အခန်း ၁၅၁

အခန်း (၁၅၁) ဟေးလုံစခန်း၏ ရပ်တည်ရေး အစီအစဉ်

နန်ယွဲ့တိုင်းပြည်နှင့် မဟာချင်မင်းဆက်ကြား နယ်စပ်တွင် ကျယ်ပြန့်လှသော တောင်တန်းဒေသတစ်ခု ရှိနေ၏။

ထိုတောင်တန်းများမှာ ရှေးဟောင်းသစ်တောကြီးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ လူသူမနီးသလောက်ဖြစ်သဖြင့် လျန်ရှန်းတောင်တန်းဟု လူသိများကြသည်။

လျန်ရှန်းတောင်တန်းသည် နန်ယွဲ့တိုင်းပြည်နှင့် မဟာချင်မင်းဆက်ကို ပိုင်းခြားထားသည့် နယ်နိမိတ် ဖြစ်သော်လည်း ရှင်းလင်းပြတ်သားသော နယ်ခြားစည်း မရှိချေ။ ထို့ကြောင့် နှစ်နိုင်ငံလုံးမှ လူများ အလွယ်တကူ ဝင်ထွက်နိုင်သည့် ရှုပ်ထွေးသော ဒေသတစ်ခု ဖြစ်နေ၏။

ယွီရွှေတပ်စခန်း၏ လိုက်လံနှိမ်နင်းမှုကြောင့် ရှရွှယ်ချန်တောင်ရှိ ဓားပြများအားလုံး လျန်ရှန်းတောင်တန်းအတွင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့လာကြပြီး အချက်အချာကျသော တောင်ကုန်းများကို စခန်းချရာနေရာအဖြစ် ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။

ဟေးလုံစခန်းကမူ တောင်ထိပ်တွင် နတ်ရေကန်တစ်ခုရှိသော တောင်ကြီးတစ်လုံးကို တွေ့ရှိပြီး စခန်းသစ်အဖြစ် တည်ဆောက်လိုက်၏။

မူလက ဟေးလုံစခန်းတွင် ဓားပြ ၅၀၀ ရှိသော်လည်း ရွှေ့ပြောင်းရာလမ်းတွင် အမျိုးမျိုးသော အကြောင်းပြချက်များဖြင့် ဓားပြ ၂၀၀ မှာ ထွက်ပြေးသွားကြပြီး တျန်ချီတောင်တွင် ဓားပြ ၃၀၀ သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

တျန်ချီကန်စပ်တွင် တန်ထိုက်ရှုံ့ရင်က သစ်သားတဲလေးတစ်လုံးကို ဆောက်လုပ်ထားလိုက်၏။

တဲအတွင်း၌ တန်ထိုက်ရှုံ့ရင်က ထောင့်တွင်ပုံထားသော မီးမလို အမဲသားဟော့ပေါ့များကို စိုက်ကြည့်နေရင်း သူ၏ အမူအရာမှာ တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုး ပြောင်းလဲနေ၏။

တန်ထိုက်ပေါင်ပေါင် ပြန်ယူလာသော မီးမလို အမဲသားဟော့ပေါ့ ၁၀၀ ကို စားကြည့်ပြီးနောက် တန်ထိုက်ရှုံ့ရင်မှာ ထိုအရသာကို စွဲလမ်းသွားခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကြီး..."

"အစ်ကိုကြီး..."

ဒုတိယခေါင်းဆောင် တုယွီထောက်နှင့် တတိယခေါင်းဆောင် ချန်ဖန်ဟိုင်တို့က တဲအပြင်ဘက်မှ လှမ်းခေါ်လိုက်ကြသည်။

"ဝင်ခဲ့ကြ..."

တန်ထိုက်ရှုံ့ရင်က အတွေးလွန်ရာမှ ပြန်သတိဝင်လာပြီး ခေါ်လိုက်၏။

သူတို့နှစ်ယောက် ဝင်လာပြီး ထောင့်ရှိ မီးမလို အမဲသားဟော့ပေါ့များကို မြင်လိုက်သောအခါ သူတို့၏ မျက်ခွံများ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားကြသည်။

မနေ့ညက သူတို့နှစ်ယောက်လည်း မီးမလို အမဲသားဟော့ပေါ့တစ်လုံးစီ ရရှိခဲ့ပြီး ယခုတိုင် ထိုအရသာကို လွမ်းဆွတ်နေမိဆဲပင်။

"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်တို့မှာ စားစရာ သိပ်မကျန်တော့ဘူး... မနက်ဖြန်အထိ စားစရာ မရဘူးဆိုရင်၊ တောင်ပေါ်သွားတဲ့လူတွေလည်း ဘာမှ အမဲလိုက်လို့ မရဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဆာလောင်ရတော့မှာပဲ..."

