အခန်း ၁၄၆

အခန်း (၁၄၆) ယွီချီတောင်ထွတ်နှင့် ချီလင်ကျောင်းတော် (၁၀) ခုတို့၏ ပြိုင်ပွဲ

ရှန်ချန်းရွှယ်သည် ဂူထဲမှ ပထမဆုံး ထွက်လာသူဖြစ်သည်။

သူမသည် ယခင်က ကျင့်ကြံခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည့်အတွက် စိတ်အာရုံထိန်းချုပ်မှုကျင့်စဉ်ကို အဓိကထား လေ့ကျင့်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ဆရာထံမှ ဝိညာဉ်အရည်များကို ရယူကာ ရုပ်ခန္ဓာကို ပုံသွင်းခဲ့ဖူးသည်။

ကျောက်စည်ထဲရှိ ဝိညာဉ်အရည်များထဲတွင် စိမ်နေစဉ် ရှန်ချန်းရွှယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရေထဲတွင်ရှိသော ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဝိညာဉ်အရည်များကို အသည်းအသန် စုပ်ယူကာ သူမ၏ ရုပ်ခန္ဓာကို အပြည့်အဝ ပုံသွင်းလိုက်၏။

ကြေးဝါအရေပြားနယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ်။

"ခင်ပွန်း... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရှန်ချန်းရွှယ်သည် ကျောက်လင်ကို ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ ကြွက်သားတွေက လေ့ကျင့်မှု အခုပဲ ပြီးသွားတာမို့လို့ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် ရက်အနည်းငယ် စောင့်ရဦးမယ်..."

"သုံးရက်ကြာရင်တော့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သံမဏိအရိုးနယ်ပယ်ဆီ တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ ဝိညာဉ်အသီးအချို့ ထပ်ပေးမယ်..."

ကျောက်လင်က အေးဆေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် သူ့ဇနီးသည်များအတွက် အစိမ်းရောင်အသီးအလုံးတစ်ရာကို ဝယ်ယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"အာ... ခင်ပွန်းရယ်... ရှင်က တကယ့်ကို ထူးချွန်တာပဲ..."

ရှန်ချန်းရွှယ်မှာ ခဏမျှ အံ့သြသွားပြီးနောက် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားရသည်။

ယခင်က ရှန်ချန်းရွှယ်သည် ကျောက်လင်၏ နောက်ကွယ်တွင် အစွမ်းထက်သော ရှေးဟောင်းသိုင်းပညာရှင် မိသားစုတစ်ခု ရှိနေရမည်ဟု ခန့်မှန်းခဲ့သည်။

ယခုအခါတွင်မူ ကျောက်လင်မှာ ရှေးဟောင်းသိုင်းပညာရှင် မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ကြောင်းကို ရှန်ချန်းရွှယ် ပို၍ ယုံကြည်သွားသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဝိညာဉ်အသီးများကို ဤမျှ လွယ်လွယ်ကူကူ ထုတ်ပေးနိုင်သူမှာ မည်သူဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ဤလောကတွင် ကျင့်ကြံသူများသည် မျိုးရိုးနှင့် အမွေအနှစ်ကို တန်ဖိုးထားကြသည်။ စွမ်းရည်ရှိသော ထိုရှေးဟောင်းသိုင်းပညာရှင် မိသားစုများသာလျှင် ဝိညာဉ်မြေကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းရှိပြီး ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်ဆေးပင်ဥယျာဉ်ကို စိုက်ပျိုးကာ ဝိညာဉ်အသီးများကို လွယ်လွယ်ကူကူ ရယူနိုင်ကြသည်။

တောတောင်များနှင့် ရှေးဟောင်းသစ်တောကြီးများထဲတွင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ရှာတွေ့နိုင်သော်လည်း အရေအတွက်မှာ အလွန်ရှားပါးလှပြီး အများစုမှာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ စားသုံးသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါကို ကိုယ့်အမေ... ဆိုလိုတာက မင်းတို့ရဲ့ ယောက္ခမက မင်းတို့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်း လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးလိုက်တာပါ..."

