အခန်း ၁၃၂

🍏 Chapter 132

ခါးကုန်းနေသော အဘွားအိုသည် ခက်ခက်ခဲခဲ လျှောက်လာပြီး ဝမ်သိုက်၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆွဲသည်။ သူမက အသက်ကြီးသော်လည်း ခွန်အားကတော့ မနည်းချေ။

သူမက ထမင်းပန်းကန်ကို ကိုင်ပြီး ဝမ်သိုက်ဆီ ကမ်းပေးကာ ပါးစပ်ကလည်း တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် "စား... စားပါ" ဟု ဆိုသည်။

ဝမ်သိုက်က ထမင်းပန်းကန်ကို ယူပြီး စားပွဲပေါ် ပြန်တင်ကာ "ကျွန်မ တကယ် မစားချင်လို့ပါ၊ ကျွန်မအတွက် စိတ်မပူကြပါနဲ့" ဟု အခက်တွေ့စွာ ပြောရှာသည်။

အဘွားအိုက နားမကြားတာလား ဒါမှမဟုတ် ဝမ်သိုက်ကို ထမင်းစားစေချင်လွန်းတာလား မသိပေ။ ဟင်းပန်းကန်ကို ယူပြီး ဝမ်သိုက် ပါးစပ်နားအထိ အတင်းတိုးကပ်လာကာ ကျွေးဖို့ ကြိုးစား နေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် တုတ်ကောက်ကိုင်ထားသော အဘိုးအို၏ အကြည့်က ဝမ်သိုက်ဆီမှ အဘွားကြီးဆီသို့ ရောက်သွားပြီး ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

သူက တုတ်ကောက်ကို ကိုင်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်သွားပြီး ခဏအကြာတွင် ရေတစ်ခွက်နှင့် ထွက်လာသည်။

သူက အဘွားအိုကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး "သူ မစားချင်ဘူးဆိုရင်လည်း အတင်းမတိုက်တွန်းပါနဲ့တော့" ဟု အက်ကွဲသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အဘိုးအို၏ အကူအညီကြောင့် ဝမ်သိုက်သည် ထမင်းစားရန် ငြင်းဆန်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ ရေသောက်ရန် အလှည့်ရောက်လာပြန်သည်။

ဝမ်သိုက်က သူမ ပါးစပ်နား ကပ်လာသော ရေခွက်ကို ခေါင်းလွှဲကာ ရှောင်ရင်း "ကျွန်မ မဆာပါဘူး၊ ရေတွေ အများကြီး သောက်ထားလို့ပါ" ဟု ပြောသော်လည်း အဘိုးအိုက လက်မလျှော့ချေ။

"တစ်ငုံပဲ သောက်ပါ၊ တစ်ငုံပဲ" သူက ဇွတ်အတင်း ရေခွက်ကို ကမ်းပေးနေပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်က တုတ်ကောက်မှာလည်း ယိမ်းထိုးနေသဖြင့် အချိန်မရွေး လဲကျတော့မည့်ပုံပင်။

ဆေးလိပ်သောက်ပြီးသွားသော ဦးလေးကြီးက ဆေးလိပ်တိုကို မြေကြီးပေါ် ချနင်းကာ ဝမ်သိုက်၏ နားသို့ လျှောက်လာသည်။ သူက ဝမ်သိုက်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ "ရေလေး သောက်လိုက်ပါ၊ ငါတို့အိမ်က ရေက အပြင်ကရေထက် ပိုကောင်းပါတယ်၊ သန့်ရှင်းတဲ့ တွင်းရေပါ၊ လည်ချောင်းလေး စိုသွားအောင် သောက်လိုက်ပါ" ဟု ဆိုသည်။

ဝမ်သိုက်သည် အနောက်ဘက်မှလည်း ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အန်တီကြီးက သူမ၏ အနောက်တွင် ရပ်ကာ အလင်းရောင်ကို ပိတ်ထားသည်။

"ဟုတ်တယ် သမီး၊ ရေလေး သောက်လိုက်ပါ၊ ထမင်းမစားရင်တောင် ရေတော့ သောက်ရမယ်၊ ဒါမှ ငါတို့ စိတ်အေးရမှာ" သူမ၏ အသံက ဝမ်သိုက်၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။