တုယွီထောက်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

နောက်လိုက် ဓားပြ ၃၀၀ မှာလည်း ဗိုက်ဝအောင် မစားရလျှင် ထွက်ပြေးသွားကြမည့်သူများ ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ပေါင်ပေါင် သယ်လာတဲ့ မီးမလို အမဲသားဟော့ပေါ့တွေကလည်း တစ်ရက်လောက်ပဲ ခံတော့မှာ..."

"အစ်ကိုကြီးလည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ... ဒီဓားပြတွေက ကျွန်တော်တို့နောက် လိုက်လာတာ ဝဝလင်လင် စားဖို့နဲ့ ဓားနဲ့ အသားလှီးစားဖို့ပဲ... စားစရာ မရှိတော့တာနဲ့ သူတို့က သစ္စာဆိုတာ ဘာမှန်းသိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ချန်ဖန်ဟိုင်မှာလည်း အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေ၏။

ဤအချက်မှာလည်း တန်ထိုက်ရှုံ့ရင် စိတ်ပူနေရသည့် အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။

စားစရာမရှိဘဲ ဘယ်သူကများ ကိုယ့်အတွက် အသက်ပေးပြီး တိုက်ခိုက်ပေးတော့မည်နည်း။

"ကျွန်တော်တို့ ရောက်နေတဲ့ ဒေသက နန်ယွဲ့တိုင်းပြည်ရဲ့ ပေနင်စီရင်စုပဲ... ဒီစီရင်စုက လူရမ်းကားတွေနဲ့ ဓားပြတွေ ပေါများတဲ့နေရာလို့ နာမည်ကြီးတယ်..."

"ကျွန်တော်တို့က အသစ်ရောက်လာတဲ့သူတွေဆိုတော့ ဒေသခံဓားပြတွေရဲ့ ပစ်မှတ်ဖြစ်လာမှာပဲ... သူတို့ သေချာပေါက် တိုက်ခိုက်လာလိမ့်မယ်..."

"အခု စားစရာ ခေါင်းပါးနေတာပဲ၊ ဒေသခံ ဓားပြဂိုဏ်း အားနည်းတဲ့နေရာကို အရင်ဦးအောင် တိုက်ပြီး လုယူလိုက်ရင်ကော..."

တန်ထိုက်ရှုံ့ရင်၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရက်စက်သော အငွေ့အသက်များ ပေါ်လာ၏။

တုယွီထောက်နှင့် ချန်ဖန်ဟိုင်တို့မှာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသော် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ဤသည်က မသေးငယ်သော ကိစ္စဖြစ်သည်။

ဟေးလုံစခန်းက ဒေသခံ ဓားပြစခန်းကို ရုတ်တရက် ဝင်တိုက်လိုက်ပါက ဒေသခံ ဓားပြများ၏ ရန်ငြိုးကို သေချာပေါက် ခံရမည်ဖြစ်ပြီး အနာဂတ်တွင် ပြင်းထန်သော နှိမ်နင်းမှုများကို ခံရပေလိမ့်မည်။

"ခေါင်းဆောင်... တကယ်လို့ ဒေသခံ ဓားပြစခန်းကို ဝင်တိုက်ပြီး သူတို့အားလုံး ပေါင်းပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ပြန်တိုက်လာရင် ကျွန်တော်တို့ ခံနိုင်ရည် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး..."

တုယွီထောက်က စိုးရိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ်အဆင့်ရှိတဲ့ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်အတွက် ဒေသခံ ဓားပြတွေကို တောင့်ခံဖို့က အရမ်းခက်ခဲလွန်းတယ်..."

ချန်ဖန်ဟိုင်မှာလည်း ထိတ်လန့်နေ၏။

တန်ထိုက်ရှုံ့ရင်က ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒုတိယညီ၊ တတိယညီ... စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး..."

"ငါတို့ ဟေးလုံစခန်းက လှုပ်ရှားရတာ လွတ်လပ်တယ်... အဲ့ဒီ ဒေသခံ ဓားပြစခန်းတွေကို တိုက်ပြီးရင် တျန်ချီတောင်မှာပဲ နေနေစရာ မလိုပါဘူး... ငါတို့ စစ်ပွဲကိုပဲ အကောင်းဆုံး အသုံးချနိုင်တယ်..."

"ဒေသခံ ဓားပြဂိုဏ်းတွေကို အကြိမ်အနည်းငယ် လှည့်စားပြီး ငါတို့ ဟေးလုံစခန်းရဲ့ အစွမ်းကို သိသွားအောင် လုပ်နိုင်ရင် သူတို့ နောက်ထပ် လာရှုပ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ပြီးတော့... ဝံပုလွေတောင်ထွတ်၊ သွေးဓားဂူနဲ့ စစ်သူကြီးသုံးပါးတောင်ကြားက ဓားပြစခန်း ရှစ်ခုလုံး ပေနင်စီရင်စု နယ်စပ်ကို ရွှေ့ပြောင်းလာပြီး ငါတို့နဲ့ သိပ်မဝေးတဲ့နေရာမှာ ရှိနေတာကို ရော စဉ်းစားပြီးပြီလား..."

