အခန်း ၂၇၂

အခန်း (၂၇၂) လူတိုင်း အစုလိုက်အပြုံလိုက် သင်္ချိုင်းမြေတွင် လှဲလျောင်းနေကြခြင်း

နန်ကုန်းယွမ်က စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ထားလေ၏။

သို့သော် သူ၏ ဇနီးသည်က သတင်းစကားပါးခဲ့သဖြင့် သူက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့်သာ စောင့်ဆိုင်းနေနိုင်ခဲ့သည်။

ယွင်ဟွားသည် တစ်နေကုန် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ပြီး ငရဲလကျောက်မှာမူ သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ ယင်စွမ်းအင်များကို ဆက်လက် စုပ်ယူနေခဲ့၏။

ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်၏။

အိမ်တော်အသီးသီးကြားတွင် လူရိပ်တစ်ခု ကူးလူးသွားလာနေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး ငရဲလကျောက်မှာမူ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် အပြင်းအထန် အမောဆို့နေလေသည်။

“နင်က ဘာလို့ ထအဲ့နေရာမှာ ရပ်နေတာလဲ... ဆက်လုပ်လေ... နန်းတော်ထဲမှာ မရွှေ့ရသေးတဲ့ တစ်ယောက် ကျန်နေသေးတယ်…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည် ကျောက်တုံးအစုတ်လေးကို ပုတ်လိုက်၏။ မည်သူက ၎င်းအား ဤကဲ့သို့သော ယုတ်မာသည့်အရာများ လုပ်ရန် ခိုင်းစေခဲ့သနည်း။

သူတို့သည် အမှန်တကယ်ပင် ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်ခဲ့ရသည်။

ယွင်ဟွားသည် ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ ကုတင်ဘေးသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားရာ သူ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး မကောင်းဆိုးဝါးဆန်ဆန် ပြုံးလိုက်လေ၏။

"ငါ သိသားပဲ... အမတ်ချန် ကြားဖြတ်ဟန့်တားတာ အတိအကျပဲ... ကြည့်ရတာ ဒီကိစ္စရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ရှင်ရှိနေတာပဲ... ဟွန့်..."

ယွင်ဟွားသည် အံကြိတ်လိုက်ပြီး ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းကို ပခုံးပေါ် ထမ်းတင်ကာ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သင်္ချိုင်းမြေဆီသို့ ပြေးသွားလေတော့သည်။

လူတိုင်းသည် တွင်းထဲတွင် ယှဉ်လျက် လှဲလျောင်းနေကြပြီး ယွင်ဟွားက အနည်းငယ် အသိစိတ်ရှိနေဆဲဖြစ်၏။

သူမသည် အမျိုးသားများကိုသာ ဆန့်ကျင်လေသည်။

“ဟွားဟွား... ငါ ရောက်ပြီ... ပေပေ့ သူတို့ကို ရွှံ့စောင်တွေ လွှမ်းပေးမယ်…”

တရားသူကြီးပေပေ့သည် မြှုပ်နှံခြင်း သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ထပ်မံညည်းတွားလိုက်ပြီး ဂေါ်ပြားတစ်လက်ကို ယူကာ အလုပ်စလုပ်လေ၏။

သူ၏ ကာလရှည်ကြာ တောင့်တခဲ့သော ဆန္ဒသည် နောက်ဆုံးတွင် တကယ်ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။

“ပန်းကလေး... ကြည့်ရတာ ရှောင်ယွမ်ယွမ် မရောက်လာသေးဘူးထင်တယ်…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည် ရှာဖွေကြည့်ရှုပြီးနောက် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကို မတွေ့ရသဖြင့် သတိကြီးစွာ မေးမြန်းလိုက်၏။

ယွင်ဟွား၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် လှုပ်စိမ့်သွားသည်။

သူမ၏ ချစ်လှစွာသော ခင်ပွန်းသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရွှေ့လိုက်စမ်းပါ။

နန်းတော်။

အထိန်းတော်ချောင်သည် ညတိုင်း ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ အိပ်ဆောင်သို့ အကြိမ်ကြိမ် လာရောက်စစ်ဆေးတတ်သော အကျင့်ရှိလေသည်။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော ညစောင့်နှင့် အစောင့်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွား၏။

သူသည် အရှေ့သို့ ပြေးသွားကာ ကုတင်ကန့်လန့်ကာကို လှန်ကြည့်လိုက်ရာ ကုတင်ပေါ်တွင် ဘာမျှမရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ အော်ဟစ်သံသည် တစ်နန်းတော်လုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

"တစ်ယောက်ယောက် လာကြပါဦး..."

