အခန်း ၆၇

🍏 Chapter 67

သူမ ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး "ရပါတယ်၊ ဒီမှာပဲ ထိုင်ပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ရန်ဖြစ်ပြီး အားလုံး၏ စိတ်ကို အနှောင့်အယှက် မပေးချင်သဖြင့် သူမ အောင့်အည်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လှေကလေးမှာ သင်္ဘောကြီးနှင့် ဝေးလာလေလေ သူ့ ရင်ခုန်သံမှာ မြန်လာလေလေ ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် ခါးပတ်ပြတ်ကို လက်ဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကာ စဉ်းစားနေမိပေသည်။

ရုတ်တရက် သူမသည် ထိုခါးပတ်ပြတ်ကို သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အထုံးပြု၍ ချည်နှောင်လိုက်ပေသည်။ ခိုင်မြဲမှုရှိ၊ မရှိ အကြိမ်ကြိမ် ဆွဲကြည့်ပြီးမှသာ စိတ်အေးသွားပေသည်။

ပင်လယ်ပြင်တွင် လှိုင်းထန်နေသဖြင့် ဦးနှောက်ပင် ယိုင်ထွက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး မည်သည့်အချိန်တွင် သတိလစ်သွားသည်ကို မသိလိုက်ပေ။ လှိုင်းကြီးတစ်လုံးက လှေကို ရိုက်ခတ်လိုက်ရာ လျိုဝမ်ဝမ်မှာ လှေပေါ်မှပြုတ်ကျသွားတော့သည်။ သူမ အသေအချာ ချည်ထားသော ခါးပတ်မှာ ထူးဆန်းစွာ ပြေထွက်သွားခဲ့ပေသည်။

ရေထဲသို့ ကျသွားသောအခါ လိုင်ဝမ်ရီသည် အသက်အောင့်ထားရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အောက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် နစ်မြုပ်သွားပေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို အောက်သို့ အတင်းဆွဲချနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ရေအောက်ထဲ နက်ရှိုင်းလာလေ မှောင်လာလေဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် မျက်ခွံများကို အတင်းဖွင့်ကာ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ လက်တစ်ဖက်က သူမ ခြေထောက်မှတစ်ဆင့် အပေါ်သို့ တွားတက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ထိုလက်မည်းကြီးမှာ သူမ ခြေထောက်မှတစ်ဆင့် ခါးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် အမျိုးသား တစ်ဦး၏ ဦးခေါင်းမှာ သူမ ရင်ဘတ်ရှေ့သို့ ရောက်လာပေသည်။ ထိုမျက်နှာမှာ ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း မျက်တွင်းဟောင်းလောင်းတွင် ရှိနေသော မျက်လုံးအိမ်မှာ သူမကို စိုက်ကြည့် နေပေသည်။ လျိုဝမ်ဝမ်မှာ မည်သူမှန်း စဉ်းစား၍မရပေ။

သူမ ပုခုံးကို ထိုအမျိုးသားက အောက်သို့ ဖိချလိုက်သဖြင့် သူမ အသက်မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ အားအင်ကုန်ခမ်းသွားစဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ လက်မောင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ အပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူမသည် သတိမလစ်ခင် မျက်လုံးကို အားယူဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ နည်းပြက သူမကို ကယ်ရန် ရေထဲသို့ ဆင်းလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် စိတ်အေးသွားကာ အမှောင်ထုထဲသို့ သတိလစ် ကျဆင်းသွား တော့ပေသည်။

ပြန်နိုးလာသောအခါ သူမသည် သင်္ဘောပေါ်တွင် ရောက်နေပြီး ဘေးတွင် ခရီးသွားများနှင့် နည်းပြက သူမကို စိုးရိမ်တကြီးကြည့်နေကြပေသည်။

လီချက်ကျွန်းတွင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး နွေရာသီဖြစ်သဖြင့် နေရောင်ခြည်က ပြင်းထန်သော်လည်း လျိုဝမ်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အေးစက်မှုကိုတော့ မဖယ်ရှားနိုင်ပေ။

သူမသည် သူမ၏ လက်မောင်းကို အဆက်မပြတ် ပွတ်နေမိပြီး ရေအောက်တွင် သူမကို ဆွဲချခဲ့သော ထိုအမျိုးသား၏ မျက်နှာမှာ အာရုံထဲတွင် ခဏခဏ ပေါ်လာပေသည်။

