အခန်း ၁၆၉

အခန်း (၁၆၉) စက်မှုလုပ်ငန်းအားလုံးအတွက် အခြေခံအုတ်မြစ် ချမှတ်ခြင်း

"အရင်ဘဝတုန်းကလိုမျိုး ဂူထဲမှာ စားသောက်ဆိုင်တွေ၊ ဟိုတယ်တွေ၊ တည်းခိုခန်းတွေ ဆောက်ရမယ်..."

"အခု ဒီနေရာမှာပဲ ဂူတွင်း လက်ဝတ်ရတနာ အလုပ်ရုံတစ်ခု တည်ဆောက်တော့မယ်..."

ကျောက်လင် ကျောက်တောင်ဆီသို့ ရောက်လာသည်။ အမြင့်ပေ ၃၀၀ ခန့်ရှိသည့် ဤကျောက်တောင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြီးပြည့်စုံသော ပုံစံတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

ကျောက်လင် ပထမဆုံးအနေဖြင့် အမြင့် ၅ မီတာခန့်အထိ တက်သွားပြီး ကျောက်သားများကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် 'အားလုံးကို သိမ်းယူမယ်' ဟူသော အတွေးဝင်လာ၏။

တစ်ကုဗမီတာရှိသည့် ကျောက်တုံးကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စနစ်နေရာလွတ်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်။

နောက်တစ်နာရီအတွင်း ကျောက်လင် အနားမယူခဲ့ပေ။

ကျောက်လင်သည် ဤဂူတွင်း လက်ဝတ်ရတနာ အလုပ်ရုံအတွက် အထပ်သုံးထပ်ရှိသော ပုံစံကို ဒီဇိုင်းဆွဲလိုက်ပြီး တစ်ထပ်ချင်းစီတိုင်းမှာ ၄ မီတာစီ မြင့်သည်။

အထပ်တိုင်းရှိ အလုပ်ခုံတန်းတစ်ခုချင်းစီမှာ စတုရန်းမီတာ ဆယ်ဂဏန်းခန့်ရှိသည့် နေရာလွတ်များဖြစ်ပြီး ထိုနေရာရှိ နံရံတစ်ခုကို တောင်ကိုဖောက်၍ ပြုလုပ်ထားသည်။ နောင်တွင် ကျောက်လင်သည် စနစ်ဈေးဆိုင်မှ မှန်ချပ်ကြီးများ ဝယ်ယူကာ ထိုနံရံကို ပိတ်လိုက်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် အလုပ်သမား အမျိုးသမီးတိုင်းသည် အလုပ်လုပ်နေစဉ်အတွင်း မှန်ချပ်ကြီးမှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်ရှိ တောင်တန်းရှုခင်းကို မြင်တွေ့နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

တောင်တစ်ခုလုံးအတွင်း နက်ရှိုင်းစွာ တိုးဝင်သွားသည့် ဂူထဲတွင် လက်ဝတ်ရတနာများ သိမ်းဆည်းရန် ဂိုဒေါင်ကြီး ၁၀ ခုကို တူးဖော်ထားသည်။

ကျောက်တောင်၏ အက်ကြောင်းတစ်ခုကို ဖောက်ထားသည့် ဂူခန်းတစ်ခုရှိပြီး ထိုနေရာမှတစ်ဆင့် ရေစီးကြောင်းတစ်ခု စီးဆင်းလာသဖြင့် လက်ဝတ်ရတနာ အလုပ်ရုံ၏ ရေလိုအပ်ချက်ကို ဖြေရှင်းပေးသွားသည်။

ဂူထဲရှိ အပူချိန်မှာ အလွန်သက်သောင့်သက်သာ ရှိပြီး အနည်းငယ် အေးမြနေသည်။ ယွီရွှေခရိုင်တွင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ပူပြင်းသော်လည်း ဤနေရာတွင် အလုပ်လုပ်မည်ဆိုပါက နွေးထွေးသည့် အင်္ကျီကိုပင် ဝတ်ဆင်ထားရန် လိုအပ်ပေသည်။

"မှန်ချပ်ကြီး ၁၀၀ နဲ့ သတ္တုစပ်တံခါးကို ဝယ်လိုက်ရင် လက်ဝတ်ရတနာ အလုပ်ရုံရဲ့ အဓိက တည်ဆောက်ပုံ ပြီးစီးပြီ..."

