အခန်း ၄၇၈

အပိုင်း (၄၇၈)

ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုကို ခြေမှုန်းဖျက်ဆီးပစ်ရန်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူလှပေသည်။ ယခုမူကား တစ်ချိန်က ခိုင်မာ ကြီးစိုးခဲ့သော ဧကရာဇ်ဟောင်း၏ ဒဏ္ဍာရီသည် အစအနပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျက်စီးယိုယွင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့ သည် ဧကရာဇ်ဟောင်း၏ ဒဏ္ဍာရီကို ထိန်းသိမ်းချင်ရုံသာမက သူ၏ နတ်ဘုရားလောင်း ဖြစ်တည်မှုကိုပါ ပိုမို မြင့်မားသွားအောင် လုပ်ဆောင်ချင်သေးရာ ဤသည်မှာ အလွန် ခက်ခဲလွန်းသည့် အခြေအနေ ဖြစ်လို့နေ၏။

ယွမ်ထျန်းရှဲ့ သည် ဟန်ဆောင်မှု၏ ဆရာတစ်ဆူ ဖြစ်သော်လည်း သူပင်လျှင် နည်းလမ်း စဉ်းစား၍ မရနိုင်ချေ။

ယွမ်ထျန်းရှဲ့က ပြောလိုက်၏။ “သခင်လေး... ကျုပ်တို့ ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းအောင် ပြောပြော၊ အမတ်တွေကိုရော၊ လောကက လူတွေကိုပါ ယုံကြည်အောင် ဖျောင်းဖျလို့ မရနိုင်ပါဘူး။ ဧကရာဇ်ဟောင်းက မူလက ၄၉ ရက် တရားထိုင်မယ်လို့ ပြောထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ပြည့်တာတောင် မနိုးလာခဲ့ဘူး။

ခင်ဗျားကယ်တင်လိုက်လို့ ပြန်ရှင်လာရင်တောင် လူတိုင်းက ဧကရာဇ်ဟောင်းဟာ ဖျားနာနေတယ်၊ ပြင်းထန်တဲ့ရောဂါ ဖြစ်နေတယ်လို့ပဲ ထင်ကြမှာပါ။ ပြင်းထန်တဲ့ ရောဂါ ဖြစ်နိုင်တဲ့ ဧကရာဇ်ဟောင်း တစ်ပါးကို နတ်ဘုရားလောင်းလို့ ပြောလို့ မရတော့ပါဘူး။ ဒီအချက်ကို ရှင်းပြလို့ မရဘူးဆိုရင် ဧကရာဇ်ဟောင်းရဲ့ ဒဏ္ဍာရီကို လုံးဝ ထိန်းသိမ်းထားလို့ မရနိုင်ပါဘူး။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “စိတ်ချပါ။ ကျုပ်မှာ အစီအစဉ် ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရမ်း ထူးခြားတဲ့ ပစ္စည်းတချို့ကို ပြင်ဆင်ဖို့ လိုအပ်ပြီး ခင်ဗျားရဲ့ အကူအညီလည်း လိုအပ်ပါတယ်။”

ယွမ်ထျန်းရှဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ် အစွမ်းကုန် ကူညီပေးပါ့မယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဒီလို ထူးခြားတဲ့ အချိန်မျိုးမှာ ခင်ဗျား ရှန်ချင်းနန်းဆောင်ထဲ ဝင်ဖို့ နည်းလမ်း ရှိလား။ ခင်ဗျားကြိုပြီး ဝင်သွားရလိမ့်မယ်။”

ယွမ်ထျန်းရှဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ရှိပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ထျန်းယန် ဧကရာဇ်ဟောင်းကို အဖော်ပြုပြီး တရားကျင့်ပေးနေတဲ့ သူက ကျုပ်ရဲ့ အသိ တစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့ပါ။”

“အသိ ဟုတ်လား။” ယွင်ကျုံးဟဲ့ အံ့ဩသွားရသည်။

ယွမ်ထျန်းရှဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “အသိတင် မကဘူး၊ ရန်သူလို့တောင် ပြောလို့ ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ချပါ။ ရန်သူတွေ ဖြစ်နေရင်တောင် ရပ်တည်ချက် တူညီသွားတဲ့အခါ အချင်းချင်း ကူညီနိုင်ပါတယ်။”