သူမသည် ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ သင်္ဘောပေါ်တွင်ပင် အန်ချလိုက်တော့ပေသည်။ ရေထဲတွင် မျိုချမိခဲ့သော ရေငန်များနှင့်အတူ အစာဟောင်းများ ထွက်လာပေသည်။

သင်္ဘောဝန်ထမ်းများက လာရောက် ရှင်းလင်းပေးကြပေသည်။ နည်းပြက သူမ၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ "မင်း ဆေးရုံသွားပြဖို့ လိုမယ်ထင်တယ်၊ တကယ်ပဲ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဆေးကုသစရိတ်အားလုံးကို ငါ တာဝန်ယူပါ့မယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို တိုင်တန်းတာမျိုးမလုပ်ပါနဲ့" ဟု စိုးရိမ်တကြီး ပြောနေပေသည်။

လိုင်ဝမ်ရီသည် လက်တစ်ဖက်ကို ဝေ့ယမ်းကာ ငြင်းဆန်လိုက်ပေသည်။ ရေအောက်တွင် မြင်ခဲ့ရသော ထိုအမျိုးသားမှာ သူမ နောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်ရပေသည်။ မျက်စိမှိတ်လိုက်တိုင်း ထိုမျက်နှာကို မြင်နေရပေသည်။

သူမသည် အဝတ်အစားလဲပြီးနောက် ဝမ်သိုက် ပေးထားသော အဆောင်ကို ရေငုပ်ဝတ်စုံထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်ပေသည်။ ရေလုံအိတ်ထဲတွင် ထည့်ထားသဖြင့် အဆောင်မှာ ရေမစိုဘဲ ရှိနေပေသည်။

သူမသည် အဆောင်ကို လက်ဖဝါးထဲတွင် တင်းတင်းဆုပ်ကာ ရင်ဘတ်တွင် ကပ်ထားလိုက်ပေသည်။ မတော်တဆမှုများကြားတွင် သူမကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်မှာ ဤအဆောင်လေး ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူမ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူမသည် ဟိုတယ်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် အဝတ်အစားများကို သိမ်းဆည်းကာ ဟိုတယ်မှ ထွက်လာပြီး ဧည့်ခန်းတွင် ထိုင်ကာ ဝမ်သိုက်ထံ ဖုန်းဆက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"အဲဒါပါပဲ၊ ဟိုတယ်ကနေ ကြိုထွက်လာခဲ့တယ်၊ လူတွေ သွားလာနေတာကို ကြည့်ရင်း ရှင့်ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်တာ၊ တကယ်ပဲ အားကိုးရာမဲ့နေခဲ့တာ၊ ရှင် ပြောသလိုပဲ ကျွန်မ ပိုက်ဆံအကုန်အခံပြီး ခရီးသွားတာပါ၊ နိုင်ငံပေါင်း ၂၇ နိုင်ငံလောက်အထိ အတွေ့အကြုံရှိပေမဲ့ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး"

လိုင်ဝမ်ရီ၏အသံမှာ တိုးညင်းကာ အားနည်းနေပေသည်။

ဧည့်ခန်းထဲတွင် လိုင်ဝမ်ရီ၏ ရှိုက်သံမှာ အတိုင်းသား ကြားနေရပေသည်။ သူမ မျက်ဝန်းများမှာ အရင်လို တောက်ပခြင်း မရှိတော့ပေ။

ဝမ်သိုက်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ပြီးနောက် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပေသည်။

သူမသည် အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ ရေနွေးအိတ်ကို ယူလာပြီး လိုင်ဝမ်ရီ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပေသည်။

"ဒါလေးကို ကိုင်ထားလိုက်ပါ၊ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အအေးဓာတ်တွေ များနေရင် မကောင်းတဲ့ အရာတွေ ဝင်ရောက်ဖို့ လွယ်ကူတတ်တယ်၊ ရှင့်ဆီက ခံစားနေရတဲ့ အအေးဓာတ်က အအေးမိတာထက်စာရင် အမှောင်ဓာတ် တွေ ပိုများနေသလိုပဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါလေးနဲ့ နွေးအောင် လုပ်ထားလိုက်ပါ၊ အဆောင် ကို သွားတော့ရော အဆင်ပြေရဲ့လား"

