အခန်း ၁၅၄

အခန်း (၁၅၄) မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်ပါ

အမျိုးသားဒုက္ခသည် ကိုးရာနှင့် အမျိုးသမီးဒုက္ခသည် တစ်ရာ။ ရွေးချယ်မှု လုပ်ငန်းစဉ်ကို လျင်မြန်စွာပင် အပြီးသတ်လိုက်သည်။ အမျိုးသား ဒုက္ခသည်တစ်ဦးလျှင် ငွေသုံးပြားစီ၊ အမျိုးသမီး ဒုက္ခသည်တစ်ဦးလျှင် ငွေနှစ်ပြားစီဖြင့် ကျောက်လင်က ငွေနှစ်ထောင်ကိုးရာကို ချက်ချင်း ပေးချေလိုက်၏။ ဤသည်မှာ ဒုက္ခသည်များအတွက် မကြုံစဖူးသော အော်ဒါအကြီးစားတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ပွဲစားများအားလုံး စုဝေးလာကာ ဒုက္ခသည် တစ်ထောင်ကို စာရင်းသွင်းပြီး အလုပ်အကျွေးခံ စာချုပ်များကို ရေးဆွဲကြသည်။ အလုပ်အကျွေးခံ စာချုပ် တစ်ထောင်ကို စီမံဆောင်ရွက်ရန် တစ်နေကုန် အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

ထိုအခိုက်တွင် လှည်းဆယ့်တစ်စင်းက ရှေ့မှ ဦးဆောင်ပြီး ဒုက္ခသည် တစ်ထောင်က နောက်မှလိုက်ပါကာ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာဆီသို့ ခမ်းနားစွာ ခရီးနှင်လာခဲ့ကြသည်။

"အမေ၊ ချန်းရွှယ်... ဒုက္ခသည်တွေကို အဖော်ပြုပြီး လှည်းနဲ့ လိုက်သွားလိုက်ကြပါ... ကျွန်တော်ကတော့ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကို အရင်ပြန်နှင့်တော့မယ်..."

ကျောက်လင်က မှာကြားလိုက်သည်။ လူတစ်ထောင် ရုတ်တရက် တိုးလာသဖြင့် စားနပ်ရိက္ခာ လိုအပ်ချက်မှာ အဆမတန် မြင့်တက်လာပေရာ ကျောက်လင်သည် စနစ်ဈေးဆိုင်၏ စွမ်းအားကို ပြသရတော့မည်ဖြစ်သည်။

"အေးပါ... သွားနှင့်ပါတော့..."

ကျီစုဖျင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ပွန်း... ပြန်ရောက်ရင် အဲ့ဒီ အမျိုးသမီးငါးဆယ်ကို စုပြီး ထမင်းအိုး အနည်းဆုံး ဆယ်အိုးလောက် တည်ခိုင်းလိုက်ပါရှင်..."

ရှန်ချန်းရွှယ်က စိတ်ညစ်နေဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ မူလက မိသားစုဝင် တစ်ရာသာရှိသော်လည်း အိမ်ထောင်ဦးစီးအဖြစ် သူမမှာ အလုပ်များလွန်း၍ မောပန်းနေပြီဖြစ်သည်။ ယခု လူတစ်ထောင် ထပ်တိုးလာသဖြင့် သူမမှာ အလုပ်များတော့မည်ကို ရှန်ချန်းရွှယ် အလိုလို ခံစားမိလိုက်သည်။ ကျောက်လင်လည်း မြင်းကို စီးကာ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ကျောက်လင်သည် ထင်းရှူးနက်တောင်ထိပ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

"လူတစ်ထောင်ဆိုရင် တစ်ယောက်ကို တစ်နပ်မှာ ပေါက်စီ တစ်လုံးပဲ စားရင်တောင် တစ်နေ့ကို ပေါက်စီ သုံးထောင် လိုမယ်..."

"ငါ့မှာ မူလက စစ်တပ်ပိုင်မြေ (၃၀) မူ ရှိတယ်... လူသုံးရာကို ဖမ်းမိပြီးနောက် နောက်ထပ် စစ်တပ်ပိုင်မြေ (၁၀၀) မူ ရဦးမယ်... ဒီမြေ (၁၃၀) မူမှာ ကောက်ပဲသီးနှံ ရိတ်သိမ်းဖို့ အနည်းဆုံး သုံးလလောက် ကြာဦးမှာ..."

"ဒါဆိုရင် ငါက အနည်းဆုံး သုံးလစာ စားနပ်ရိက္ခာကို အရန်သင့် ရှိထားဖို့ လိုအပ်တယ်..."

