အခန်း ၁၆၁

အခန်း (၁၆၁) ရှေးဟောင်းသစ်တောကြီးကို ရှင်းလင်းခြင်းနှင့် တောဝက်သားရဲများကို ဖမ်းဆီးခြင်း

"ဖက်တီး... ဟိုမှာ ရစ်ငှက်နှစ်ကောင်ရှိတယ်... သွားပြီးတော့ သူတို့ကို မောင်းထုတ်လိုက်စမ်း..."

ရှေးဟောင်းသစ်တောကြီးဆီသို့ သွားရာလမ်းတွင် ကျောက်လင်က အနီးအနားရှိ တောင်ကုန်းများတွင် ရစ်ငှက်နှစ်ကောင် ရှိနေသည်ကို စိတ်စွမ်းအားဖြင့် အာရုံခံမိလိုက်သည့်အတွက် ချက်ချင်းပင် လှမ်းအော်လိုက်၏။

ကျွီ...

ကျောက်လင်၏ ပခုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် ဝိညာဉ်ကြွက်လေးမှာ အမိန့်ကို ကြားလိုက်သည်နှင့် လျှပ်စီးပမာ ပျံသန်းထွက်သွားတော့သည်။

ဝိညာဉ်သားရဲထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အရှိန်အဝါက မြက်ခင်းထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော ရစ်ငှက်နှစ်ကောင်ကို တိုက်ရိုက် ဖိအားပေးလိုက်ရာ သူတို့မှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်၌ ဝပ်တွားသွားကြ၏။

"သွားပြီးတော့ အဲ့ဒီ ရစ်ငှက်နှစ်ကောင်ကို ဖမ်းခဲ့..."

မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ကျောက်လင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

နောက်မှ လိုက်ပါလာသည့် ဒုက္ခသည်ယောက်ျားရှစ်ဦးမှာ အစောဆုံး ဝယ်ယူထားသည့် ဒုက္ခသည်များထဲမှ ဖြစ်ကြ၏။ သူတို့မှာ ကျောက်လင်၏ အစောပိုင်း ယုံကြည်မှုကို ရရှိထားပြီးဖြစ်၍ တောထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာကာ ဝိညာဉ်ကြွက်လေးကို သူတို့ရှေ့တွင် ထုတ်ပြလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်..."

လူတစ်ယောက်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးသွားပြီး မြက်ခင်းထဲမှ ရစ်ငှက်နှစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိကာ စာမရီ ကျောပေါ်တွင် ချည်ထားသည့် ဝါးကျည်တောက်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်၏။

စာမရီရှစ်ကောင်ရှိပြီး တစ်ကောင်စီတွင် ဝါးကျည်တောက်လေးခုစီ ချည်နှောင်ထားသည်။

ကျောက်လင်၏ အစီအစဉ်မှာ တောထဲသို့ ရစ်ငှက်များနှင့် တောယုန်များ ဖမ်းရန် အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ၎င်းတို့ကို မွေးမြူရေးစခန်းသို့ ပြန်လွှတ်ပေးရန်ဖြစ်သည်။

ဒုက္ခသည် တစ်ထောင်ကျော် ရောက်ရှိလာသည့်အတွက် ဝက်ပေါင်ခြောက်နှင့် အသားခြောက်များကို အသားလိုအပ်ချက်အတွက် ထောက်ပံ့ပေးထားသော်လည်း ဤအသားနှစ်မျိုးတည်းကိုသာ အမြဲစားနေ၍ မဖြစ်ပေ။

ယခုတွင် ကြက်၊ ဘဲနှင့် ယုန်မွေးမြူရေးခြံများ ရှိနေပြီဖြစ်၍ ကျောက်လင်က နေ့စဉ် လတ်ဆတ်သည့်အသားများ ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ရန် စကေးကို ချဲ့ထွင်လိုသည်။

ကျောက်လင်က မြင်းစီးကာ ရှေ့မှ ဆက်လက် ဦးဆောင်သွား၏။

"ဟိုမှာ တောယုန်အသိုက်တစ်ခု ရှိတယ်... ငါ့အလှည့်ရောက်ပြီ..."

