အခန်း ၁၄၄

အခန်း (၁၄၄) ဇနီးသည်တို့အား ကျင့်ကြံခြင်းတွင် ကူညီပေးပြီး တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ ဖမ်းဆီးရန် တောအုပ်သို့သွားခြင်း

နေ့လယ်စာ စားသောက်ပြီးနောက်...

ကျောက်လင်သည် မြင်းရိုင်းတစ်ကောင်ကို စီးလိုက်၏။

စုယောင်၊ ရှန်ချန်းရွှယ်၊ ပိုင်ဝမ်ချင်း၊ ထျန်ကျီလင်နှင့် ချင်းလန်အာတို့မှာမူ ငွေရောင်ဦးချို သံမဏိကြံ့ နှစ်ကောင်၏ ကျောပေါ်တွင် စီးနင်းကာ ကျောက်လင်၏ နောက်မှ လိုက်ပါ၍ ဝိညာဉ်စိုက်ခင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

ကျောက်လင် တည်ဆောက်ထားသော ကောက်နှံသိုလှောင်သည့် ဂူသည် ဝိညာဉ်စိုက်ခင်း၏ အစွန်းရှိ ကျောက်တောင်ခြေတွင် တည်ရှိသည်။

ခဏအကြာတွင် လူစုလူဝေးမှာ ရောက်ရှိလာကြသည်။

"ခင်ပွန်း... ရှင် ကျွန်မတို့ကို ဒီကို ခေါ်လာတာ အကြောင်းမရှိဘဲ အလုပ်ရှုပ်စေချင်လို့ မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော်..."

ထိုအချိန်တွင် စုယောင်က မျက်နှာလေး ရဲတွတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

ညစာ စားပြီးနောက် ရှန်ချန်းရွှယ်က ဇနီးသည်များကို ရေချိုးရန် ညွှန်ကြားထားခဲ့သည်။ ယခုအခါ ကျောက်လင်က သူတို့ကို ဤလူသူကင်းမဲ့သည့် တောင်တန်းဒေသသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သဖြင့် သူတို့စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုသော စိတ်ကူးယဉ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းမှာ မလွဲဧကန်ပင်။

ဂူထဲရှိ အခန်းတွင် တံခါးပိတ်ပြီးနောက် ဇနီးသည်များမှာ စောင်တစ်ခုတည်းအောက်တွင် အတူအိပ်စက်လေ့ရှိကြပြီး သူတို့မှာလည်း တော်တော်လေး ပွင့်လင်းသူများ ဖြစ်ကြသည်။

သို့သော် ဤသို့ ပွင့်လင်းမြင်သာသည့် တောအုပ်ထဲတွင် အကာအကွယ်မရှိသော တိုက်ပွဲမျိုးဖြစ်လာပါက ဤဇနီးသည်တို့၏ တန်ဖိုးထားမှုများကို ထိခိုက်စေနိုင်ပြီး သူတို့အတွက် လက်ခံရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

အထင်မမှားကြပါနှင့်။

"ဟိုဘက်ကို ကြည့်လိုက်... အဲ့ဒီမှာ သစ်သားတံခါးတစ်ခု ရှိတယ်... အဲ့တာကို ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက ဘယ်လို လက်ဆောင်မျိုး ပေးမလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိလာလိမ့်မယ်..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

အားလုံးက ချက်ချင်းပင် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တောင်ခြေရှိ ဂူ၏ သစ်သားတံခါးမှာ အလွန်ပင် ထင်ရှားနေသည်။

ကျောက်လင် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ သစ်သားတံခါးဆီသို့ ချက်ချင်းသွား၍ သော့ဖြင့် ဖွင့်လိုက်၏။

စုယောင်၊ ရှန်ချန်းရွှယ်၊ ပိုင်ဝမ်ချင်း၊ ထျန်ကျီလင်နှင့် ချင်းလန်အာတို့မှာ မျှော်လင့်ချက်များစွာဖြင့် လျှောက်သွားကာ ကျောက်လင်၏ နောက်မှ ဂူထဲသို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။

“ဝါး... စားစရာတွေ အများကြီးပါလား…”

အိမ်ထောင်ဦးစီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ရှန်ချန်းရွှယ်သည် စားစရာကိစ္စတွင် အလွန်ပင် အာရုံခံစားမှု မြန်ဆန်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တစ်မိသားစုလုံးမှာ နေ့စဉ် ဆန်တစ်ရှီခန့် စားသုံးနေရပြီး ရှန်ချန်းရွှယ်မှာ အမြဲတမ်း စားစရာအတွက် ပူပန်နေရသူဖြစ်သည်။

