အခန်း ၂၈၅

အခန်း (၂၈၅) ဟွားဟွား၏ မိုးကြိုးကပ်ဘေး

တော်ဝင်နန်းတော်၊ တော်ဝင်စာကြည့်ဆောင်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် လုချန်ယွမ်တင်ပြလာသော အမည်စာရင်းများနှင့် မှတ်စုများကို ကြည့်ရှုရင်း သူ၏ မျက်နှာကြွက်သားများ တုန်လှုပ်နေမှုမှာ ရပ်တန့်မသွားခဲ့ပေ။

"အထိန်းတော်ချောင်... ယွင်ရှောင်ထျန်းနဲ့ ချွေ့မိသားစုက သားအဖကို ငါကိုယ်တော်အတွက် စကားပြန်လုပ်ပေးဖို့ နန်းတော်ကို ခေါ်လိုက်စမ်း..."

“တောက်…”

စာဖြေသူ ထောင်ပေါင်းများစွာ၏ မှတ်စုများမှ လက်ရေးများမှာ အလွန် ကြည့်ရဆိုးလှပေသည်။

"အိုမင်းနေပြီဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်မျိုး အမိန့်တော်ကို နာခံပါ့မယ်..."

အထိန်းတော်ချောင်မှာ ခန်းမဆောင်ထဲမှ ထွက်မသွားရသေးခင်မှာပင် သူ၏ နောက်မှ ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ အမိန့်တော်သံ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာလေသည်။

“ဒါနဲ့... ကျန်တဲ့အမတ်တွေကိုလည်း နန်းတော်ကို အကုန်ခေါ်လိုက်..."

"ဟိုကောင်မလေးကလွဲလို့..."

လူတစ်စုက စာမေးပွဲအဖြေလွှာများကို အမှတ်ပေးနေပြီး အခြားတစ်စုက စာဖြေသူများကို သူတို့၏ ကိုယ်ကျင့်တရားအပေါ် အခြေခံ၍ စစ်ဆေးရွေးချယ်နေကြသည်။

ယခုမှစ၍ ဤအိမ်နီးချင်းနိုင်ငံသည် ခြကောင်များ၏ ကိုက်ဖြတ်စားသောက်မှုကို ခံရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးကို ကောက်ကိုင်ကာ နှုတ်ခမ်းဆီသို့ ယူဆောင်သွားလေသည်။

"ခမည်းတော်..."

"ဦးရီးတော်..."

ခန်းမအပြင်ဘက်မှ အလျင်စလိုအသံနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းမှာ လန့်သွားပြီး တုန်ရီသွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားလေသည်။

"ဒါက ဘယ်လိုအပြုအမူမျိုးလဲ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုအော်ဟစ်ပြီး ဝင်လာရဲရတာလဲ... မင်းတို့မှာ အမူအကျင့်ဆိုတာ နည်းနည်းလေးမှ မရှိဘူးလား..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးကို စားပွဲပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ချလိုက်ပြီး ထိုလူရမ်းကားနှစ်ယောက်ကို မကျေနပ်စွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ခမည်းတော်... သားတော်ဘက်က ရပ်တည်ပေးရမယ်နော်..."

တတိယမင်းသားသည် ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ အကြည့်ကို လျစ်လျူရှုကာ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး သူ၏ ခြေထောက်ကို ဖက်ထားလေသည်။

ထိုအရာကို မြင်သောအခါ ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်သည်လည်း ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ အခြားခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ဖက်ထားလိုက်ပြီး သူ့ကို မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဦးရီးတော်... ကျွန်တော့်ဘက်ကလည်း ရပ်တည်ပေးရမယ်နော်..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း……

သူ၏ ခြေထောက်များကို ဖက်ထားသဖြင့် အလွန်နေရခက်နေလေသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် ငါ့ခြေထောက်တွေကို လွှတ်လိုက်စမ်း..."

"ခမည်းတော်က ကိစ္စတစ်ခုကို သဘောမတူမချင်း သားတော် မလွှတ်ပေးဘူး..."