"ကယ်ကြပါဦး... မြန်မြန် လာကြပါ..."

"အရှင်မင်းကြီး ပျောက်သွားပြီ..."

တစ်နန်းတော်လုံး ကမောက်ကမဖြစ်သွားပြီး လူများနှင့် မြင်းများ နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေကာ နန်းဆောင်အားလုံးတွင် မီးများ လင်းထိန်နေ၏။ မယ်တော်ကြီးက အခြေအနေတစ်ခုလုံးကို တာဝန်ယူ ကိုင်တွယ်ရလေသည်။

ခဏအကြာတွင် အခြားအစောင့်တစ်ဦးက သတင်းလာပို့လေ၏။

"မယ်တော်ကြီး... အိမ်ရှေ့စံက အရှေ့နန်းဆောင်မှာ မရှိပါဘူး..."

"မင်းသားစုလည်း ပျောက်ဆုံးသွားပါပြီ..."

"မယ်တော်ကြီး... ဝန်ကြီးချုပ်ယွင်လည်း အိမ်တော်မှာ မရှိပါဘူး..."

"မယ်တော်ကြီး... တရားရေးဝန်ကြီး အမတ်ချန်နဲ့ တရားစီရင်ရေးရုံးတော်က အမတ်ရှန်ကွမ်းတို့လည်း သူတို့အိမ်တော်တွေကနေ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပျောက်ဆုံးသွားပါတယ်..."

မယ်တော်ကြီးခမျာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် အစောင့်များ ထပ်မံရောက်ရှိလာပြီး သတင်းပို့ကြပြန်၏။

"မယ်တော်ကြီး... အမတ်ကျန်း နှစ်ဦးလည်း..."

"အမတ်ကျိုးလည်း..."

"..."

အထိန်းတော်ကူသည် မယ်တော်ကြီး မူးမေ့လဲကျသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အဆက်မပြတ် တွဲဖက်ပေးထားရလေသည်။

မယ်တော်ကြီးသည် မတ်မတ်ရပ်နိုင်ရန် အတင်းအားယူလိုက်ပြီး တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"သွား... အစုလိုက်အပြုံလိုက် သင်္ချိုင်းမြေကို သွားကြ..."

အမတ်များအားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းဖြစ်ရာ သူမ၏ ရင်းနှီးသော ညီမလေးသာလျှင် ဤအရာကို လုပ်ဆောင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် နေ့လယ်ပိုင်းက တော်ဝင်ညီလာခံခန်းမတွင် အပြည့်အဝ ကမောက်ကမဖြစ်ခဲ့သည်ဟု သူမ ကြားသိခဲ့ရ၏။

အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိများအားလုံးသည် ညီလာခံမှ မျက်ရည်များဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။

အမိန့်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် အထိန်းတော်ချောင်သည် အစောင့်တပ်စုကြီးကို ဦးဆောင်ကာ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သင်္ချိုင်းမြေဆီသို့ အပြင်းအထန် ပြေးသွားလေတော့သည်။

ယွင်ဟွားသည် တစ်ဝက်ခန့် ထမ်းလာချိန်တွင် နန်ကုန်းယွမ်က ရုတ်တရက် လန့်နိုးလာခဲ့၏။

သူသည်လည်း အမှန်အတိုင်း ဖွင့်ပြောလိုက်သည်။

"ဟွားအာလေး..."

"ကိုယ် ရှင်းပြပါရစေ... အဲ့အချိန်က ခုကိစ္စကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး... အတားအဆီးတွေ ရှိနေခဲ့လို့ပါ... မင်းရှေ့မှာ သူတို့က ရင်တွင်းစကားတွေကို ကြားရတယ်လို့ ဘယ်သူကမှ ဖွင့်ပြောလို့ မရခဲ့ဘူးလေ..."

“အဲ့တာက သူတို့ရဲ့ လည်ပင်းကိုညှစ်ပြီး ဘိုးဘေးခန်းမကို ဆွဲခေါ်သွားမယ့် လုပ်ရပ်မျိုးပါပဲ..."