ကျောက်လင်က ချက်ချင်းပင် ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။

ရှန်ချန်းရွှယ်သည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အမူအရာမှာ ခဏမျှ ရပ်တန့်သွား၏။

ထို့နောက် ရှန်ချန်းရွှယ်သည် နောက်ထပ် စိတ်ကူးယဉ်မှုတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ကျီစုဖျင်သည် ဟေးဆုန်းရွာသို့ တောင်သူမိန်းမတစ်ယောက်အသွင်ဖြင့် ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ ရှေးဟောင်းသိုင်းပညာရှင် မိသားစု၏ အထူးလေ့ကျင့်ရေးနည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်ရမည်။ ထိုနည်းလမ်းမှာ သာမန်လူတစ်ယောက်အဖြစ် လောကဓံကို ရင်ဆိုင်ကာ သိုင်းပညာ၏ နယ်ပယ်ကို ပြုပြင်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

"ဟေး... ခင်ပွန်း... ရှင် တောကျွဲရှစ်ကောင် ထပ်ဖမ်းလာခဲ့တာပဲ..."

ထိုအချိန်တွင် ရှန်ချန်းရွှယ်၏ အာရုံသည် တောကျွဲများဆီသို့ ရောက်သွားပြီး အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားသည်။

အိမ်ထောင်ဦးစီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ရှန်ချန်းရွှယ်သည် ဤတောကျွဲရှစ်ကောင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိရှိသည်။ ၎င်းတို့ကို နောင်တွင် ကုန်ပစ္စည်းအမြောက်အမြား သယ်ယူပို့ဆောင်ရန် ကျွဲလှည်းများအဖြစ် ပြုလုပ်သုံးစွဲနိုင်သည်။

"ဒါက မလုံလောက်သေးဘူး... ဒီတောင်တန်းဒေသက တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကြီးတွေကို အကုန်ဖမ်းမှာ... နောင်တစ်ချိန်မှာ ငါတို့ မိသားစုမှာ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးယာဉ် အနည်းဆုံး တစ်ရာလောက် ရှိလာလိမ့်မယ်..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရှန်ချန်းရွှယ်၏ မျက်လုံးများမှာ ကျောက်လင်ကို အားကျသည့် အကြည့်များဖြင့် တောက်ပသွားသည်။

ထို့နောက် စုယောင်၊ ပိုင်ဝမ်ချင်း၊ ထျန်ကျီလင်နှင့် ချင်းလန်အာတို့မှာလည်း ဂူထဲမှ ထွက်လာကြရာ တစ်ယောက်စီ၏ အမူအရာများမှာ ပြောင်းလဲနေကြသည်။

သူတို့မှာ ယခင်ကတည်းက လှပသူများဖြစ်ကြပြီး ယခုအခါတွင်မူ ထူးခြားသော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခင်ပွန်း..."

သူတို့မှာ ထွက်လာကြပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ကြသည်။

ချင်းလန်အာမှာ မိသားစုထဲသို့ လက်ထပ်ပြီးသား မဟုတ်သေးသော်လည်း သူမ၏ စိတ်နှလုံးမှာ ကျောက်လင်ထံတွင် ရှိနေပြီးဖြစ်သည်။ အခြားဇနီးသည်များက "ခင်ပွန်း" ဟု ခေါ်ဆိုနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူမလည်း အလောတကြီးဖြင့် "ရှန်ကုန်း" ဟု ခေါ်ရာမှ "ခင်ပွန်း" ဟု ပြောင်းလဲခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

"ဒီမှာရှိတဲ့သူတွေအားလုံးက ရုပ်ခန္ဓာကို ကြေးဝါအရေပြားနယ်ပယ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ထိ ရောက်အောင် ကျင့်ကြံထားပြီးပြီ..."