"နောက်ဆုံးအဆင့်မှာတော့ ကျီလင်က အလုပ်ခုံတန်းတိုင်းအတွက် သစ်သားစားပွဲ၊ ကုလားထိုင်နဲ့ တခြားအလှဆင်ပစ္စည်းတွေကို ဒီဇိုင်းဆွဲပြီး လူတွေကို လုပ်ခိုင်းလိုက်မယ်..."

ကျောက်လင် တည်ငြိမ်စွာ ဖြေကြားပြီးနောက် လက်ဝတ်ရတနာ အလုပ်ရုံမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ကျောက်လင် မြင်းစီး၍ ဆေးပင်ဥယျာဉ်မှ တစ်လီခန့် ဝေးသည့် တောင်ကုန်းတစ်ခုသို့ သွားလိုက်သည်။

"ဒီမှာ ပရိဘောဂအလုပ်ရုံ ဆောက်မယ်..."

ကျောက်လင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ တောင်ခြေတွင် ကျယ်ဝန်းပြီး ပြန့်ပြူးသည့် နေရာလွတ်တစ်ခုကို တွေ့ရသည်။ အလုပ်ရုံဆောက်ရန် အလွန်ပင် သင့်တော်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျောက်လင်၏ အသိစိတ်က စနစ်နေရာလွတ်ကို ကြည့်ရှုပြီး ပရိဘောဂ ထုတ်လုပ်မှုလိုင်း၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုချင်းစီ၏ အရွယ်အစားကို တိုင်းတာကာ အလုပ်ရုံတစ်ခုချင်းစီ၏ နေရာချထားပုံကို သိရှိလိုက်သည်။

သူ စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း ကျောက်လင်သည် ကျယ်ဝန်းပြီး ပြန့်ပြူးသည့် မြေပြင်တွင် အုတ်မြစ်တူးလိုက်သည်။

စက်ရုံ အဆောက်အအုံများနှင့် တူညီသည့် အုတ်မြစ်ကျင်း ၅၀ ကို တူးဖော်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ကျောက်လင်သည် အနီးရှိ တောင်တွင် ဂူခန်းပေါင်း ၂၀၀ ပါဝင်သည့် ဂူကြီးတစ်ခုကို တူးဖော်လိုက်သည်။

"အုတ်မြစ်ကျင်းတွေ တူးပြီးပြီ... နောက်တစ်ဆင့်က လူတွေကို စုစည်းပြီး ကွန်ကရစ်ဖြည့်ခိုင်းရမယ်... အရင်ဆုံး ဘိလပ်မြေအိတ် ၁၀၀၀၀ ချထားမယ်... ပြီးမှ မနက်ဖြန်ကျရင် စနစ်ဈေးဆိုင်ကနေ သံချောင်းတွေ၊ သဲတွေနဲ့ ကျောက်စရစ်တွေ ဝယ်မယ်..."

"ဒီစက်ရုံအဆောက်အအုံ ၅၀ စလုံးမှာ ဘိလပ်မြေခင်းထားတဲ့ ကြမ်းပြင်တွေနဲ့ သံမဏိအမိုးတွေ ရှိလာမယ်... ပြီးရင် ပရိဘောဂ တပ်ဆင်ရေးလိုင်း၅၀ ချပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် တပ်ဆင်လို့ ရပြီ..."

ကျောက်လင်၏ စိတ်ထဲတွင် ခိုင်မာသော အစီအစဉ် ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ခုက ရေမွှေး အလုပ်ရုံတည်ဆောက်မည့် နေရာကို ရှာရမည်။

နောက်ထပ် တစ်လီခန့် လမ်းလျှောက်ပြီး ရှေးဦးသစ်တောမှ တစ်လီခန့် အကွာတွင် ကျောက်လင်သည် အလွန်ပြန့်ပြူးသည့် တောင်ကုန်းနေရာတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

"ရေမွှေး အလုပ်ရုံကို ဒီနေရာမှာပဲ ဆောက်မယ်..."