ဒါကတော့ "ကျားနဲ့ ဝံပုလွေကြား ညပ်နေတာ" ပဲ။

ဝမ်သိုက်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ရေခွက်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ ခွက်ထဲက ရေကြည်ကြည်လေး လှုပ်ခါနေသည်ကို ကြည့်ကာ သူမက တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ လည်ချောင်းထဲ ရေဝင်သွားသည်ကို မြင်ရတော့မှ သူမက မကျေမနပ် မျက်နှာဖြင့် ခွက်ကို စားပွဲပေါ် ပြန်တင်လိုက်သည်။

သူမသည် စိတ်ဆိုးသွားသည့်ပုံစံဖြင့် အန်တီကြီးကို ရှောင်ကာ သူမ၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး တံခါးကို "ဘုန်း" ကနဲ အသံမြည်အောင် ပိတ်လိုက်တော့သည်။

အန်တီကြီးက လိုက်သွားရန် ပြင်သော်လည်း ဦးလေးကြီးက တားလိုက်သည်။

"မသွားနဲ့တော့၊ သူ ရေမျိုချလိုက်တာ ငါ မြင်လိုက်တယ်၊ သောက်တာ သေချာတယ်"

"ငါလည်း မြင်လိုက်တယ်"

တုတ်ကောက်ကိုင်ထားသော အဘိုးအိုက ခပ်တိုးတိုး ဆိုကာ စားပွဲပေါ်က ရေခွက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့သည် အခန်းအပြင်တွင် နာရီဝက်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် အန်တီကြီးက တံခါးကို အသာအယာ ခေါက်လိုက်သည်။

"သမီး... သမီးရေ"

ဘယ်သူမှ ထူးမလာချေ။

သူမက တံခါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တွန်းဖွင့်ကာ အတွင်းခန်းထဲသို့ ခြေဖျားလေး ထောက်ဝင်သွားပြီး တံခါးကို နှစ်ချက် ခေါက်ကြည့်ပြန်သည်။

"သမီး... အိပ်နေတာလား"

ပြန်ဖြေသူ မရှိသေးချေ။

သူမက တံခါးကို ထပ်တွန်းဖွင့်လိုက်သည့်အခါ ကုတင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက် လဲနေသော ဝမ်သိုက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝမ်သိုက်၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ ကုတင်အပြင်ဘက်သို့ တွဲလောင်းကျနေပြီး ခေါင်းကို စောင်းကာ မှောက်နေသဖြင့် ပါးလေးမှာ ဖောင်းတက်နေသည်။ ပျက်နေသော မိတ်ကပ်များအောက်မှ သူမ၏ ဖြူနုသော အသားအရေမှာ ပေါ်လွင်နေသည်။

ဝမ်သိုက် သတိလစ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားသည့်အခါမှ အန်တီကြီးက သူမ၏ အမျိုးသားကို အချက်ပြကာ လူကို လာမပေးရန် ခေါ်လိုက်သည်။

အမည်းရောင် ကျောပိုးအိတ်မှာ ကုတင်ပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူမကိုတော့ ဦးလေးကြီးနှင့် အန်တီကြီးတို့က မကာ သယ်ထုတ်သွားကြတော့သည်။

ခြံထဲက သုံးဘီးဆိုင်ကယ်လေးကို အသုံးပြုကာ သူတို့သည် ဝမ်သိုက်ကို လူကုန်ကူးခံရသူများကို ပိတ်လှောင်ထားသည့် ဗီလာအိမ်ကြီးဆီသို့ ပို့ဆောင်လိုက်ကြသည်။

အနီရောင် ကုတ်ဝတ် အမျိုးသမီးက သွားကြားထိုးတံကို ခဲရင်း လျှောက်လာကာ "အိုး... နောက်ဆုံးတော့ လူပါလာပြီပေါ့၊ အစောကြီးကတည်းက ငါတို့တွေနဲ့ ပူးပေါင်းပါဆိုတာကို မလုပ်ဘဲ အခုမှ ဒီလို ဖြစ်လာရတယ်" ဟု ခနဲ့လိုက်သည်။