"ပြန်ပြီးတော့ ရက်အနည်းငယ် နားလိုက်ကြဦး... သံမဏိအရိုးနယ်ပယ်ဆီ တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ ဝိညာဉ်အသီးအချို့ ထပ်ပေးမယ်..."

ကျောက်လင်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အမျိုးသမီးများမှာ ဝမ်းသာအားရ ခုန်ပေါက်နေကြသည်။

ရှန်ချန်းရွှယ်သည် စိတ်အာရုံထိန်းချုပ်မှုကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုကာ သူမ၏ စိတ်အာရုံကို ဤတောကျွဲများ၏ စိတ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး တောကျွဲရှစ်ကောင်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ယဉ်ပါးအောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် အမျိုးသမီးငါးယောက်မှာ တောကျွဲတစ်ကောင်စီ၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ထင်းရှူးနက်တောင်ဆီသို့ အတူတူ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ယွီရွှေခရိုင်ရှိ ချီလင်အကယ်ဒမီ။

နည်းပြချုပ် ယန့်ဟုန်းနျန့်၏ လေ့ကျင့်ရေးရုံးခန်းတွင် နည်းပြလေးဦးဖြစ်သည့် ယွမ်ကော်ကော်၊ ထျန်ဝေ့၊ ဝမ်ထုံနှင့် ဖုန်းရှောင်းတို့မှာ တန်းစီ၍ ရပ်နေကြပြီး ယန့်ဟုန်းနျန့်ကို လေးနက်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ယွီရွှေခရိုင်တွင် တစ်ဦးတည်းသော ပဉ္စမအဆင့် ကျောက်စိမ်းဝမ်းတွင်းနယ်ပယ်မှ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည့် ယန့်ဟုန်းနျန့်မှာ အသက်ငါးဆယ်ကျော်ပြီ ဖြစ်သည်။

အနီရောင် သိုင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ယန့်ဟုန်းနျန့်သည် ထိုလူလေးဦးကို ဒေါသထွက်နေသည့် အကြည့်များဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

"စီထူယန့်လုံနဲ့ ကျောက်ဟယ်ရွှမ်း... ဆရာနဲ့တပည့် နှစ်ယောက်စလုံး ပြန်မလာသေးဘူး..."

"မင်းတို့မှာ ရှင်းပြစရာတစ်ခုခု ရှိသလား..."

ယန့်ဟုန်းနျန့်က မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ယွီရွှေတပ်စခန်းက ရှရွှယ်ချန်တောင်ရှိ ဓားပြစခန်းကို တိုက်ခိုက်ရှင်းလင်းစဉ်က ချီလင်အကယ်ဒမီသည် အထက်အဖွဲ့အစည်းဖြစ်သည့် ချီလင်အကယ်ဒမီ၏ ညွှန်ကြားချက်အရ နည်းပြငါးဦးနှင့် ကျောင်းသား ဆယ်ဦးကို ပူးပေါင်းစေလွှတ်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း နည်းပြလေးဦးဖြစ်သည့် ယွမ်ကော်ကော်တို့ ပြန်လာပြီးနောက် စီထူယန့်လုံနှင့် ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းတို့မှာ ပြန်မလာသေးသည့်အတွက် နည်းပြချုပ် ယန့်ဟုန်းနျန့်မှာ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

"တင်ပြပါတယ်... စီထူယန့်လုံက တစ်ယောက်တည်း လုပ်ဆောင်သွားတာမို့လို့ ကျွန်တော်တို့ လေးယောက်လုံး သူဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိပါဘူး..."

"သူသာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမယ်ဆိုရင် လူသတ်သမားကို ရှာဖို့ နည်းလမ်းမရှိတော့ပါဘူး..."

