အခန်း ၈၇

🍏 Chapter 87

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်ကို ချန်စစ်ကျယ်က သိမြင်နေသကဲ့သို့ပင်။ မီးစိမ်းပြသွားသဖြင့် သူသည် ကားကို ဆက်မောင်းလိုက်ကာ ဖြေရမည့် စကားကို အသာအယာ ထုတ်လိုက်သည်။

"အင်း၊ သိပြီ"

သူသည် သူမ၏ သိက္ခာကို ထပ်မံ၍ ထိန်းသိမ်းပေးလိုက်ပြန်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတာ မသိချင်ဘူးလား"

သူ ရှောင်လွှဲနေသဖြင့် ဝမ်သိုက်ကပင် တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ သူမသည် ထိုင်ခုံတွင် စောင်းထိုင်ကာ သူ၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"လူတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ အနာဟောင်းကို မနားတမ်း ပြန်ဆွနေတာကိုကြည့်ဖို့ ငါ စိတ်မဝင်စားဘူး"

ထိုစကားကြောင့် ဝမ်သိုက်၏ မျက်လုံးများမှာ ထူးဆန်းစွာ ပူနွေးလာကာ နှလုံးသားမှာလည်း နူးညံ့သွားရသည်။ သူမသည် ထိုင်ခုံတွင် ပြန်မှီကာ ခေါင်းကို ငိုက်စိုက်ချလိုက်မိသည်။

သူမသည် အကြောင်းမဲ့ ရယ်မောလိုက်ရာ ထိုရယ်သံကြောင့် ချန်စစ်ကျယ်ပင် သူမကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်မိသွားသည်။

"ရှင့်စကားအတိုင်းဆိုရင် ကျွန်မက အနာဟောင်းကို ခွာနေတဲ့အတိုင်းပဲနော်၊ တကယ်တော့ ခဏခဏ ခွာနေရင် အဲဒီအနာက နာကျင်မှု မရှိတော့ဘဲ အမာရွတ်ပုံစံ စတစ်ကာတစ်ခုလို ဖြစ်သွားနိုင်တာပဲလေ၊ ပုံစံကသာ အမာရွတ်ဖြစ်နေပေမဲ့ မနာတော့ဘူးလေ"

သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။

"ဒါက မင်းရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုပဲ၊ တကယ့်အရှိတရားကတော့ မင်းရဲ့ 'မနာတော့ဘူး' ဆိုတာက နာကျင်မှု ခံနိုင်ရည် မြင့်တက်သွားတာ ဒါမှမဟုတ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထုံထိုင်းသွားတာပဲ၊ အနာက ပုပ်သွားမှာကတော့ သေချာတယ်”

“အဖန်ဖန် ပြန်ဆွနေလို့ ဖြစ်လာတဲ့ အာရုံခံစားမှု ကင်းမဲ့တာဟာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ အန္တရာယ် များလှတယ်၊ အဲဒီ ခံစားချက်တွေက တစ်နေ့မှာတော့ ပြန်ပြီးပေါက်ကွဲလာမှာပဲ"

ချန်စစ်ကျယ်၏ အေးစက်သော စကားလုံးများကြောင့် ဝမ်သိုက်ခုခံကာကွယ်မှုများမှာ ပြိုလဲသွားရသည်။

ဝမ်သိုက်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆန့်လိုက်ကာ ခေါင်းကိုမော့လျက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အရာရာကို အမြင်နဲ့ပဲ ဆုံးဖြတ်တတ်တဲ့သူတွေက တကယ်ပဲ အဆော်ခံချင်စရာကောင်းတာပဲ၊ ထားပါတော့၊ ရှင် ကားမောင်းနေလို့ မရိုက်တော့ပါဘူး၊ ကျွန်မက အသက် ၂၁ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ၊ ၂၂ နှစ်ပြည့် မွေးနေ့တောင် မရောက်သေးဘဲ အသက်မဆုံးရှုံးချင်သေးဘူး"

