အခန်း ၇၄

🍏 Chapter 74

အပြင်လောကနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားသော ဖုန်းမှာ ယခုအခါ အရည်အသွေးညံ့သော လက်နှိပ်ဓာတ်မီးအဖြစ်သာ အသုံးတော်ခံနိုင်တော့သည်။

အခန်းအလယ်ရှိ ကြည်လင်သော နံရံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အလင်းရောင်မှာလည်း အနားသတ်များကိုသာ လင်းထိန်စေပြီး အခန်း၏ အတွင်းပိုင်းအထိတော့ အလင်းမပေးနိုင်ပေ။

ဆယ်မီတာခန့် ကွာဝေးနေသဖြင့် ဝမ်သိုက်သည် ဖုန်းတွင် စာရိုက်၍ ချန်စစ်ကျယ်နှင့် ဆက်သွယ်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ သူမတွင် နတ်မျက်စိမရှိသည်မှာတော့ အမှန်ပင်။

ဖုန်မှုန့်များ မရှိတော့သဖြင့် နှာခေါင်းစည်း မှာလည်း အသုံးမဝင်တော့ဘဲ အသက်ရှူရသည်မှာပင် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာသည်။ ဝမ်သိုက်သည် သူမ၏ နှာခေါင်းစည်းကို မေးစေ့အထိ ဆွဲချလိုက်ပေသည်။

"ဟူး..."

ဝမ်သိုက်သည် မှန်နံရံကို ကပ်၍ တစ်ဖက်မှ ဖခင်ဖြစ်သူ လိုင်ယွမ်ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း ကြည့်နေသော လိုင်ဝမ်ရီကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သူမ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လက်ကို မြှောက်၍ ဝှေ့ယမ်းပြကာ တစ်ဖက်မှ ချန်စစ်ကျယ် နားလည်စေရန် အမူအရာဖြင့် ပြသလိုက်သည်။

သူမသည် အခန်းအတွင်းပိုင်းသို့ ညွှန်ပြကာ တစ်ခုခု ရှာကြည့်မည် ဟု ပြသလိုက်သည်။ ထို့နောက် မူလနေရာသို့ ပြန်ပြေးလာကာ သတင်းအချက်အလက် ဖလှယ်ကြမည် ဟု အမူအရာ လုပ်ပြလိုက်သည်။

ချန်စစ်ကျယ်က သူမကို အရူးတစ်ယောက်လို မထင်ဖို့သာ ဆုတောင်းရတော့မည်။

လိုင်ဝမ်ရီကတော့ သူမကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ချန်စစ်ကျယ် ခေါင်းနှစ်ချက် ညိတ်ပြသဖြင့် ဝမ်သိုက်မှာ စိတ်သက်သာရာရသွားသော်လည်း

"ဘာလဲ... သူကတော့ လူတတ်ကြီးလို နေပြပြီး ငါ့ကျတော့ ဝိညာဉ်ပူးနေတဲ့သူလို ဖြစ်အောင် လုပ်တယ်" ဟု ခပ်တိုးတိုး ညည်းတွားလိုက်သည်။

"ဟင်၊ ခုနက ရှင့်ကို ဝိညာဉ်ပူးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

လိုင်ဝမ်ရီက ဝမ်သိုက်၏ ရင်ထဲသို့ စကားလုံးများဖြင့် ဓားနှင့် ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ မေးလိုက်သည်။ သူမသည် ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ

"ကျွန်မဖြင့် ကြောက်လိုက်တာ၊ ရှင်က ရုတ်တရက်ကြီး ထူးဆန်းတဲ့ အမူအရာတွေ လုပ်နေတော့လေ၊ ချန်စစ်ကျယ်ကို သတင်းပို့နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဝိညာဉ်ပူးသွားတာလား ဆိုတာကို စဉ်းစားနေတာ၊ တကယ်တော့ ရှင့်ပုံစံက တော်တော် ရယ်ရတယ်နော်"