ထို့နောက် ယွမ်ထျန်းရှဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ သခင်လေး အောက်ယွီ... ခင်ဗျား တကယ်ပဲ ထျန်းယန် ဧကရာဇ်ဟောင်းကို ကယ်တင်ချင်တာလား။ ဒီဧကရာဇ်ဟာ အရမ်းကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်နော်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးခွန်းကို ရှောင်လွှဲလိုက်ပြီး ပြန်မေးလိုက်၏။ “ယွမ်ထျန်းရှဲ့... ခင်ဗျားဆီမှာ အေးစက်တဲ့ မီးတောက်တွေ ဖန်တီးနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက် ဆေးရည်တွေ ရှိသေးလား။”

အေးစက်သော မီးတောက် ဆိုသည်မှာ အပူချိန် တစ်ဆယ်ဒီဂရီစင်တီဂရိတ် ဝန်းကျင်မျှသာရှိသော မီးတောက်မျိုးဖြစ်ပြီး၊ လူအများက တစ္ဆေမီး ဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြသည်။

ထိုမီးတောက်မျိုးသည် လူကို လောင်ကျွမ်းစေနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ တိတိကျကျ ဆိုရသော် ၎င်းသည် အမှန်တကယ် လောင်ကျွမ်းနေသော မီးတောက်မျိုး မဟုတ်ဘဲ ဓာတုဗေဒဖြစ်စဉ်အရ အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်လာခြင်းသာ ဖြစ်၏။

သို့သော်ငြား မြင်တွေ့ရသည့် ပုံသဏ္ဌာန်မှာမူ မီးတောက်နှင့် လုံးဝတစ်ပုံစံတည်း တူညီနေတတ်သည်။ ထိုသို့ အလင်းထွက်ပေါ်လာစေရန် ဖန်တီးပေးသည့် အဓိက ဒြပ်ပစ္စည်းမှာ ဖော့စဖရပ်ပင် ဖြစ်သည်။

ယွမ်ထျန်းရှဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ရှိပါတယ်။”

ထို့နောက် ယွမ်ထျန်းရှဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားက ဒီတစ္ဆေမီးကို အသုံးပြုပြီး ဧကရာဇ်ဟောင်းရဲ့ ဒဏ္ဍာရီကို ဖန်တီးချင်တာဆိုရင်တော့ လုံးဝ မလုံလောက်ပါဘူး။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ဒီတစ္ဆေမီးက ကျုပ်ကိုယ်တိုင် ဖျော်ဖြေဖို့ အတွက်ပါ။ ပြီးတော့ အရန် အနေနဲ့ပဲ ထားတာပါ။ တကယ် သုံးရချင်မှ သုံးရမှာပါ။ ဧကရာဇ်ဟောင်းအတွက် ဒဏ္ဍာရီ ဖန်တီးဖို့ ကျုပ်မှာ ပိုပြီး ထူးဆန်းပြီး အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းတွေ ရှိပါတယ်။ ဧကရာဇ်ဟောင်းကို ဆက်ပြီး ဒဏ္ဍာရီ ဆန်လာအောင် လုပ်ပြမယ့် အံ့ဩစရာ ပြကွက် တစ်ခုကို ကျုပ် ပြသပေးမယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ရိုလန်မြို့ အတွင်းသို့ မဝင်ရောက်တော့ဘဲ ဖုန်းရှင်းမြဲ့ နှင့် နောက်တစ်ကြိမ် သွားရောက် တွေ့ဆုံကာ သူ့ထံမှ ပစ္စည်းများ အမြောက်အမြားကို ရယူခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် နေ့မနား ညမနား အချိန်ယူကာ ပြကွက် ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို ဖန်တီးခဲ့၏။

ဧကရာဇ်ဟောင်းအတွက် ဒဏ္ဍာရီ ဖန်တီးပေးမည့် ပစ္စည်းများဖြစ်ပြီး လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများကို အံ့ဩ တုန်လှုပ်သွားစေမည်ဖြစ်ကာ နောက်ထပ် အံ့ဩစရာ ပြကွက်တစ်ခု ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာသည်။