"တစ်ယောက်ကို တစ်နေ့ တစ်ကျင်းစီ စားရင် တစ်နေ့ကို စုစုပေါင်း စပါး တစ်ထောင့်တစ်ရာကျင်း လိုအပ်မှာ... ဒါကြောင့် သုံးလစာအတွက် စပါး တစ်သိန်းကျင်းကို ပြင်ဆင်ထားရမယ်..."

"အဲ့ဒီဂူထဲမှာ စပါးလေးသောင်းငါးထောင်ကျင်း ရှိပြီးသားဆိုတော့ နောက်ထပ် ငါးသောင်းငါးထောင်ကျင်း ထပ်ဝယ်ဖို့ လိုသေးတယ်..."

"အခု စားစရာက ရပြီဆိုတော့ အသားလည်း စားဖို့ လိုသေးတယ်... မဟုတ်ရင် ဒီလူတွေက အလုပ်လုပ်ဖို့ အားရှိမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ငါးကန်ထဲက ငါး၊ ကြက်၊ ဘဲ၊ ယုန် မွေးမြူရေးတွေက အခုမှ အစပျိုးရုံပဲ ရှိသေးတော့ အများကြီး ထွက်မှာ မဟုတ်သေးဘူး..."

"ဒါဆိုရင် တောင်ပေါ်ကို လူတွေ လွှတ်ပြီး အမဲလိုက်ခိုင်းရုံပဲ ရှိတော့တယ်... ဒါပေမဲ့ တောင်ပေါ်က တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေက ကန့်သတ်ချက် ရှိနေတော့ လူတစ်ထောင်အတွက် ရေရှည်မှာ ထောက်ပံ့ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျောက်လင်က စနစ်ဈေးဆိုင်မှ မည်သည့်ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူရမည်နှင့် မည်မျှ လိုအပ်သည်ကို တွက်ချက်နေမိသည်။

【ဆန်ကြမ်း တစ်ရှီ - ၈၀၀ မှတ်】

စပါး တစ်ထောင်ရှီ ဝယ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ တစ်သိန်းကျင်းဖြစ်ပြီး ခြောက်လစာအတွက် လုံလောက်သည်။

【ဂျင်ဟွာ ဝက်ပေါင်ခြောက် ကျင်း ၅၀အထုပ် - ၂၀၀၀ မှတ်】

တစ်သောင်းထုပ် ဝယ်ယူလိုက်သည်။

【ဝက်ဝမ်းဗိုက်အသားခြောက် ၁၀-ပေါင်အထုပ် - ၃၀၀ မှတ်】

တစ်သောင်းထုပ် ဝယ်ယူလိုက်သည်။

【သံအိုးကြီး - ၁၀၀၀ မှတ်】

ဆယ်လုံး ဝယ်ယူလိုက်သည်။

ကျောက်လင်သည် စနစ်အမှတ်ပေါင်း ၂၃,၈၁၀,၀၀၀ ကို တစ်ခါတည်း သုံးစွဲလိုက်ကာ ခြောက်လစာ စားနပ်ရိက္ခာနှင့် အသားများကို အရန်သင့် စုဆောင်းလိုက်သည်။

စနစ်အမှတ်: ၃၉၇,၆၉၀,၆၆၀

ထို့နောက် ကျောက်လင်သည် အာကာသတဲတည်ရှိရာ ပလက်ဖောင်းဆီသို့ ပြန်သွားသည်။ နေ့လယ်ပိုင်းတစ်လျှောက် အလုပ်များပြီးနောက် သံမဏိ ဖန်လုံအိမ်ကို တည်ဆောက်ပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ဆင့်မှာ နေရောင်ခြည်စွမ်းအင်သုံး ဆိုလာပြားများကို ဖန်လုံအိမ်ပေါ်တွင် တပ်ဆင်ရန် ဖြစ်သည်။ ကျောက်လင်သည် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ ဂူထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း ဝင်သွားလိုက်သည်။ ဤဂူမှာ ကျောက်လင်၊ သူ၏မိခင်နှင့် ဇနီးများအတွက်သာ သီးသန့်ဖြစ်ပြီး ဒုက္ခသည်များနှင့် အခြားအမျိုးသမီးများ ဝင်ရောက်ခွင့် မရှိပေ။

ကျောက်လင်သည် ဂူထဲသို့ ရောက်သောအခါ အခန်းသုံးခန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အတွင်းပိုင်းနေရာလွတ်ကို တစ်ရာစတုရန်းမီတာအထိ ချဲ့လိုက်ပြီး စပါး၊ ဝက်ပေါင်ခြောက်နှင့် အသားခြောက်များကို အခန်းတစ်ခုထဲတွင် ထည့်ထားလိုက်သည်။ သံအိုးဆယ်လုံးကို လမ်းလျှောက်ရာ လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ချထားလိုက်၏။