ဝမ်သိုက်သည် သူမကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကာ ခပ်အေးအေးပင် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

"အမြန်ပဲ သဲလွန်စ ရှာကြစို့၊ သူက ကျွန်မတို့ကို နှစ်ဖွဲ့ခွဲလိုက်တာ တစ်ခုခု ရည်ရွယ်ချက် ရှိလို့နေမှာ၊ ဖြစ်နိုင်တာက ကျွန်မတို့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေကို ကြည့်ချင်တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

လိုင်ဝမ်ရီ ဝမ်သိုက်၏ နောက်မှ ကပ်လိုက်ရင်း "ဒါပေမဲ့ သူက အခန်းနှစ်ခန်းပဲ ခွဲထားတာလေ၊ လေးခန်းမှ မဟုတ်တာ၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ဘယ်လို ကြည့်မှာလဲ"

ဖုန်းဓာတ်မီး အလင်းရောင်မှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ သစ်ကြားသားဖြင့်ခင်းထားသော သစ်သားကြမ်းပြင်မှာ ရိုးရှင်းလှသော်လည်း အစက်အပြောက် သွေးစက်လေးများကြောင့် ထိုရိုးရှင်းမှုမှာ ထိတ်လန့်စရာအဖြစ် ပြောင်းလဲနေသည်။

ဝမ်သိုက်သည် ထိုသွေးစက်များကို မမြင်ချင်ဟန်ဆောင်ကာ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး လိုင်ဝမ်ရီကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ရှင် သတိမထားမိဘူး ထင်တယ်၊ ကျွန်မတို့ ဝင်လာတုန်းက အခန်းနံပါတ်တွေက ဝေဝါးနေတယ်၊ အဲဒါ သူတမင် လုပ်ထားတာ၊ ချန်စစ်ကျယ်တို့ ဝင်သွားတဲ့ အခန်းရဲ့ နောက်ဆုံးဂဏန်းက (၃) လို့ မြင်ရတယ်၊ အချို့ဘာသာစကားတွေမှာ (၃) က အမျိုးသားကို ကိုယ်စားပြုတယ်”

“ကျွန်မတို့ ဝင်လာတဲ့ အခန်းရဲ့ အလယ်ဂဏန်းက (၂) ၊ ၂ ဆိုတာက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်း၊ အစုံလိုက် ဖြစ်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသလို အမြွှာနတ်သမီး နဲ့လည်း ဆက်စပ်နေတယ်၊ အဲဒါကြောင့် ဒီ ၂ ကို အမျိုးသမီးလို့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်လို့ ရတယ်"

"ကျွန်မတို့ကြားမှာ အခန်းနှစ်ခန်း ခြားနေသလို၊ နှစ်ဖွဲ့ခွဲထားတာ၊ တစ်ဖွဲ့မှာ လူနှစ်ယောက်စီ ရှိနေတာဟာ မျှခြေတစ်ခုကို ပြနေတာပဲ၊ တကယ်လို့ ရှင့်နောက်မှာ ဦးလေးသာ ပါလာပြီး ရှင်က ချန်စစ်ကျယ်နောက် လိုက်သွားရင် အစကတည်းက ဒီတံခါးကို ကျွန်မတို့ ဖွင့်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

လိုင်ဝမ်ရီမှာ ဝမ်သိုက်၏စကားကြောင့် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်ကာ "ဝိညာဉ်ရေးရာ ကိစ္စတွေမှာတောင် ဦးနှောက်သုံးရဦးမှာလား..." ဟု ရေရွတ်လေသည်။

