အခန်း ၁၅၅

အခန်း (၁၅၅) စက်မှုလုပ်ငန်းမျိုးစုံကို တိုးချဲ့ခြင်း

မင်ချွမ်မြို့၊ ကျုံးယွဲ့စားသောက်ဆိုင်။

"ညီအစ်ကိုတို့... ကြားမိကြရဲ့လား... ဒီနေ့ လူတစ်ယောက်က တာ့ချန်ငွေလဲဌာနကိုသွားပြီး ငွေပြားတစ်သိန်း လဲသွားတယ်တဲ့..."

"ငါလည်း ကြားတယ်... အဲ့ဒီလူရဲ့ နာမည်က ကျောက်လင်ဆိုလားပဲ... သူက နယ်ခြားစောင့်တပ်သားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး မနီးမဝေးက ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာမှာ နေတယ်တဲ့..."

စားပွဲတစ်ခုတွင် လုပ်ငန်းရှင် အမျိုးသားနှစ်ဦးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆွေးနွေးနေကြသည်။

"အဲ့ဒီကျောက်လင်က ဒီနေ့ ဇနီးသည်တွေကို ခေါ်ပြီး လှည်းဆယ့်တစ်စင်းနဲ့ မင်ချွမ်မြို့ကို ရောက်လာတာ... အဲ့ဒီလှည်းဆယ့်တစ်စင်းတန်ဖိုးကတင် ငွေပြားတစ်ထောင်လောက် ရှိမယ်..."

"ကျောက်လင်ကတော့ ငါတို့ မင်ချွမ်မြို့ရဲ့ အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လာတော့မှာ သေချာတယ်..."

အခြားစားပွဲတစ်ခုတွင်လည်း အမျိုးသားတစ်ဦးက စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောဆိုနေသည်။

"တကယ့်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ... သူ ဘယ်လိုလုပ်လိုက်လဲတော့ မသိဘူး... နယ်ခြားစောင့်တပ်သားဖြစ်လာတာ တစ်လတောင် မရှိသေးဘူး၊ ဒီလောက်ထိ ချမ်းသာကြွယ်ဝနေပြီ..."

သူ့ရှေ့တွင် ထိုင်နေသူမှာ မနာလိုဟန်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"ဒုက္ခသည်စခန်းက သိရတာတော့ ကျောက်လင်က ဒီနေ့ ငွေပြားတစ်သိန်းလဲပြီး ဒုက္ခသည်တစ်ထောင် ဝယ်သွားတယ်တဲ့..."

“အံ့ဩစရာပဲ..."

နောက်ထပ် စားပွဲတစ်ခုတွင် အလယ်အလတ်အရွယ် လုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကျောက်လင်က ဒုက္ခသည် တစ်ထောင် ဝယ်လိုက်တာ... ငွေပြားတစ်သိန်းရှိရင်တောင် စားစရာဝယ်ဖို့ မလုံလောက်ဘူး... သူ ဒီလောက်များတဲ့ လူတွေကို ဘယ်လို ကျွေးမွေးမလဲ..."

သူ့ရှေ့ကလူက စပ်စုလိုက်သည်။

"ဘယ်သူသိမှာလဲ... ဒါပေမဲ့ ကျောက်လင်က ဒုက္ခသည် တစ်ထောင် ဝယ်ရဲတယ်ဆိုရင် သူတို့ကို ကျွေးမွေးဖို့ နည်းလမ်း ရှိမှာပေါ့..."

ထိုလုပ်ငန်းရှင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကျုံးယွဲ့စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုလုံးမှာ ကျောက်လင်အကြောင်းသာ ပွက်လောရိုက်နေသည်။ လှည်းဆယ့်တစ်စင်း၊ ငွေပြားတစ်သိန်း၊ ဒုက္ခသည် တစ်ထောင်... ဤဖြစ်ရပ်တစ်ခုစီတိုင်းမှာ မင်ချွမ်မြို့ငယ်လေးအတွက် အံ့အားသင့်စရာကောင်းသည့် သတင်းများပင် ဖြစ်သည်။

ကျုံးယွဲ့စားသောက်ဆိုင်၏ တတိယထပ်၊ သီးသန့်အခန်းတွင် လူနှစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ ဆံပင်တစ်ဝက်ဖြူ တစ်ဝက်နက်ရှိသည့် သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးတို့မှာ အဘိုးနှင့် မြေးဖြစ်ကြသည်။

"အဘိုး... ဒီကျောက်လင်က သာမန်လူတော့ မဟုတ်ဘူး... နယ်ခြားစောင့်တပ်သားတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ ထင်ရှားကျော်ကြားလာရတာလဲ..."

