အခန်း ၆၅၈

အခန်း (၆၅၈) ကျန်းပိုင်ယွီ၏ သေဆုံးခြင်း.. နတ်မိမယ် ဖုန်းလင် ပြန်လာပြီ အပိုင်း (၂)

ဤကိစ္စများအားလုံးကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် စုယွီသည် နတ်မိမယ် လျူရွှီး နှင့် ကုယွဲ့ တို့အား တာ့ယွဲ့ အင်မော်တယ် မြို့တော် နှင့် တာ့ယွဲ့ မှောင်ခိုဈေးကွက် မှ လူများကို လူစုခွဲရန် ညွှန်ကြား၏။ မာရှီချင်း ၏ မိသားစုဝင်များကိုလည်း လညွှန် မဟာမိတ် နယ်မြေအတွင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ကာ စောင့်ရှောက်ထားရန် သူ စီစဉ်ပေးခဲ့၏။

ထိုအရာများပြီးနောက် စုယွီသည် ခေတ္တမျှ တွေးတောနေမိသည်။

“ချန်ထားခဲ့တဲ့ အစအနတွေ မရှိတော့ဘူး မဟုတ်လား...”

တာ့ယွဲ့ တောင်ထွတ် ပေါ်မှ တိုက်ပွဲ အကြွင်းအကျန်များကို ရှင်းလင်းပြီး ဖြစ်သလို တာ့ယွဲ့ နန်းတော် မှ လူများမှာလည်း အပျက်အစီးများအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြချေပြီ။ လညွှန် နန်းတော် နှင့် ကြယ်ခူး မျှော်စင် မှ လူများကို သူ ကိုင်တွယ်ခဲ့သည့် အထောက်အထားများမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အရာရာ အဆင်ပြေ

ချောမွေ့သွားသောအခါ စုယွီသည် ယွီခယ်အာ၊ စုရွေ့ နှင့် အခြားသူများကို ဦးဆောင်ကာ ယွင်ကျန်းဂိုဏ်း နှင့် ဆေးလုံးတောင်တန်း ဆီသို့ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ယံထက်တွင်မူ ထိုက်ရွှီ ၏ ခန့်ညားထည်ဝါသော ပုံရိပ်ကြီးမှာ ပျံသန်းနေတော့၏။ စတုတ္ထအဆင့် အဆင့်နိမ့် ဖီးနစ် သွေးမျိုးဆက်ပိုင်ရှင် ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်း၏ အရှိန်အဝါက မရေမတွက်နိုင်သော မိစ္ဆာသားရဲများကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေကာ ထွက်ပြေးစေခဲ့သည်။

ထိုက်ရွှီ ၏ ကျောပြင်ထက်တွင် စုယွီ အပါအဝင် လူလေးဆယ်နီးပါး လိုက်ပါလာကြလေ၏။

တာ့ယွဲ့ တောင်တန်းကြီး မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် စုယွီ တို့အုပ်စုသည် ဆေးလုံးတောင်တန်း ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယခင်က ပိုင်ယွဲ့ အင်မော်တယ် မြို့တော် သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်းတွင် ပိုင်ယွီ အင်မော်တယ် မြို့တော် ဟု သိကြသော နေရာသို့ ရောက်ရှိချိန်၌ စုယွီ သည် ရုတ်တရက် အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်ပြီး ထိုမြို့တော် ရှိရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်... ပိုင်ယွီ အင်မော်တယ် မြို့တော် ၏ အခမ်းနားဆုံးသော ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်း၌..