"တကယ်လို့ ဒေသခံ ဓားပြဂိုဏ်းတွေ ပေါင်းပြီး ငါတို့ ဟေးလုံစခန်းကို တိုက်လာရင် ငါတို့က အဲ့ဒီဓားပြစခန်းရှစ်ခုရဲ့ နေရာတွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြောင်းရွှေ့သွားမယ်... ဒေသခံ ဓားပြဂိုဏ်းတွေရဲ့ အင်အားကို သုံးပြီး ဒီဓားပြစခန်း ရှစ်ခုကိုပါ ရှင်းပစ်လိုက်နိုင်တယ်..."

တန်ထိုက်ရှုံ့ရင်က မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးအကြိမ် ဟေးလုံစခန်းရှိ ရတနာဂိုဒေါင်မှ ပစ္စည်းများ အခိုးခံရစဉ်က တန်ထိုက်ရှုံ့ရင်မှာ တကယ့်တရားခံကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ သူက အမြဲတမ်း ထိုဓားပြစခန်း ရှစ်ခုထဲမှ တစ်ခုခုဖြစ်မည်ဟု သံသယရှိနေခဲ့သည်။

ဘယ်သူလုပ်မှန်း မသိသရွေ့တော့ စခန်းရှစ်ခုလုံးက တရားခံလို့ပဲ ယူဆလိုက်ရုံပေါ့။

တန်ထိုက်ရှုံ့ရင်က တစ်ပါးသူ၏ လက်ကို သုံးပြီး သူ့အလုပ်ကို ပြီးမြောက်စေချင်နေသည်။

"ခေါင်းဆောင်က ဉာဏ်ကောင်းလိုက်တာ..."

တုယွီထောက်က စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ဤနည်းလမ်းမှာ ဖြစ်နိုင်ချေရှိကြောင်း သဘောပေါက်သွား၏။

"ကောင်းပြီ... အဲ့ဒီဓားပြစခန်းရှစ်ခုက ကျွန်တော်တို့ ရတနာတွေကို ခိုးသွားတာဆိုတော့ သူတို့ အဖိုးအခပေးကို ပေးရမယ်..."

ချန်ဖန်ဟိုင်က မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"သွားကြမယ်... မင်ချွမ်မြို့ကို"

ကျောက်လင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

မကြာမီတွင် စစ်တပ်ပိုင်မြေ၌ စပါးပင်များ စိုက်ပျိုးတော့မည်။

ထျန်ကျီလင်၏ လက်ဝတ်ရတနာ အလုပ်ရုံလည်း မကြာမီ ဖွင့်လှစ်တော့မည်ဖြစ်ရာ တပ်ဆင်ရေးလုပ်ငန်းစဉ်အတွက် အလုပ်သမားများ လိုအပ်နေသည်။

ပိုင်ဝမ်ချင်း၏ ဝိညာဉ်ဆေးပင် ဥယျာဉ်အတွက်လည်း ဝိညာဉ်တောင်သူများ လိုအပ်နေ၏။

ကျောက်လင်ကလည်း ယာဉ်ကိုယ်ထည်လုပ်ငန်း၊ ပရိဘောဂ၊ တိရစ္ဆာန် မွေးမြူရေးခြံနှင့် ရေမွှေးလုပ်ငန်းများအတွက် အလုပ်ရုံများကို စီစဉ်ထားပြီး လူအင်အား အမြောက်အမြား လိုအပ်နေသည်။

ထို့ကြောင့် ကျောက်လင်က သူ၏ မိသားစုပိုင် စာမရီလှည်း၊ ကြံ့လှည်းနှင့် တောနွားလှည်းတို့ကို စုစည်းကာ မင်ချွမ်မြို့ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

ဒုက္ခသည်တစ်ထောင်လောက် ထပ်ဝယ်ရဦးမည်။

စုယောင်၊ ရှန်ချန်းရွှယ်၊ ယဲ့လင်အာ၊ ပိုင်ဝမ်ချင်း၊ ထျန်ကျီလင်နှင့် ချင်းလန်အာတို့မှာ သူတို့၏ အမေ ကျီစုဖျင်နှင့်အတူ လှည်းပေါ်တွင် လိုက်ပါလာကြပြီး လမ်းတစ်လျှောက် စကားစမြည် ပြောဆို ရယ်မောလာကြ၏။

ကျောက်လင်မှာမူ မြင်းရိုင်းကို စီးကာ ရှေ့မှ ဦးဆောင်သွားသည်။

"ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကနေ မင်ချွမ်မြို့ကိုသွားဖို့ တောင်ပေါင်း တစ်ဒါဇင်ကျော် ပတ်သွားရတယ်၊ တောင်လမ်းက ၁၀ လီလောက် ရှည်တယ်..."

