အခန်း ၁၃၆
Vol. 14 Ch. 136
🍏 Chapter 136
မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းသည် တစ်ခါတရံတွင် နေရောင်ခြည်ကို မထုတ်လွှတ်ဘဲ ခရမ်းလွန်ရောင်ခြည် များကိုသာ ဖြာကျစေတတ်သော်လည်း လူကို မျက်စိကျိန်းစပ်စေတုန်းပင်။
“ကျွန်မ ညီမလေးက ရှင်တို့လို လူကုန်ကူးတဲ့ကောင်တွေကြောင့် သေသွားရတာ၊ ကျွန်မတို့ မိသားစုဟာလည်း ရှင်တို့ကြောင့် ပျက်စီးသွားရတာ”
ရှောင်ဟွေ့သည် နာကျည်းချက်များဖြင့် ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် ထုရိုက်ရင်း ရှေ့က အမျိုးသားနှစ်ဦးကို သွေးအန်မတတ် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ လက်သီးမှာ ဖြန့်ထားသော လက်ဝါးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရင်ဘတ်ကို တဗုန်းဗုန်း ထုကာ ဟစ်အော်တော့သည်။
“ရှင်တို့တွေ အပြစ်ကြွေးတွေ ဘယ်လောက်တောင် တင်နေပြီလဲ၊ ပြန်ဆပ်နိုင်ပါ့မလား၊ ဘုရားသခင် ကကော ရှင်တို့ကိုယ်စား ဆပ်ပေးမှာတဲ့လား၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပျက်စီးသွားတဲ့ မိသားစုကို ရှင်တို့ ပြန်ပေးနိုင်မှာလား”
အရပ်ပုပု အမျိုးသားသည် ရှေ့က မိန်းကလေးထက် အသက် သုံးလေးဆကြီးသော်လည်း သူမ၏ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါကြောင့် မသိစိတ်ဖြင့် ခြေလှမ်းအချို့ နောက်ဆုတ်မိသွားသည်။ သူက မိမိကိုယ်မိမိ သတိပြုမိသွားသည့်အခါ ရှက်ရွံ့ဒေါသထွက်ကာ အသံကို မြှင့်၍ ပြန်အော်တော့သည်။
“ဒီရူးနေတဲ့ မိန်းမ၊ ဦးနှောက်မှာ ရောဂါရှိရင် ဆေးရုံသွားပြစမ်း၊ ဘယ်သူက မင်းတို့မိသားစုကို ဖျက်ဆီးလို့လဲ၊ မင်းတို့ဘာသာ မိသားစုကွဲတာကို သူများကို လာအပြစ်ဖို့မနေနဲ့၊ ရူးနေရင် စိတ်ကျန်းမာရေးဆေးရုံ သွားနေလိုက်၊ မင်းနဖူးပေါ်က ဒဏ်ရာကော ကိုယ့်ဘာသာ တိုက်မိတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောနိုင်လဲ”
ဝမ်သိုက်သည် သူမ လျှာဖြင့် ပါးစပ်အတွင်းပိုင်းကို အသာအယာ ထောက်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ အေးစက်သွားကာ ရှောင်ဟွေ့ဘေးသို့ တိုးသွားပြီး သူမ၏ပိန်လှီသော ပုခုံးလေးကို ဖက်ကာ အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်၍ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် ရှေ့က အမျိုးသားနှစ်ဦးကို ဆောင်းရာသီ၏ အအေးစက်ဆုံး နှင်းခဲများကဲ့သို့ သွေးအေးလှသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“စကားတွေနဲ့ အတင်းအော်ဟစ်ပြီး လန့်နေတာလား၊ ရှင်တို့ ကျွန်မကို မှတ်မိမှာ မဟုတ်ပေမဲ့ အဲဒါက အရေးမကြီးပါဘူး၊ ရှင်တို့ လူကုန်ကူးတဲ့ သက်သေတွေကို ကျွန်မ ရှာဖွေတွေ့ရှိထားပြီးပြီ၊ အကောင်းဆုံး သက်သေကတော့ ဒီမှာရှိတဲ့ လူသက်သေတွေပဲပေါ့၊ ရှင်တို့ အခုအချိန်မှာ သေလုမြောပါး ရုန်းကန်ချင်လည်း ရုန်းကန်ပေါ့လေ...”
