အခန်း ၂၈၇

အခန်း (၂၈၇) လက်ဆောင်

"ပြီးတော့ ကျွန်တော်... ကျွန်တော်က လူ့ပြည်ကို ဆင်းသက်လာတဲ့ စစ်နတ်ဘုရားပဲ..."

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်သည်လည်း နောက်ကောက်မကျစေရန် အလျင်စလို ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

ဝမ်းကွဲအစ်ကို၏ အမူအရာအရ ဤအဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများက ယောက္ခမကို လှည့်စားနိုင်မည်ဆိုလျှင်...

သူတို့လည်း လုပ်နိုင်သည်။

ယွင်ရှောင်ထျန်း…

သူသည် သူ၏ ရှေ့ရှိ အရူးနှစ်ယောက်အား ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

သူသည် အိမ်ပြန်၍ သူ၏ အခြားသမီးနှစ်ယောက်နှင့် ဤကိစ္စကို ဆွေးနွေးသင့်သလားဟု တွေးတောမိလေသည်။ သူတို့၏ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးက နောက်မျိုးဆက်အပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိနိုင်ပေသည်။

တတိယမင်းသားသည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ ယွင်ရှောင်ထျန်း၏ ရှေ့တွင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။

"ယောက္ခမ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစစ်အမှန် ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာတွေကြောင့် ထိတ်လန့်သွားတာလား..."

"အရမ်းကြီး မအံ့ဩပါနဲ့ ယောက္ခမ... ယောက္ခမအနေနဲ့ ကျွန်တော့်အပေါ် နည်းနည်းလေး ကောင်းပေးဖို့ပဲ လိုပါတယ်..."

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်သည် သူ၏ လက်သန်းလေးကို ထောင်ပြကာ အလွန် မျက်နှာချိုသွေးသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ယွင်ရှောင်ထျန်းက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးက လူ့ပြည်ကို ဆင်းသက်လာတဲ့ အင်မော်တယ်တွေဆိုတော့ တစ်နေ့ကျရင် ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းခြင်းပြုကြပြီး ငါ့သမီးကို လူ့လောကမှာ ချန်ထားခဲ့ကြလိမ့်မယ်... ဒါ့ကြောင့် မင်းတို့လို လေးစားရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးကို လောကီဘဝနဲ့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းမှာပဲ မြှုပ်နှံထားဖို့ ငါ တိုက်တွန်းပါတယ်..."

"သူတို့ရဲ့ ဖခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူတို့အတွက် တခြားခင်ပွန်းသည်တွေ ရှာပေးလိုက်ပါ့မယ်..."

ယွင်ရှောင်ထျန်းက သူ၏ လက်အင်္ကျီစကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

“ဟမ့်...ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်တဲ့... လူ့ပြည်ကို ဆင်းသက်လာတဲ့ စစ်နတ်ဘုရားတဲ့…”

“ငါကလည်း ဖုန်းတုဧကရာဇ်ရဲ့ ယောက္ခမပဲကွ…”

တတိယမင်းသားနှင့် ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်တို့မှာ ထိုနေရာတွင်ပင် ကြက်သေသေသွားကြလေသည်။

"ကျစ်... ဝမ်းကွဲအစ်ကို ငါ့ကို လိမ်နေမှန်း ငါ သိသားပဲ..."

တတိယမင်းသားသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အံကြိတ်လိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်... ရိုးသားတဲ့ မျက်လုံးတွေက တကယ်တော့ ငါတို့တွေ ယောက္ခမရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို မလုယူနိုင်အောင် တားဆီးထားတာပဲ..."

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်သည် ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်ပြီးနောက် ယွင်ရှောင်ထျန်း၏ နောက်သို့ ချက်ချင်း လိုက်သွားလေသည်။

"အနာဂတ် ယောက္ခမ... ကျွန်တော့်ကို ရှင်းပြခွင့်ပြုပါ..."

"ကျွန်တော်ရောပဲ ယောက္ခမ... ကျွန်တော်က နောက်ပြနေတာပါ..."

