အခန်း ၂၈၃

အခန်း (၂၈၃) အစားဝင်ဖြေပေးခြင်း၏ အမှန်တရား

ယွင်ဟွားသည် လုချန်ယွမ်အား မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြလိုက်ပြီး အလွန်ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ပစ်ချနိုင်တာပေါ့..."

“ရွှေသာ လုံလုံလောက်လောက်ရှိမယ်ဆိုရင် နှင်းကျတာတောင် ပြဿနာမရှိဘူး…”

လုချန်ယွမ်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်လေသည်။ သူ၏ ခေါင်းမှာ ဘေးကင်းသွားပြီ ဖြစ်၏။

"မင်း ကျိန်ဆိုရဲသလား..."

"သေချာပေါက် ကျိန်ဆိုရဲတာပေါ့..."

တန့်ဆုန်းသည် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျိန်ဆိုရုံလေးပဲကို... ငါက နေ့တိုင်း ကျိန်ဆိုနေကျပါ..."

"ငါ တန့်ဆုန်းက စာမေးပွဲမှာ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းအစတွေကို သုံးခဲ့ပြီး မလိမ်လည်ခဲ့ဘူးလို့ ကောင်းကင်ဘုံကို တိုင်တည်ပြီး ကျိန်ဆိုတယ်... ငါ စကားတစ်ခွန်းလေးတောင် လိမ်ပြောခဲ့မယ်ဆိုရင် မိုးကြိုးပစ်ခံရပါစေ..."

သူသည် ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောဆိုကာ သူ၏ အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်းကို အားကြိုးမာန်တက် သက်သေပြလိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း…

သူ ထိုနောက်ဆုံးစကားလုံးကို ပြောအပြီးတွင်…

ဝုန်း…ဂျိန်း

ကောင်းကင်ယံမှ ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုသည် တန့်ဆုန်း၏ ခေါင်းတည့်တည့်သို့ ပစ်ချလိုက်ရာ သူ၏ အခန်းခေါင်မိုးတွင်လည်း အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားလေသည်။

တန့်ဆုန်း : ...

သူသည် လျှပ်စီးပစ်ခံရသဖြင့် အသံများမြည်ကာ မီးခိုးများထွက်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ မီးသွေးခဲကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

အားလုံး : ...

စာမေးပွဲခန်းမသို့ လျှပ်စီးပစ်ချမှုက စာဖြေသူအားလုံးကိုသာမက ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းကိုပါ တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် သူ၏ တော်ဝင်စာကြည့်ဆောင်တွင် ထိုင်နေရင်း သူ၏ ပေါင်ကို စိုးရိမ်တကြီး ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟိုကောင်မလေး ဖြစ်ရမယ်ဆိုတာ ငါကိုယ်တော် သိနေသားပဲ... အထိန်းတော်ချောင် မြန်မြန်သွားစမ်း... နောက်ဆုံးရ အတင်းအဖျင်းတွေကို ငါကိုယ်တော် သိဖို့လိုတယ်..."

"မှန်လှပါ... ကျွန်တော်မျိုး အခုချက်ချင်း သွားလိုက်ပါ့မယ်..."

အထိန်းတော်ချောင်၏ ခြေထောက်များမှာ ပြေးလွှားရလွန်းသဖြင့် အရည်ကြည်ဖုများပင် ထွက်နေပြီ ဖြစ်၏။ သူ၏ အသက်အရွယ်ဖြင့် အတင်းအဖျင်းနားထောင်ရန်အတွက် ဤမျှ လုပ်ဆောင်နေရသည်မှာ ခက်ခဲလှပေမည်။

“ဟွားဟွား... နင် ပစ်ချလိုက်တာ အားမပါသေးဘူး…”

တရားသူကြီးစုတ်တံက အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"‌ဒီအဆင့်လောက်ကတော့ စာမဖွဲ့လောက်သေးဘူး..."

