အခန်း ၁၅၃

အခန်း (၁၅၃) ဒုက္ခသည်တစ်ထောင်ကို အမှန်ပင် ဝယ်ယူလိုခြင်း

မင်ချွမ်မြို့၊ ဒုက္ခသည်စခန်း။

လှည်းဆယ့်တစ်စင်းက စတုရန်းကွက်လပ်တွင် ခမ်းနားစွာဖြင့် ရပ်တန့်သွားသည်။

"နွားလှည်းတွေ အများကြီးပါလား..."

လမ်းပေါ်ရှိ ဖြတ်သန်းသွားလာသူများက ကျောက်လင်တို့အဖွဲ့ လှည်းအများအပြားဖြင့် ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။ တိရစ္ဆာန်မွေးမြူရေးခြံတွင် သာမန်မြင်းတစ်ကောင်ပင် ငွေပြား (၃၀) တန်ဖိုးရှိသည်။ လှည်းဘောင်ပါ ဝယ်မည်ဆိုပါက လှည်းတစ်စင်းလျှင် ငွေပြား (၃၅) ခန့် ကျသင့်သည်။ ကျောက်လင်၏ လှည်း (၁၁) စင်းကို ဆွဲငင်လာသော တိရစ္ဆာန်များမှာ စာမရီ၊ ကြံ့နှင့် နွားရိုင်းများ ဖြစ်ကြရာ ယင်းတိရစ္ဆာန်များမှာ မြင်းများထက်ပင် ပို၍ တန်ဖိုးရှိသည်။ ဤလှည်း (၁၁) စင်းမှာ အနည်းဆုံး ငွေပြား (၁၀၀၀) တန်ဖိုး ရှိမည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ဤမျှ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုမှာ မင်ချွမ်မြို့၌ အလွန်ပင် ချမ်းသာသည့် လူတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရစေမည်ဖြစ်သည်။

ကျောက်လင်၏ စိတ်စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသဖြင့် လမ်းသွားလမ်းလာတို့၏ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောသံများ၊ လက်ညှိုးထိုး ပြောဆိုနေကြသည့် သူတို့၏ မနာလိုမှု၊ မုန်းတီးမှုနှင့် မနာလိုခြင်း အငွေ့အသက်များကို သူ သဘာဝအတိုင်းပင် ကြားသိနေရသည်။

"ဒီနေ့ ငါ ငွေလဲဌာနကိုသွားပြီး ငွေပြားတစ်သိန်း လဲခဲ့တယ်... လှည်း (၁၁) စင်းကိုလည်း စုစည်းထားပြီးပြီ၊ ဒုက္ခသည်တစ်ထောင် ထပ်ဝယ်ဖို့ လိုသေးတယ်..."

"ငါက နာမည်ကြီးချင်တာ မဟုတ်ပေမဲ့ နာမည်ကြီးဖို့က ခက်ခဲနေပါလား..."

ကျောက်လင်က စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဒုက္ခသည်စခန်း၏ ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ခြေလှမ်းကျဲဖြင့် ဝင်သွားလိုက်သည်။

ခန်းမဆောင် အလယ်တွင်မူ ဆိတ်မွေးကဲ့သို့ ပါးသိုင်းမွှေးရှိသည့် ဘဏ္ဍာစိုးက ယွဲ့ချင်းအား ကြွားလုံးထုတ်နေသည်။

"မင်းလို အရည်အချင်းမရှိတဲ့ ကောင်စုတ်၊ ဘာတွေကိုများ ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားနေတာလဲ..."

"နယ်ခြားစောင့်တပ်သား အနည်းငယ်နဲ့ ခင်မင်လို့ ဒုက္ခသည်တွေကို အနည်းငယ် ရောင်းချနိုင်ရုံနဲ့ ငါ့နေရာကို အစားထိုးနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

"ငါက မင်ချွမ်မြို့မှာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ နေလာတာ၊ ငါ့ရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေက မင်းနဲ့ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်လောက်အောင် ကျယ်ပြန့်တယ်..."

"ဒီတစ်ခါ အေးခဲသံမဏိမိုင်းတွင်းက ဒုက္ခသည်တစ်ရာ လိုတယ်၊ ငါကိုယ်တိုင်ပဲ အားလုံးကို ရောင်းပေးခဲ့တာ..."

"မင်းက ငါ့ရှေ့မှာ ဘယ်နှစ်ရက်လောက် ထပ်ခုန်ပေါက်နေဦးမှာလဲ..."