ထိုသို့ဆိုပါက ဧကရာဇ်ဟောင်း၏ ရွှေရောင် အလွှာကြီးသည် ပျက်စီးသွားမည် မဟုတ်သည့်အပြင် နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုသို့ပင် မြင့်တက်သွားမှာဖြစ်၏။

အကယ်၍သာ ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့လျှင် ယွင်ကျုံးဟဲ့အပေါ် ဧကရာဇ်ဟောင်းသည် ကြီးမားလှသော ကျေးဇူးကြွေးများ တင်ရှိသွားပေတော့မည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် သူ၏ အသက်ဘေးကို ကယ်တင်ပေးခဲ့ရုံမက၊ ပြိုလဲလုဆဲဆဲ ဖြစ်နေသော သူ၏ နိုင်ငံရေး အရှိန်အဝါကိုပါ ပြန်လည်ဆယ်တင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် အမှန်တကယ် အံ့ဩချီးကျူးဖွယ်ရာ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်တော့သည်။

ရက်အနည်းငယ် အကြာတွင် ပြကွက် ပစ္စည်းများ အားလုံး ဖန်တီးပြီးစီးသွားပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ သည် အနောက်ဘက် သဲကန္တာရမှ ထွက်ခွာကာ တောင်ပိုင်းကျိုး မြို့တော်သို့ ပြန်လည် ထွက်ခွာလာခဲ့၏။

နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် နေ့မနား ညမနား ခရီးနှင်ပြီးနောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့ သည် မိုင်ထောင်ချီ ခရီးနှင်ကာ နောက်ဆုံးတွင် တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာ မြို့တော်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မြို့တော် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူသည် ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်များကို ခံစားလိုက်ရ၏

တစ်မြို့လုံး သတိဝီရိယ အပြည့် ရှိနေသည်။ မြို့ရိုးပေါ်တွင် အင်ပါယာ၏ တပ်တော်များ ပြည့်နှက်နေပြီး လမ်းမများပေါ်တွင်လည်း လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော စစ်သည်များ ကင်းလှည့်နေကြသည်။

မြို့တော် တစ်ခုလုံး ကြီးမားသော ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရတော့မည့် အခြေအနေမျိုး၊ မုန်တိုင်း မလာမီ ငြိမ်သက် နေသည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေ၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ နှလုံးသား တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။ ‘ဧကရာဇ်ဟောင်း တကယ်ပဲ သေသွားပြီလား။ လုံးဝ မဖြစ်ပါစေနဲ့။’

ထို့နောက် လမ်းမများပေါ်တွင် လျှောက်သွားရင်း ပို၍ ထူးဆန်းသော အခြေအနေများကို မြင်တွေ့လိုက် ရသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် မြို့တော် တစ်ခုလုံး ဤကဲ့သို့ကြီးမားသော ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရတော့မည့် အခြေအနေမျိုး၊ မုန်တိုင်း မလာမီ ငြိမ်သက်နေသည့် အခြေအနေမျိုးတွင် ညမထွက်ရ အမိန့်များ ထုတ်ပြန်သင့်သော်လည်း လုံးဝ မရှိခဲ့ချေ။

မြို့တော်၏ လမ်းမများပေါ်တွင်၊ နှစ်ဖက်စလုံးရှိ ဆိုင်ခန်းများတွင် လူများ စည်ကားနေဆဲဖြစ်ပြီး အသွားအလာ များပြားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် စစ်တပ်များ ကင်းလှည့်နေချိန်တွင်လည်း အခြားသူများကို မောင်းထုတ်ခြင်း မပြုသလို ကောလာဟလများကိုလည်း မတားမြစ်ချေ။

လူတိုင်းနီးပါး ပြောဆိုနေကြသည်။

“ကြားပြီးပြီလား။ ဧကရာဇ်ဟောင်းက အခြေအနေ မကောင်းတော့ဘူးတဲ့။ မကြာခင် နတ်ရွာစံတော့မယ်တဲ့။”

“ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဧကရာဇ်ဟောင်းက နတ်ဘုရားလောင်း ဖြစ်နေပြီလေ။ ဘယ်လိုလုပ် သေနိုင်မှာလဲ။”