“နင့်လို အရူးလေးက ဘာသိလို့လဲ... ဒီနေရာမှာ စာဖြေသူတွေ အများကြီးရှိပြီး သူတို့ရဲ့ အခန်းတွေကလည်း အကုန်ဆက်နေတာ... အကယ်၍ ပန်းကလေးသာ တကယ် အစွမ်းကုန်ထုတ်လိုက်ရင် သူတို့တွေ စာမေးပွဲ ဆက်ဖြေနိုင်ပါ့မလား…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည် နန်ကုန်းယွမ်၏ ပခုံးပေါ်သို့ ပျံသန်းသွားပြီးနောက် တရားသူကြီးစုတ်တံ၏ နားရွက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်လေသည်။

"တန့်ဆုန်း... ခုအချိန်မှာ မင်းမှာ ဘာဆင်ခြေတွေ ရှိသေးလဲ..."

လုချန်ယွမ်က အချက်ပြလိုက်ရာ အစောင့်နှစ်ဦးသည် သူ၏ ထံသို့ လျှောက်လာကြပြီး သူတို့၏ သံကြိုးများမှာ နေရောင်အောက်တွင် အေးစက်စွာ တောက်ပနေ၏။

ယခုအခါတွင် တန့်ဆုန်းက လုံးဝကို ထိတ်လန့်သွားလေပြီ။

သူ၏ မည်းနက်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုအငွေ့အသက်များ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး လျှပ်စီးပစ်ခံရမှုကြောင့် ထုံကျဉ်နေမှုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အား ပျော့ခွေသွားစေသည်။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ "ဒူး" ခနဲ ဒူးထောက်ကျသွားကာ တုန်ယင်စွာဖြင့် သနားညှာတာရန် တောင်းပန်လေသည်။

"အမတ်မင်း... အမတ်မင်း... ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ..."

"အမတ်မင်း... ကျွန်တော် မှားမှန်းသိပါပြီ... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ..."

တန့်ဆုန်းသည် လုချန်ယွမ်ထံသို့ ဒူးထောက်ကာ တွားသွားသွားပြီး မျက်ရည် နှပ်ချေးများ စီးကျနေလျက် သူ၏ ဝတ်ရုံကို ဆွဲကိုင်ရန် လက်လှမ်းလိုက်လေသည်။

လုချန်ယွမ်သည် ရွံရှာစွာဖြင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ... သူ့ကို ကြိုးတုပ်လိုက်စမ်း..."

"ဟင့်အင်း... မလုပ်ပါနဲ့..."

အစောင့်နှစ်ဦးက သူ၏ ပခုံးများကို ဖိချုပ်ထားစဉ် တန့်ဆုန်းသည် ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်နေလေသည်။

"အမတ်မင်း... ကျွန်တော် အပြစ်ကင်းပါတယ်... ကျွန်တော် လိမ်လည်ဖို့ မရည်ရွယ်ခဲ့ပါဘူး... သူ့ကို ဖော်ထုတ်ပါ့မယ်..."

"သူပါပဲ... လော့ကျွန်းမင်ပါ... သူက ပိုက်ဆံလိုချင်လို့ ကျွန်တော့်အိမ်ကိုလာပြီး ကျွန်တော့်အတွက် စာမေးပွဲ အစားဝင်ဖြေပေးဖို့ ကမ်းလှမ်းခဲ့တာပါ..."

တန့်ဆုန်းသည် လိမ်လည်ခြင်း၏ အကျိုးဆက်များကို ကောင်းစွာ သိရှိထားလေသည်။

ဤအခြေအနေတွင် သူသည် ဤကိစ္စမှ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိသာ ရုန်းထွက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သူသည် လိုက်လျောခဲ့ရသူသာဖြစ်ပြီး အဓိက ကြိုးကိုင်သူ မဟုတ်ပေ။

လော့ကျွန်းမင်သည် တန့်ဆုန်းက သူ၏ အမည်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုသည်ကို ကြားသောအခါ သူ၏ ပိန်ပါးပြီး ချောမောသော မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားလေသည်။