လှပသော မိန်းကလေးငယ်က ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

"ငါ မဟာချင်မင်းဆက်ရဲ့ နယ်မြေအနှံ့ လှည့်လည်ခဲ့ပြီး လူတော်လူကောင်းတွေ အများကြီးနဲ့ တွေ့ဖူးတယ်... ဒီကျောက်လင်ကိုလည်း ထူးခြားတဲ့သူတစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်လို့ရပါတယ်..."

"နယ်ခြားစောင့်တပ်သား ဖြစ်လာပြီး ဒီလောက်တိုတောင်းတဲ့အချိန်အတွင်းမှာ ဒီလောက် အောင်မြင်မှု ရတာဆိုတော့ သူ့မှာ ပြောပြလို့မရတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုခု ရှိရမယ်..."

"ငါ သူ့ကို စိတ်ဝင်စားသွားပြီ..."

အဘိုးအိုက နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အဘိုး... ဒီညတော့ မင်ချွမ်မြို့မှာပဲ တည်းကြရအောင်... မနက်ဖြန် မနက်ကျမှ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကို သွားကြမယ်..."

မိန်းကလေးက ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ..."

အဘိုးအိုက သူ့မြေးကို ချစ်ခင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ထင်းရှူးနက်တောင်။

ညနေစောင်းသောအခါ ဒုက္ခသည် တစ်ထောင်မှာ မောပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် ရောက်ရှိလာကြသည်။ တဲကြီးအောက်တွင် သံအိုးကြီး ဆယ်လုံးဖြင့် တည်ထားသည့် ထမင်းနံ့မှာ မွှေးပျံ့နေသည်။ ဒုက္ခသည်များမှာ အငတ်ဘေးကို ကြာရှည်ခံစားခဲ့ရသဖြင့် မျက်လုံးများမှာ မှေးမှိန်နေခဲ့သော်လည်း စားစရာနံ့ကိုရသောအခါ ဘဲများကဲ့သို့ ခေါင်းမော့ကာ သံအိုးဆယ်လုံးကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ရှန်ချန်းရွှယ်က လှည်းပေါ်တွင် ရပ်လျက် လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ နားထောင်ကြ... ဒီအချိန်ကစပြီး နင်တို့အားလုံးက ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေ ဖြစ်သွားပြီ..."

"နင်တို့ရဲ့ သခင်က ကျောက်လင်ပဲ... အခုကစပြီး နင်တို့အားလုံး သူ့အမိန့်ကို နာခံရမယ်..."

"နင်တို့ ဗိုက်ဆာနေမှန်း ငါ သိတယ်... အခု ဆယ်တန်းစီပြီး သံအိုးကြီး ဆယ်လုံးရှေ့မှာ ရပ်ကြ... တစ်ယောက်ချင်းစီ စားစရာ ယူကြ..."

ရှန်ချန်းရွှယ်က အော်ခေါ်လိုက်သည်။ ဒုက္ခသည် တစ်ထောင်မှာ လမ်းဆယ်လီခရီးကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ရ၍ အလွန်ပင် မောပန်းနွမ်းနယ်နေကြသည်။ သို့သော် ထိုစကားကို ကြားလိုက်သောအခါ ကျန်ရှိနေသည့် ခွန်အားအနည်းငယ်ကို စုစည်းကာ သံအိုးကြီး ဆယ်လုံးဆီသို့ အပြေးသွားကြသည်။

အရင်ဝယ်ယူထားသည့် အမျိုးသား ဒုက္ခသည် (၃၀) မှာ အစာစားပြီးပြီဖြစ်၍ သုံးယောက်တစ်စုစီဖြင့် သံအိုးကြီးများကို စောင့်ကြပ်ပေးနေကြသည်။ အိုးဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အဖြူရောင် ရေနွေးငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာသော ဒုက္ခသည် သုံးဦးမှာ ဝါးကျည်တောက်ကို တစ်ခြမ်းခွဲထားသည့် အရာကို ထုတ်ယူကာ ထမင်းထည့်ပြီး ဂျင်ဟွာဝက်ပေါင်ခြောက်နှင့် ဝက်အသားခြောက်များကို ဖြတ်ယူလိုက်ကြသည်။

"ကဲ... နေရာရှာပြီး ထိုင်စားကြတော့..."

သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက ရှင်းပြလိုက်သည်။ ဒုက္ခသည်များမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သံအိုးဆယ်လုံးဆီ သွားကာ ဝါးကျည်တောက်နှင့် ထမင်း၊ ဝက်ပေါင်ခြောက်နှင့် အသားခြောက်များကို ရရှိသွားကြသည်။ ဤအစားအစာမှာ ဒုက္ခသည်စခန်းတွင် စားရသည်ထက် ဆယ်ဆမျှ ပိုကောင်းနေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်..."

"ငါ အသက်ရှင်တော့မှာပဲ..."

"သခင်က အရမ်းကို ကြင်နာတာပဲ..."

"စားစရာကလည်း အရမ်းမွှေးတာပဲ..."

ဒုက္ခသည်များမှာ ဝါးကျည်တောက်များကို လက်ခံရရှိပြီး စားစရာနံ့ကိုရကာ ဝက်ပေါင်ခြောက်နှင့် အသားခြောက်များကို မြင်သောအခါ ဝမ်းသာလွန်း၍ မျက်ရည်ကျကြသည်။ ကျောက်လင်က တဲကြီး၏ အစွန်းတွင် ရပ်လျက် ဒုက္ခသည်များ မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် စားသောက်နေသည်ကို ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။ ထိုအခိုက်တွင် ရှန်ချန်းရွှယ်၊ စုယောင်၊ ပိုင်ဝမ်ချင်း၊ ထျန်ကျီလင်နှင့် တခြား ဇနီးသည်များက စိုးရိမ်သော မျက်နှာဖြင့် ရောက်လာကြသည်။

"ခင်ပွန်း... လူတစ်ထောင် ထပ်တိုးလာတာဆိုတော့ စားနပ်ရိက္ခာကို တကယ်ပဲ ထောက်ပံ့နိုင်ပါ့မလား..."

ရှန်ချန်းရွှယ်မှာ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ ကျောက်လင်ကို ယုံကြည်သော်လည်း တစ်နေ့ကို စပါးဆယ်ရှီ လိုအပ်မည်ဆိုသည့် အချက်က သူမကို ခေါင်းကိုက်စေသည်။ ယွီရွှေခရိုင်ရှိ စပါးဆိုင်အားလုံးကို ရှာဖွေလျှင်တောင် ဒီလောက်များသည့် စပါးကို စုစည်းရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

"စားနပ်ရိက္ခာအတွက် စီစဉ်ပြီးသွားပါပြီ..."

"ကိုယ့်သူငယ်ချင်းက စားနပ်ရိက္ခာအမြောက်အမြားကို တတိယဂူထဲ ပို့ပေးထားတယ်... နောက်ခြောက်လအတွက် စားနပ်ရိက္ခာ ပူစရာ မလိုတော့ဘူး..."

ကျောက်လင်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ ဤစကားကို ကြားသောအခါ အမျိုးသမီး လေးဦးစလုံးက ကျောက်လင်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ချက်ချင်းပင် အမျိုးသမီး လေးဦးမှာ အခြေအနေကို စဉ်းစားမိသွားကြသည်။ ကျောက်လင်မှာ ဒုက္ခသည် တစ်ထောင်ကို ဝယ်ရန် ကြိုတင်စီစဉ်ထားပြီး စောင့်ရှောက်သူကို စားနပ်ရိက္ခာ ရှာခိုင်းကာ ယနေ့ တစ်ခါတည်း ပို့ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ရမည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျောက်လင်၏ မရှင်းပြနိုင်သော ကိစ္စအားလုံးကို ထိုစောင့်ရှောက်သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်အဖြစ်သာ သူတို့က သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။

"ခင်ပွန်း... လူတွေ ဒီလောက် အများကြီး မလိုလောက်ပါဘူး..."