ခဏအကြာတွင် ကျောက်လင်က အနီးအနားရှိ တောအုပ်တစ်ခုတွင် ပုန်းအောင်းနေသော တောယုန်အသိုက်ကို အာရုံခံမိသည်။

ထို့ကြောင့် ကျောက်လင်က မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်သွား၏။ သူက မြေပြင်ကို ချက်ချင်း လက်နှင့်ထိကာ မြေကြီး တစ်ကူဗစ်မီတာကို စနစ်နေရာလွတ်ထဲ သိမ်းလိုက်ရာ ဝဲတွင်းတွင် ပုန်းအောင်းနေသည့် တောယုန်များကို ပေါ်လာစေသည်။

ယုန်ငါးကောင်လုံးကို ဖမ်းမိသွားသည်။

ထို့နောက် ဝါးကျည်တောက်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် ကျောက်လင်က မြင်းစီးကာ ဦးဆောင်သွားပြန်၏။

ရှေးဟောင်းသစ်တောကြီး၏ အစွန်းသို့ ရောက်သောအခါ သူတို့မှာ လမ်းတစ်လျှောက် ရစ်ငှက် အကောင်နှစ်ဆယ်နှင့် တောယုန် အကောင်ငါးဆယ်ကို ဖမ်းမိထားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။

စိတ်စွမ်းအားရှိခြင်းက တကယ့်ကို အံ့သြစရာ ကောင်းလှသည်။

"ငါ ရှေ့က ဦးဆောင်မယ်... မင်းတို့က နောက်က လိုက်ခဲ့... စစ်သုံးဓားရှည်တွေကို ကိုင်ထားပြီး လမ်းတစ်လျှောက်က သစ်ပင်တွေနဲ့ ပေါင်းပင်တွေကို ရှင်းထုတ်ကာ တောင်လမ်းဖောက်ပေးရမယ်..."

ရှေးဟောင်းသစ်တောကြီး၏ အစွန်းသို့ ရောက်သည်နှင့် ကျောက်လင်က သူတို့ကို တိုတိုတုတ်တုတ် ညွှန်ကြားလိုက်၏။

ယနေ့တွင် ရှေးဟောင်းသစ်တောကြီးကို ရှင်းလင်းကြမည်။ ယခုမှစ၍ ဤနေရာသည် ကျောက်လင်၏ မွေးမြူရေးခြံ ဖြစ်လာပေတော့မည်။ နောင်တွင် လူများ ဝင်ထွက်သွားလာရ လွယ်ကူစေရန် တောင်လမ်းအချို့ကို ဖောက်လုပ်ရန် လိုအပ်သည်မှာ သဘာဝပင်။

မြင်းရိုင်းမှာ ရှေးဟောင်းသစ်တောကြီးထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

ကျောက်လင်၏ လင်းယုန်မျက်လုံးက ပတ်ဝန်းကျင်ကို စကင်ဖတ်နေပြီး ပေါ်လာသမျှ တောရိုင်းသားရဲကြီးတိုင်းသည် သူ၏ အကြည့်မှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်မဟုတ်။

အနီးကပ်တွင် ကျောက်လင်၏ စိတ်စွမ်းအားက အသေးငယ်ဆုံး လှုပ်ရှားမှုကိုပင် တိကျစွာ ဖော်ပြပေးနိုင်သည်။

ဒုက္ခသည်ရှစ်ဦးက ကျောက်လင် ပေးထားသည့် စစ်သုံးဓားရှည်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ သစ်ပင်များနှင့် ပေါင်းပင်များကို ရှင်းလင်းကာ ရှင်းလင်းသည့် တောလမ်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေကြသည်။

"အဲ့ဒီသစ်ပင်ပေါ်မှာ အဆိပ်မြွေတစ်ကောင်ရှိတယ်... ဖက်တီး... မင်းအလှည့်ပဲ သွားစားလိုက်..."

တစ်နေရာတွင် ကျောက်လင်က လှမ်းအော်လိုက်သည်။

ကျွီ..

ဝိညာဉ်ကြွက်လေးမှာ ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ သစ်ပင်ပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် ပေါ်လာ၏။ မြွေစိမ်းကြီး မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် ဝိညာဉ်ကြွက်လေးက မြွေ၏ အသက်အချက်အချာနေရာကို ကိုက်ဖြတ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။

မြွေများကို ရွံရှာသောကြောင့်လားမသိ ဝိညာဉ်ကြွက်လေးက ဤအဆိပ်ရှိသော မြွေများကို အလွန်မုန်းတီးပြီး တစ်ကောင်လုံးကို ဝါးမြိုပစ်လိုက်သည်။

"ဖက်တီး... ဟိုဘက် မီတာနှစ်ရာအကွာက တောအုပ်ထဲမှာ တောရိုင်းသားရဲကြီး နှစ်ကောင်ရှိတယ်... သွားပြီးတော့ သူတို့ကို ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်..."