သူမက သဘောထားကြီးဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရှို့ယာကို သင်္ဂြိုဟ်မည့်နေရာကို ဝမ်သိုက် အွန်လိုင်းမှ ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် သူမသည် ဆိုဖာမှထကာ ဝရန်တာသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ပြတင်းပေါက်ကို လက်ဖြင့် ထောက်ထားစဉ် ကျဆင်းနေသော နှင်းစက်ကလေးများမှာ ပါးပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာကာ အေးစက်လှပေသည်။ ဝမ်သိုက်သည် အအေးဓာတ်ကို ရှူရှိုက်လိုက်ရင်း စိတ်ကို ကြည်လင်အောင် လုပ်လိုက်သည်။

"နှစ်သစ်ကူးတော့မှာပါလား..."

သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။ နောက်ထပ် တစ်နှစ်လည်း သူမ တစ်ယောက်တည်းပါပဲ။

"အစ်မချင်ယန်နဲ့ ရှောင်ထုံဆီ မသွားဖြစ်တာ ကြာပြီပဲ..."

သူမက ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်ရန် မေ့လျော့နေခဲ့ကာ လေအေးများနှင့်အတူ နှင်းစက်များ အခန်းထဲသို့ ဝင်နေသည်ကိုလည်း ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။

ကံကောင်းသည်မှာ ဖုန်းကို ယူလာမိခြင်းပင်။ စူပါမားကတ်တွင် နှစ်သစ်ကူးပစ္စည်းများအတွက် ငွေရှင်းပြီးမှ အိမ်က ပြတင်းပေါက်ပိတ်ဖို့ မေ့ခဲ့သည်ကို သတိရလိုက်သည်။

ဝယ်လာသော ပစ္စည်းများထဲတွင် နွားနို့၊ မုန့်များနှင့် အဝတ်အစားသစ် နှစ်စုံ ပါဝင်သည်။

သူမသည် ပစ္စည်းများကို သယ်ကာ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာခဲ့ရာ နေ့လယ်ခင်းတွင် ချင်ယန်တို့၏ အိမ်ကလေး ဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူမသည် တံခါးကို ခေါက်ကာ အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"အစ်မချင်ယန်၊ ရှောင်ထုံ"

လေးလံသော သံတံခါး ပွင့်လာသောအခါ ချင်ထုံ ထွက်လာသည်။ တစ်နှစ်အတွင်းတွင် ထိုကောင်လေးမှာ ဝမ်သိုက်နှင့် အရပ်တူနေကာ အနည်းငယ်ပင် ပိုမြင့်နေသေးသည်။

"အစ်မဝမ်သိုက်"

ကောင်လေးက မျက်လုံးလေးများ တောက်ပစွာဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။

"ဟယ်... ရှောင်ထုံ အရပ်ရှည်လာတာပဲ၊ ကဲ... ဒါတွေ သယ်ပေးဦး"

ဝမ်သိုက်က နွားနို့နှင့် မုန့်များကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ကောင်လေး၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် အရိုးများ ပေါ်နေသည်ကို ကြည့်ကာ သူမ မျက်ခုံးကို စုလိုက်မိသည်။

ဝမ်သိုက် အထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ ချင်ယန်က ရေနွေးကြမ်းဖြင့် ဆီးကြိုသည်။ သူမသည် အနီရောင် ဝတ်စုံလေးဖြင့် ပိန်ပါးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"နှစ်သစ်မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ အစ်မချင်ယန်"

ချင်ယန်သည် ဝမ်သိုက် ယူလာသော ပစ္စည်းများကို ကြည့်ကာ အားနာဟန်ဖြင့်

"အို... ညီမလေးရယ်၊ ဘာလို့ ပစ္စည်းတွေ ထပ်ဝယ်လာရတာလဲ၊ အစ်မတို့ သားအမိက ညီမလေးကို အမြဲ အလုပ်ရှုပ်စေတယ်"

"ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး အစ်မရဲ့၊ ရှောင်ထုံအတွက် အာဟာရဖြစ်အောင် နွားနို့ဝယ်လာတာ၊ ပြီးတော့ နှစ်သစ်ကူးမှာ မုန့်လေးတွေ စားရအောင်ပေါ့၊ ကျွန်မက ဒီမှာ ထမင်းလာစားဖို့ မျက်နှာလုပ်တာပါ"