“ဒါပေမဲ့ ပါးစပ်ကိုတော့ သေသေချာချာ ထိန်းပြောကြနော်၊ တစ်ယောက်က ဝက်ခြံထဲက ထွက်လာတဲ့ ဝက်အိုကြီးနဲ့ တူပြီး၊ နောက်တစ်ယောက်က ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုလုပ်ဖို့ မေ့ကျန်ခဲ့တဲ့ မျောက်နဲ့ တူနေတာ၊ လူတွေကို လျှောက်ဆဲမနေဘဲ ရှင်တို့နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ နေရာကိုပဲ အမြန်ပြန်ကြပါတော့၊ တိရစ္ဆာန်ရုံကတောင် ရှင်တို့လိုကောင်တွေကို လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဝင်ငွေ ထိုးဆင်းသွားမှာ စိုးလို့”
ကံမကောင်းစွာဖြင့် ကတုံးဆံပင်နှင့် သားရေဂျာကင်ဝတ် အမျိုးသားသည် ထိုနေရာသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး၊ လမ်းဘေးတွင် ရပ်ထားသော ရဲကားများနှင့် ဖုံးကွယ်ထား၍ မရသော Cullinan ဇိမ်ခံကားကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ နောက်ဆုတ်ကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်သော်လည်း အခွင့်အရေး မရှိတော့ချေ။
ချိုက်ချီနှင့် ရဲအရာရှိတို့က သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ထိုကတုံးဆံပင်နှင့် အမျိုးသားသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် မျက်နှာကို အတင်းပြုံးပြကာ လက်ကို တုန်တုန်ယင်ယင် မြှောက်၍ နှုတ်ဆက်ရှာသည်။
“ရဲ... ရဲအရာရှိကြီးတို့... မင်္ဂလာပါ ခင်ဗျာ”
အကယ်၍ သူ့ ခြေထောက်များသာ တုန်ယင်မနေပါက ရဲများက သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြမည် မဟုတ်ချေ။
ရလဒ်အနေဖြင့် ရဲအရာရှိ၏ခါးကြားက သေနတ်၏ ဖိအားကြောင့် ထိုကတုံးဆံပင်နှင့် အမျိုးသားသည် သိသမျှအကြောင်းအရာ အားလုံးကို ဒူးထောက် ဖွင့်ဟဝန်ခံလိုက်တော့သည်။ သူ၏ လည်ချောင်းများ ခြောက်ကပ်ပြီး လျှာကြီး အာခေါင်ကပ်မတတ် ဖြစ်နေသော်လည်း မျက်ရည်၊ နှာရည်များဖြင့် သနားစရာကောင်းအောင် ပြောရှာသည်။
“ကျွန်တော် အတင်းအဓမ္မ ခိုင်းစေခံရတာပါ၊ ကျွန်တော်လည်း ဒါမျိုး မလုပ်ချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့တွေက တစ်ရွာတည်းသားတွေဆိုတော့ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ၊ အဓိက ကြိုးကိုင်သူက ဖိကျွမ်းပါ၊ အားလုံးက သူမကို ‘ဖိကျဲ’ လို့ ခေါ်ကြတယ်၊ သူမရဲ့ အစ်ကိုကလည်း ဒီအလုပ်ကို လုပ်တာ၊ အခုတော့ နိုင်ငံခြားကို ထွက်ပြေးသွားပါပြီ”
အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသားကတော့ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သက်ပြင်းချကာ မျက်နှာကို တစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်ပြီး လက်ဖြင့် နဖူးကို အုပ်ထားကာ ကျန်သူများကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ကြည့်နေတော့သည်။
ချိုက်ချီက အခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်ဘဲ ထပ်မံ စစ်ဆေးသည်။
“ရှင်က ကြံရာပါအဖြစ် ပါဝင်ခဲ့တာမို့ ပြစ်ဒဏ်လျော့ပါးနိုင်ပေမဲ့ အများကြီးတော့ လျော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရှင်က ဖမ်းဆီးခံထားရတဲ့သူတွေ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာကိုပြောပြပြီး ကျွန်မတို့ကို လိုက်ပို့မယ် ဆိုရင်တော့ အပြစ်ကို အားထုတ်မှုနဲ့ ပြန်လည် ကုစားခွင့် ရလိမ့်မယ်”
အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသားနှင့် အရပ်ပုပု အမျိုးသားတို့မှာ အတွေ့အကြုံများသော မြေခွေးအိုကြီးများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ရဲမေ ချိုက်ချီ၏စကားမှာ စစ်ဆေးမေးမြန်းမှု နည်းဗျူဟာ တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကောင်းသိသည်။