“နတ်ဘုရားလောင်းလား။ တကယ်တော့... ဧကရာဇ်ဟောင်းဟာ ဘာ နတ်ဘုရားလောင်းမှ မဟုတ်ပါဘူး။ အရာအားလုံးက အောက်ယွီ လှည့်စားထားတာပါ။ ဧကရာဇ်ဟောင်းဟာ အစောကြီးတည်းက ရောဂါကျွမ်းနေပြီ။ ကျုပ်တို့ တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာမှာ တကယ့် နတ်ဘုရားဆိုလို့ တစ်ပါးတည်းပဲ ရှိတယ်။ အဲဒါကတော့ တည်ထောင်သူ ဧကရာဇ် တာ့ဖာရှန့်ကျွင်းပဲ။”

“ဧကရာဇ်ဟောင်းကသာ နတ်ဘုရားလောင်းဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရောဂါကျွမ်းပြီး သေလုနီးပါး ဖြစ်နေမှာလဲ။”

“တကယ်တော့ ခင်ဗျားတို့ မသိကြဘူး။ ဧကရာဇ်ဟောင်းက သေတောင် သေသွားပြီ။ လျှို့ဝှက်ထားတာပဲ ရှိတာ။”

“ဧကရာဇ်ဟောင်း သေသွားရင် အောက်ယွီက ဘယ်လို လုပ်မလဲ။”

“အောက်ယွီ လား။ သူ အစောကြီးတည်းက ထွက်ပြေးသွားပြီလေ။”

“အောက်ယွီ ထွက်ပြေးသွားရင် မင်းသမီး ရှန်ရှန်းကို သူ မလိုချင်တော့ဘူးလား။ မင်းသမီး ရှန်ရှန်း တခြားလူကို လက်ထပ်သွားတာကို ဒီအတိုင်းကြည့်နေမှာလား။”

“ဧကရာဇ်ဟောင်း သေသွားရင် အောက်ယွီလည်း သေလုမျောပါး ဖြစ်သွားတော့မှာပဲ။ ထွက်ပြေးရမှာပေါ့။”

ဧကရာဇ်ဟောင်း၏ အသက်ရှင်ခြင်း သေဆုံးခြင်းသည် မူလက အလွန် လျှို့ဝှက်ထားရမည့် ကိစ္စဖြစ်ပြီး သာမန်လူများ ပြောဆိုခွင့် မရှိသော တားမြစ်ချက်ပင် ဖြစ်၏။

သို့ပေမည့် ယခုအခါ လမ်းမများ နေရာအနှံ့တွင် ပြောဆိုနေကြပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဘေးမှ ဖြတ်သွားစဉ်ပင် ကြားနေရခြင်းမှာ အလွန် ထူးဆန်းလွန်းလေသည်။

‘တစ်ယောက်ယောက်က ဧကရာဇ်ဟောင်းရဲ့ သေဆုံးမှုကို ပြောဆိုတာကို မတားမြစ်တဲ့အပြင် ပိုပြီးတော့တောင် ဖြန့်ဝေပေးနေသေးတယ်။’

ဆိုလိုသည်မှာ တောင်ပိုင်းကျိုး အင်ပါယာတစ်ခုလုံးရှိ လူအပေါင်းတို့အား ဧကရာဇ်ဟောင်း၏ သေဆုံးခြင်း တရားကို အမြန်ဆုံး လက်ခံလိုက်ကြရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ထင်ရှားစွာ အသိပေးလိုခြင်းပင် ဖြစ်ဟန်တူ၏။

ဧကရာဇ်ဟောင်း ကွယ်လွန်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဧကရာဇ် ဝမ်ယွင်သည် တောင်ပိုင်းကျိုး၏ တစ်ဦးတည်းသော အရှင်သခင် ဖြစ်လာပေတော့မည်။ ၎င်း၏အထက်တွင် ဖိနှိပ်ချုပ်ကိုင်မည့်သူဟူ၍ မည်သူမှ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

တစ်ဖက်တွင်လည်း ယွင်ကျုံးဟဲ့က အသည်းအသန် ကြိုးပမ်းတည်ဆောက်ထားသော အာဏာသံတြိဂံအဖွဲ့ မှာလည်း အခြေမချနိုင်သေးမီမှာပင် လုံးဝဥဿုံ ပျက်စီးသွားရတော့မှာ ဖြစ်သည်။