ကျောက်လင်က တစ်ဖန် ပြန်အော်လိုက်သည်။

ကျွီ..

ဝိညာဉ်ကြွက်လေးက ထပ်မံ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ပြေးထွက်သွား၏။

ကျောက်လင်လည်း မြင်းပေါ်တွင် တက်စီးကာ လျင်မြန်စွာ အရောက်သွားသည်။

သူတို့မှာ တောဝက်နှင့် ဆင်တူသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်နှစ်ကောင်ဖြစ်သည်။

"တောဝက်သားရဲတွေပဲ... တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ..."

တောရိုင်းသားရဲကြီးနှစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျောက်လင်မှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွား၏။

ဤတောဝက်သည် တောဝက်မျိုးစိတ်ပင် ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ ကြွက်သားများတွင် အနံ့ဆိုး သို့မဟုတ် အသားညှီနံ့ မရှိသဖြင့် အိမ်မွေးဝက်အဖြစ် မွေးမြူရန် အလွန်သင့်လျော်သည်။

ထို့အပြင် တောဝက်သည် ကြီးပြင်းလာရန် တောမြက်၊ အရွက်နှင့် တောသစ်သီးအချို့ စားရန်သာ လိုအပ်ပြီး အလွန်အေးဆေးသော သတ္တဝါဖြစ်သည်။

"ငါ ဒီရှေးဟောင်းသစ်တောကြီးကို မွေးမြူရေးခြံအဖြစ် ပြောင်းလဲချင်တယ်... ဒီလို တောဝက်မျိုးက မွေးမြူဖို့ သင့်တော်တယ်..."

ကျောက်လင်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

နောက်မှ ဒုက္ခသည်တစ်ယောက် ပြေးလာ၏။

"သူတို့ရဲ့ ခေါင်းကို ကြိုးနဲ့ ချည်ထားလိုက်... အခုတော့ ဒီမှာပဲ ချည်ထားဦး... ပြန်သွားတဲ့အခါ ထင်းရှူးနက်တောင်ဆီ ပြန်ခေါ်သွားမယ်..."

ကျောက်လင်က ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်..."

ဒုက္ခသည်က တုံ့ပြန်ပြီး ချက်ချင်း ပြေးပြန်သွားကာ စာမရီကျောပေါ်ရှိ ဝါးကျည်တောက်ထဲမှ ကြိုးနှစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ဝပ်နေသော တောဝက်နှစ်ကောင်၏ လည်ပင်းတွင် ကြိုးတပ်ရန် လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားလေသည်။

ကျောက်လင်က ဝိညာဉ်ကြွက်လေးကို ခေါ်ဆောင်ကာ တောနက်ထဲသို့ ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ ဆက်လက် ဝင်ရောက်သွား၏။

"ဒီတောထဲမှာ တောဝက်တွေ အများကြီးပဲ..."

မြင်းရိုင်းမှာ မီတာတစ်ရာခန့်သာ ပြေးရသေးချိန်တွင် ချောင်းငယ်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ကျောက်လင်က ချောင်းစပ်တွင် ရေသောက်နေသော တောဝက်အုပ်စုတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဤတောဝက်များ ပေါ်လာပြီဆိုမှတော့ ကျောက်လင်က သူတို့ကို လွှတ်ပေးမည်မဟုတ်ပေ။

တောဝက်သားတွင် အနံ့ဆိုး ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ ဒုက္ခသည်များအတွက်တော့ အဖိုးတန်

အရသာရှိသော အစားအစာ ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်ကြွက်လေးအတွက်မူ ဤတောဝက်များသည် ဖက်တီး ကိုလာနှင့် ဆိုဒါပုလင်းများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေ၏။

ကျောက်လင်က အမိန့်ပေးစရာပင်မလိုဘဲ ဝိညာဉ်ကြွက်လေးမှာ ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားကာ တောဝက်တို့၏ လည်ချောင်းများကို လျင်မြန်စွာ ကိုက်ဖြတ်လိုက်သည်။

တောဝက် အကောင်နှစ်ဆယ်လုံး သေဆုံးသွားသည်။

ကျောက်လင်က ဒုက္ခသည်များ ရောက်လာသည်အထိ မစောင့်တော့ဘဲ မြင်းစီးကာ အရောက်သွားပြီး တောဝက်အားလုံးကို သူ၏ စနစ်နေရာလွတ်ထဲသို့ သိမ်းလိုက်သည်။

