် မကပါဘူး...၊ တကယ်လို့ မြေကမ္ဘာ ကျောက်ဖျာချပ်တွေ အပြင်းအထန် ရွေ့လျားမယ်ဆိုရင် ဒါတွေက ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်ကိုပါ ထိခိုက်စေနိုင်တယ်...။"

ရှီရွှမ်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ညှိုးမှိန်သွားကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ရှင်ဆိုလိုတာက...၊ ကုန်းမြေတွေက ပင်လယ် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်လို့လား...။"

ယောင်ရန်က၊

"ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပါတယ်...။"

သူမ၏ အတိတ်ဘဝတွင် ထိုသို့ဖြစ်ပေါ်လာသည်အထိ မရှင်သန်ခဲ့ရသော်လည်း ဤဘဝတွင်မူ သဘာဝဘေး အန္တရာယ်များသည် ပိုမိုလျင်မြန်ပြီး ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပွားနေသည်ဟု ယောင်ရန် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူမသည် အကြည့်ကို အောက်သို့ ချလိုက်ကာ စိတ်ထဲမှ စဉ်းစားတွေးတောနေမိတော့၏။

*ငါ ပြုပြင်ပြောင်းလဲလိုက်တဲ့ အပြောင်းအလဲငယ်လေးတွေက ကမ္ဘာကြီးအပေါ် ဒီလောက်အထိ ကြီးမားတဲ့ သက်ရောက်မှု ရှိနေပြီပဲ...။ အနာဂတ်မှာ ဘာတွေ ထပ်ပြီး ဖြစ်လာဦးမလဲ မသိဘူး...။ အရာအားလုံးက အတိတ် ဘဝအတိုင်းပဲ ဆက်ပြီးဖြစ်နေမလား ဒါမှမဟုတ် ပိုပြီး ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်လာဦးမလား...။*