အခြားလမ်း တစ်လမ်းကို ဖြတ်သွားချိန်မှာတော့ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ပို၍ ရယ်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်း တစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ အချို့သော ပိုးထည်ဆိုင်များနှင့် အဝတ်အထည်ဆိုင်များတွင် အဖြူရောင် အဝတ်အထည်များကို လူသိရှင်ကြား ရောင်းချနေကြခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ဤသည်မှာ မည်သည့် အဓိပ္ပာယ်နည်း။ ဧကရာဇ်ဟောင်း နတ်ရွာစံသည်နှင့်တပြိုင်နက် မြို့တော်ရှိ လူသန်းပေါင်း များစွာတို့သည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်း အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် သာမန်အဝတ်အစားများကို စွန့်ပယ်၍ အဖြူရောင် ဝတ်စုံများကို ဆင်ယင်ကြရမှာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် အဖြူရောင် အဝတ်အထည်များမှာ ဧကန်မလွဲ အရောင်းသွက်လာတော့မည်ဖြစ်ရာ အချို့သော ပိုးထည်နှင့် အဝတ်အထည်ဆိုင်ကြီးများမှာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်၍ ရောင်းချနေကြပြီ ဖြစ်၏။

မရေမတွက်နိုင်သော လူအပေါင်းတို့၏ အမြင်တွင်မူ ဧကရာဇ်ဟောင်းသည် မလွဲမသွေ နတ်ရွာစံရတော့မည်ဟု ယူဆနေကြသည်။

လူအများစုမှာ ဧကရာဇ်ဟောင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း နန်းတွင်းမှ လျှို့ဝှက်ထားဆဲ ဖြစ်သည်ဟုပင် ထင်မှတ်နေကြလေ၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ရုပ်ဖျက်ထားဆဲဖြစ်ပြီး လူအုပ်ကြားထဲတွင် ပုန်းအောင်းကာ ရှန်ချင်းနန်းဆောင်ထံသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားတော့သည်။

ယခင်က ရှန်ချင်းနန်းဆောင်သည် မည်သူ့ကိုမှ ဝင်ခွင့်မပြုသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ နန်းတော်တံခါးများ ပွင့်ဟနေ၏။

ဧကရာဇ် ဝမ်ယွင်၊ မိဖုရားကြီးနှင့် မှူးမတ် ရာချီတို့သည် ဝူဝေ့ နန်းဆောင် အရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေကြ၏။ လူတိုင်း၏ မျက်နှာများမှာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေကြပြီး အလွန်ကြေကွဲနေကြပုံ ရသည်။

အထူးသဖြင့် ဧကရာဇ် ဝမ်ယွင် ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ပိန်ချုံးနေပြီး မျက်ရည်များ ခမ်းခြောက်သွားကာ စိတ်နှလုံးများ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်သည့် ပုံစံမျိုး ရှိနေ၏။

“သေချာကုသပေးရမယ်။ ခင်ဗျားတို့ ဧကရာဇ်ဟောင်းကို မကုသနိုင်ရင် ခင်ဗျားတို့ကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံခွာပစ်မယ်။”

ဧကရာဇ် ဝမ်ယွင်က ဒေါသတကြီး အော်ငေါက်လိုက်ပြီးနောက် နောက်တစ်ကြိမ် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ငိုကြွေးလိုက်ပြန်သည်။ “ကိုယ်တော့်မှာ ဧကရာဇ်ဟောင်း မရှိလို့ မဖြစ်ဘူး။ လောကကြီးမှာ ဧကရာဇ်ဟောင်း မရှိလို့ မဖြစ်ဘူး။”

ထို့နောက် မိဖုရားကြီးလည်း အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ငိုကြွေးလိုက်ပြီး မိဖုရားများလည်း ငိုကြွေးကြကာ မင်းသားများနှင့် မင်းသမီးများလည်း ငိုကြွေးကြတော့၏။

“အရှင်မင်းမြတ်... ကျုပ်တို့ တကယ်ပဲ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပါပြီ။ အရှင်မင်းမြတ်က ကျုပ်တို့ကို အားလုံး သတ်ပစ်ရင်တောင်မှ ဧကရာဇ်ဟောင်းကို မကယ်တင်နိုင်တော့ပါဘူး။”