တတိယမင်းသားသည် ပို၍ပင် တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားလေသည်။ သူ၏ အနာဂတ် ယောက္ခမက စေ့စပ်ပြီးမှသာ အလည်လာရန် စဉ်းစားသင့်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

"သူမလွှတ်ရင် ကျွန်တော်လည်း မလွှတ်ဘူး..."

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်သည် မူလက သူ၏ မိခင်ကို နန်းတော်သို့ လာရောက်ကာ ဧကရာဇ်မင်းကြီးနှင့် တွေ့ဆုံစေပြီး လက်ထပ်ခွင့် တောင်းခံပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း သူ၏ မိခင်မှာ ထိုနေရာတွင် မရှိပေ။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် အလွန် ဒေါသထွက်သွားလေသည်။

"ဘာလဲ... မင်းတို့နှစ်ယောက်က အခု ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့တောင် သင်ယူထားပြီပေါ့လေ..."

"အစောင့်တို့... သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို နန်းတော်ထဲကနေ ဆွဲထုတ်သွားကြစမ်း..."

ကောင်းကင်အောက်တွင် သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်သော ထိုကောင်မလေးမှလွဲ၍ မည်သူက သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်ရဲသေးသနည်းဆိုသည်ကို သူ မြင်တွေ့ချင်နေလေသည်။

တတိယမင်းသားနှင့် ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်တို့သည် အစောင့်များ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် ကြောက်ရွံ့သွားကြပြီး မင်းကြီးရှေ့တွင် နာခံမှုရှိစွာဖြင့် ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

"ခမည်းတော်... သားတော်က မင်္ဂလာကိစ္စအတွက် ဧကရာဇ်အမိန့်တော် တစ်ခုကို လိုချင်ပါတယ်..."

"ဦးရီးတော်... ဝမ်သော်လည်း တစ်ခုလိုချင်ပါတယ်..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ဒူးထောက်နေသော လူနှစ်ယောက်အား ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

ယခင်ကဆိုလျှင် မင်းသားတစ်ပါး၏ မင်္ဂလာကိစ္စသည် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စ သို့မဟုတ် ခံစားချက်ကိစ္စ မဟုတ်သဖြင့် နိုင်ငံ၏ ကံကြမ္မာနှင့် နန်းတွင်း၏ ဟန်ချက်ညီမှုကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားခဲ့ရပေမည်။

ယွင်မိသားစုတွင် သမီးသုံးယောက်နှင့် သားနှစ်ယောက်ရှိပြီး သူတို့၏ ဆွေမျိုးများမှာ နန်းတွင်း၌ အရေးပါသော ရာထူးများ ရယူထားသဖြင့် သံသယမဝင်ရန်မှာ ခက်ခဲလှပေသည်။

ဖြစ်နိုင်တာက…

သို့သော်လည်း ယွင်မိသားစုမှ ဟန်ချက်ညီမှုကို ပျက်ပြားစေသော ငရဲပြည်မှ ပုဂ္ဂိုလ်ငယ်လေးတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သဖြင့် သူ့တွင် သံသယဖြစ်စရာ အကြောင်းမရှိတော့ပေ။

ထိုကောင်မလေးသည် တုံလင်နိုင်ငံအတွက် အလွန်ကြိုးပမ်းအားထုတ်ခဲ့လေသည်။

သူမက နဂါးပလ္လင်ကို သိမ်းပိုက်ပြီး တုံလင်နိုင်ငံကို စိုးမိုးရန် အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေပုံမှာ တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းလှသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် ဤအကြောင်းကို တွေးတောရင်း မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

သူမသည် သူ၏ သွေးသားရင်း သမီးမဟုတ်သည်မှာ နှမြောစရာပင်။ မဟုတ်လျှင် သူသည် ထီးနန်းကို သူမထံ တကယ် လွှဲပြောင်းပေးချင်နေမိသည်။

တတိယမင်းသားနှင့် ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်တို့သည် သူတို့၏ ဖခင်/ဦးလေးဖြစ်သူ ဧကရာဇ်မင်းကြီးက အရူးတစ်ယောက်လို ပြုံးရယ်နေသဖြင့် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ခမည်းတော်... ခမည်းတော်... အဆင်ပြေရဲ့လား... ဘာမှ ပူးကပ်မနေပါဘူးနော်..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ အပြုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ သူသည် စားပွဲပေါ်ရှိ အစီရင်ခံစာကို ကောက်ကိုင်ကာ ပစ်ချလိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ငါထင်တာ မင်းသာ သရဲပူးနေတာ ဖြစ်ရမယ်..."