"စားနပ်ရိက္ခာ ပြဿနာ ဖြေရှင်းပြီးပြီ... နေထိုင်ရေးကိစ္စကိုတော့ ဒုက္ခသည်တွေကိုပဲ ကိုယ့်ဘာသာ ဖြေရှင်းခိုင်းလိုက်တော့မယ်..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီး ဂူထဲမှ ထွက်သွားလိုက်သည်။ မကြာမီတွင် ကျောက်လင်သည် မြင်းကို စီးကာ တဲကြီးဆီသို့ ပြန်သွားသည်။ ယွီဝမ်ချန်က ကျောက်လင်ကို မကျေမနပ် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။ ယွီဝမ်ချန်မှာ ကျောက်လင်နှင့် လက်မထပ်ရသေးသော်လည်း သူမ၏ ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ် စွမ်းအားကို ပြန်ရလာလျှင် သူ့ကို လက်ထပ်ပေးမည်ဟု ကတိပေးထားသည်။ မွန်းလွဲပိုင်း တစ်နေကုန် ယွီဝမ်ချန်မှာ ငါးစာမြက်များကို လိုက်ဖြတ်နေရချိန်တွင် ကျောက်လင်က သူ၏ ဇနီးများကို ခေါ်ကာ မင်ချွမ်မြို့သို့ ပျော်ပါးရန် သွားနေခဲ့သည်။ ယွီဝမ်ချန်မှာ အလွန်ပင် မသက်မသာ ဖြစ်နေရသည်။ သို့သော် ယွီဝမ်ချန်မှာ ကျောက်လင်ကို မကျေမနပ် မျက်စောင်းထိုးရဲရုံသာရှိပြီး မနှစ်မြို့ကြောင်း တစ်ခွန်းမျှ မပြောရဲပေ။

ကျောက်လင်က ယွီဝမ်ချန်၏ အကြည့်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး အိမ်ဖော်နှစ်ယောက်ထံသို့ သွားလိုက်သည်။

"တောင်ထိပ်က ဂူဆီကို လူဆယ်ယောက် လွှတ်လိုက်ပါ... အဲ့ဒီမှာ စားစရာ၊ အသားနဲ့ သံအိုးဆယ်လုံး ရှိတယ်..."

"ငါ မင်ချွမ်မြို့ကို သွားပြီး ဒုက္ခသည် တစ်ထောင် ဝယ်လာတယ်... သူတို့ လမ်းမှာ ရောက်နေပြီ..."

"ဒီည ထမင်းအိုး ဆယ်လုံးတည်ဖို့ လိုတယ်... မင်းတို့က တာဝန်ခံတွေပဲ... အလုပ်ပြီးမြောက်အောင် လူတွေကို စီစဉ်ပေးလိုက်ပါ..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ အိမ်ဖော်နှစ်ယောက်မှာ အံ့သြသွားသည်။

"လူတစ်ထောင်လား..."

"ဟုတ်ကဲ့... သခင်..."

သူတို့နှစ်ယောက်မှာ အလျင်အမြန်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး လူအင်အားကို စီစဉ်ရန် အမြန် သွားလိုက်ကြသည်။ ညွှန်ကြားချက် ပေးပြီးနောက် ကျောက်လင်က စိတ်သက်သာရာ ရသွားကာ ယွီဝမ်ချန်ရှိရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ခုနက မင်း ငါ့ကို ကြည့်တဲ့ပုံစံက ငါ့ကို အပြစ်တင်နေသလိုပဲ..."

ကျောက်လင်က အနည်းငယ် ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်..."

ယွီဝမ်ချန်က ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပင် ဝန်ခံလိုက်သည်။

"မင်းကို မင်ချွမ်မြို့ မခေါ်သွားလို့ အပြစ်တင်တာလား..."

"ဟုတ်တယ်..."

စကားအနည်းငယ် အပြန်အလှန် ပြောပြီးနောက် ကျောက်လင်နှင့် ယွီဝမ်ချန်တို့ နှစ်ဦးစလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ကျောက်လင်မှာ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ မင်းဆက်ဟောင်းမှ မင်းသမီးမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခုလို မိန်းကလေးငယ်လေးလို အတွေးတွေ ရှိနေရတာလဲ။ သူတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒါကို မနာလို ဖြစ်နိုင်ရတာလဲ။ ယွီဝမ်ချန်မှာလည်း တိတ်ဆိတ်လျက်ပင်။ သူမမှာ ဘာကြောင့် ဒီလို မကျေမနပ်ဖြစ်ရသည့် အတွေးတွေ ဖြစ်ပေါ်လာသလဲဟု တွေးမိနေသည်။ သူမ ဘယ်တုန်းကမှ ဒီလို အရေးမပါသည့် ကိစ္စတွေကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ဖူးပေ။

"မိသားစုဆီကို လျှောက်ထားပြီးပြီ... မကြာခင်မှာပဲ ဝိညာဉ်နိုးထခြင်း အသီးကို ပို့ပေးလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်တယ်..."