ပါးသိုင်းမွှေးရှိသည့် ဘဏ္ဍာစိုးက ထောင်လွှားစွာ ကြွားလုံးထုတ်လိုက်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ယွဲ့ချင်းကို လှောင်ပြောင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ယခင်က ကျောက်လင်နှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ ယွဲ့ချင်းထံမှ ဒုက္ခသည် ငါးဆယ်နီးပါး ဝယ်ယူခဲ့သဖြင့် ယွဲ့ချင်းကို ဒုက္ခသည်စခန်း၏ ဝန်ထမ်းအဖြစ် တရားဝင် ဖြစ်လာစေရုံသာမက ပါးသိုင်းမွှေးရှိသည့် ဘဏ္ဍာစိုး၏ နေရာကိုပါ စိန်ခေါ်လာစေခဲ့သည်။ သို့သော် မနေ့က ဘဏ္ဍာစိုးက ဝယ်လက်ကြီးတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံပြီး ဒုက္ခသည် အမျိုးသားတစ်ရာကို အေးခဲသံမဏိမိုင်းတွင်းသို့ ရောင်းချပေးလိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ စိတ်မကြည်မလင်ဖြစ်နေမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ယွဲ့ချင်းကို ဖမ်းဆုပ်ကာ လှောင်ရယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဆက်အသွယ်ပိုင်းတွင် ယွဲ့ချင်းမှာ ထိုဘဏ္ဍာစိုးနှင့် မယှဉ်နိုင်သည်မှာ အမှန်ပင်။

ယွဲ့ချင်းမှာ ဘဏ္ဍာစိုး၏ စကားကို ကြားရသောအခါ အလွန်ပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသော်လည်း ပြန်လည် ချေပနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ ဒုက္ခသည်စခန်းတွင် အရာအားလုံးကို စွမ်းဆောင်ရည်ဖြင့်သာ တိုင်းတာသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ... ဘာလို့ ပြန်မပြောတာလဲ..."

"မင်းရဲ့ အရင်က ထောင်လွှားမှုတွေ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ..."

"အခုတော့ အသံတိတ်နေပြီလား... မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်အကြောင်းကို ငါ့ကို ပြောပြရတာ ဝါသနာပါတာ မဟုတ်လား..."

"ယွဲ့ချင်း နယ်ခြားစောင့်တပ်သား အနည်းငယ်ကို သိထားရုံနဲ့ မင်း မထောင်လွှားပါနဲ့... အဲ့ဒီတပ်သားတွေက တစ်ယောက်ကို မြေ (၃၀) မူပဲ ရကြတာ၊ သူတို့က ဒုက္ခသည်တွေကို ဘယ်လောက်များ ဝယ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ..."

"ငါ သတိပေးလိုက်မယ်၊ နောက်ဆိုရင် ငါ့ကိုမြင်ရင် အောက်ကို ငုံ့ပြီး အရိုအသေ ပေးတာ အကောင်းဆုံးပဲ... မဟုတ်ရင် မင်းကို ဒုက္ခသည်စခန်းကနေ ကန်ထုတ်ပစ်မယ်..."

ယွဲ့ချင်း၏ စိတ်ပျက်နေသည့် အမူအရာကို မြင်ရသောအခါ ဘဏ္ဍာစိုးမှာ ပို၍ပင် ထောင်လွှားလာသည်။ တတ်နိုင်သမျှ နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် လှောင်ပြောင်နေသည်။ ယွဲ့ချင်း၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသော်လည်း ငိုကြွေးခြင်း မပြုမိစေရန် အတင်းထိန်းထားရသည်။

ထိုအခိုက်တွင် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ယွဲ့ချင်း... ငါ ရောက်လာပြီ..."

ကျောက်လင်၏ အသံမှာ အချိန်ကိုက်ပင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ငိုကြွေးလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ယွဲ့ချင်းမှာ ဤအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တုန်ယင်သွားသည်။ ယွဲ့ချင်းက မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကျောက်လင်၏ ကြင်နာတတ်သော ပြုံးရယ်နေသည့် မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်သွားစေသည်။

ကျောက်လင်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ပါးသိုင်းမွှေးရှိသည့် ဘဏ္ဍာစိုးမှာ အလိုအလျောက် တုန်ယင်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကျောက်လင်ကို ကြည့်ကာ မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"ကောင်လေး... မင်းမှာ ငွေအနည်းငယ် ရှိနေရုံနဲ့ လူတိုင်းကို အထင်သေးလို့ ရမယ်လို့ မထင်နဲ့..."