ဒုက္ခသည်ရှစ်ဦးက လမ်းတစ်လျှောက် သစ်ပင်များနှင့် ပေါင်းပင်များကို ရှင်းလင်းကာ တောင်လမ်းကို ဖန်တီးပြီး ကျောက်လင်၏ နောက်မှ လိုက်မီသွား၏။

သဘာဝအတိုင်းပင် ဤလူများထဲမှ မည်သူမျှ တောဝက် အသေကောင်ကို မမြင်လိုက်ကြပေ။

လူရှစ်ယောက်က တောဝက်တို့၏ အော်သံကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း တောဝက် အသေကောင်တစ်ကောင်မှ ရှာမတွေ့ပေ။ သူတို့မှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြသော်လည်း အလွန်သတိထားကြပြီး မည်သူမျှ မေးခွန်းမထုတ်ကြပေ။

ကျောက်လင်တွင် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုရှိသည်ကို သူတို့ သိထားကြ၍ မဆင်မခြင် စကားပြောရန် မဝံ့ရဲကြပေ။

ကျောက်လင်၏ ယုံကြည်မှုကို နောက်ဆုံးတွင် ရရှိလိုက်ပြီဖြစ်၍ ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံဝံ့ကြပေ။

လူရှစ်ယောက်၏ မျက်နှာပေါ်မှ တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျောက်လင်မှာ ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဤလူများမှာ အတော်ပင် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ကြပြီး မည်သည်ကို ပြောရမည်၊ မည်သည်ကို လုပ်ရမည်ကို သိကြသည်။

ဤအခိုက်တွင် ကျောက်လင်၏ လင်းယုန်မျက်လုံးက အဝေးရှိ တောအုပ်တွင် ပေါ်လာသော တောရိုင်းသားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ ပုံရိပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဖက်တီး... တောရိုင်းသားရဲကြီးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းဖို့ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့..."

ကျောက်လင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်လိုက်သည်။

တောရိုင်းသားရဲကြီးတစ်ကောင်စီတိုင်းမှာ လှည်းတစ်စီးစာနှင့် ညီမျှသည်။

မြင်းရိုင်းမှာ ပြေးလွှားသွားသည်။

တတိယအဆင့် ငွေရောင်ရိုးတွင်းခြင်ဆီနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ကျောက်လင်မှာ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ အကိုင်းအခက်များကို ရှောင်တိမ်းရန် ပျင်းရိနေသဖြင့် သစ်ကိုင်းပေါင်း မြောက်မြားစွာကို တိုက်ခိုက်ရင်း ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

မီတာသုံးရာကျော် ပြေးပြီးနောက်တွင် ကျောက်လင်မှာ စာမရီအုပ်စုတစ်စု ရှိနေသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရ၏။

စာမရီကြီး ငါးကောင်မှာ ထိုနေရာတွင် တောသစ်သီးများကို စားသောက်နေကြသည်။

မြင်းရိုင်းများ ပြေးလာသည်ကို မြင်သောအခါ စာမရီငါးကောင်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားကြသည်။

"ဖက်တီး... သွားကြစို့..."

စာမရီ၏ အရွယ်အစားမှာ လှည်းဆွဲရန် အလွန်သင့်တော်သဖြင့် ကျောက်လင်က မည်သို့ လွှတ်ပေးနိုင်ပါမည်နည်း။

ကျွီ...

ဝိညာဉ်ကြွက်လေးမှာလည်း အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ချက်ချင်း ပြေးသွားကာ ၎င်း၏ ဝိညာဉ်သားရဲ အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

စာမရီငါးကောင်မှာ ဝိညာဉ်ကြွက်ထံမှ ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရပြီး ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြ၏။ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ သူတို့မှာ ဒူးထောက်လိုက်ကြပြီး ထူထဲရှည်လျားကာ ထက်မြက်သော ဦးချိုများမှာ အဆက်မပြတ် တုန်ယင်နေကြသည်။

ဒုက္ခသည်ရှစ်ဦးက သူတို့ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ လိုက်မီလာ၏။

"ကြိုးယူပြီး အားလုံးကို ချည်ထားလိုက်..."

လူရှစ်ယောက် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် ကျောက်လင်က ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။