ရှန်ချန်းရွှယ်က နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခု ထုတ်လိုက်သည်။ မြေ (၁၃၀) မူတွင် ဒုက္ခသည် (၃၀) သာ လိုအပ်မည်။ ဝိညာဉ်စိုက်ခင်းအတွက် ဝိညာဉ်စိုက်ပျိုးသူ (၁၀၀) သာ လိုအပ်မည်။ ကျန်သည့် လူ (၉၀၀) ကို ဘာလုပ်ရမည်ကို ရှန်ချန်းရွှယ် မစဉ်းစားတတ်တော့ပေ။

"အမျိုးသမီး ဒုက္ခသည် (၁၀၀) အားလုံးကို ကျီလင်ရဲ့ လက်ဝတ်ရတနာ အလုပ်ရုံဆီ သွားခိုင်းမယ်... အဲ့လက်ဝတ်ရတနာ အလုပ်ရုံက ကိုယ်တို့ မိသားစုရဲ့ အဓိက ဝင်ငွေအရင်းအမြစ် ဖြစ်လာမှာ..."

"ဒါ့အပြင် ကိုယ် စဉ်းစားပြီးပြီ... ကိုယ် ဝယ်ထားတဲ့ တောင်တစ်ရာထဲက တချို့နေရာတွေမှာ လှည်းဘောင် အလုပ်ရုံ၊ ပရိဘောဂ အလုပ်ရုံ၊ ရေမွှေး အလုပ်ရုံတွေ တည်ဆောက်မယ်... ပြီးတော့ ရှေးဟောင်းသစ်တောကြီးကို မွေးမြူရေးခြံ ဖြစ်အောင် လုပ်ချင်တယ်..."

"ဒီလူတစ်ထောင်က ကိုယ် ရည်မှန်းထားတဲ့ လုပ်ငန်းတွေအတွက် အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်..."

"အနာဂတ်မှာ ဒီလုပ်ငန်းတွေ ဖွံ့ဖြိုးလာရင် လူတစ်ထောင်က မလုံလောက်တော့ဘူး... ဒုက္ခသည်တွေကို ဆက်ပြီး ဝယ်ယူသွားဦးမှာ..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။ ဤစကားကို ကြားသောအခါ အမျိုးသမီးများမှာ ထပ်မံ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူတို့မှာ ကျောက်လင်၏ ကြီးမားသည့် ရည်မှန်းချက်ကို နားမလည်ခဲ့ကြပေ။ အလုပ်ရုံများနှင့် စက်မှုလုပ်ငန်းများစွာအတွက် လုပ်သားအင်အား များစွာ လိုအပ်သည်မှာ အမှန်ပင်။

"ခင်ပွန်း... ကျွန်မတို့ အမြဲတမ်း အားပေးကူညီသွားမှာပါ..."

အကြီးမားဆုံး သံသယ ရှင်းလင်းသွားပြီဖြစ်၍ ရှန်ချန်းရွှယ်မှာ စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ဘဲ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများစွာကို တည်ဆောက်ရမည့်အတွက် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

"ခင်ပွန်း... ကျွန်မ လက်ဝတ်ရတနာ အလုပ်ရုံကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ပြမယ်..."

ထျန်ကျီလင်မှာ ဖိအားပေးခံရသလို ခံစားရပြီး ကျောက်လင်ကို အားမနာပါစေရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

"ခင်ပွန်း... ကျွန်မ မွေးမြူရေးခြံကို တာဝန်ယူမယ်..."

စုယောင်မှာ သားရဲများကို အမဲလိုက်နိုင်စွမ်းရှိပြီး ကျောက်လင်၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို မျှဝေလိုသည်။

"ခင်ပွန်း... ကျွန်မ ဆေးပင်ဥယျာဉ်က ကိစ္စအားလုံးကို တာဝန်ယူမယ်..."

ပိုင်ဝမ်ချင်းမှာလည်း ယုံကြည်မှုနှင့် စိတ်အားထက်သန်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။