"မင်ချွမ်မြို့ကို တိုက်ရိုက်ရောက်မယ့် လမ်းတစ်ခုသာ ဖောက်နိုင်ရင် မျဉ်းဖြောင့်အတိုင်းဆိုရင် ၂ လီလောက်ပဲ ဝေးမှာ..."

"ဒုက္ခသည်တွေကို ဝယ်ပြီးတာနဲ့ လမ်းကြောင်းကို ကိုယ်တိုင်တိုင်းတာပြီး ကိုယ်တိုင်ပဲ လမ်းဖောက်မယ်..."

ကျောက်လင်က သူ၏ အနာဂတ် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် စီမံကိန်း ရေးဆွဲနေသည်။

မင်ချွမ်မြို့မှာ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာနှင့် အနီးဆုံး ဖြစ်သောကြောင့် ကျောက်လင်က ဤဈေးကွက်ကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

လက်တွန်းလှည်းဖြင့် သယ်ဆောင်လာသဖြင့် မိသားစုမှာ မိနစ် ၂၀ အတွင်း မင်ချွမ်မြို့သို့ ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိလာကြသည်။

"အမေ... ဇနီးတွေ... မင်ချွမ်မြို့ကို ရောက်ပြီ..."

"မြို့ကို လာလည်ဖို့ ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ... ဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်းမှာ မြို့ထဲလှည့်ပတ်ကြည့်ပြီး ကိုယ်ကြိုက်တာတွေ ဝယ်ကြပါဦး..."

မင်ချွမ်မြို့ လမ်းဆုံသို့ ရောက်သည်နှင့် ကျောက်လင်က လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ..."

အုပ်စုလိုက် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြသည်။

"သူတို့ဈေးဝယ်နေကြပါဦး၊ ကျွန်တော် အရင်ဆုံး ချင်းပေါင်စံအိမ်ကို သွားလိုက်ဦးမယ်..."

ကျောက်လင်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ချင်းပေါင်စံအိမ်က ကျောက်လင်ကို ငွေပြား ၃ သိန်း ပေးရန်ရှိသဖြင့် ဒုက္ခသည်စခန်းသို့ မသွားမီ ငွေကို အရင်ဆုံး သွားကောက်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။

မြင်းရိုင်းကို စီးကာ ကျောက်လင်မှာ ချင်းပေါင်စံအိမ်၏ တံခါးဝသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွား၏။

"ညီလေးကျောက်... ရောက်လာပြီကိုး..."

နောက်လိုက်များ၏ သတင်းပေးချက်ကို ကြားသည်နှင့် ချင်းဟိုင်မှာ လုပ်လက်စအလုပ်ကို ချက်ချင်းရပ်ကာ တံခါးဝသို့ အပြေးအလွှား ထွက်လာပြီး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ချင်းဟိုင်မှာ ကျောက်လင် ရောင်းချပေးသော လက်ဝတ်ရတနာများကြောင့် သူ၏ ဝယ်ယူရေး တာဝန်ကို အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်နိုင်ခဲ့ပြီး မင်ချွမ်မြို့ရှိ ချင်းပေါင်စံအိမ်၏ ဝယ်ယူရေးဌာန အထွေထွေမန်နေဂျာအဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

ချင်းဟိုင်မှာ ကျောက်လင်ကို အလွန်အမင်း ကျေးဇူးတင်နေသည်။

"အစ်ကိုချင်း... ကျွန်တော် ငွေလာကောက်တာပါ..."

ကျောက်လင်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။

"သေချာပေါက်ပေါ့ ညီလေးကျောက်... အမြန်ဝင်ခဲ့ပါ..."

"ငါ အဆင်သင့် ပြင်ထားတာ ကြာပါပြီ..."

ချင်းဟိုင်က ကျောက်လင်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ဆွဲခေါ်ကာ ချင်းပေါင်စံအိမ်၏ အထူးဧည့်ခန်းအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

မကြာမီမှာပင် ချင်းဟိုင်က ရတနာဂိုဒေါင်ထဲသို့ သွားရောက်ကာ ငွေပြား ၃ သိန်းတန် ငွေစက္ကူများကို ယူဆောင်လာပြီး အထူးဧည့်ခန်းသို့ ပြန်လာကာ ကျောက်လင်၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ တိုက်ရိုက် တွန်းပို့ပေးလိုက်သည်။

ကျောက်လင်ကလည်း ငွေချေးစာချုပ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်၏။

နှစ်ဦးစလုံးမှာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးနေကြသည်။