ဝမ်သိုက်က ပြုံးပြလိုက်သည်။

ချင်ယန်သည် မျက်ရည်ဝဲသွားရသည်။ သူမသည် နှစ်သစ်ကူးအတွက် ကြက်ကင်တစ်ကောင်ပင် မဝယ်နိုင်ရှာပေ။ ဝမ်သိုက်က ထိုအချက်ကို သိသဖြင့် သူမ အားမနာရအောင် ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်သိုက်က သူမဝယ်လာသော အနွေးထည်များကို ထုတ်ပြကာ "အစ်မတို့အတွက် အနွေးထည် အသစ်တွေ ဝယ်လာတယ်၊ အရောင်ရွေးစရာတော့ သိပ်မပါဘူး၊ အနက်ရောင် အရှည်တွေပဲ" ဟု ဆိုကာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ရှောင်ထုံသည် အနွေးထည်အသစ်ကို ဝတ်ကြည့်ကာ "သိပ်နေလို့ကောင်းတာပဲ၊ စောင်ခြုံထားသလိုပဲ" ဟု ဝမ်းသာအားရ ပြောသည်။

ချင်ယန် သည် ဝမ်သိုက် ယူလာပေးသော အဝတ်များကို သေချာ သိမ်းဆည်းလိုက်ကာ "ညီမလေး ဗိုက်ဆာပြီလား၊ အစ်မ ဈေးထဲသွားပြီး ဟင်းချက်စရာလေးတွေ သွားဝယ်လိုက်ဦးမယ်" ဟု ဆိုသည်။

"မလိုပါဘူး အစ်မရယ်၊ အစ်မ ဘာချက်ချက် ကျွန်မ စားမှာပါ"

ထိုစဉ် သံတံခါးခေါက်သံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှောင်ထုံက တံခါးသွားဖွင့်ပေးလိုက်သောအခါ အပြင်မှ အလင်းရောင်နှင့်အတူ အရပ်ရှည်ရှည် လူရိပ်တစ်ခု ဝင်လာသည်။

"ချန်စစ်ကျယ်"

ဝမ်သိုက်သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ချန်စစ်ကျယ်သည် လက်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို တင်လိုက်ကာ ဝမ်သိုက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး "နှောင့်ယှက်မိတာ တောင်းပန်ပါတယ်၊ လမ်းကြုံလို့ ဝင်နှုတ်ဆက်တာပါ" ဟု ဆိုသည်။

"စားသောက်ဆိုင်ကနေ ဟင်းအချို့လည်း ဝယ်လာခဲ့တယ်"

သူက ထုပ်ပိုးထားသော အိတ်များကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။

တကယ်ပဲ လိုအပ်နေချိန်တွင် အချိန်ကိုက် ရောက်လာခြင်းပင်။

ချင်ယန်သည် အားနာစွာဖြင့် "အို... ရှင်တို့ နှစ်ယောက်လုံးကတော့ အားနာစရာကောင်းအောင် လုပ်နေကြတာပဲ" ဟု ဆိုကာ မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

ဝမ်သိုက်သည် သူမဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သော ချန်စစ်ကျယ်ကို သံသယဖြင့် ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ရှင်က ဘာလို့ ဒီကို ရုတ်တရက် ရောက်လာတာလဲ"

ချန်စစ်ကျယ်သည် သူမကို အေးအေးလူလူ ကြည့်ကာ "လာချင်လို့ လာတာပေါ့၊ တွဲဖက်တစ်ယောက်ရဲ့ သွားလေရာကို လိုက်စစ်ဆေးနေတာလား" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

တကယ်တော့ သူ လာချင်ရုံသက်သက်ကြောင့် မဟုတ်ပေ။ သူ့အိမ်တွင် မိဘများက လက်ထပ်ရန် တိုက်တွန်းနေသဖြင့် စိတ်ညစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုအခြေအနေမှ ရှောင်ထွက်လာရင်း ဝမ်သိုက်ရှိရာသို့ ရောက်လာခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။