ဤတောင်ကုန်းဧရိယာမှာ စတုရန်းမီတာ ၃၀၀၀၀ ရှိပြီး ရေမွှေး ထုတ်လုပ်မှုလိုင်း ၁၀ ခု တပ်ဆင်ရန် လုံလောက်သည်။

ပရိဘောဂအလုပ်ရုံ တည်ဆောက်သလိုပင် ကျောက်လင်သည် စက်ရုံ ၁၀ ခုအတွက် အုတ်မြစ်ကျင်းများကို လျင်မြန်စွာ တူးဖော်ပြီး အနီးရှိတောင်တွင် ဂူခန်း ၂၀၀ ပါသည့် ဂူတစ်ခုကို တူးဖော်လိုက်သည်။

ဘိလပ်မြေအိတ် နောက်ထပ် ၁၀၀၀၀ ထပ်ချထားလိုက်သည်။

ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက်က ဘိလပ်မြေအိတ် တစ်သန်း ဝယ်ထားခဲ့ရာ အခုတော့ အသုံးဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျောက်လင်သည် ဘိလပ်မြေများစွာ ဝယ်ထားခြင်းမှာ လမ်းဖောက်လုပ်ရန်အတွက် အဓိက ဖြစ်သည်။

ထင်းရှူးနက်တောင်မှ စတင်၍ ဆေးပင်ဥယျာဉ်၊ လက်ဝတ်ရတနာ အလုပ်ရုံ၊ ပရိဘောဂ အလုပ်ရုံနှင့် ရေမွှေး အလုပ်ရုံတို့ကို ဖြတ်သန်းကာ ရှေးဦးသစ်တောအထိ လမ်းကို တိုးချဲ့သွားမည် ဖြစ်သည်။

နောင်တွင် လူတိုင်း အလွယ်တကူ သွားလာနိုင်စေရန် ဤလမ်းကို အပြည့်အဝ ခင်းပေးရန် ကျောက်လင် ရည်ရွယ်ထားသည်။

ထို့နောက် ကျောက်လင်သည် မြင်းစီး၍ ရှေးဦးသစ်တောထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

"မြက်ခင်းပြင်ကို တောရိုင်းဝံပုလွေ ၂၄ ကောင်က စောင့်ရှောက်ပေးနေပေမဲ့ မလုံလောက်သေးဘူး..."

"ဒီရှေးဦးသစ်တောက အရှည်ဆုံး ၁၀ လီနဲ့ အကျယ်ဆုံး ၅ လီ ရှိတယ်... တော်တော်ကြီးမားတာမို့ ဝံပုလွေ ၂၄ ကောင်တောင် အကုန်လုံးကို မကင်းလှည့်နိုင်ဘူး..."

"ဒါကြောင့် နည်းနည်းလေး ပိုကြိုးစားပြီး ရှေးဦးသစ်တော တစ်လျှောက်လုံးကို ခြံစည်းရိုး ကာလိုက်ရတော့မယ်..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် ကျောက်လင်သည် ရှေးဦးသစ်တော၏ အစွန်းတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်သွားသည်။

ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက် မြင်းရိုင်းကို ဖမ်းစဉ်ကလိုပင် ကျောက်လင်သည် မြေပြင်ကို ထိတွေ့ကာ မြေကြီးများကို ဖယ်ရှားပြီး အကျယ် ၂ မီတာ၊ အနက် ၂ မီတာရှိသည့် ကျင်းတစ်ခုကို တူးဖော်လိုက်သည်။

တူးဖော်ရရှိလာသည့် မြေကြီးများကို တောင်ဘက်တစ်နေရာတွင် ပုံထားလိုက်၏။

ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ရှေးဦးသစ်တောတွင် ကျက်စားနေသည့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များသည် တောစပ်သို့ ရောက်သောအခါ ဤကျင်းနှင့် တောင်နံရံကို မြင်လိုက်ရလျှင် တောထဲသို့ ပြန်လှည့်သွားကြမည် ဖြစ်သည်။

ကျောက်လင် မနားမနေ အလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီး တစ်နေ့တာလုံး ရှေးဦးသစ်တော၏ အစွန်းတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်ကာ ပတ်လည်တူးဖော်လိုက်သည်။

ညနေစောင်းနေပြီဖြစ်ရာ ညနေဆည်းဆာ အရောင်များ ပေါ်လာပြီး တောင်ပေါ်ရှိ အလင်းရောင်များ မှိန်ဖျော့သွားသည်။

"ဒီနေ့မှပဲ လုပ်ငန်းအားလုံးအတွက် အခြေခံအုတ်မြစ်တွေ ချမှတ်ပြီးပြီလို့ ပြောလို့ရတော့မယ်..."