သူသည် စားပွဲပေါ်ရှိ မပြီးဆုံးသေးသော မူဝါဒဆိုင်ရာ စာမေးပွဲအဖြေလွှာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု အလိုအလျောက် ပေါ်လာလေသည်။

သူက ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

တန့်ဆုန်းသည် အစောင့်များထံမှ ရုန်းထွက်ကာ လော့ကျွန်းမင်ထံသို့ အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြေးသွားလေသည်။

"အကုန်လုံး မင်းကြောင့်ပဲ... အကုန်လုံး မင်းကြောင့်ပဲ... ဒါတွေအကုန်လုံး မင်းရဲ့ ရူးနှမ်းတဲ့ အကြံတွေပဲ..."

ထို့နောက် တန့်ဆုန်းသည် သူ၏ နားအနီးသို့ ကပ်ကာ ကြမ်းတမ်းစွာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်လေသည်။

“မင်းရဲ့ ညီငယ်ညီမငယ်တွေနဲ့ မိဘတွေကို စဉ်းစားဦး..."

လော့ကျွန်းမင်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တင်းမာနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သိသိသာသာပင် အရောင်အဝါကင်းမဲ့ကာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှု မရှိတော့ပေ။

ယွင်ဟွားသည် တန့်ဆုန်း၏ သိမ်မွေ့သော လှုပ်ရှားမှုများကို သတိပြုမိသွားပြီး သူမ၏ အကြည့်များမှာ ချက်ချင်းပင် မှောင်မိုက်သွားလေသည်။

လုချန်ယွမ်သည် အစောင့်နှစ်ဦးအား ဒေါသတကြီး လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“မင်းတို့ ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ... သူ့ကို မြန်မြန် ထိန်းချုပ်လိုက်စမ်း..."

လော့ကျွန်းမင်သည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး အသက်ရှင်ခြင်းကို လက်ခံလိုက်လေသည်။

"အမတ်မင်းတို့... ကျွန်တော် အကုန်လုံးကို ဝန်ခံပါတယ်..."

"ကျွန်တော်ပါ... ကျွန်တော့်ရဲ့ လောဘကြောင့် အခြားသူတွေအတွက် စာမေးပွဲ အစားဝင်ဖြေပေးဖို့ ဒီအကြံကို ထုတ်ခဲ့တာပါ... တန့်ဆုန်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး..."

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... သူပဲ... ဒီအကြံကို ထုတ်ခဲ့တာ သူပါ..."

တန့်ဆုန်းက ထောက်ခံကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ယွင်ဟွားသည် တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး တန့်ဆုန်းထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလေသည်။

ရက်တွေကို ရေတွက်ကြည့်ရအောင်။

ပြီးခဲ့သည့် မီးပုံးပွဲတော်ပြီးကတည်းက သူမသည် မည်သူ့ကိုမျှ ခေါင်းမခွဲရသေးချေ။

ရွှေအုတ်ခဲလေးမှာ ယခုဆိုလျှင် သံချေးပင် တက်နေလောက်ပြီ ဖြစ်၏။

"ငါ ရိုက်လိုက်မယ်..."

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ ခွန်အားကို ထိန်းချုပ်ကာ တန့်ဆုန်း၏ ခေါင်းဆီသို့ ထုချလိုက်လေသည်။ အစောင့်နှစ်ဦးမှာ အလွန်လန့်သွားသဖြင့် အမြန်လွှတ်ပေးလိုက်ကာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

ရှောင်ရှူးရှူးက သူတို့၏ ရန်ငြိုးအကြောင်းကို လျှို့ဝှက်စွာ ပြောပြထားသဖြင့် သူမကို ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

“ငါ သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး…”

"လူယုတ်မာ... ဒီမင်းသမီးရှေ့မှာ တစ်ယောက်ယောက်ကို ခြိမ်းခြောက်ရဲတယ်ပေါ့လေ... ဘယ်သူက နင့်ကို သတ္တိတွေ ပေးထားတာလဲ..."