နန်ကုန်းယွမ်သည် ယွင်ဟွား၏ နောက်သို့ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာ လိုက်သွားလေသည်။ သူ၏ ဇနီးလေးသည် ယနေ့ ထူးထူးဆန်းဆန်း ပြုမူနေသည်မှာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် လူတိုင်း သူတို့၏ ရင်တွင်းစကားများကို ကြားနိုင်သည်ကို သိရှိသွားခြင်း ဖြစ်နေသည်။

ယွင်ဟွားသည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် လှည့်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ဒါဆိုရင် ဘာလို့ အခုကျ နင်က ပြောနိုင်ရတာလဲ..."

နန်ကုန်းယွမ်က အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူ၏ ဇနီးလေး ဒေါသထွက်ချိန်တွင် သူ အမှန်တကယ် မကိုင်တွယ်နိုင်ပေ။

ထို့အပြင်…

သူသည် သူမကို မည်သည့်အရာမှ ဖုံးကွယ်မထားလိုသဖြင့် တိုးညင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက… ဖုန်းတုဧကရာဇ်ဆိုတဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ အဆင့်အတန်းကြောင့်များလား..."

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွား၏။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီးစုတ်တံတို့ပင်လျှင် မတည်ငြိမ်နိုင်တော့ဘဲ သူတို့သုံးဦးလုံး ကြောက်လန့်တကြား ပြိုင်တူ အာမေဍိတ်သံ ထွက်သွားကြသည်။

"နင် မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရသွားပြီပဲ..."

နန်ကုန်းယွမ်က မျက်တောင်ခတ်လိုက်ရာ ငရဲလကျောက်သည် ချက်ချင်း ပျံထွက်လာခဲ့၏။ ပန်းကလေးကို ဖားယားရန်အတွက် ၎င်းသည် ကိုယ်ကျိုးအတွက် မိမိ၏ သခင်ကို သစ္စာဖောက်ရန် ဝန်မလေးပေ။

“ဟွန်း…”

“ပန်းကလေး... ငါ နင့်ကို ပြောပြမယ်... သူက မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်မရသေးပါဘူး…”

“ငါ့ရဲ့ အရင်သခင်က ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲပြီး ကိုယ်ကျင့်တရားမဲ့တဲ့သူပဲ... သူက သစ္စာဖောက်တဲ့ လူလည်ပဲ... မနေ့ညက သူ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေခဲ့တာ... သူက နင်နဲ့ ယမမင်းတို့ရဲ့ စကားပြောဆိုမှုတွေကို ကြားနိုင်ရုံသာမကဘဲ ရှောင်ရှူးရှူးနဲ့ ရှောင်ပေပေ့တို့ရဲ့ တည်ရှိမှုကိုလည်း အစောကြီးကတည်းက မြင်တွေ့နိုင်တာ..”

ယွင်ဟွား "..."

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီးစုတ်တံ "..."

သူတို့သည် နန်ကုန်းယွမ်အား စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် အံကြိတ်သံ သုံးခုကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရပြီ ဖြစ်၏။

နန်ကုန်းယွမ်သည် ဤကျောက်တုံးအစုတ်လေးကို တစ်စစီ ရိုက်ခွဲပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ သူသည် ၎င်း၏ ယခင်သခင်ဖြစ်ကြောင်းကို အခိုင်အမာ ငြင်းဆန်ခဲ့၏။

ယွင်ဟွားက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ထွက်ပြေးရန် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

"ဟွားအာလေး..."

နန်ကုန်းယွမ်သည် ယွင်ဟွားကို ဆွဲဖမ်းလိုက်ပြီး အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် စကားလုံးများကို ညှစ်ထုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

“ကိုယ် မှားသွားပါတယ်...မင်း ကိုယ့်ကို ရိုက်ချင်ရိုက်... ကြိုက်သလို အပြစ်ပေးနိုင်ပါတယ်... ဘာမှလုပ်မရဘူးဆိုရင်တောင် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သင်္ချိုင်းမြေမှာ တစ်ည သွားအိပ်ပေးပါ့မယ်..."

"ငါ နားမထောင်ဘူး... ငါ နားမထောင်ဘူး... နင်က အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေတာပဲ..."