ရှန်ချန်းရွှယ်တွင် ပိုက်ဆံမရှိ၍ မဟုတ်ဘဲ ထိုအချိန်တွင် စစ်ပွဲများ ပြီးဆုံးသွားကာ နေရာအသီးသီးတွင် စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းများ စတင်နေဆဲဖြစ်သဖြင့် စားစရာများ ဖြန့်ဖြူးပေးနိုင်ရန် အနည်းဆုံး ခြောက်လခန့် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ရှန်ချန်းရွှယ်တွင် ငွေရှိသော်လည်း မင်ချွမ်မြို့၌ စားစရာအမြောက်အမြား ဝယ်ယူရန် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။

ယခုအခါ အိတ်ပေါင်း လေးရာကျော် စုပုံထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အမြင်အရပင် အံ့သြစရာ ကောင်းနေပြီး ရှန်ချန်းရွှယ်မှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားရသည်။

စားစရာ ပြဿနာမှာ အလွယ်တကူပင် ဖြေရှင်းပြီး ဖြစ်သွားသည်။

"ခင်ပွန်း... ဒီမှာ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ အများကြီးပဲ... ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေလည်း ပါနေသေးတယ်..."

ချင်းလန်အာမှာ အဂ္ဂိရတ်ပညာ၏ သီအိုရီပိုင်းဆိုင်ရာ ဗဟုသုတရှိသော်လည်း ဆေးလုံး ဖော်စပ်ဖူးခြင်း မရှိသေးပေ။ သစ်သားသေတ္တာထဲတွင် ပြသထားသည့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမက စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

ချင်းလန်အာမှာ မိသားစုထဲသို့ လက်ထပ်ပြီးသား မဟုတ်သေးသော်လည်း ကျောက်လင်သည် သူ့ကို လျှို့ဝှက်ချက် အချို့ကို ပြောပြရန် တုံ့ဆိုင်းမနေပေ။

"ကိုယ် မင်းကို ဆေးလုံးဖော်စပ်ခွင့်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားပြီးသားလေ... ကိုယ်က ဘယ်လိုလုပ် စကားပြန်ရုပ်သိမ်းမှာလဲ..."

ကျောက်လင်က ချက်ချင်းပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ချင်းလန်အာသည် ကျောက်လင်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

အနီးအနားတွင် တခြားအမျိုးသမီးများ မရှိခဲ့ပါက ချင်းလန်အာသည် ယခုပင် သူ့ဆီသို့ ပြေးဖက်မိတော့မည် ဖြစ်သည်။

ချင်းလန်အာ၏ အိပ်မက်မှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်လာတော့မည်ဖြစ်၍ စိတ်လှုပ်ရှားသွားရပြီး ယခုအချိန်မှသာ ကျောက်လင်ကို အမှန်တကယ် အသိအမှတ်ပြုလိုက်တော့သည်။

"ဝါး... ဒီမြေအိုးပုလင်းတွေထဲမှာ ဝိညာဉ်အရည်တွေ ပါနေတာပဲ..."

ပိုင်ဝမ်ချင်းမှာ ဝိညာဉ်ဆေးပညာရှင် မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက ဝိညာဉ်အရည်များကို မြင်ဖူးသူဖြစ်သည်။ သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို ဖွင့်ကြည့်ပြီး အတွင်းရှိ မြေအိုးပုလင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ အော်ဟစ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

ကျန်သူများမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ဝန်းရံလာကြပြီး မြေအိုးပုလင်းများကို စူးစမ်းကြည့်ရှုကြသည်။

"ဒါက ကိုယ် မင်းတို့အတွက် ပြင်ဆင်ပေးထားတဲ့ လက်ဆောင်ပဲ..."