သို့သော် လိုင်ဝမ်ရီ၏ မျက်နှာတွင် ရုတ်တရက် ကြီးမားသော ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာပြီး သူမသည် ရေနွေးအိတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ပုခုံးများ တုန်ရီလာတော့ပေသည်။

လီချက်ကျွန်းရှိ လူငယ်အဆောင်များမှာ အလွန်ပင် စိပ်လှပေသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုကျွန်း၏ ကုန်ဈေးနှုန်းမှာ ဓားပြတိုက်နေသကဲ့သို့ပင် အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် ချွေတာသင့်သည်ကို ချွေတာ လိုသော ခရီးသွားအများစုမှာ လူငယ်အဆောင်များကိုသာ ရွေးချယ်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လူအများကြီးရှိသော နေရာမှာ လိုင်ဝမ်ရီအတွက် အကျိုးရှိစေမည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် လူကြိုက်အများဆုံး အဆောင်တစ်ခုကို ရွေးချယ်ခဲ့သော်လည်း အခြေအနေမှာ သူမ မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတော့သည်။

လူငယ်အဆောင်များ၏ နောက်ထပ် ဝိသေသတစ်ခုမှာ လူအမျိုးမျိုး ရောထွေးနေခြင်းပင်။

သူမ ဘိုကင်တင်ထားသည်မှာ ၇ ယောက်အိပ် အခန်းဖြစ်ပြီး ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိုအခန်းထဲတွင် သူမတစ်ဦးတည်းသာ အမျိုးသမီး ဖြစ်နေပေသည်။

သူမ ခရီးဆောင်အိတ်ကို လွယ်၍ အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ သူမကို ဆီးကြိုနေသည်မှာ နိုင်ငံခြားသား အမျိုးသားများ၏ ကိုယ်နံ့များပင် ဖြစ်သည်။

အောက်ထပ် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လူမည်းတစ်ဦးသည် ကုတင်လိုက်ကာကို မပိတ်သေးဘဲ လိုင်ဝမ်ရီ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အတင့်ရဲသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကာ အမေရိကန်လေယူလေသိမ်းဖြင့် စကားလာပြောပေသည်။

"ဟေ့.... ချောမောတဲ့ အာရှသူလေး၊ ကျွန်တော်နဲ့အတူ ဒီညကို ပျော်ပျော်ပါးပါး ဖြတ်သန်းချင်လား" သူသည် ဘေးမှ ကုတင်နေရာကို ညစ်ကျယ်ကျယ် ပုံစံဖြင့် ပုတ်ပြလိုက်သေးသည်။

ထိုလူမည်း အပေါ်ထပ်ကုတင်တွင် အသက် ၃၀ ခန့်ရှိသော လူဖြူတစ်ဦး ရှိနေပြီး သူသည်လည်း လိုင်ဝမ်ရီ၏ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို မြင်သောအခါ အလားတူ တုံ့ပြန်ပေသည်။ သူက မျက်ခုံးပင့်ကာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သူ့စကားတွေကို နားမယောင်ပါနဲ့၊ တကယ်လို့ မင်း ဘေးကင်းဖို့ စိုးရိမ်နေတယ်ဆိုရင် ငါ့ဘေးမှာ လာအိပ်လို့ ရတယ်၊ ငါ မင်းကို ကာကွယ်ပေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းဘက်ကလည်း အလှအပလေးတွေ ပေးတတ်တဲ့ အဖိုးအခတော့ ပြန်ပေးရမှာပေါ့"

လိုင်ဝမ်ရီသည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိသည်။ ထိုအကြည့်နှစ်စုံစလုံးမှာ တစ်ဦးက မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ကို အထင်အရှား ပြနေပြီး နောက်တစ်ဦးကတော့ ဟန်ဆောင်ကာ အရိပ်အမြွက် ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။

နိုင်ငံခြား ခရီးသွားများကြားရှိ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အတူနေလေ့ရှိသော ယဉ်ကျေးမှုအကြောင်း သူမ ကြားဖူး သော်လည်း ဤလူနှစ်ယောက်၏ သားကောင်တော့ အဖြစ်မခံနိုင်ပေ။ သူမသည် အခန်းတံခါးကို ပြန်ပိတ်ကာ ကျဉ်းမြောင်းသော စင်္ကြန်လမ်းတွင် ရပ်နေမိသည်။ မှိန်ဖျော့သော မီးရောင်အောက်တွင် သူမ၏ကျောပြင်မှ အေးစက်စက် ခံစားချက်မှာ ပိုလေးလံလာပေသည်။