"ထွက်သွား... ဒီကနေ ထွက်သွားစမ်း..."

အကယ်၍ သူက ယခုချက်ချင်း ဧကရာဇ်အမိန့်တော်ကို ရေးဆွဲလိုက်လျှင် အဘိုးကြီးယွင်သည် သေချာပေါက် ဒေါသထွက်ပေလိမ့်မည်။

မဆိုထားနှင့် သတင်းရရှိပြီးနောက် အခြားမိသားစုများကလည်း တော်ဝင်စာကြည့်ဆောင်သို့ မရပ်မနား ပြေးလာနိုင်ကြသည်။

နန်းတွင်းစာမေးပွဲ ပြီးဆုံးပြီးနောက် မိသားစုများ အတူတကွ ဆွေးနွေးနိုင်ချိန်အထိ စောင့်ပြီးမှ အမိန့်တော် ထုတ်ပြန်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေမည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏ ဇနီးသည် မည်သည့်နေရာသို့မှ ထွက်သွားမည်မဟုတ်သဖြင့် ထိုကောင်စုတ်နှစ်ယောက် ဘာကြောင့် ဤမျှ အလျင်လိုနေရသနည်းဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။

"ကျွန်တော် မထွက်သွားဘူး... ဒီမင်္ဂလာကိစ္စအတွက် ဧကရာဇ်အမိန့်တော် မရမချင်း မထွက်သွားဘူး..."

တတိယမင်းသားက လူရမ်းကားတစ်ယောက်လို ပြုမူလိုက်သဖြင့် ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် ဘေးနားရှိ တုတ်တစ်ချောင်းကို ကောက်ကိုင်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေသည်။

သူသည် ဤတုတ်ကို မင်းသားစုကောင်ကို သူလိုချင်သည့်အချိန်တိုင်း ရိုက်နှက်ရန် သိမ်းထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ အသစ်တစ်ချောင်း ထပ်မံထည့်သွင်းလိုက်လေပြီ။

တတိယမင်းသားသည် ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းက သူ့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ကြောက်လန့်တကြား ပြူးကျယ်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"ခမည်းတော်... ခမည်းတော်... ကျွန်တော်တို့ စကားနဲ့ပဲ ရှင်းကြရအောင်လေ... လူကြီးလူကောင်းတွေက စကားနဲ့ပဲ ရှင်းကြတယ်၊ လက်သီးမသုံးဘူး... ခမည်းတော်က ကျွန်တော့်ကို ထပ်ရိုက်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အိမ်ကနေ ထွက်ပြေးပြီး အိမ်ပါသားမက်လုပ်ပစ်မယ်..."

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်သည် သူ၏ လည်ပင်းကို ပုလိုက်ပြီး တံခါးဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့သွားလေသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းမှာ အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားပြီး အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်လေသည်။

“အစောင့်တို့... ငါ့အတွက် တံခါးကို ပိတ်ထားလိုက်စမ်း..."

"အား..."

"အမလေး..."

အော်ဟစ်သံ နှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ခန်းမအပြင်ဘက်ရှိ အထိန်းတော်များမှာလည်း တုန်လှုပ်သွားကြလေသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ...

ယွင်ဟွားနှင့် အခြားသူများ အစားအသောက်များကို စားသောက်နေကြစဉ် ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းထံမှ လူတိုင်းကို နန်းတော်သို့ ဆင့်ခေါ်သည့် ဧကရာဇ်အမိန့်တော် ရောက်ရှိလာလေသည်။ နန်ကုန်းယွမ်သည် ချွေ့အိမ်တော်မှ မထွက်ခွာမီ အချိန်ကြာမြင့်စွာ တွန့်ဆုတ်နေခဲ့ပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် နောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်နေလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ တူကို ကိုက်လိုက်ပြီး အလွန် မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေလေသည်။

"ဒါ မတရားဘူး... ငါလည်း နန်းတွင်းအရာရှိ တစ်ယောက်ပဲလေ... ဘာလို့ ဧကရာဇ်က ငါ့ကို နန်းတော်ကို မခေါ်ရတာလဲ..."