အမြုတေ ဖွဲ့စည်းခြင်း အဆင့် (၅) သို့ ရောက်ရှိနေသော ကျန်းပိုင်ယွီ သည် ခန်းမဆောင် အလယ်တွင် ခွေးသေတစ်ကောင်အလား လဲလျောင်းနေသည်။ ခန်းမဆောင်၏ အခြားတစ်နေရာတွင်လည်း တောက်ပသော ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီး အချို့မှာ အသက်မဲ့စွာဖြင့် ငြိမ်သက်နေကြတော့၏။

ခန်းမဆောင်၏ အရှေ့ဘက် မြင့်မားသော စင်မြင့်ထက်တွင်မူ အလွန်တရာ လှပသော ပုံရိပ်တစ်ခု ထိုင်နေသည်။ သူမသည် အစိမ်းနုရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဖြူဖွေးသွယ်လျသော ခြေတံရှည်များကို ဖော်ပြလျက် ခြေဗလာဖြင့် ရပ်နေ၏။ သူမ၏ အမူအရာမှာ ပြင်ပလောကနှင့် မသက်ဆိုင်ဘဲ စင်ကြယ်သန့်ရှင်းလှသော နတ်မိမယ် တစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်တော့သည်။

နတ်မိမယ် ဖုန်းလင် က ခန်းမအတွင်း မှောက်ခုံလဲနေသော ကျန်းပိုင်ယွီ ကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ဆို၏။

“ငါက မင်းကို သနားလို့ ပိုင်ယွဲ့ အင်မော်တယ် မြို့တော် မှာ ခိုလှုံခွင့်ပေးပြီး အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို ဒီလို ကျေးဇူးဆပ်တယ်ပေါ့... စီနီယာ အစ်ကိုကြီး နဲ့ တတိယ အစ်ကို တို့ကို သတ်ပြီး မင်းကိုယ်တိုင် ဒီနေရာကို သိမ်းပိုက်ရဲတယ်လား...”

ကျန်းပိုင်ယွီ သည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုများက ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ချေပြီ။ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ နာကျင်မှုများကို အံတုကာ နတ်မိမယ် ဖုန်းလင် ရှေ့တွင် ဒူးထောက်၍ အဆက်မပြတ် ဦးတိုက်ကာ အသနားခံတော့၏။

“နတ်မိမယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ချမ်းသာပေးပါ... ကျွန်တော့်ကို ချမ်းသာပေးပါဗျာ... ကျွန်တော်က မျက်စိမရှိတဲ့ လူမိုက်ပါ... ကျွန်တော် သေသင့်ပါတယ်...”

“အကယ်လို့ နတ်မိမယ် က ကျွန်တော့်ကို နောက်ထပ် အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးမယ် ဆိုရင်... ကျွန်တော် နတ်မိမယ် ရဲ့ ခွေးတစ်ကောင် အဖြစ် နေပါ့မယ်... အလိမ္မာဆုံး ခွေးလေး ဖြစ်နေပါ့မယ်ဗျာ... ဝု... ဝု...”

သူသည် ခွေးဟောင်သံများကို အသည်းအသန် အတုယူ ဟောင်ပြနေတော့၏။ သူ ပိုင်ယွဲ့ အင်မော်တယ် မြို့တော် ကို သိမ်းပိုက်ခဲ့သည်မှာ ယနေ့အထိ ဆိုလျှင် နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော် ကုန်လွန်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤနှစ်များအတွင်း နတ်မိမယ် ဖုန်းလင် သည် လူမြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်နေလေ၏။

နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော် တိုင်အောင် ကျန်းပိုင်ယွီ သည် ဤမြို့တော်ကို စိုးမိုးကာ သူ၏ အလိုရမ္မက်များကို ဖြည့်ဆည်းရန် လှပသော အမျိုးသမီးများစွာဖြင့် ဝန်းရံ နေထိုင်ခဲ့သည်။ နှစ်ကိုယ်တူ ကျင့်စဉ် များကို လေ့ကျင့်ခြင်းဖြင့် သူသည် အကျိုးအမြတ် အချို့ ရရှိခဲ့ပြီး အမြုတေ ဖွဲ့စည်းခြင်း အဆင့် (၅) သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့၏။ သို့သော် သူ စိုးမိုးထားသော ပိုင်ယွီ အင်မော်တယ် မြို့တော် မှလွဲ၍ ကျန်းပိုင်ယွီ အတွက် မည်သည့်နေရာမှ ကောင်းမွန်သော နေရာ မဟုတ်ပါချေ။