"မင်းတို့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာတွေက အားနည်းလွန်းတယ်... ဒီဝိညာဉ်အရည်တွေကို သုံးပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ပုံသွင်းပြီးတော့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို မြှင့်တင်လိုက်ကြပါ..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

ယဲ့လင်အာမှာ ငွေရောင်ရိုးတွင်းခြင်ဆီနယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီးဖြစ်၍ ကျောက်လင်က သူ့ကို မခေါ်ခဲ့ပေ။

စုယောင်၊ ရှန်ချန်းရွှယ်၊ ပိုင်ဝမ်ချင်း၊ ထျန်ကျီလင်နှင့် ချင်းလန်အာတို့၏ ရုပ်ခန္ဓာများမှာ သာမန်လူများထက် အနည်းငယ်သာ ပိုမိုသန်မာပြီး သံမဏိအရိုးနယ်ပယ်သို့ပင် မရောက်ရှိသေးပေ။

သဘာဝကျစွာပင် ကျောက်လင်သည် မိမိ၏ ဇနီးသည်များ စွမ်းရည် တိုးတက်လာစေရန် ကူညီပေးလိုသည်။

"ခင်ပွန်း... ရှင် ကျွန်မတို့ကို ရေချိုးခိုင်းခဲ့တာက ကျင့်ကြံဖို့ အထောက်အကူဖြစ်စေဖို့ပဲပေါ့..."

ထိုအချိန်တွင် ရှန်ချန်းရွှယ်မှာ အခြေအနေကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသည်။

"ကောင်းပြီ... ကိုယ် ဒီမှာ ကျောက်စည်ငါးလုံး ထားပေးထားတယ်... မြေအိုးပုလင်းထဲက ဝိညာဉ်အရည်တွေကို ကျောက်စည်ထဲ လောင်းထည့်ပြီးရင် အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ကာ စည်ထဲဝင်ပြီး ရုပ်ခန္ဓာကို ပုံသွင်းလိုက်ကြပါ..."

ကျောက်လင်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လမ်းညွှန်ပေးလိုက်သည်။

အဆိုပါ ကျောက်စည်များမှာ ကျောက်လင်က စနစ်ဈေးဆိုင်မှ ဝယ်ယူထားသော ရေချိုးကန်ငါးလုံးပင် ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့..."

ငါးယောက်စလုံးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြေလိုက်ကြသည်။

ကျောက်လင်သည် ဂူထဲမှ စေတနာအလျောက် ထွက်ခွာသွားပြီး သစ်သားတံခါးကို ပိတ်လိုက်၏။

"ဇနီးသည်ငါးယောက် ဒီမှာ ကျင့်ကြံဖို့ တစ်နာရီလောက် ကြာလိမ့်မယ်..."

"ဒီအချိန်အတွင်းမှာ ငါ အဲ့ဒီ ရှေးဟောင်းသစ်တောကြီးဆီသွားပြီး တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကြီးတွေကို ထပ်ဖမ်းဖို့ အခွင့်ကောင်းယူရမယ်..."

ကျောက်လင်မှာ ထိုင်စောင့်နေမည် မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ခု လုပ်စရာ ရှာဖို့ လိုအပ်နေသည်။

ထို့နောက် ကျောက်လင် မြင်းပေါ်သို့ တက်စီးလိုက်သည်။

ကျွီ…

ဝိညာဉ်ကြွက်လေးမှာ သစ်ပင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာပြီး ကျောက်လင်၏ ပခုံးပေါ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဆင်းသက်လာ၏။

"ဖက်တီး... မင်းက အချိန်ကိုက်ပဲ လာတာပဲ... တောအုပ်ထဲကို ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့..."

"အဲ့ဒီမိုးကြိုးမြွေက သေသွားပြီ... အခုကစပြီး မင်းက အဲ့ဒီ ရှေးဟောင်းသစ်တောရဲ့ အရှင်သခင်ပဲ... အခု ငါ့နောက်ကို တောထဲလိုက်ခဲ့ပြီး တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကြီးတွေ ဖမ်းဖို့ ကူညီပေး..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့အိမ်မှာ ယခု စာမရီတစ်ကောင်နှင့် ငွေရောင်ဦးချို သံမဏိကြံ့နှစ်ကောင် ရှိနေပြီး အဆိုပါ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကြီး သုံးကောင်ကို လှည်းဆွဲရန် သုံးထားသည်။

ယင်းက မလုံလောက်သေးပေ။

ကျောက်လင်၏ စက်မှုလုပ်ငန်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး အစီအစဉ်အရ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကြီး အနည်းဆုံး တစ်ရာခန့် လိုအပ်မည် ဖြစ်သည်။

ရှန်ချန်းရွှယ်၏ စိတ်အာရုံထိန်းချုပ်မှုကျင့်စဉ်ဖြင့် ဤတောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကြီးများကို လျင်မြန်စွာ ယဉ်ပါးအောင် ပြုလုပ်၍ လုပ်အားအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ကျွီ

ဝိညာဉ်ကြွက်လေးမှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် အသံပြုလိုက်သည်။

"ငါ နားလည်တယ်... တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကြီးတစ်ကောင် ဖမ်းပေးနိုင်ရင် မငတို့ကို ကိုလာနဲ့ ဆိုဒါ ပေးမယ်..."