ယွမ်ကော်ကော်က ငြိမ်သက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားမှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

နေဝင်ချိန်တွင် စီထူယန့်လုံသည် ရတနာကို လုယူရန် သွေးကင်းမြီးကောက်တောင်တန်းဆီသို့ တစ်ယောက်တည်း သွားခဲ့သော်လည်း တစ်ညလုံး ပြန်မလာခဲ့ပေ။

နောက်တစ်နေ့တွင် ကျောက်ဟယ်ရွှမ်း၊ ထျန်ဝေ့၊ ဝမ်ထုံနှင့် ဖုန်းရှောင်းတို့မှာ ယွီရွှေတပ်စခန်းမှ စစ်သည်များကို ဦးဆောင်ကာ သွေးကင်းမြီးကောက်တောင်တန်းသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။ ထိုနေရာတွင် တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း သိရှိရသော်လည်း စီထူယန့်လုံ ရှိနေသည့် အရိပ်အယောင် သို့မဟုတ် ပစ္စည်းတစ်ခုခုကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ကြပေ။

နည်းပြ ထျန်ဝေ့၊ ဝမ်ထုံနှင့် ဖုန်းရှောင်းတို့မှာ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်ရပ်မတိုင်ခင်နှင့် ဖြစ်ရပ်အပြီးကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရာ ယွမ်ကော်ကော်မှာ လိမ်ညာနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သိရသည်။

"ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းကော ဘယ်လိုလဲ..."

ယန့်ဟုန်းနျန့်က အေးစက်စက် မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော်တို့ လေးယောက် စစ်သူကြီးသုံးပါးတောင်ကြားထဲကို အတူတူ ပြေးဝင်သွားကြတာ... ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းလည်း ကျွန်တော်တို့နောက်က လိုက်လာတာပါ..."

"ဒါပေမဲ့ ခဏအကြာမှာပဲ ကျွန်တော်တို့ လေးယောက်လုံး စစ်သူကြီးသုံးပါးတောင်ကြားက ဓားပြတွေ ဝိုင်းရံခံလိုက်ရပြီး မီးလျှံတွေနဲ့ အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရတယ်... ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းကို လုံးဝ မတွေ့လိုက်ရဘူး..."

"ကျွန်တော်တို့ လေးယောက် ပြန်တိုက်ခိုက်ပြီး စစ်သူကြီးသုံးပါးတောင်ကြားက ဓားပြတွေကို သတ်ဖြတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတောင် ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းရဲ့ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ခဲ့ရပါဘူး..."

ယွမ်ကော်ကော်က ကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှကို ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

ထျန်ဝေ့၊ ဝမ်ထုံနှင့် ဖုန်းရှောင်းတို့မှာလည်း ခေါင်းညိတ် အတည်ပြုလိုက်ကြသည်။

"ဒါနဲ့ နည်းပြချုပ်... ကျွန်တော် စဉ်းစားနေမိတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိပါတယ်..."

"ကျွန်တော်တို့ လေးယောက် စစ်သူကြီးသုံးပါးတောင်ကြားရဲ့ ရတနာဂိုဒေါင်ထဲကို ပြေးဝင်သွားတဲ့အချိန်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က အဂ္ဂိရတ်ဆေးလုံးတွေကို ခိုးယူသွားပြီးသား ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်..."

"ကျောက်ဟယ်ရွှမ်း သို့မဟုတ် စီထူယန့်လုံက ဒီရတနာတွေကို လျှို့ဝှက်စွာ ခိုးယူပြီးနောက် ကျင့်ကြံဖို့အတွက် တခြားနေရာ တစ်နေရာကို သွားနေကြတာလားလို့ ကျွန်တော် အမြဲတမ်း တွေးနေမိတယ်..."