နန်ကုန်းယွမ်သည် ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ဖြင့် နန်းတော်ဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။ သူ မနာလိုမဖြစ်ဘူးဆိုလျှင် ထူးဆန်းနေပေလိမ့်မည်။

ရှောင်ဟွားအာက သူ့အား ပေးမည့် လက်ဆောင်အကြောင်းကိုလည်း သူ တွေးတောချင်နေလေသည်။

"အရှင်မင်းသား..."

ရှောင်ထောင်ဟွာသည် မင်းသားအိမ်တော်၏ တံခါးဝတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့လေသည်။

"ရှောင်ထောင်ဟွာ..."

နန်ကုန်းယွမ်သည် သူမအား အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ထိတ်လန့်နေမှုမှာ သိသာထင်ရှားလာလေသည်။

"မင်း ဒီနေရာမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ... ရှောင်ဟွားအာ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့များလား..."

"မဟုတ်ပါဘူး..."

ရှောင်ထောင်ဟွာသည် သူမ၏ လက်ထဲရှိ ပိုးကြိုးသေတ္တာငယ်ကို အလျင်အမြန် ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“သခင်လေး... ဒါက သခင်မလေး ပေးလိုက်တဲ့ လက်ဆောင်ပါ..."

အံ့အားသင့်မှုသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၌ပင် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ပေသည်။

နန်ကုန်းယွမ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ၎င်းကို ယူလိုက်ပြီး သေချာစွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်တစ်ခု ရှိနေလေသည်။

"အရှင်မင်းသား... ဒီလက်စွပ်ထဲမှာ ကုသိုလ်စွမ်းအားတွေ ပါဝင်ပြီး အရှင်မင်းသားကို ကာကွယ်ပေးလိမ့်မယ်လို့ သခင်မလေးက အရှင်မင်းသားကို ပြောခိုင်းလိုက်ပါတယ်..."

နန်ကုန်းယွမ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မသိမသာ မျက်နှာပူနီရဲလာမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဘာလို့ သူမက ငါ့ကို လက်ဆောင်ပေးဖို့ တွေးမိသွားတာလဲ..."

ထိုမိန်းကလေး၏ စရိုက်လက္ခဏာအရ အခြားသူတစ်ဦး၏ လမ်းညွှန်မှု မပါဘဲ သူ့အား တစ်ခုခုပေးရန် သူမ တွေးမိမည် မဟုတ်ပေ။

"အရှင်မင်းသား... တတိယသခင်မလေးက တတိယမင်းသားအတွက် ရနံ့အိတ် ချည်ထိုးပေးချိန်တုန်းက သခင်မလေးက စတင်ပြင်ဆင်ခဲ့တာပါ... သူမက ကိုယ်တိုင် လက်ဆောင်တစ်ခုလုပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သေးပေမယ့် အကြိမ်တိုင်း ကျရှုံးခဲ့ပါတယ်... နောက်ဆုံးတော့ ဒီလက်စွပ်ကိုပဲ သူမ ရွေးချယ်လိုက်တာပါ..."

သူမ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ နန်ကုန်းယွမ်သည် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် နှလုံးခုန်သံများ ပြင်းထန်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ရှောင်ဟွားသည် သူ့အကြောင်းကို တွေးနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

“ ခွင့်ပြုပါဦး..."

ရှောင်ထောင်ဟွာသည် သခင်လေး၏ အသုံးမကျသော အရူးတစ်ယောက်လို အပြုံးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို သူမ၏ သခင်မလေးအား ပြန်ပြောပြရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

ရှောင်ထောင်ဟွာ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်။

နန်ကုန်းယွမ်သည် သူ၏ လက်မပေါ်ရှိ လက်စွပ်ကို ရှောင်ဟွားအာ ပေးထားသော လက်စွပ်ဖြင့် အစားထိုးရန် မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့ချေ။

"ဟိုနှစ်ယောက်က သိပ်ဝေးဝေး ရောက်ဦးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

နန်ကုန်းယွမ်သည် သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို စုစည်းလိုက်ပြီး နန်းတော်တံခါးဝဆီသို့ ပျံသန်းသွားရန် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ့ပါးခြင်း သိုင်းပညာရပ်ကို အသုံးပြုလိုက်လေသည်။

ရှောင်လီဟွာ…

ဆက်လက်ရေးသားရန် ပြင်နေသော သူ၏ လက်ကို ရှောင်ရှင်းဟွာက တင်းကျပ်စွာ ဖိချထားလိုက်ပြီး သွားကို အံကြိတ်လုနီးပါးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်၊

"မင်း သေချင်ရင်လည်း ငါ့ကို ဆွဲမချနဲ့..."