အသက်ကြီးကြီး တော်ဝင်သမားတော် အချို့က မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် ပြောလိုက်ကြသည်။ “နှလုံးခုန်သံလည်း မရှိတော့ဘူး။ အသက်ရှူသံလည်း မရှိတော့ဘူး။ ဧကရာဇ်ဟောင်းဟာ အခုချိန်မှာ နတ်ရွာစံသွားလောက်ပါပြီ။”

“မဟုတ်ဘူး... ခင်ဗျားတို့ လျှောက်ပြောနေတာ။”

ဧကရာဇ် ဝမ်ယွင်သည် အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာဖြင့် ဓားကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ခင်ဗျား လျှောက်ပြောနေတယ်။ ကိုယ်တော် ခင်ဗျားကို သတ်ပစ်မယ်... သတ်ပစ်မယ်...”

ထို့နောက် ဧကရာဇ် ဝမ်ယွင်သည် ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ထိုတော်ဝင်သမားတော်ထံသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး သတ်ဖြတ်ရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။

တော်ဝင်တရားရုံး အကြီးအကဲ စုချင်ဝမ်က ဧကရာဇ်ကို အလျင်အမြန် ဖက်ထားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “အရှင်မင်းမြတ်... စိတ်ထိန်းပါ... စိတ်ထိန်းပါ...”

ဧကရာဇ် ဝမ်ယွင်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ငိုကြွေးကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်ဟောင်း မသေသေးဘူး။ သူ တရားကျင့်လို့ အောင်မြင်သွားပြီး နတ်ဘုရားလောင်း ဖြစ်နေပြီလေ။ ဘယ်လိုလုပ် သေနိုင်မှာလဲ။ သူ မသေသေးဘူး။ ခင်ဗျားတို့က ရည်ရွယ်ချက် ဆိုးရွားတယ်။ ရည်ရွယ်ချက် ဆိုးရွားလွန်းတယ်...”

ချက်ချင်းပဲ တော်ဝင်မိသားစုဝင်များနှင့် အရပ်ဖက်၊ စစ်ဖက်ဆိုင်ရာ အမတ်များ အားလုံး အဆက်မပြတ် ဦးညွတ်လိုက်ကြတော့၏။ “အရှင်မင်းမြတ် စိတ်ထိန်းပါ... အရှင်မင်းမြတ် စိတ်ထိန်းပါ...”

မိဖုရားကြီးက တုန်ယင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းမြတ်... အရှင်မင်းမြတ် မခွဲခွာနိုင်ဘူး ဆိုတာကို ကျွန်မ သိပါတယ်။ ကျွန်မလည်း မခွဲခွာနိုင်ပါဘူး။ တကယ်ကို နှလုံးသားကို ဓားနဲ့လှီးခံရသလိုပါပဲ။ တကယ်ကို ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ပြိုကျသွားသလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားကတော့ အမှန်တရား ပါပဲ။ ဧကရာဇ်ဟောင်း ကလည်း အသက် ခုနစ်ဆယ်ကျော် နေပြီလေ။”

ဧကရာဇ် ဝမ်ယွင်သည် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ငိုကြွေး လိုက်ပြန်သည်။ “ကောင်းကင်ဘုံ... ဒီလို လုပ်လို့ မရပါဘူး။ ကိုယ်တော်ရဲ့ သက်တမ်း ဆယ်နှစ်ကို ပေးဆပ်ပြီး ဧကရာဇ်ဟောင်းကို မခေါ်သွားဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်။ သူ့ကို တစ်နှစ်လောက် ပိုပြီး အသက်ရှင်ခွင့်ပေးပါ... ကောင်းကင်ဘုံ။”

ဧကရာဇ် ဝမ်ယွင်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက် ပြင်းထန်စွာ ငိုကြွေးနေတော့၏။

လူတိုင်းက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် လောကတွင် မိဘကျေးဇူး အသိတတ်ဆုံးသူဖြစ်ကြောင်း အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ချီးကျူးလိုက်ကြသည်။

တော်ဝင်သမားတော်များ အားလုံးကလည်း ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို စိတ်ထိန်းရန် တောင်းဆိုကြပြီး ဧကရာဇ်ဟောင်း နတ်ရွာစံသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို လက်ခံရန် တောင်းဆိုကြ၏။

...........