ထိုအချိန်တွင် နည်းပြထျန်ဝေ့က သူ၏ သံသယကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။

စီထူယန့်လုံ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းနှင့်အတူ ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းမှာ စစ်သူကြီးသုံးပါးတောင်ကြားထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်မှာ သေချာသော်လည်း နည်းပြလေးဦးမှာ သူ့ကို မရှာတွေ့နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာလည်း ထူးဆန်းနေသည်။

ထိုအချက်က စီထူယန့်လုံနှင့် ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းတို့ ဆရာတပည့် နှစ်ယောက်တွင် ပြောပြ၍ မရသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုခု ရှိနေမည်ဟု နည်းပြလေးဦးကို သံသယဖြစ်စေသည်။

စကားပြောဆိုမှုများကို နားထောင်ပြီးနောက် နည်းပြချုပ် ယန့်ဟုန်းနျန့်မှာ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ယန့်ဟုန်းနျန့်မှာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"သူတို့ကိစ္စကို စုံစမ်းဖို့အတွက် ယွီရွှေတပ်စခန်းကို လူလွှတ်လိုက်မယ်..."

"အခုတော့ လျန်ရှီးခရိုင်မှာရှိတဲ့ ချီလင်အကယ်ဒမီ (၁၀) ခုတို့ရဲ့ ပြိုင်ပွဲအကြောင်း မင်းတို့လေးယောက်ကို ပြောပြချင်တယ်..."

"လျန်ရှီးခရိုင်ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ ခရိုင်ဝန်ရုံး စုစုပေါင်း (၁၀) ခု ရှိပြီး အဲ့ဒါတွေက ချီလင်ကျောင်းတော် (၁၀) ခုပဲ..."

"ခရိုင်မြို့က ချီလင်ကျောင်းတော်ကနေ ချီလင်ကျောင်းတော် (၁၀) ခုစလုံးကို ဟေးချီခရိုင်ရှိ ယွီချီတောင်ထွတ်ကို သွားပြီး ပြိုင်ဖို့ အမိန့်ထုတ်ထားတယ်... စွမ်းဆောင်ရည် ကောင်းတဲ့ ကျောင်းသားတွေကို ချီလင်အကယ်ဒမီမှာ ကျင့်ကြံဖို့ အဆင့်မြှင့်တင်ပေးမှာ ဖြစ်တယ်..."

"စုံစမ်းချက်တွေအရ ရှေးဟောင်းမင်းဆက်က စစ်တပ်က ရှုံးနိမ့်ပြီး ကွမ်းနန်စီရင်စု ဟေးချီခရိုင်ကို ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ သူတို့ သယ်ဆောင်လာတဲ့ ရတနာတွေနဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ရွှေ့ဖို့ အချိန်မရလိုက်ဘူး... ဒါကြောင့် အဲ့ဒီရတနာတွေကို ယွီချီတောင်ထွတ်ပေါ်က လျှို့ဝှက်တဲ့နေရာ တစ်နေရာမှာ ဝှက်ထားခဲ့တာပဲ..."

"ဒီချီလင်ကျောင်းတော် (၁၀) ခုရဲ့ ပြိုင်ပွဲဆိုတာက ဘယ်သူက အဲ့ဒီရတနာတွေ ရှိတဲ့နေရာကို ရှာတွေ့နိုင်မလဲဆိုတာကို ကြည့်ဖို့ပဲ..."

ယန့်ဟုန်းနျန့်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယွမ်ကော်ကော်၊ ထျန်ဝေ့၊ ဝမ်ထုံနှင့် ဖုန်းရှောင်းတို့မှာ လျှို့ဝှက်စွာ ဝမ်းသာသွားကြသည်။

ဤသည်က တစ်မင်းဆက်လုံးရဲ့ ရတနာသိုက်ပင်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် ထိုထဲမှ တစ်စုံတစ်ရာကို အနည်းငယ်မျှ ဆွဲထုတ်နိုင်မည်ဆိုပါက သူတို့လေးဦးအတွက် ကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူး ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။

"နားလည်ပါပြီ..."

"ကျွန်တော်တို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်..."

လေးယောက်စလုံးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြေလိုက်ကြသည်။