"နင်က အမှိုက်ကောင်ပဲ… နင့်ရဲ့ မိသားစုတစ်ခုလုံးလည်း အမှိုက်တွေချည်းပဲ..."

ယွင်ဟွားသည် သူ့အား မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိချကာ အကြိမ်ကြိမ် ထုထောင်းလေတော့သည်။

မည်သူကမျှ သူတို့ကို မတားဆီးကြပေ။

နန်ကုန်းယွမ်သည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖရဲစေ့ တစ်ဆုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

လုချန်ယွမ်သည် အရှက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် နန်ကုန်းယွမ်ရှေ့သို့ လက်လှမ်းကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"သခင်လေး... ကျွန်တော့်ကိုလည်း နည်းနည်းပေးပါ..."

သူသည် ယခုမှစ၍ သေတ္တာများကို ရွှေစလေးများဖြင့်သာမက သရေစာလေးများဖြင့်ပါ အလှဆင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

လော့ကျွန်းမင်မှာ လုံးဝကို အံ့အားသင့်ကာ မှင်သက်နေလေသည်။

သူတို့၏ အမူအရာများကို ကြည့်ရသည်မှာ ဤကိစ္စကို အသားကျနေပုံရ၏။

"အား..."

"အရာရှိတွေက ကိုယ်တိုင် ပြစ်ဒဏ်ပေးနေကြတယ်..."

တန့်ဆုန်း၏ အော်ဟစ်သံများမှာ မရပ်မနား ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် အခြားစာဖြေသူများကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေလိုသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။

"ရှောင်ယွမ်ယွမ်... သူ့ကို အသံတိတ်ပေးလိုက်..."

"ကောင်းပြီလေ..."

ခဏအကြာတွင်…

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ နားများ နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်းချမ်းသွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လက်ထဲရှိ ခွန်အားကို မလျှော့ချဘဲ ဆက်လက်၍ ထုထောင်းကာ ကျိန်ဆဲနေလေတော့သည်။

"လူယုတ်မာ... ဒီမင်းသမီးက ဘာမှမသိဘူးလို့ တကယ်ထင်နေတာလား..."

"လော့ကျွန်းမင်က နင်တို့ဒေသမှာ အလားအလာအကောင်းဆုံး ကျောင်းသားပဲ... သူက မိဘကို သိတတ်ပြီး ပညာရေးမှာလည်း အလွန်ထူးချွန်တယ်... အင်ပါယာစာမေးပွဲမှာ ပထမတန်းစား ထိပ်တန်းစာရင်း မဝင်ရင်တောင်မှ ဒုတိယတန်းစားမှာ ထိပ်ဆုံးအနည်းငယ်ထဲ ပါဝင်ဦးမှာပဲ..."

"သူ့မိသားစုက သူ့ပညာရေးအတွက် ရှိသမျှ အရင်းအမြစ်တွေ အကုန်ပုံအောပြီး ထောက်ပံ့ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ နင်တို့လို ရက်စက်တဲ့သူတွေက အကုန်ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်..."

"ပထမဆုံး သူ့မိဘတွေကို ဒုက္ခိတဖြစ်အောင် လူလွှတ်လုပ်ခိုင်းတယ်... ပြီးတော့ သူ့မိဘတွေကို ကုသဖို့နဲ့ သူ့ပညာရေးကို ဆက်လက်ထောက်ပံ့ဖို့ ပိုက်ဆံရအောင်ဆိုပြီး သူ့ညီငယ်ညီမငယ်တွေကို သူတို့ရှေ့မှာတင် ကျွန်အဖြစ် ရောင်းစားဖို့ တမင်တကာ စီစဉ်ခဲ့တယ်..."