"မင်းကို ငါ အကြိမ်ကြိမ် ပြုံးပြခဲ့ပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို လျစ်လျူရှုခဲ့တာ... မင်းက ငါ့ဆီကနေ ဒုက္ခသည်တစ်ယောက်တောင် မဝယ်ခဲ့ဘူး..."

"ဟွန်း... မင်းကို မမှီခိုဘဲနဲ့ ဒုက္ခသည် တစ်ရာ ရောင်းခဲ့ပြီးပြီ..."

"ဒီနေ့ မင်း ထောင်လွှားနေရင် မင်း ဒုက္ခသည်တစ်ရာ ဝယ်နိုင်မလား ကြည့်ရအောင်..."

ဘဏ္ဍာစိုးမှာ သူ အကြိမ်ကြိမ် အလျစ်လျူရှုခံခဲ့ရသည်များကို ပြန်တွေးမိပြီး ကျောက်လင်အပေါ် နက်ရှိုင်းစွာ မုန်းတီးစိတ်ဝင်ကာ ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ ကြွားလုံးထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အော်... ဒီနေ့တော့ ဒုက္ခသည် တစ်ရာ မဝယ်နိုင်တော့ဘူး..."

ကျောက်လင်က အနည်းငယ် ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟား..."

"ကောင်လေး... မင်း အခုတော့ မထောင်လွှားတော့ဘူးပေါ့လေ..."

"မင်း အရင်က ဒုက္ခသည် (၃၀) ကျော် ဝယ်တုန်းက ငါ့ကို လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်... အခုတော့ မင်း ဒီလောက် မထောင်လွှားတော့ဘူးလား..."

ဘဏ္ဍာစိုးမှာ အလွန်ပင် စိတ်ကျေနပ်နေသည်။

"ငါ ဒုက္ခသည် တစ်ရာဝယ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီနေ့ ဒုက္ခသည် တစ်ထောင်ဝယ်မှာ..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"အာ..."

ဘဏ္ဍာစိုး၏ အမူအရာမှာ အေးခဲသွားသည်။ ယွဲ့ချင်းကလည်း ကျောက်လင်ကို ထိတ်လန့်တကြားနှင့် မျက်လုံးအဝိုင်းသား ကြည့်နေမိသည်။ ဒုက္ခသည် တစ်ထောင်လား... ဒုက္ခသည် တစ်ထောင်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လိုအပ်မှာလဲ။ အေးခဲသံမဏိမိုင်းတွင်းကဲ့သို့ လုပ်သားအင်အား များစွာ လိုအပ်သည့် နေရာမျိုးတောင် တစ်ခါလျှင် ဒုက္ခသည် တစ်ရာသာ ဝယ်သည်။ မင်ချွမ်မြို့ရှိ မည်သည့်အလုပ်ရုံက ဒုက္ခသည် တစ်ထောင်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လက်ခံနိုင်မှာလဲ။

ထိုအခိုက်တွင် ဘဏ္ဍာစိုးမှာ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် အော်ဟစ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကောင်လေး... မင်း ဒုက္ခသည် တစ်ထောင် ဝယ်ဖို့ ငွေကော ရှိလို့လား..."

"ဒီဒုက္ခသည်တွေကို နေ့တိုင်း ကျွေးမွေးဖို့ ဘယ်လောက်ကုန်ကျမလဲ မင်း သိရဲ့လား..."

"မင်းနေ့တိုင်း အစားအစာ ဘယ်လောက် လိုအပ်မှာလဲ... မင်း ထောက်ပံ့နိုင်ပါ့မလား..."

"ဟားဟား၊ မင်းက ငါ့ရှေ့မှာ အရှက်မကွဲချင်လို့ ဒုက္ခသည် တစ်ထောင်လို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြောလိုက်တာပေါ့လေ... ငါ့ကို ကြောက်အောင် လုပ်နေတာလား..."

"မင်းက ဒီကို ကိုယ့်ကိုကိုယ် အရှက်ခွဲဖို့ ရောက်လာတာပဲဆိုတာ ငါ သိလိုက်ပြီ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကြည့်ရှုနေသူများမှာ ခေါင်းညိတ်ကာ ပြုံးလိုက်ကြပြီး ကျောက်လင်မှာ ပြဿနာရှာရန်သာ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်သွားကြသည်။ ယွဲ့ချင်းကလည်း ကျောက်လင်ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။ ကျောက်လင်ကို ယုံကြည်သော်လည်း ကျောက်လင်အနေဖြင့် ဒုက္ခသည် တစ်ထောင်ကို မည်သို့ ထောက်ပံ့မည်နည်း။

ကျောက်လင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများကို ခံစားသိရှိနေရသော်လည်း တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးနေပြီး ရှင်းပြရန် စိတ်မကူးမိပါ။ ထိုအခိုက်တွင် ကျောက်လင်က ရှန်ချန်းရွှယ်ကို လက်ယက်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဇနီး... သွားပြီး ငွေပြား (၃၀၀၀) ယူခဲ့ပေးပါ..."