ရှေ့တွင်လည်း ဝံပုလွေ၊ နောက်တွင်လည်း ကျား ဖြစ်နေပေသည်။

သူမသည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချရင်း နေရာတွင်ပင် သစ်တုံးကြီးကဲ့သို့ ရပ်နေမိသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ရေချိုးပြီးခါစ ခါးတွင် တဘက်တစ်ထည်တည်း ပတ်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ထွက်လာပြီး သူမကို ကြည့်ကာ ဖော်ရွေဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်ပေသည်။

"မင်းလည်း ဒီမှာ နေတာလား၊ အထဲမဝင်ဘူးလား၊ တကယ်လို့ အထဲမှာ ယောင်္ကျားတွေ များလို့ ကြောက်နေရင် ငါ ကူညီပေးလို့ ရပါတယ်"

အရင်လူဖြူ အမျိုးသား၏အဓိပ္ပာယ်ပါသော စကားကြောင့် လိုင်ဝမ်ရီသည် အားယူ၍ ပြုံးပြကာ ငြင်းလိုက်ပေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ရပါတယ်၊ ကျွန်မ လာကြည့်တာပါ"

သူမသည် ချက်ချင်းပင် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားကာ ကောင်တာသို့ သွားလိုက်ပေသည်။

"ကျွန်မ ဘိုကင်တင်ထားတဲ့ အခန်းမှာမနေတော့ဘူး၊ ကျွန်မ ဘေးကင်းဖို့ စိုးရိမ်လို့ပါ၊ ဒါကြောင့် အဲဒီနေရာကို တခြားသူကို ထပ်ရောင်းလိုက်လို့ ရပါတယ်၊ ပိုက်ဆံလည်း ပြန်မတောင်းပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကို ဟိုဘက်က ဆိုဖာပေါ်မှာ အနားယူခွင့်ပေးပါ၊ ရမလား"

သူမသည် တံခါးဝရှိ ဆိုဖာကို ညွှန်ပြကာ ကောင်တာမှ အမျိုးသားကို အသနားခံသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပေသည်။

အိန္ဒိယနွယ်ဖွားပုံစံရှိသော လူငယ်မှာ ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်နေသဖြင့် လိုင်ဝမ်ရီ၏ လက်ဖဝါးတွင် ချွေးစေးများ ထွက်လာပေသည်။

"ဧည့်ခန်းက အများသုံးနေရာပဲလေ၊ ကျွန်မ ပိုက်ဆံလည်း ပြန်မတောင်းဘူး၊ ဆိုဖာပေါ်မှာပဲ ခဏ နားချင်တာပါ၊ အာရှသူတစ်ယောက် တခြားနိုင်ငံမှာ အခက်အခဲ တွေ့ရတတ်တာ ရှင်သိမှာပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကူညီပေးပါ၊ ဘုရားက ရှင့်ကို ကောင်းချီးပေးပါလိမ့်မယ်"

နောက်ဆုံးတွင် ထိုလူငယ်က သဘောတူလိုက်သဖြင့် သူမ ဆိုဖာပေါ်တွင် အနားယူခွင့် ရသွားပေသည်။

ဆိုဖာပေါ်တွင် မှီရင်း လမ်းဘေးကုန်စုံဆိုင်မှ ဝယ်လာသော ကော်ဖီကို တစ်ကျိုက်တည်း သောက်ချလိုက်သော်လည်း လေအေးပေးစက်မှ ထွက်လာသော အအေးဓာတ်ကြောင့် သူမ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်နေပေသည်။

အခန်းတံခါးဝတွင် ကြားခဲ့ရသော အမျိုးသားနှစ်ဦး၏ စကားသံများက နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး ဖုံးကွယ်ထားသော အတိတ်များမှာ ပြန်လည် နိုးကြားလာသကဲ့သို့ပင်။ တစ်စုံတစ်ခုက သူမကို မျက်စိမမှိတ်ရန်၊ မအိပ်ရန် တိုက်တွန်းနေပေသည်။

သို့သော်လည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုမှာ ကော်ဖီနှင့်ပင် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူမ မျက်ခွံများမှာ မှိတ်ကျသွားတော့ပေသည်။ လက်ထဲမှ ကော်ဖီဗူးမှာလည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပေသည်။