သူတို့သည် အတူတကွ အလုပ်လုပ်ကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် ရှောင်လီဟွာအား စောင့်ကြည့်မနေခဲ့မှုကြောင့် သခင်မလေးက သူ့ကို ပြစ်ဒဏ်ပေးနိုင်လေသည်။

“မင်း ဘာသိလို့လဲ…”

ရှောင်လီဟွာသည် သူ၏ လက်ကို ရိုက်ဖယ်လိုက်ပြီး စာအုပ်ငယ်ကို ရှောင်ရှင်းဟွာအား ပြသလိုက်လေသည်။

"ငါ့ရဲ့ သခင်မလေးက ဒီဟာကို ရေးဖို့ ငါ့ကို သဘောတူထားတယ်... ဒါက သူတို့ရဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းပဲ... ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ ဖခင်က ဇနီးသည်ကို ဘယ်လိုလိုက်ခဲ့ရလဲဆိုတာ သခင်လေးတွေကို နောက်ကျရင် ပြသလို့ ရတာပေါ့..."

ရှောင်ရှင်းဟွာ…

သို့မဟုတ်ပါက သူသည် တရားဝင် သမိုင်းမှတ်တမ်းတစ်ခုကို ရေးသားနိုင်ပြီး ၎င်းက ရှောင်လီဟွာ၏ တရားမဝင် သမိုင်းမှတ်တမ်းထက်တော့ အနည်းဆုံး ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားလေသည်။ မကြာသေးမီက ယွင်ဟွားအား ဧကရာဇ်မင်းကြီးက ညီလာခံတက်ရောက်ခြင်းမှ တားမြစ်ထားခဲ့သဖြင့် သူမသည် နေ့ရက်များကို မျက်လုံးမှိတ်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့်ဖြစ်စေ၊ နေပူဆာလှုံခြင်းဖြင့်ဖြစ်စေ ကုန်ဆုံးနေလေသည်။

ယခင်က သူတို့ကို ငါ အလွန်အမင်း ခြောက်လှန့်ပြီး နှိပ်စက်ခဲ့လွန်း၍ သူတို့က ငါ့ကို မကြိုက်တော့ခြင်းများလားဟု သူမ တွေးမိလေသည်။

“ပန်းကလေး... သူတို့က အဲဒီလို ခံထိုက်ပါတယ်... အဲဒါက နင် သရုပ်ဆောင်တာကို အမြဲတမ်း ကြည့်နေရတဲ့ သူတို့ပေးရတဲ့ တန်ဖိုးပဲလေ... ဒါ့အပြင် ငါတို့က သူတို့ကို ခြောက်လှန့်ရုံလေး ခြောက်လှန့်ခဲ့တာပါ... အမှန်တကယ်တော့ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည် အလွန် သဘောထားသေးသိမ်လေသည်။ ၎င်းသည် ရာနှင့်ချီသော နှစ်ပေါင်းများစွာအထိ အငြိုးအတေး ထားတတ်ပေသည်။

“ရှူးရှူး ပြောတာ မှန်တယ်... အကယ်၍ သူတို့အားလုံးက လူကောင်းတွေသာ မဟုတ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ပေပေ့က သူတို့ကို ခြောက်လှန့်ရုံတင် မဟုတ်ဘဲ တကယ်လုပ်ပစ်မှာ…”

တရားသူကြီးစုတ်တံသည် ၎င်း၏ လက်သီးငယ်လေးကို ဆုပ်လိုက်လေသည်။ ၎င်းတွင် ရတနာများစွာ ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့၏ အာနိသင်များကို မည်သူကမျှ မစမ်းသပ်ရသေးချေ။

ကလေးများ စကားပြောဆိုနေကြစဉ် အစ်ကိုကြီး၏ အစေခံသည် အိမ်တော်တွင်းသို့ အလျင်စလို ပြေးဝင်လာကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်၊။

“သတင်းကောင်း... သတင်းကောင်း... အကြီးဆုံးသခင်လေးက အင်ပါယာစာမေးပွဲမှာ ထိပ်တန်းပညာရှိ အဆင့်ကို ရရှိသွားပါပြီ..."