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ နားများကို ဖုံးအုပ်ထားလိုက်ပြီး သူ ပြောသည်ကို နားမထောင်လိုတော့ပေ။

သူမ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး ရင်ဘတ်ထဲတွင် ပိတ်လှောင်နေသော စိတ်ပျက်မှု ခံစားချက်တစ်ခုက ရစ်ဝဲနေကာ မည်သို့မျှ ဖြေဖျောက်၍ မရနိုင်တော့ပေ။

မည်သူမျှ တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ထားရန် မကြိုးစားခဲ့ကြောင်းကို သူမ သိရှိသော်လည်း မတရားခံရသည်ဟု ခံစားနေရပြီး သူမကိုယ်တိုင် မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ဤမျှလောက် အမူအရာပိုနေရသနည်းဆိုသည်ကို သူမ မသိပေ။

“ဟုတ်တယ်... ပန်းကလေး... ငါတို့ချည်းပဲ သွားကြမယ်... သူတို့နဲ့ အဆက်အသွယ် အကုန်ဖြတ်ပစ်လိုက်မယ်..”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည် ပန်းကလေး ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသည်ကို မကြည့်ရက်နိုင်ပေ။ သူမ ဝမ်းနည်းနေချိန်တွင် ၎င်းသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါ်လာစေသည်။

တရားသူကြီးစုတ်တံသည် ယွင်ဟွား၏ မျက်နှာလေးကို ပွေ့ဖက်ထားပြီး အနမ်းများ ပေးကာ နှစ်သိမ့်စကားများ ဆိုလေ၏။

“ဟွားဟွား... သူတို့ ငရဲပြည်ကို စောစော သတင်းပို့နိုင်အောင် သူတို့ရဲ့ သက်တမ်းကို အနှစ်နှစ်ဆယ် လျှော့ချပစ်မယ်... ဟွားဟွားကို အနိုင်ကျင့်တဲ့ သူတွေထဲက တစ်ယောက်ကိုမှ လွတ်ခွင့်မပေးဘူး…”

ဤကဲ့သို့သော ယွင်ဟွားကို ကြည့်ရင်း နန်ကုန်းယွမ်ခမျာ ရင်နာမှုနှင့် ထိတ်လန့်မှု နှစ်မျိုးစလုံးကို ခံစားလိုက်ရသည်။

တစ်ချိန်က စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာခဲ့သော ထိုမိန်းကလေးငယ်သည် ယခုအခါ အနည်းငယ် ထိလိုက်သည်နှင့် ကျိုးပဲ့သွားတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေ၏။

"တောင်းပန်ပါတယ်... ဟွားအာလေး..."

ရိုးရှင်းသော "တောင်းပန်ပါတယ်" ဟူသည့် စကားတစ်ခွန်းသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်ကို သယ်ဆောင်ထားလေသည်။

ယွင်ဟွား၏ နှာခေါင်းသည် မျက်ရည်များကြောင့် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ရာ သူမ၏ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများသည် မျက်ရည်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်စက်ချင်း ကျဆင်းလာကာ နန်ကုန်းယွမ်၏ နှလုံးသားကို တစ်စုံတစ်ရာက ဆွဲထုတ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရစေသည်။

"မငိုပါနဲ့... မငိုပါနဲ့တော့..."

"မင်း ကိုယ့်တို့ကို ရိုက်ချင်ရိုက်... အော်ချင်လည်း အော်နိုင်ပါတယ်... ကိုယ်တို့ အားလုံးက မင်းနောက်ကို ပရိသတ်တွေလို လိုက်နေကြပြီး အခကြေးငွေတောင် မရဘဲ မင်းရဲ့ ပြဇာတ်ထဲမှာ ပါဝင်သရုပ်ဆောင်နေကြတဲ့ လူယုတ်မာတွေပါပဲ..."

"ရှောင်ပေပေ့ ပြောတာ မှန်တယ်... အနှစ်နှစ်ဆယ် လျှော့ချရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး... အနှစ်ငါးဆယ် လျှော့ချလိုက်... ပြီးတော့ ငရဲပြည်ကို ရောက်တဲ့အခါ သူတို့က မင်းအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးလိမ့်မယ်... မင်း သူတို့ကို အပြည့်အဝ ခေါင်းပုံဖြတ်နိုင်ပါတယ်..."