တောင်ဘက်တွင်မူ ယွင်ကျန်းဂိုဏ်း နှင့် စုမိသားစု ပိုင်ဆိုင်သော နယ်မြေ ရှိနေသည်။ တစ်ကြိမ်တွင် သူသည် စုကျစ် ၏ အလှကို မက်မောကာ သူမကို ဖမ်းဆီးပြီး ပိုင်ယွီ အင်မော်တယ် မြို့တော် သို့ ခေါ်ဆောင်ရန် ကြံစည်ခဲ့ဖူး၏။ သို့သော် သူ မလှုပ်ရှားမီမှာပင် ယွင်ကျန်းဂိုဏ်း နှင့် စုမိသားစု ရှိ တတိယအဆင့် ထိပ်တန်း ယဉ်ပါးသားရဲများကြောင့် အသည်းငယ်ကာ သူ၏ မြို့တော်ဆီသို့ အမြန် ပြန်ဆုတ်ပြေးခဲ့ရသည်။

မြောက်ဘက်သို့ သွားရန်မှာမူ... ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ပါချေ။ တာ့ယွဲ့ နန်းတော် က ထိုအရပ်တွင် ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလော။ သူသည် သာမန် အမြုတေ ဖွဲ့စည်းခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ရာ တာ့ယွဲ့ နန်းတော် ရှေ့မှောက်တွင် မည်သို့ ရဲတင်းဝံ့ပါမည်နည်း။ ထို့ကြောင့် ဤနှစ်များအတွင်း ကျန်းပိုင်ယွီ သည် သူ၏ ကံကြမ္မာကို လက်ခံကာ ပိုင်ယွီ အင်မော်တယ် မြို့တော် အတွင်း၌သာ ပျော်ပါးလျက် အချိန်ကုန်လွန်ခဲ့သည်။

သူ၏ ဘဝမှာ သက်တမ်းကုန်ဆုံးသည်အထိ ဤအတိုင်းပင် ဆက်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော် ပျောက်ဆုံးနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော နတ်မိမယ် ဖုန်းလင် ရုတ်တရက် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု ကျန်းပိုင်ယွီ အိပ်မက်ပင် မက်ဖူးမည် မဟုတ်ပါချေ။

ထို့အပြင် သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အရှိန်အဝါ သက်သက်ဖြင့်ပင် ကျန်းပိုင်ယွီ အား ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားစေရန် လုံလောက်လှသည်။

နတ်မိမယ် ဖုန်းလင် က သူ့ကို တစ်ချက်ကလေးပင် လှည့်မကြည့်ပါချေ။

သူမသည် ပိုင်ယွဲ့ အင်မော်တယ် မြို့တော် တွင် ကုန်လွန်ခဲ့သော အတိတ်ကာလများကို မနေ့ကကဲ့သို့ပင် ပြန်လည် အမှတ်ရနေပုံ ရ၏။

ဖီးနစ် သက်ဆင်း နယ်မြေအား သွားရောက် စူးစမ်းစဉ်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အန္တရာယ်များကို ပြန်လည် တွေးတောမိသည်။

ပိုင်ယွဲ့ သူတော်စင် သည် သူမ အပျက်အစီးများအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန်အတွက် မိမိကိုယ်ကို အနစ်နာခံ၍ ကာကွယ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ... သူမသည် တာ့ယွဲ့ နယ်မြေ မှ ခွဲခွာနေခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ချေပြီ။

သူမ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင်မူ ပိုင်ယွဲ့ အင်မော်တယ် မြို့တော် မှာ ယခင်ကကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ပါချေ။ မိတ်ဆွေဟောင်းများမှာ ပျောက်ကွယ်ကုန်ကြပြီး ယုတ်မာသော သတ္တဝါ တစ်ကောင်သာ ကျန်ရစ်တော့၏။

ရုတ်တရက် နတ်မိမယ် ဖုန်းလင် သည် တစ်စုံတစ်ခုကို အမှတ်ရသွားဟန်ဖြင့် ကျန်းပိုင်ယွီ ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေး၏။

“ယွင်ကျန်းဂိုဏ်း က လော့ချန်ယွီ နဲ့ စုမိသားစု က စုယွီ တို့ ရှိသေးလား... အခု တာ့ယွဲ့ နန်းတော် ရဲ့ အခြေအနေကရော ဘယ်လိုရှိလဲ...”