"ဦးနှောက်မသုံးရတဲ့ ကိစ္စဆိုတာ ရှိလို့လား၊ ကျွန်မတို့ ပညာသင်ယူရတာလည်း ဦးနှောက်သုံးရတာပဲ၊ ဉာဏ်မရှိတဲ့သူကတော့ ပင်ပင်ပန်းပန်းကျင့်ကြံရုံပဲ ရှိတာပေါ့၊ ခဏနေရင် ကျွန်မနောက်က သေချာလိုက်ခဲ့ပါ၊ အင်း... တကယ်လို့ ကြောက်တယ်ဆိုရင် ကြမ်းပြင်ကို မကြည့်နဲ့နော်၊ ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေ ထွက်လာနိုင်လို့"

ဝမ်သိုက်သည် စကားကို ချင့်ချိန်ပြောရင်း လိုင်ဝမ်ရီကို သနားစရာ အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် လိုင်ဝမ်ရီ၏ခြေကျင်းဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သွေးစွန်းနေသည့် လက်နှစ်ဖက်ကို ခဏမျှ မြင်လိုက်ရသော်လည်း ချက်ချင်းပင် အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ လိုင်ဝမ်ရီကို မပြောပြတာကသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကြမ်းပြင်ကြားမှ သွေးများ ယိုစိမ့်ထွက်လာကာ အကြောများသဖွယ် ပျံ့နှံ့နေသည်။ ဝမ်သိုက်သည် ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်နေသော်လည်း အပြင်ပန်း၌ တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်သွားသည်။ ဤနေရာမှာ အိမ်ပိုင်ရှင်၏ဧည့်ခန်း ဖြစ်ပုံရသည်။ သူမသည် ဖုန်းဓာတ်မီးဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

နံရံတွင် ပြီးခဲ့သည့် ရာစုနှစ်အစပိုင်းက အနောက်တိုင်း ဆီဆေးပန်းချီကားများ ချိတ်ဆွဲထားပြီး နံရံကပ်ဗီဒိုများတွင် အနုပညာလက်ရာများ အစီအရီ ရှိနေသည်။ ဖုန်းမှာပင် လွန်စွာ ခမ်းနားလှသည်။

လက်ဖက်ရည်စားပွဲမှာ ကျောက်စိမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရပြီး ၎င်းပေါ်ရှိ ပန်းအိုးထဲမှ နှင်းဆီနီများမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ သွေးများကဲ့သို့ပင် ရဲရဲနီနေပေသည်။

သူမသည် ဗီဒိုပေါ်ရှိ ရှေးဟောင်းဖုန်းကို ကိုင်ကြည့်ကာ "ရွှေစစ်စစ်ပဲ... တကယ် ချမ်းသာတာပဲ၊ ခိုးသွားလို့ ရမလားမသိဘူး" ဟု မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

လိုင်ဝမ်ရီမှာ တစ်ခုခု မေးရန်ပြင်ပြီးမှ ပါးစပ်ကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ဝမ်သိုက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေတွင်ပင် ရွှေကို မက်မောနေသော ဤဆရာမလေးမှာ အားကိုးထိုက်ပါ့မလားဟု သူမ သံသယဝင်သွားပုံရသည်။

သူမ၏ အစောင့်အရှောက်များက သတိပေးလိုက်သဖြင့် ဝမ်သိုက်သည် ဖုန်းကို နှမြောတသစွာဖြင့် ပြန်ချလိုက်သည်။ သူမ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ အနက်ရောင် မြူခိုးများမှာ ထူးဆန်းစွာ တုန်ခါနေသဖြင့် ဝမ်သိုက်က လက်ဖြင့် ပုတ်လိုက်ကာ "မရှုပ်နဲ့၊ လေ့လာနေတယ် မဟုတ်လား" ဟု ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်... ကျွန်မ မရှုပ်ပါဘူး"

ဝမ်သိုက်၏အဝတ်ကို ဆွဲထားသော လိုင်ဝမ်ရီက ခေါင်းလေးစောင်းကာ ပြန်ပြောသည်။

သို့သော် ဝမ်သိုက်ကတော့ နောက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ "အော်... ရှင့်ကို ပြောတာ မဟုတ်ဘူး" ဟု အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