ကျန်းလင်းရှူသည် သူမ၏ မြေးမလေး၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ကြက်တောင်ပံတစ်ချောင်းကို ချစ်ခင်ယုယယဖြင့် ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

"ဒါက ခန့်မှန်းရမခက်ပါဘူး... အင်ပါယာစာမေးပွဲက အခုလေးတင် ပြီးသွားတာဆိုတော့ ဧကရာဇ်မင်းကြီးက အဖြေလွှာတွေကို အမြန်ဆုံး အမှတ်ပေးချင်နေလို့ ဖြစ်မှာပါ..."

"အဘွားက နင့်ကို စိတ်ဓာတ်မကျစေချင်ပေမယ့် နင်က စာမေးပွဲအဖြေလွှာတွေကို အမှတ်ပေးနိုင်ပြီး ဆောင်းပါးတွေကို နားလည်လို့လား..."

ယွင်ဟွား…

"အဘွားက ကျွန်မကို တကယ်ပဲ စိတ်ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်လိုက်တာပဲ..."

ကျန်းလင်းရှူသည် ကြက်ပေါင်တစ်ချောင်းကို ကသိကအောက်ဖြင့် ထပ်မံကောက်ယူလိုက်လေသည်။

"စားလိုက်ပါ... ပြီးခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းတွေမှာ နင် ဘယ်လောက်တောင် အလုပ်ရှုပ်နေလဲဆိုတာ ကြည့်ဦး... နင့်မျက်နှာလေးက ပိုပိုပြီး ပိန်လာပြီ..."

“ဟွားဟွား... ပေပေ့ကတောဘ... နင်က ထပ်ပြီး ဝလာသလိုပဲနော်…”

တရားသူကြီးစုတ်တံသည် ယွင်ဟွားထံသို့ ပျံသန်းသွားပြီး သူမကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဘာပြဿနာမှ မရှိကြောင်း အတည်ပြုလိုက်လေသည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည် တရားသူကြီးစုတ်တံ၏ ခေါင်းကို ဒေါသတကြီး ခေါက်လိုက်လေသည်။

“နင် ကောင်းကောင်းပြောလို့ မရဘူးလား... မိန်းကလေးတွေကို ဝတယ်လို့ ဘယ်တော့မှ မပြောရဘူး... ဒါ့အပြင် ပန်းကလေးက နည်းနည်းလေးမှ မဝပါဘူး…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည် ရပ်တန့်သွားပြီး ယွင်ဟွားအား အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

“ပန်းကလေး... နင် တကယ်ပဲ ဝလာသလိုပဲနော်…”

ယွင်ဟွားသည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ်မျှပင် ဒေါသထွက်မနေပေ။

“ရှောင်ရှူးရှူး... ရှောင်ပေပေ့... နင်တို့နှစ်ယောက် ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို သေချာကြည့်ကြည့်ပါလား…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီးစုတ်တံတို့သည် ယွင်ဟွားနှင့် စာချုပ်ချုပ်ဆိုပြီးနောက် သူမ၏ အတွင်းရှိ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားများကို ခံစားသိရှိသွားသောအခါ ကလေးငယ်နှစ်ဦးမှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားကြလေသည်။

“ပန်းကလေး... နင် ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ…”

“ပန်းကလေးက အရမ်းမိုက်တာပဲ…”

ယွင်ဟွားသည် ပြုံးလိုက်ပြီး လူတိုင်း၏ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်နေသော မျက်နှာများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ သူမ၏ မိသားစုကို ဖုံးကွယ်ရန် မကြိုးစားတော့ပေ။

“ဟုတ်တယ်... ပြီးခဲ့တဲ့လအနည်းငယ်အတွင်းမှာ ငါ့ရဲ့ ကုသိုလ်စွမ်းအားတွေက လျင်မြန်စွာ စုပုံလာခဲ့ပြီး ငါ ဟွားဟွားက မကြာခင်မှာ မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကြုံတွေ့ရတော့မယ်…”