ကျောက်လင်က ခေါ်လိုက်သည်။ စကားလုံး မည်မျှပင် ပြောသော်လည်း လူတိုင်းရှေ့တွင် ချထားပေးမည့် ငွေပြား (၃၀၀၀) ၏ စည်းရုံးနိုင်စွမ်းနှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ပါ။ ရှန်ချန်းရွှယ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ခန်းမဆောင်ထဲမှ အမြန်ဆုံး ပြေးထွက်သွားသည်။ ခဏကြာသောအခါ ရှန်ချန်းရွှယ်နှင့် ယဲ့လင်အာတို့မှာ သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို ကျောက်လင်ထံ သယ်လာပေးသည်။

"မောသွားပြီလား..."

ကျောက်လင်က နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်ပြီး သစ်သားသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်၏။ သေတ္တာထဲတွင် ငွေများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"အာ..."

"ငွေတွေ အများကြီးပါလား..."

"ဒါ ငွေပြား (၃၀၀၀) ဖြစ်ရမယ်..."

"ဒီလူက တကယ်ပဲ ဒုက္ခသည် တစ်ထောင် ဝယ်နိုင်တဲ့ ငွေပမာဏ ရှိနေတာပဲ..."

ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများမှာ ငွေပြည့်နေသည့် သေတ္တာကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ ပါးသိုင်းမွှေးရှိသည့် ဘဏ္ဍာစိုးမှာ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ထိုနေရာတွင် ငေးငိုင်နေသည်။ ယွဲ့ချင်းက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏ ပျော်ရွှင်သည့် မျက်ရည်များကြားမှ ရယ်မောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ယွဲ့ချင်း... ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ... ငါ့ကို ဒုက္ခသည်စခန်းကို ခေါ်သွားပေးပါ၊ ဒီနေ့ ငါ ဒုက္ခသည် တစ်ထောင် အမှန်တကယ် ဝယ်မှာ..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ ယွဲ့ချင်းက ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်လိုက်သည်။

"သွားကြစို့... သွားကြစို့... ဒုက္ခသည်စခန်းကို အတူတူ သွားကြစို့..."

ယွဲ့ချင်းမှာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေသည်။ ရှန်ချန်းရွှယ်နှင့် ယဲ့လင်အာတို့က ငွေများကို စောင့်ကြပ်ထားစဉ် ကျောက်လင်က ယွဲ့ချင်းကို နောက်မှ လိုက်သွားသည်။

"ကျောက်လင်... မင်း တကယ်ပဲ ဒုက္ခသည် တစ်ထောင် ဝယ်မှာလား..."

"ဒီလူတစ်ထောင်က နေ့တိုင်း အနည်းဆုံး ရိက္ခာ (၁၀) ရှီလောက် စားသုံးတာ မင်း သိလား... ငါတို့ မင်ချွမ်မြို့မှာ စပါးဆိုင်တွေက တစ်နေ့ကို ရောင်းချတဲ့ စပါးပမာဏကို ကန့်သတ်ထားတာမို့ မင်း လုံလောက်အောင် ဝယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

သူတို့နှစ်ဦးတည်း ကျန်ခဲ့ချိန်တွင် ယွဲ့ချင်းက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။ ယွဲ့ချင်း၏ စိုးရိမ်ပေးမှုစကားများကို ကြားရသဖြင့် ကျောက်လင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ အနည်းဆုံး ယွဲ့ချင်းမှာ စွမ်းဆောင်ရည်အတွက် မိမိ၏ အသက်ကို လျစ်လျူရှုခြင်း မရှိပါ။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ ဒုက္ခသည် တစ်ထောင် ဝယ်ဖို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဆုံးဖြတ်ထားတာ၊ သူတို့ကို ထောက်ပံ့ဖို့ နည်းလမ်းကတော့ ငါ့မှာ ရှိပြီးသားပါ..."

ကျောက်လင်က ယွဲ့ချင်း၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ယွဲ့ချင်းက နောက်ထပ် ထပ်ပြီး တိုက်တွန်းရန် မလိုတော့ပေ။