"သွား... သူ့ကို 'ပစ္စည်းသစ်ခန်း' ထဲ သွားပစ်ထားလိုက်၊ သူ နိုးလာရင် မျက်နှာကို ပြောင်အောင် ဆေးခိုင်းလိုက်ဦး" ဟု သူမက အနားက လူတွေကို ခိုင်းစေလိုက်သည်။

သူမက ဝမ်သိုက်၏ မျက်နှာကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒီလောက် ရုပ်ဆိုးအောင် လုပ်ထားတာကိုက ထူးဆန်းနေပြီ" ဟု နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောသည်။

ဝမ်သိုက် မျက်လုံး ပြန်ပွင့်လာသည့်အခါတွင်တော့ သူမသည် "ပစ္စည်းသစ်ခန်း" ဟု ခေါ်သော အခန်းထဲ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အခန်းထဲတွင် ကြီးမားသော ကြမ်းပြင်ပြတင်းပေါက် ရှိသော်လည်း ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် ထိုမှန်မှာ ခွဲရလွယ်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိသာသည်။

ထို့ပြင် အခန်းထဲတွင် ကုတင် လုံးဝမရှိဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခင်းထားသော အိပ်ရာလိပ်များသာ ရှိသည်။

ကြမ်းပြင်ပေါ် ပစ်ချခံထားရသော ဝမ်သိုက်သည် ကိုယ်ကို ထောက်ကာ ထိုင်လိုက်ပြီး အခန်းထဲက အခြားလူများကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူမကလွဲ၍ ကျန်သူအားလုံးမှာ ကလေးမလေးများ ဖြစ်နေသည်ကို ထိတ်လန့်ဖွယ် တွေ့လိုက်ရသည်။

အငယ်ဆုံး မိန်းကလေးမှာ ၇ နှစ်၊ ၈ နှစ်အရွယ်သာ ရှိဦးမည်ဖြစ်ပြီး အစ်မဖြစ်သူက သူမကို ပွေ့ဖက်ထားသည်။

ဝမ်သိုက် နိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ ပါးဖောင်းကာ မျက်လုံးတွင် ညိုမည်းဒဏ်ရာ ရထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက ဝမ်သိုက်အနားသို့ တွားသွားလာကာ ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်သည်။

"အစ်မက ဘယ်က လာတာလဲ၊ ဒီရွာကလူလား၊ သူတို့ လူတွေကို ထပ်ဖမ်းလာပြန်ပြီလား..." နောက်ဆုံးစကားကတော့ သူမဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်သိုက်သည် သူမ၏ အင်္ကျီကို ဆွဲဆန့်ရင်း မိန်းကလေး၏ မေးခွန်းကို နားထောင်ကာ သူမ၏ မျက်နှာကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။

မိတ်ကပ်တွေ ပျက်နေတာတောင် ရွာသူပုံစံ ပေါက်နေသေးတာလား၊ ကြည့်ရတာ သူမရဲ့ အသွင်ပြောင်းမှုက အောင်မြင်ပုံရသည်။

ဝမ်သိုက်က ဘာမှ ပြန်မဖြေဘဲ ကြောင်နေသဖြင့် ထိုမိန်းကလေးက သူမ၏ မျက်နှာရှေ့တွင် လက်ဝေ့ယမ်းပြကာ "အစ်မ အဆင်ပြေရဲ့လား၊ ဟဲလို" ဟု မေးရှာသည်။

သတိပြန်ဝင်လာသော ဝမ်သိုက်သည် ရှေ့က မိန်းကလေးကို သေချာကြည့်လိုက်ရာ ကြည့်ရင်းကြည့်ရင်းနှင့် မျက်မှန်းတန်းမိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် ဘာကိုမှ ဖုံးကွယ်မထားတော့ဘဲ အင်္ကျီအောက်ကနေ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။