"အကြီးဆုံးသခင်လေးက အင်ပါယာစာမေးပွဲမှာ ထိပ်တန်းပညာရှိ အဆင့်ကို ရရှိသွားပါပြီ..."

“ဘာ…”

ယွင်ဟွားသည် အပန်းဖြေကုလားထိုင်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် ခုန်ထလိုက်ပြီး အပြင်ဘက် ခြံဝင်းဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားလေသည်။

ယွင်မိသားစုဝင်များလည်း ငြိမ်ငြိမ်မထိုင်နိုင်တော့ချေ။ ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"သူတို့ကို ဆုချလိုက်... သူတို့အားလုံးကို သုံးလစာ လစာနဲ့ ညီမျှတဲ့ ဆုချလိုက်စမ်း..."

"အမေ… ဒါက စောလွန်းမနေဘူးလား... ကျွန်တော် မနက်ဖြန်ကျရင် နန်းတွင်းစာမေးပွဲ ဖြေဖို့ နန်းတော်ကို သွားရဦးမယ်လေ..."

ယွင်ချင်းမော့သည် သူ၏ ဝမ်းသာမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ချေ။

"မတူဘူးလေ... ငါတို့က ထိုက်တန်တဲ့သူတွေကို ဆုချသင့်တယ်... မနက်ဖြန်အတွက် ဆုလာဘ်က မနက်ဖြန်အတွက် ဆုလာဘ်ပဲ..."

"ဒါနဲ့... မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုရဲ့ အမှတ်တွေကရော ဘယ်လိုနေလဲ..."

ယွင်ချင်းမော့က ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်၊

"ဝမ်းကွဲအစ်ကိုရဲ့ အဆင့်က ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ကပ်လျက်မှာပဲ ရှိပါတယ်..."

"အဲ့ဒါ ကောင်းတာပေါ့..."

ချွေ့ဝမ်ရှင်းက ကျယ်လောင်စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"တစ်ယောက်ယောက်... အရက်နဲ့ ဟင်းလျာတချို့ ပြင်ဆင်လိုက်... ပြီးတော့ ဒီည ငါတို့အားလုံး ယွင်အိမ်တော်မှာ စုဝေးကြမယ်လို့ နယ်စားအိမ်တော်ကို သွားပြောလိုက်ချေ..."

ယွင်မိသားစုတစ်ခုလုံးသည် ညဉ့်ချိန်ကို ရယ်မောသံများဖြင့် ကုန်ဆုံးခဲ့ကြပြီး အစေခံများမှာလည်း ပို၍ ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြလေသည်။

မိသားစုနှစ်စုသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာစွာဖြင့် အတူတကွ စုဝေးခဲ့ကြလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် အရက် အနည်းငယ်ကို မြည်းစမ်းချင်ခဲ့သော်လည်း အားလုံး၏ စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်သွားလေသည်။ ယွင်ချင်းမော့နှင့် ချွေ့ကျင်းချူတို့သည်လည်း အရက်တစ်စက်မျှပင် မထိရန် တားမြစ်ခံထားရလေသည်။

အရက်အနည်းငယ် လွန်သွားသော ချွေ့ဟုန်ယွမ်သည် ယွင်ဟွားအား စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်၊

"မြေးမလေး... မင်းက ကံကြမ္မာကို ဟောကိန်းထုတ်နိုင်တယ်ဆိုတော့ ပြောစမ်းပါဦး... မနက်ဖြန် မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးနဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုအတွက် ရလဒ်က ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲ..."