ကျန်းပိုင်ယွီ က နတ်မိမယ် ဖုန်းလင် ကို ဂရုတစိုက် ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

“လော့ချန်ယွီ နဲ့ စုယွီ တို့က တာ့ယွဲ့ နယ်မြေ ကနေ ထွက်သွားတာ ကြာပါပြီ... နတ်မိမယ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ထွက်သွားကြတာပါ... သူတို့ ပိုပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ အင်အားစုတွေဆီမှာ သွားပြီး ကျင့်ကြံနေကြတယ်လို့ ကြားရပါတယ်... သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားက အတော်လေးကို ကြောက်စရာ ကောင်းလိမ့်မယ် ထင်တယ်... ယွင်ကျန်းဂိုဏ်း နဲ့ စုမိသားစု မှာ တတိယအဆင့် ထိပ်တန်း ယဉ်ပါးသားရဲ တွေ တစ်ကောင်မက ရှိနေတာကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မြင်ဖူးပါတယ်...”

“ယွင်ကျန်းဂိုဏ်း နဲ့ စုမိသားစု ရဲ့ အင်အားနဲ့ ဩဇာက အရင်ကထက် အများကြီး ပိုပြီး ကြီးမားလာခဲ့ပါတယ်... တာ့ယွဲ့ နန်းတော် ကတော့ ထူးထူးခြားခြား ပြောင်းလဲမှု မရှိပါဘူး...”

နတ်မိမယ် ဖုန်းလင် ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ် တောက်ပသွားသည်။ မိသားစုနှင့် ဂိုဏ်းကို စောင့်ကြပ်နေသော တတိယအဆင့် ထိပ်တန်း ယဉ်ပါးသားရဲများ ရှိနေခြင်းကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့်... သူမတို့ မျိုးဆက်၏ အတောက်ပဆုံး ပါရမီရှင် နှစ်ဦးဖြစ်သော လော့ချန်ယွီ နှင့် စုယွီ တို့မှာ ကျဆုံးမသွားဘဲ ဆက်လက် တိုးတက်နေကြကြောင်း သိသာလှသည်။

ဤသတင်းစကားများက နတ်မိမယ် ဖုန်းလင် ၏ အိမ်လွမ်းစိတ်ကို အနည်းငယ် ပြေလျော့စေခဲ့၏။

အနည်းဆုံးတော့ သူမ၏ မိတ်ဆွေဟောင်း အချို့ ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

သူမသည် လက်ကို မြှောက်ကာ ရွံရှာဖွယ် ကောင်းသော ကျန်းပိုင်ယွီ ကို အဆုံးစီရင်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း... ရုတ်တရက် နတ်မိမယ် ဖုန်းလင် ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး မြောက်ဘက် အရပ်ဆီသို့ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လှမ်းကြည့်မိ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုက်ရွှီ ကို စီးနင်းလာသော စုယွီ သည်လည်း မလှမ်းမကမ်းရှိ ပိုင်ယွီ အင်မော်တယ် မြို့တော် ဆီသို့ သူ၏ အာရုံကို ပို့လွှတ်လိုက်ရာ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားရသည်။

ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း၌ ခွေးသေတစ်ကောင်အလား လဲလျောင်းနေသော ကျန်းပိုင်ယွီ နှင့်... အသက်မဲ့နေသော အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူ တစ်စု... ။

ထို့ပြင် ပလ္လင်ထက်တွင် ထိုင်နေသော ထူးခြားလှပသည့် ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စုယွီ သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိတော့၏။

“နတ်မိမယ် ဖုန်းလင်...”