သို့သော် ထိုကတုံးဆံပင်နှင့် အမျိုးသားမှာ အတွေ့အကြုံမရှိဘဲ အသက်ဘေးကို ကြောက်ရွံ့လှသဖြင့် အပြစ်လျော့မည်ဟူသော စကားကို ကြားသည်နှင့် စိတ်ထဲတွင် လွတ်မြောက်ခွင့် ရပြီဟု တွေးကာ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်၍ ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်တော့သည်။
“ကောင်းပါပြီ... အရာရှိကြီးတို့ စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော် ခုနကပဲ လူတွေကို သွားဝှက်ထားတာ၊ လာ... ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပါ့မယ်”
ချိုက်ချီ၏မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားပြီး သူမက ဝမ်သိုက်ကို လှည့်ကြည့်ကာ လေသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် နင်နဲ့... နင့်ရဲ့ ပါတနာကို ဒီမှာရှိတဲ့ ကလေးတွေနဲ့ ဒီသံသယရှိသူ နှစ်ယောက်ကို စောင့်ကြည့်ပေးဖို့ အကူအညီ တောင်းပါရစေ”
သူမက အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသားနှင့် အရပ်ပုပု အမျိုးသားတို့ဘက်သို့ မျက်နှာလှည့်လိုက်သည့်အခါ လေသံမှာ ချက်ချင်းအေးစက်သွားသည်။
သူမ မထွက်ခွာမီ ထိုအမျိုးသား နှစ်ဦးကို ဖိအားပေးသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ သတိပေးလိုက်သည်။
“ဘာမှ ကလိမ်ကကျစ် လုပ်ဖို့ မကြံစည်နဲ့၊ ရှင်တို့ ခုနကပဲ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား 'တရားဥပဒေဆိုတာ မျက်ကွယ်မရှိဘူး' လို့”
ရဲအရာရှိ နှစ်ဦးသည် ထိုကတုံးဆံပင်နှင့် အမျိုးသားနောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြပြီး ထိုနေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဝမ်သိုက်သည် ရှောင်ဟွေ့၏ ခံစားချက်များကို ဆက်လက် နှစ်သိမ့်ပေးနေမိသည်။
ရှောင်ဟွေ့သည် မျက်နှာကို အုပ်ကာ အသံမထွက်ဘဲ ငိုကြွေးနေပြီး တုန်ယင်နေသော ပုခုံးလေးများကသာ သူမ၏ စိတ်ဒဏ်ရာ မည်မျှ ပြင်းထန်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။
“ကျွန်မ... ကျွန်မ ညီမလေးကို ပြန်ရှာတွေ့နိုင်ဦးမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ... ကျွန်မ တကယ်ကို တုံးအခဲ့တာပဲ၊ ကျားဂူထဲကို ကိုယ်တိုင် ဝင်သွားပြီးတော့မှ၊ ညီမလေးဟာ သေဆုံးသွားလောက်ပြီဆိုတဲ့ အမှန်တရားကို လက်ခံနိုင်ခဲ့တယ်၊ ညီမလေး လူကုန်ကူးခံရတာ တစ်နှစ်နီးပါးရှိပြီ၊ ကျွန်မ မိဘတွေလည်း ကွာရှင်းသွားကြပြီ”
“ကျွန်မက အမေနဲ့အတူ နေတာ၊ အမေက နေ့တိုင်း ၂၄ နာရီလုံး အလုပ်ထဲမှာပဲ စိတ်နှစ်ထားတယ်၊ တချို့ညတွေမှာ အမေ့ကို ကြည့်လိုက်ရင် သူမက ထိုင်ခုံပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ငူငူကြီး ထိုင်နေတတ်တယ်၊ သူမ ငိုရင်လည်း အသံလုံးဝမထွက်ဘူး... အဖေကလည်း အလုပ်က ထွက်ပြီး နေ့တိုင်း ညီမလေးရဲ့ သတင်းကို လိုက်စုံစမ်းနေတာ၊ ကျွန်မတို့ မိသားစုဟာ ဒီလူကုန်ကူးသူတွေကြောင့် လုံးဝ ပျက်စီးသွားရပြီ၊ ကျွန်မမှာ ညီမလေးလည်း မရှိတော့ဘူး၊ မိသားစုလည်း မရှိတော့ဘူး”
သူမသည် ခေါင်းကို ဝမ်သိုက်၏ပုခုံးပေါ်သို့ မှီတင်ကာ ရှိုက်ငိုနေရှာသည်။ စကားလုံးတိုင်းတွင် နာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
“သူမသာ အသက်ရှင်သေးရင် ဒီနှစ်မှာ ၇ နှစ် ပြည့်တော့မှာ၊ လူကုန်ကူးခံရတုန်းက ၆ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ၊ သူမရဲ့ ၆ နှစ်ပြည့် မွေးနေ့ကို ကျင်းပပေးဖို့ အပြင်ထွက်ခဲ့ကြတာ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့မှာပဲ သူမ ပျောက်ဆုံးသွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ...”
အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီးနောက် ရှောင်ဟွေ့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သော နောက်ဆုံးစကားကို ဝမ်သိုက် တစ်ယောက်တည်းသာ ကြားလိုက်ရသည်။
“ကျွန်မ ညီမလေး သေသွားတာကိုပဲ ပိုလိုလားတယ်”
ဝမ်သိုက်၏နှလုံးသားမှာ ဒိုင်းကနဲ တုန်လှုပ်သွားပြီး ရှောင်ဟွေ့ ကျောပြင်ကို ပုတ်ပေးနေသော လက်ဝါးမှာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ သူမ ရင်ခွင်ထဲက မိန်းကလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ဆံပင်များကလွဲ၍ ဘာမှ မမြင်ရချေ။
သူမသည် ရှောင်ဟွေ့ကို အပြည့်အဝ နားလည်လှသည်။
လူကုန်ကူးခံရတုန်းက ၆ နှစ်သာ ရှိသေးသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို သူတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ တစ်နှစ်နီးပါး ပျောက်ဆုံးနေစဉ်အတွင်း ဘာတွေ ခံစားခဲ့ရမလဲ။ အနာဂတ်မှာကော ဘယ်လို ဖြစ်လာမလဲ။
ခံစားခဲ့ရမည့် ဒုက္ခများကို အသေးစိတ် မသိနိုင်သော်လည်း ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းမှာ ငရဲကဲ့သို့ ဒုက္ခခံခဲ့ရမည်မှာ အသေအချာပင်။ ကျန်ရှိသော ၁ ရာခိုင်နှုန်းမှာ ကံကောင်းခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ကံကောင်းထောက်မစွာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခြင်းမျှသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။
တကယ်ပင် သေတာထက်ပိုဆိုးသော ဝေဒနာများကို ခံစားနေရမည့်အစား သေဆုံးသွားခြင်းကသာ ပို၍ ကောင်းမြတ်သည့် အဆုံးသတ် ဖြစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။
ရှောင်ဟွေ့သည် အသက်ရှူလိုက်ပြီး မျက်ရည်များ စိုရွှဲနေသော မျက်နှာကို မော့ကာ ဝမ်သိုက်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်သည်။
“အစ်မ... အစ်မပြောစမ်းပါဦး၊ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ တကယ်ပဲ နတ်ဘုရားတွေရော၊ ဗုဒ္ဓရော ရှိရဲ့လား”
ရင်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက် ပဟေဠိများ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ဝမ်သိုက်သည် ထပ်မံ၍ မစဉ်းစားချင်တော့ဘဲ မျက်လုံးကို မှိတ်ကာ သက်ပြင်းချရင်း အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာတော့ မရှိဘူး၊ သူတို့နဲ့ အစ်မတို့တွေက ကမ္ဘာမတူဘူးလေ၊ သူတို့က အစ်မတို့ကို ကြည့်ချင်မှ ကြည့်တာ၊ ကြည့်ရင်ကော ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ၊ လူ့လောကရဲ့ ကိစ္စတွေကို သူတို့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ အနာဂတ် လမ်းခရီးအားလုံးကို တို့တွေ ကိုယ်တိုင်ပဲ လျှောက်လှမ်းရမှာ”
ဝမ်သိုက်၏ အနောက်တွင် တိတ်တဆိတ် ရပ်နေသော ချန်စစ်ကျယ်မှာ ဘာမှဝင်မပြောပေ။ သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ဘောင်းဘီအိတ်ထဲထည့်ကာ ရှေ့က အမျိုးသမီး၏ကျောပြင်ကို ငြိမ်သက်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။