“ဒါနဲ့... ငါ ဒီကပ်ဘေးကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ဖြတ်သန်းနိုင်ဖို့အတွက် လူသူကင်းမဲ့ပြီး ကျယ်ဝန်းတဲ့ နေရာတစ်ခု ရှာပေးနိုင်မလား…”

လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကြည့်နေကြလေသည်။

မိုးကြိုးကပ်ဘေး။

ထိုအရာက ဘာလဲ။

ထိုစဉ်က သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေကို တွေးမိသောအခါ ငရဲလကျောက်မှာ မစိုးရိမ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ပန်းကလေး... ငါ ငရဲပြည်ကို သွားပြီး နင့်အတွက် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ့် အကာအကွယ်ရတနာတချို့ သွားရှာပေးမယ်..."

“နင်က မူလခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ပေါင်းစပ်သွားပြီး ကပ်ဘေးကို ကြုံတွေ့ရမှာ မှန်ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ နင့်ရဲ့ လက်ရှိခန္ဓာကိုယ်က သာမန်လူတစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပဲ ရှိသေးတယ်... အဲ့တာက ခြင်ဆီသန့်စင်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်တယ်... နင်က မိုးကြိုးကို ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါစိုးရိမ်တယ်... ပြီးတော့…”

အကယ်၍ ၎င်း၏ သခင်သာ စွမ်းအားများ ပြန်လည်ရရှိလာမည်ဆိုလျှင် ဟွားဟွားကို နောက်ဆုံး သေစေနိုင်သော ကောင်းကင်ဘုံ မိုးကြိုးပစ်ခတ်မှု အနည်းငယ်မှ ကာကွယ်ပေးနိုင်ကောင်း ပေးနိုင်ပေမည်။

အားလုံးမှာ လန့်သွားကြလေသည်။

ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လဲ။

သူတို့၏ နှလုံးသားများကို မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်က တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အချိန်အတန်ကြာ အသက်ရှူရခက်ခဲသွားလေသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့ ရှောင်ယိုယို... ဒါက အဲ့တုန်းက နင်ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ နတ်ဘုရား မိုးကြိုးကပ်ဘေးမှ မဟုတ်တာ... အဆင်ပြေသွားမှာပါ…”

ယွင်ဟွားသည် ငရဲလကျောက်အား နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်လေသည်။ ၎င်းခံစားခဲ့ရသော မိုးကြိုးကပ်ဘေးကြောင့် ၎င်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် အရိပ်မည်းတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

“ကျောက်တုံးအစုတ်လေး... ပန်းကလေးက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတာနော်... သူမက ကောင်းကင်တာအိုကိုတောင် ကျိန်ဆဲပြီး ဓားနဲ့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရဲတယ်လေ…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည် သူ၏ ခေါင်းကို ဂုဏ်ယူစွာ မော့လိုက်လေသည်။ ထိုအချိန်က တကယ်ကို မိုက်လွန်းလှပေသည်။

“ဟုတ်တယ် ရှောင်ယိုယို... နင် ဟွားဟွားရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ယုံကြည်ရမယ်…”

တရားသူကြီးပေပေ့သည် ဟွားဟွား၏ မိသားစု၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ခံစားမိလိုက်သဖြင့် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ကျယ်လောင်ပြီး ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ပေပေ့ဆီမှာ ရတနာတချို့ရှိတယ်... ငရဲပြည်ကို သွားပြီး နောက်ထပ်တချို့ ယူလာခဲ့မယ်... ငါတို့မှာ အာမခံချက် အလွှာပေါင်းများစွာ ရှိတယ်ဆိုတော့ ဘာပြဿနာမှရှိမှာ မဟုတ်ဘူး…”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းမှာ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားကြလေသည်။

သူတို့သည် သာမန်လူများသာဖြစ်ပြီး မည်သည့် အမှန်တကယ် အကူအညီမျှ မပေးနိုင်သဖြင့် ရှောင်ဟွားအား တိတ်ဆိတ်စွာသာ အားပေးနိုင်တော့သည်။