"ပြီးတော့ နင်က နောက်လှည့်ပြီး လော့ကျွန်းမင်ကို ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်တယ်... သူက နင့်ကို အင်ပါယာစာမေးပွဲ အောင်မြင်အောင် ကူညီပေးသရွေ့ သူ့ညီငယ်ညီမငယ်တွေကို ကျွန်ဘဝကနေ ပြန်ရွေးဖို့နဲ့ သူ့မိဘတွေကို ကုသပေးဖို့ အကောင်းဆုံး သမားတော်တွေ ငှားနိုင်အောင် ငွေကြေးအမြောက်အမြား ပေးမယ်ဆိုပြီးပေါ့..."

"တကယ့်ကို လိမ္မာပါးနပ်တဲ့ အစီအစဉ်ပါပဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တန့်ဆုန်း၏ စိတ်အာရုံများ ဗလာကျင်းသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အကြောက်တရားကြောင့် ချက်ချင်းပင် ပြာနှမ်းသွားလေသည်။

သူမ...

အတိအကျ မှန်ကန်နေလေသည်။

“ပန်းကလေး... ရှူးရှူးလည်း နင့်ကို ကူညီဖို့ ရောက်လာပြီ… သူ့လူမျိုးတွေကို ဒီကမ္ဘာမှာ အသက်ရှင်ခွင့်မပြုသင့်ဘူး…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည် တိုက်ခိုက်ရသည်ကို နှစ်သက်လေသည်။ ဆူးပါသော တုတ်တိုကို ထုတ်ပြပြီးဖြစ်ရာ သူတို့သုံးဦးစလုံးလည်း ဖော်ထုတ်ခံရမည် ဖြစ်သဖြင့် ဘာကို ကြောက်စရာရှိမည်နည်း။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အားလုံးက မသိကျိုးကျွန် ပြုနေကြပြီး နောက်ပိုင်းတွင်လည်း သူတို့ဘာသာ ယုံကြည်စေရန် အကြောင်းပြချက်များကိုယ်စီ ရှာဖွေကြမည်သာ ဖြစ်၏။

“ပေပေ့လည်း လာပြီ…”

တရားသူကြီးပေပေ့သည်လည်း လက်နက်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာလေသည်။

“ငါလည်း ပါတယ်…”

ငရဲလကျောက်သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မှတ်တမ်းမတင်တော့ချေ။ လူများကို ရိုက်နှက်ရသည်မှာ အလွန်ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

၎င်း၏ ပိုင်ရှင်ထက် ပန်းကလေးအနီးတွင် နေရသည်က သေချာပေါက် ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှပေသည်။

အမှန်တရား ပေါ်ပေါက်သွားသောအခါ လော့ကျွန်းမင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် သေလူကဲ့သို့ ဖြူရော်သွားလေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အရိုက်ခံနေရသော တန့်ဆုန်းအား မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ သူ့ဘာသာ ရေရွတ်နေလေသည်။

"ဘယ်လိုလုပ်... အဲ့လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"ကျွန်တော့်အမှားပါ... မိသားစုကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာ ကျွန်တော်ပါ... ကျွန်တော်က ပညာတတ်လွန်းနေလို့ ပစ်မှတ်ထားခံရတာ... အကုန်လုံး ကျွန်တော့်အမှားပါ... အကုန်လုံး ကျွန်တော့်အမှားပါ..."

လော့ကျွန်းမင်၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေပြီး သူ၏ ကိုယ်သူ အကြိမ်ကြိမ် ပါးရိုက်လေတော့သည်။

နန်ကုန်းယွမ်က သူ့အား အမူအရာကင်းမဲ့စွာဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

ဤလူက စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ပြောရလျှင် အရူးပင်။

ယွင်ဟွားမှာ တိုက်ခိုက်ရသဖြင့် မောပန်းနေပြီး လော့ကျွန်းမင်၏ မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်နေသော စကားများကိုလည်း ကြားလိုက်ရသည်။

သူမသည် သူ တကယ်ပဲ ရူးမိုက်နေသလားဆိုသည်ကိုသိရန် သူ၏ ခေါင်းကိုပါ ခွဲကြည့်ချင်စိတ် ပေါက်သွားလေသည်။