အခန်း ၁၁၅

🍏 Chapter 115

နွေဦးရာသီ၏ နေရောင်ခြည်မှာ နွေးထွေးလှပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက် အိပ်ပျော်နေသူပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။

ကုတင်ဘေး စားပွဲပေါ်တွင် အားသွင်းထားသော ဖုန်းမှ အသံမြည်လာသဖြင့် အိပ်ရေးမဝသေးသော ဝမ်သိုက်သည် အတင်းနိုးထလာရသည်။ သူမသည် ဝေဝေဝါးဝါးဖြင့် ဖုန်းကို လက်ခံလိုက်သည်။

"ငါ မင်းအိမ်အောက်မှာ ရောက်နေပြီ"

အေးစက်ပြီး တည်ငြိမ်သော အသံပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်သိုက် တုံ့ပြန်မှု နှေးကွေးစွာဖြင့် ပြန်ထူးလိုက်သည်။

"...အင်း၊ ရှင် ကျွန်မ အိမ်အောက်မှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

စကားပြောသည်မှာ ဖျံတစ်ကောင် ရွေ့လျားနေသကဲ့သို့ပင် စကားလုံးတိုင်းမှာ ဆွဲဆန့်နေသည်။

ဖုန်းတစ်ဖက်မှလူသည် မိမိအသံတွင် အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေသည့် အသံပါနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပုံရကာ တွေဝေစွာဖြင့် မေးလာသည်။

"...မင်း အိပ်နေတုန်းလား"

ဝမ်သိုက်သည် ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် မေးစေ့တင်ထားကာ ဖွင့်စပြုနေသော မျက်ခွံများမှာ ပြန်လည် ပိတ်ကျသွားပြန်သည်။ နားထဲတွင် ချန်စစ်ကျယ် အသံ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျန့်ယီနဲ့ သူ့ရဲ့ မွေးစားမိဘတွေ အခု ငါ့အဖေနဲ့ အမေဆီ ရောက်နေတယ်၊ သူက ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးကို တွေ့ချင်နေလို့ ငါ လာခေါ်တာ

မင်း လိုက်ချင်ရင် အခုပဲ ထတော့၊ မလိုက်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါ အခုပြန်သွားပြီး မင်း အိပ်နေလို့ အချိန်မရှိဘူးလို့ ပြောလိုက်မယ်"

ဝမ်သိုက်သည် အတန်ကြာမှ ပြန်ပြောသည်။

"သိပြီ၊ အခုပဲ ထတော့မယ်၊ ရှင်စကားပြောတာ တကယ်ကို မယဉ်ကျေးတာပဲ၊ အဲဒီလို EQ မရှိတဲ့ စကားမျိုးကို ပြောရတယ်လို့၊ ကျွန်မကို တကယ် သေတွင်းထဲ ပို့ချင်နေတာပဲ"

တတွတ်တွတ် ညည်းညူနေသံကို ထိုအမျိုးသားက နှာခေါင်းရှုံ့သံဖြင့်သာတုံ့ပြန်လိုက်သည်။

မျက်နှာသစ် ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးနောက် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ဝမ်သိုက်သည် ကားပေါ်သို့ အစီအစဉ်တကျ တက်သွားပြီး အရင်ဆုံး ထိုင်ခုံခါးပတ်ကို ပတ်လိုက်သည်။

"ရောက်ရင် ကျွန်မကို နှိုးလိုက်ဦး၊ ကျွန်မ ခဏ အိပ်ဦးမယ်"

ဝမ်သိုက် မျက်ခွံများ မပိတ်ခင်တွင် မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက် လာသည်မှာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားသော ဆင်းဒဝစ်ချ်နှင့် နို့ဘူး ဖြစ်သည်။

ချန်စစ်ကျယ်မှာမူ သူမ ရင်ခွင်ထဲသို့ အတင်းထည့်ပေးလိုက်ပြီး သူမ အကြည့်ကို တမင် ရှောင်လွှဲနေသကဲ့သို့ပင်။

"ပေးရင်လည်း ယူထားလိုက်၊ ငါ့အမေက ဝယ်ခိုင်းလိုက်လို့ပဲ၊ မင်း သိတဲ့အတိုင်း သူက မင်းအပေါ် အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်တာလေ"

စကားအဆုံးတွင် တစ်ချက် ပြုံးလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"မနက် ဆယ်နာရီထိုးနေပြီ၊ အခုထိ မနိုးသေးတဲ့ လူ ရှိသေးတာပဲ"

"ရှင်မှာ ဝေဖန်စရာ ရှိလို့လား၊ လူတိုင်းက ကျန်းမာရေးနဲ့ ညီညွတ်တဲ့ အချိန်မှာ အိပ်နိုင်ကြတာမှ မဟုတ်တာ"