ကျောက်လင်က တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်မ ယုံပါတယ်..."

ယွီဝမ်ချန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်ပါ... ငါ့ဇနီးတွေကို မင်းနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးရအောင်..."

"တောင်ပေါ်မှာ ထူးခြားတဲ့ ပုံသဏ္ဍာန်ရှိတဲ့ အိမ်နှစ်ဆယ်ကိုမြင်လား..."

"ငါ့ဇနီးတွေကို မင်းဘယ်သူလဲဆိုတာ မိတ်ဆက်ပေးပြီးမှ အဲ့ဒီအိမ်မှာ နေထိုင်ခွင့် ရလိမ့်မယ်..."

"မင်း ဂူထဲမှာ တခြားလူတွေနဲ့ အတူနေရတာ သဘောမကျဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ ဤစကားကို ကြားသောအခါ ယွီဝမ်ချန်တွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ တကယ်ပင် နေ့ခင်းတုန်းက ယွီဝမ်ချန်မှာ အာကာသတဲကို သဘောကျပြီး အတွင်းမှာ နေရတာ သက်သောင့်သက်သာ ရှိလိမ့်မည်ဟု တွေးတောမိခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ... သခင်ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပါ့မယ်..."

ယွီဝမ်ချန်က ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်သည်။ ယခင်က ယွီဝမ်ချန်မှာ မျက်နှာဖုံးကို မချွတ်ချင်ခဲ့သည်မှာ သူ၏ နတ်ဘုရားမကဲ့သို့ လှပသော ရုပ်ရည်ကို မဖော်ပြချင်၍သာ ဖြစ်သည်။ ထိုရုပ်ရည်က ကျောက်လင်၏ ဇနီးများထံမှ မုန်းတီးမှုနှင့် တိုက်ခိုက်မှုများကို ဖိတ်ခေါ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ပြီးခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း အတူနေခဲ့ပြီးနောက် ယွီဝမ်ချန်မှာ ကျောက်လင်၏ ဇနီးများမှာ သူ တခြားမိန်းမယူသည်ကို မကန့်ကွက်ကြောင်း သတိထားမိခဲ့သည်။ ပို၍ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ကျောက်လင်၏ ဇနီးများမှာ သူတို့အားလုံး ကျောက်လင်နှင့်အတူ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို လက်ခံရန် အဆင်သင့်ရှိနေသည်ကိုပင် ယွီဝမ်ချန် တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

အကယ်၍ ဤဇနီးများက ထိုကဲ့သို့ မဖြစ်နိုင်သည့် ကိစ္စမျိုးကို လက်ခံနိုင်လျှင် ဇနီးသစ်ကို အထီးကျန်အောင် ထားမည်မဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် ယွီဝမ်ချန်မှာ တစ်ချိန်က ဒါလီမင်းဆက်၏ အကြီးမားဆုံး ထောက်လှမ်းရေးဌာနဖြစ်သည့် ရှန်းကျင်းဌာနကို အုပ်ချုပ်ခဲ့ဖူးသူဖြစ်၍ အလွန်ပင် စေ့စပ်သေချာသည့်သူဖြစ်သည်။

ကျောက်လင်၏ ဇနီးများက ကျောက်လင်နှင့်အတူ တိုက်ခိုက်ရတာကို ဘာကြောင့် ဒီလောက် သဘောကျနေသလဲဆိုသည်ကို ယွီဝမ်ချန် သဘောပေါက်သွားသည်။ သူတို့မှာ တိုက်ခိုက်ခြင်းမှ ကြီးမားသည့် အကျိုးကျေးဇူးကို ရရှိနိုင်သည်မှာ သေချာသည်။ နောက်ဆုံး နှစ်ရက်အတွင်း ယွီဝမ်ချန်မှာ စုယောင်၊ ရှန်ချန်းရွှယ်တို့မှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာပြီး ကြေးဝါအရေပြားနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို သတိထားမိခဲ့သည်။

ဇနီးများက သူမကို မတိုက်ခိုက်ကြောင်း နားလည်သွားသောအခါ ယွီဝမ်ချန်မှာ နောက်ထပ် စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ဘဲ မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်ပြီး သူ၏ စစ်မှန်သော ရုပ်ရည်ကို ပြသရန် ဆန္ဒရှိသွားသည်။ စကားပြောပြီးနောက် ယွီဝမ်ချန်သည် မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်ရာ အားလုံး၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များရှေ့တွင် ဖော်ပြမရနိုင်လောက်အောင် နတ်ဘုရားမကဲ့သို့ လှပသော မျက်နှာပြင်ကို ပေါ်လွင်သွားစေသည်။