လူတိုင်းသည် သူတို့၏ နားများကို စွင့်ထားလိုက်ကြလေသည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

“ပန်းကလေး... နင့်ရဲ့ အဘိုးက ကောက်ကျစ်တယ်... သူက သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းဖို့ ကြိုးစားနေတာ…”

“ဟုတ်တယ်... ငါတို့ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားပြီး သူ့ကို မပြောဘဲနေကြရအောင်…”

တရားသူကြီးစုတ်တံသည် စာအုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဆက်ပြောလေသည်။

“ဟွားဟွား... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် ငါတို့ အတင်းအဖျင်းတွေ တူးဖော်တုန်းက နင့်အဘိုးရဲ့ ကလေးဘဝအကြောင်း အသေးစိတ် ဘာမှမတူးဖော်ခဲ့ရဘူးဆိုတာကို စုတ်တံ မှတ်မိတယ်... လူအုပ်ကြီးကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အကုန်လုံးကို တူးဖော်လိုက်ကြရင် မကောင်းဘူးလား…”

ချွေ့ဟုန်ယွမ်၏ ခေါင်းမှာ အနည်းငယ် မူးဝေနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူသည် ချက်ချင်းပင် အမူးပြေသွားလေသည်။

“စုတ်တံအစုတ်လေး... အကြံကောင်းပဲ... ဟွားဟွားရဲ့ အဘိုးအကြောင်း သတင်းအချက်အလက်တွေကို တူးဖော်ရုံတင်မကဘဲ ဒီနေရာမှာရှိတဲ့ လူတိုင်းရဲ့ အကြောင်းတွေကိုပါ တူးဖော်လိုက်မယ်…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က နင်တို့သည် ဟွားဟွား၏ မိသားစုဖြစ်သော်လည်း အတင်းအဖျင်းများစွာကို တိတ်တဆိတ် စားသုံးခဲ့သည်ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။

အားလုံး….

"သား မနက်ဖြန် နန်းတော်ကို သွားရဦးမယ်ဆိုတော့ အနားယူသင့်ပြီ..."

ယွင်ချင်းမော့သည် ပထမဆုံး ထရပ်ကာ သူ၏ နေရာမှ ထွက်သွားလေသည်။

"ဝမ်းကွဲအစ်ကို... ငါလည်း မင်းနဲ့ အတူတူပဲ..."

"အိုး.. ဒီည အရက်က နည်းနည်း ပြင်းလွန်းတယ်... သားတော်... သားမက်... ငါ့ကို အခြားခြံဝင်းထဲမှာ အနားယူဖို့ မြန်မြန် လာကူတွဲပေးကြစမ်း..."

ချွေ့ဟုန်ယွမ်သည် သူ၏ ခြေထောက်များ တုန်ယင်နေဆဲဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်လေသည်။

"အမေ... အမေ ထွက်သွားဖို့ ကျွန်မကို ကူညီခွင့်ပြုပါ..."

ခဏအကြာတွင် ယွင်ဟွားတစ်ယောက်တည်းသာ ပန်းခန်းမထဲ၌ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

တရားသူကြီးပေပေ့သည် ရယ်မောကာ ယွင်ဟွား၏ ပခုံးပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေလေသည်။

“ဟားဟားဟား... ဟွားဟွား... နင့်မိသားစုက အရမ်း ရယ်ရတာပဲ... သူတို့အားလုံးက ရှူးရှူး ခြောက်လှန့်လိုက်တာနဲ့ ထွက်ပြေးသွားကြပြီ…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည် သူ၏ လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်လေသည်၊

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ငါတို့ရဲ့ အတွေးတွေကို ကြားနိုင်တယ်ဆိုတာ ငါတို့ သိပြီးသားမလို့ပဲ…”

ယွင်ယာက တစ်စုံတစ်ခုကို ယူရန် မေ့ကျန်ခဲ့လေသည်။

တိုက်ဆိုင်လိုက်သည်မှာ…

သူမသည် သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီးစုတ်တံတို့၏ နောက်ဆုံး စကားဝိုင်းကို ကြားသွားခဲ့လေသည်။