မိန်းကလေး အံ့အားသင့်သွားသည်ကို မြင်တော့ ဝမ်သိုက်က ပြုံးပြကာ ဖုန်းကို အမြန်ဖွင့်လိုက်ရင်း "သူတို့ အစ်မကို ရှာဖွေတာ မလုပ်လိုက်ဘူး၊ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ပါလာသေးတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဖုန်းမျက်နှာပြင်မှ အလင်းရောင်ကြောင့် အခန်းထဲက အခြားမိန်းကလေးများမှာ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်ကို မြင်လိုက်ရသလို ဝမ်သိုက်အနားသို့ တိုးကပ်လာကြသည်။

သူတို့ ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြဘဲ ဝမ်သိုက်နှင့် သူမ၏ ဖုန်းကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ဝမ်သိုက်သည် ရှေ့က မိန်းကလေးကို ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး ချိုက်ချီနှင့် စွေ့လင် ဆီသို့ ပို့လိုက်သည်။ ထို့နောက် အခြားမိန်းကလေးများကိုလည်း ဓာတ်ပုံရိုက်ကာ ချိုက်ချီနှင့် ချန်စစ်ကျယ်ဆီသို့ ပေးပို့လိုက်ပြန်သည်။

ဝမ်သိုက်၏ အလုပ်ရှုပ်နေသော ပုံစံကြောင့် ဘယ်သူမှ စကားမပြောရဲကြသော်လည်း သူတို့၏ သေဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေသော နှလုံးသားများမှာ ဝမ်သိုက်၏ ရောက်ရှိလာမှုကြောင့် ပြန်လည် ရှင်သန်လာကြသည်။

မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ပို့ပြီးသွားသည့်အခါမှ ဝမ်သိုက်သည် မိန်းကလေးများကို ရှင်းပြရန် အချိန်ရတော့သည်။

သူမက ပါးဖောင်းနေသော မိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ဝမ်ဝေ့ဝေ့မဟုတ်လား၊ အစ်မမှာ မင်းရဲ့ ဓာတ်ပုံ ပါလာတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခု ထုတ်ရတာ နည်းနည်း ခက်လို့ပါ၊ အစ်မက မင်းအမေရဲ့ အကူအညီတောင်းမှုကြောင့် မင်းကို လာရှာတာ၊ အစ်မနာမည်က ဝမ်သိုက်ပါ၊ မင်း အစ်မကို မှတ်မိမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အစ်မတို့ နောက်ဆုံး တွေ့တုန်းက မင်းက ၂ နှစ်သားလောက်ပဲ ရှိဦးမှာ၊ ဒေါ်လေး စွေ့လင်က မင်းကို ချီထားတာလေ"

ဝမ်ဝေ့ဝေ့သည် ရှေ့က သရဲမလို ပြင်ထားသော အမျိုးသမီးကို ကြောင်ကြည့်နေမိသည်။ ဝမ်သိုက်က သူမ၏ မျက်နှာကို ကိုင်ရင်း "အစ်မရုပ်က သိပ်ထူးဆန်းနေလား" ဟု မေးသည့်အခါမှ ဝမ်ဝေ့ဝေ့၏ မျက်ရည်များမှာ တားမရဘဲ စီးကျလာတော့သည်။

၁၄ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ကြောက်ရွံ့မှု၊ အားငယ်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများမှာ ယခုတော့ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

သူမသည် ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေရှာသည်။

အခြားမိန်းကလေးများကလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း မေးကြသည်။

"အစ်မ ကျွန်မတို့ကိုပါ ကယ်ထုတ်မှာလား"

မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော မျက်လုံးများမှာ ပြန်လည် တောက်ပလာသည်။ အကြီးဆုံး မိန်းကလေး ပွေ့ဖက်ထားသော ကလေးမလေးကလည်း ညစ်ပတ်နေသော မျက်နှာလေးကို မော့ကာ ဝမ်သိုက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

အားလုံး၏ မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်လာသည့်အခါ ဝမ်သိုက်သည် ကျောကို ဆန့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အစ်မ ဒီကို လာတာက ရဲတွေကို ကူညီပြီး လူကုန်ကူးသူတွေကို ဖမ်းဖို့ပဲ"