"နောက်တစ်ဆင့်က ဒုက္ခသည် တစ်ထောင်ကို ခွဲဝေပေးပြီး အလုပ်တွေ သေချာချောမွေ့အောင် စီစဉ်ပေးရမယ်..."

ကျောက်လင်က အောင်မြင်မှု အသိစိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ကျောက်လင်သည် ထင်းရှူးနက်တောင်ဆီသို့ မြင်းကို အမြန်ဆုံး မောင်းနှင်သွားလိုက်သည်။

မကြာမီပင် ကျောက်လင်သည် ထင်းရှူးနက်တောင်ထိပ်မှ အောက်သို့ ဆင်းလာပြီး အာကာသတဲဆီသို့ ရောက်လာသည်။

ဇနီးသည်များအားလုံး ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသည်။

ကျောက်လင် ပြန်ရောက်လာသောအခါ ဇနီးသည်များအားလုံး သူ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ခင်ပွန်း... အာကာသတဲထဲက မီးလုံးတွေ တကယ် လင်းနေတယ်... ဖယောင်းတိုင်မီးထက် ပိုလင်းပြီး နေ့ခင်းလိုပဲ..."

ရှန်ချန်းရွှယ်က အရင်ဆုံး ပြောလိုက်သည်။

စတုရန်းမီတာ ၂၀၀၀ ကျော်ရှိသည့် ဤသံမဏိဖန်လုံအိမ်တွင် နေရောင်ခြည်စွမ်းအင်သုံး ပြားများ တပ်ဆင်ထားသည်။ တစ်နေ့တာလုံး လျှပ်စစ်ဓာတ်အား ထုတ်လုပ်ပြီးနောက် စွမ်းအင်များစွာ သိုလှောင်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

ဇနီးသည်များက သူတို့၏ တဲထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ခလုတ်တစ်ခုကို မတော်တဆ နှိပ်လိုက်မိရာ မျက်နှာကျက်ရှိ မီးလုံးများ ရုတ်တရက် လင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် တစ်နေ့လုံး စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။

"အခုတော့ လျှပ်စစ်မီးတွေ ရပြီဆိုတော့ ညဘက်မှာ ပျော်ရွှင်စရာ လှုပ်ရှားမှုတွေ လုပ်လို့ရပြီ... လူတိုင်း နေ့တိုင်း ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်နိုင်ကြမှာပါ..."

ကျောက်လင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဇနီးသည်များ ဘာဖြစ်သည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

ဟုတ်ပါသည်... လူတိုင်းမှာ နေ့ဘက်တွင် အလုပ်လုပ်နေကြရပြီး ရာသီဥတုကလည်း ပူပြင်းသဖြင့် အပြင်ဘက်တွင် လှုပ်ရှားမှုများ လုပ်ဆောင်ရန် မသင့်တော်ပေ။

အခုတော့ ညဘက်တွင် လင်းလက်သည့် လျှပ်စစ်မီးများ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ လူတိုင်း အပန်းဖြေနိုင်ပြီး အပြင်ဘက်တွင် ပျော်ရွှင်စရာ လှုပ်ရှားမှုများ ပြုလုပ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်စရာ ကစားနည်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

အဘိုးမိုချန်းချွမ်းနှင့် မိုဟုန်လျန်တို့ အဘိုးမြေးနှစ်ယောက်လည်း ထိုနေရာတွင် ရပ်နေကြပြီး ဤအချိန်တွင် ကျောက်လင်ကို ရိုသေလေးစားသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အစကတော့ ဤအပြာရောင် အပြားလေးများက မီးလင်းနိုင်သည်ကို နှစ်ယောက်လုံး သံသယဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယခုတော့ ဖန်ဆင်းရှင်တစ်ဦး၏ တန်ခိုးတော်နှင့် တူညီသည့် ဤအံ့ဖွယ်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံလိုက်ရသဖြင့် အဂ္ဂိရတ်ဆရာများအနေဖြင့် လေးစားကြည်ညိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားရသည်။