ကျောက်လင်က ပြုံးလိုက်သည်။

စီးနင်းရန် မြင်းရိုင်းများရှိသဖြင့် ကျောက်လင်မှာ ရှေးဟောင်းသစ်တောဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဝိညာဉ်ကြွက်လေးကဲ့သို့ ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင် ပါရှိနေသဖြင့် ကျောက်လင်မှာ တောအုပ်အတွင်းရှိ သားရဲများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို စိုးရိမ်ရန် မလိုတော့ဘဲ သူ့မြင်းရိုင်းကို တောအုပ်ထဲတွင် လွတ်လပ်စွာ မောင်းနှင်သွားနိုင်သည်။

"ဒီမှာ တောဝက်တွေ အတော်လေး များသားပဲ..."

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကျောက်လင်မှာ တောဝက်အုပ်စုတစ်ခုကို မတွေ့မီအထိ သေးငယ်သော သားရဲများကို စိတ်မဝင်စားခဲ့ပေ။

မိသားစုထဲတွင် လူတစ်ရာကျော် စားဖို့ ရှိနေသည်။ စားစရာ ပြဿနာမှာ ယာယီအားဖြင့် ဖြေရှင်းပြီးသော်လည်း အသားထောက်ပံ့မှုမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးနေသည်။

သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိဘဲ ဤတောဝက်များမှာ အသားအတွက် အကောင်းဆုံး အရင်းအမြစ်ပင် ဖြစ်သည်။

ကျွီ…

ဝိညာဉ်ကြွက်လေးမှာ အမိန့်ပေးစရာပင် မလိုဘဲ ဤတောဝက်များမှာ သူ့အတွက် သရေစာများသာ ဖြစ်သည်။ အသံတစ်ချက် ပြုလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးထွက်သွား၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဝိညာဉ်ကြွက်လေးမှာ လျှပ်စီးပမာ ရွေ့လျားသွားပြီး တောဝက်တစ်ခုစီ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် အမြဲတမ်း ပျံသန်းနေသည်။

ဝိညာဉ်ကြွက်လေးသည် ကျောက်လင် ပေးထားသော ဆူးကို ယူကာ တောဝက်တစ်ကောင်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်ပြီး ခေါင်းထဲသို့ အကြိမ်ကြိမ် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

ဤတောဝက်များမှာ တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ဆူးများက ဦးနှောက်ကို ဖောက်ဝင်သွားသဖြင့် လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

ကျောက်လင်သည် မြင်းပေါ်မှ နောက်တွင် စီးနင်းကာ တောဝက်များကို စုဆောင်းနေသည်။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် တောဝက် (၃၂) ကောင်ကို ရရှိသွားသည်။

ကျွီ…

ဝိညာဉ်ကြွက်လေးမှာ ကျောက်လင်၏ ပခုံးပေါ်သို့ ခုန်တက်လာသည်။

"ကောင်းပြီ... ငါ မင်းကို ကိုလာ (၃၂) ပုလင်း ပေးရဦးမယ်..."

"ပြန်ရောက်ရင် အကုန်လုံး ပေးလိုက်မယ်..."

ကျောက်လင်သည် ဝိညာဉ်ကြွက်လေး၏ အသံကို နားလည်သဖြင့် ပြုံး၍ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်ကြွက်လေးမှာ ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာဖြင့် သူ့ဖင်လေးကို လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်။

မြင်းရိုင်းမှာ ခဏမျှသာ ပြေးရသေးချိန်တွင် ကျောက်လင်၏ လင်းယုန်မျက်လုံးများက အဝေးရှိ တောအုပ်ထဲတွင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကြီး အချို့ တောရိုင်းသစ်သီးများကို စားသောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ တောရိုင်းသားရဲကြီးတွေကို တွေ့ပြီ”

ကျောက်လင်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အသံကို ကြားလိုက်သောအခါ ဝိညာဉ်ကြွက်လေးမှာ ကျောက်လင်၏ အကြည့်ကို ချက်ချင်း လိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ တောအုပ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ကျွီ…

ဝိညာဉ်ကြွက်လေးအတွက် ဤတောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များမှာ အားလုံးမှာ သရေစာများသာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဝိညာဉ်ကြွက်လေးမှာ ချက်ချင်းပင် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။