ဝမ်သိုက်က အသံကို မြှင့်ကာ ပြောလိုက်ပြီး ဆင်းဒဝစ်ချ် အိတ်ကို စတင် ခွာလိုက်ရာ အစားအစာ၏ မွှေးရနံ့များကြောင့် ဗိုက်ဆာလာသည်။

သူမသည် လက်ထဲရှိ နို့ဘူးကို စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ မေးလိုက် သည်။

"သကြားမပါတဲ့ နို့ပါလား၊ ရှင် ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလို နို့မျိုး ဝယ်ဖို့ စဉ်းစားမိတာလဲ"

"မင်းက နွားနို့အစစ်ကို သောက်နိုင်၊ မသောက်နိုင် ငါမှ မသိတာ၊ အကုန်လုံးအတွက် အဆင်ပြေအောင် စဉ်းစားပြီး ဝယ်လိုက်တာပဲ၊ မကြိုက်ဘူးလား"

ချန်စစ်ကျယ်က ဘေးနားရှိ လူကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ဝမ်သိုက်သည် နို့ကို သောက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ထူးဆန်းလို့ပါ၊ ကျွန်မက သကြားနဲ့ မတည့်ဘူး၊ သကြားပါတဲ့ နို့က ကျွန်မပါးစပ်ထဲ ရောက်တာနဲ့ ကျွန်မ အန်ထုတ်မိမှာပဲ၊ ဒါကြောင့် ခုနက ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို အရင်ကြည့်လိုက်တာ၊ ရှင့်ရဲ့ ကားပေါ် အန်မိရင် ရှင်ကျွန်မကို ငွေညှစ်မှာ ကြောက်လို့ သေချာအောင် လုပ်ရတာ"

"ဟင်၊ လူတိုင်းကို မင်းလို စိတ်ပုတ်တယ်လို့ မထင်ပါနဲ့"

ချန်စစ်ကျယ်သည် ထိုင်ခုံနောက်မှီကို မှီလိုက်သည်။

ဝမ်သိုက်က ဆင်းဒဝစ်ချ်နှင့် နွားနို့ကို အကုန်စားသောက်ပြီးချိန်တွင် ကားမှာ ချောင်ဖူခရိုင်ထဲသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမက ပျင်းရိပျင်းတွဲစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှင် ဒီဆင်းဒဝစ်ချ်ကို ဘယ်မှာ ဝယ်တာလဲ၊ အရသာက အရမ်းကောင်းတာပဲ"

ချန်စစ်ကျယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တင်းမာနေပြီး ခြောက်ကပ်ကပ်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"ချောင်ဖူခရိုင်ထဲက ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ ဝယ်လိုက်တာပဲ၊ နာမည်ကို သတိမထားမိလိုက်ဘူး"

ဝမ်သိုက်က သူ့ကို လှည့်ကြည့်စဉ် ချန်စစ်ကျယ်က ရယ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မေးလိုက်ရာ

"ငါ ရယ်တာက မင်းကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေလို့လား၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက အကြောင်းရင်းကို သိချင်နေတယ်ဆိုရင်တော့... မင်းကို ရယ်တာပဲ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဆင်းဒဝစ်ချ် တစ်ခုတည်းနဲ့ ဒီလောက် စကားတွေ အများကြီး ပြောနေတဲ့ လူမျိုး ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးလို့ပဲ"

"...ရှင်ဆီကနေ စကားကောင်း ထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိသားပဲ"

ဝမ်သိုက်က မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်ပြီးနောက် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့သာ ကြည့်နေတော့သည်။

ချန်အိမ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ကျန့်ယီ ကို ဆိုဖာပေါ်တွင် တွေ့ရသည်။ ချန်စစ်ကျယ်နှင့် ဝမ်သိုက်တို့ ရောက်လာသောအခါ လီချမ်က ရုတ်တရက် ဆိုဖာမှ ထရပ်လိုက်ပြီး ဝမ်သိုက်ကို လက်ညှိုးထိုးရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်တို့... ရှင်တို့က နှစ်သစ်ကူး မတိုင်ခင်က ဆေးရုံကိုလာခဲ့ကြတာ မဟုတ်လား၊ မင်းက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာရှိတဲ့ ကောင်မလေးပဲ"

လီချမ့်ဘေးရှိ ဖန့်ယန်ကလည်း သေချာကြည့်ပြီး လက်ခုပ် တီးကာ ထောက်ခံလိုက်သည်။

"ဟေး၊ မင်း အဲဒီလို ပြောလိုက်တော့မှ ငါလည်း သတိရသွားတယ်၊ အခု ဒီကောင်မလေးကို မြင်လိုက်တော့မှ ပိုပြီးရင်းနှီးသလို ခံစားလိုက်ရတာပဲ"