ဤတီထွင်မှုက သမိုင်းကို ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်သည်။

သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျောက်လင်က ချက်ချင်းပင် သူတို့ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဆရာတို့... အဂ္ဂိရတ်ဆရာတွေအနေနဲ့ နေရောင်ခြည် စွမ်းအင်သိုလှောင်ရေး စနစ်ကို မြှင့်တင်ဖို့ စိတ်ကူးရှိလား..."

ကျောက်လင် တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့... ဒါကိုသာ မြှင့်တင်နိုင်မယ်ဆိုရင် မဟာချင်မင်းဆက်ရဲ့ သမိုင်းကို ပြန်ရေးရလိမ့်မယ်..."

မိုချန်းချွမ်းက အတည်ပြု ပြောကြားသည်။

ကျောက်လင် ခေါင်းကို တိုက်ရိုက် ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ဆရာ... ဒီစနစ်က အလွန် ရှုပ်ထွေးပြီး ထုတ်လုပ်ဖို့ တကယ်ခက်ခဲတယ်... ကျွန်တော့် မိတ်ဆွေဆိုရင် ဒါကို ဖန်တီးဖို့အတွက် သူ့အသက်ကိုတောင် စတေးလုနီးပါးပဲ..."

"ဒါကြောင့် ဒီစနစ်ကို မြှင့်တင်ဖို့ စဉ်းစားမနေပါနဲ့..."

"ပြီးတော့ ကျွန်တော် နှစ်ယောက်လုံးကို သတိပေးမယ်... နောင်တွင် ကျွန်တော်တို့ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာမှာ မြင်တွေ့ရသမျှ ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေကို လျှောက်မပြောပါနဲ့... မဟုတ်ရင်တော့ အရမ်းပြင်းထန်တဲ့ အကျိုးဆက်ကို ခံစားရလိမ့်မယ်..."

ကျောက်လင် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အချို့သောအရာများကို ကြိုတင် ပြောပြထားရန် လိုအပ်သည်။

မိုချန်းချွမ်းနှင့် မိုဟုန်လျန်တို့သည် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်များ ဖြစ်သည့်အတိုင်း အဂ္ဂိရတ်ပညာကို ဖြန့်ဝေပြီး လူထုကို အကျိုးပြုရန်သာ ဦးတည်ချက် ရှိကြသည်။

သို့သော် ကျောက်လင် စနစ်ဈေးဆိုင်မှ ဝယ်ယူထားသည့် ပစ္စည်းများစွာမှာ ဤကမ္ဘာပြင်ပမှ တီထွင်မှုများ ဖြစ်ပြီး အားလုံးမှာ ခေတ်ရှေ့ပြေးဖြစ်သလို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလည်း မဟုတ်ပေ။ သူတို့အား အများပြည်သူသို့ ပွင့်လင်းစွာ မြှင့်တင်ပေးရန် သူ မလိုလားပေ။ ထိုသို့ပြုလုပ်ပါက ဒုက္ခသာ ရောက်လာလိမ့်မည်။

"အင်း... ကောင်းပါပြီ... မင်းပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ပါမယ်..."

မိုချန်းချွမ်းမှာ အလုပ်သမားဝန်ကြီးဌာနမှ ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်ခံထားရသူဖြစ်သည်။ ယခုတော့ သူက တစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေပြီး နန်းတွင်းကိစ္စကြီးများတွင် ပါဝင်ရန် စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။

"မမြှင့်တင်ချင်လည်း နေပေါ့... ဘာလို့ ကျွန်မကို ကြောက်အောင် လုပ်နေတာလဲ..."

မိုဟုန်လျန်က မကျေနပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်လင်မှာ မိုဟုန်လျန်၏ ဒေါသကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ထိုမျှနှင့်ပင် လုံလောက်သွားသည်။