"ဖူး..."

ယွင်ဟွားက မျက်ရည်များကြားမှ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး..."

"သူတို့ထဲမှာ ငါ့အဖေနဲ့ သူ့အဖွဲ့... လူယုတ်မာလေးတွေနဲ့ လူယုတ်မာအိုကြီး တစ်သိုက်ပါနေတယ်လေ..."

သူမ၏ အစစ်အမှန် အဆင့်အတန်းကို အလွယ်တကူ လက်ခံနိုင်ပြီး ဟန်ဆောင်မှုတွင်ပင် ပူးပေါင်းပါဝင်နိုင်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ် မှတ်သားလောက်ပေသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့..."

"ငါ့ရဲ့ ဖရဲသီးတွေလည်း ပေါက်ကွဲသွားပြီ... အပြစ်တွေကိုလည်း ယူခဲ့ပြီး ဒေါသတွေလည်း ဖွင့်ထုတ်ပြီးပြီဆိုတော့ သူတို့ကို ဒုက္ခမပေးတော့ပါဘူး..."

ယွင်ဟွားသည် ဤဘဝတွင် သူမ၏ မိသားစု၊ ယခင်မိတ်ဆွေဟောင်းများနှင့် လှပသော မိန်းကလေးများကို ခွဲခွာရန် မည်သို့မျှ သည်းမခံနိုင်ပေ။

နန်ကုန်းယွမ်က နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်ပြီး ယွင်ဟွား၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မျက်ရည်များကို သူ၏ လက်ဖြင့် ဂရုတစိုက် သုတ်ပေးလိုက်၏။

"မင်း တကယ် ဒေါသမထွက်တော့ဘူးလား..."

ယွင်ဟွားက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမက ဒေါသကို ဖွင့်ထုတ်ချင်ရုံသာ ဖြစ်၏။

ရှောင်ယွမ်ယွမ်၏ တောင်းပန်မှုကို ကြားပြီးနောက် သူမ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ... သူမ လိုချင်ခဲ့သည်က ရှင်းပြချက်မဟုတ်ဘဲ တောင်းပန်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေမည်။

"ရှောင်ယွမ်ယွမ်... ငါ့ကို နားထောင်စမ်း..."

"အကယ်၍ နင်က နောက်တစ်ကြိမ် ငါ့ဆီကနေ တစ်ခုခုကို ထပ်ပြီး ဖုံးကွယ်ထားဦးမယ်ဆိုရင် နင်က ဖုန်းတုဧကရာဇ် ဖြစ်နေရင်တောင်မှ နင့်ကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူး..."

"ပြီးတော့... သူတို့က ငါ့ရဲ့ ရင်တွင်းစကားတွေကို ကြားနိုင်တယ်ဆိုတာကို ငါ သိတယ်လို့ နင် ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောရဘူး... အခုကစပြီး ငါ သူတို့ကို ပြန်ပြီး နှိပ်စက်တော့မယ်..."

ယွင်ဟွားက တည်ကြက်သော မျက်နှာဖြင့် ရှောင်ယွမ်ယွမ်ကို လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်လေသည်။

ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်နှက်ခံရပြီးနောက် ချွေ့ကျွယ်သည် ရိုးရှင်းစွာပင် အလုပ်သပိတ်မှောက်လိုက်ပြီး အစ်မဟွားထံသို့ လာရောက်ကာ ရှင်းပြချက်တစ်ခု တောင်းဆိုလေ၏။ သူသည် ခေါင်းဆောင်ကို ဦးစွာ အသိအမှတ်ပြုခဲ့သူဖြစ်ရာ အဘယ်ကြောင့် ယမမင်းက အကြီးအကဲ ဖြစ်ရမည်နည်း။

သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ထို့နောက်…

သူတို့သည် ငရဲပြည်သို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်သွားကြလေသည်။

"အဲ့ဒါ မှန်တယ်..."

"ရှောင်ယွမ်ယွမ်... ငါတို့က အစုလိုက်အပြုံလိုက် သင်္ချိုင်းမြေမှာ နင့်အတွက်တောင် နေရာတစ်နေရာ ချန်ထားခဲ့သေးတယ်... အဲ့နေရာမှာ သွားပြီး လှဲနေလိုက်တော့..."

နန်ကုန်းယွမ် "..."