လိုင်ဝမ်ရီမှာ ခဏမျှ နားမလည်ဖြစ်သွားပြီးမှ ကြောက်စိတ်ကြောင့် ကြက်သီးများ ထသွားတော့ သည်။ ရှင့်ကို ပြောတာ မဟုတ်ဘူးဆိုလျှင်... ဘယ်သူ့ကို ပြောတာလဲ။ သူမသည် ချွေးစေးများ ထွက်လာပြီး နောက်ကျမှ အခြေအနေကို သတိပြုမိတော့သည်။

ဝမ်သိုက်သည် နံရံရှိ ဆီဆေးပန်းချီကားများ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြန်သည်။ သူမသည် ထိုပန်းချီကားများကို ကြည့်ကာ "ဒီလူရဲ့ အကြိုက်က တကယ်ကို အောက်တန်းကျတာပဲ"

ဤပန်းချီကားများမှာ မည်သူ့လက်ရာမှန်း မသိသော်လည်း၊ အိမ်၏ပထမဆုံး ပိုင်ရှင်က အနောက်တိုင်း ပန်းချီဆရာတစ်ဦးကို ခေါ်၍ မိမိကိုယ်ကို ဆွဲခိုင်းထားခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ဝမ်သိုက်၏ အာရုံက သိနေသည်။

ပထမဆုံး ပန်းချီကားမှာ ဝဖြိုးဖြိုးနှင့် အသားဖြူဖြူ အမျိုးသားတစ်ဦးက လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို နှိပ်စက်နေသည့်ပုံဖြစ်သည်။ ပုံမှာ အလွန်ရိုင်းစိုင်းလှပြီး တိရစ္ဆာန်ဗီဇကို ဖော်ပြနေသကဲ့သို့ ရှိရာ ဝမ်သိုက်မှာ ရွံရှာမိတော့သည်။

ဒုတိယတစ်ခုမှာ ထိုဝဖြိုးသော အမျိုးသား၏ပုံတူဖြစ်သည်။ သူသည် အနောက်တိုင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း အဝတ်အစားဝတ်ထားသော တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် မြင်ရသည်။

တတိယတစ်ခုမှာတော့ ထိုအမျိုးသမီး၏ပုံဖြစ်သည်။ သူမ၏သိက္ခာကို အနင်းခံထားရပြီး အမျိုးသား ၁၀ ဦးခန့်၏အလယ်တွင် သူမ တစ်ဦးတည်းသာ အလှဆုံးဖြစ်နေသည်။ ထိုအမျိုးသားများမှာ ထိုခေတ်က ချမ်းသာသော လူကုံထံများ ဖြစ်ကြပုံရသည်။

ပန်းချီဆရာမှာပင် ရွံရှာစွာဖြင့် ဆွဲထားပုံရပြီး အထက်တန်းလွှာ အမျိုးသားများ၏မျက်နှာတွင်သာ ပျော်ရွှင်မှုများရှိကာ အလယ်တွင် ညှပ်နေသော အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာမူ နာကျင်မှုများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေသည်။

ကြည့်လေလေ၊ ဝမ်သိုက်၏မျက်မှောင်မှာ ပိုကြုတ်လာလေလေပင်။

ဝမ်သိုက်သည် ဖုန်းကို ကိုင်ထားသည့် လက်မှအပ ကျန်လက်တစ်ဖက်မှာ တင်းတင်းဆုပ်ထားသဖြင့် လက်ဆစ်များ ဖြူကုန်သည်။ သူမသည် သွားကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီးမှ "တကယ့် တိရစ္ဆာန်တွေပဲ" ဟု ဆဲရေးလိုက်သည်။

ပန်းချီကားမှ ပေးလိုသောအဓိပ္ပာယ်မှာ ထင်ရှားလွန်းလှသဖြင့် လိုင်ဝမ်ရီသည်လည်း ကြောက်စိတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဒေါသများအစားထိုးလာရသည်။